LOGINShare
ตอนที่ 18 : คู่หมั้นของท่านแม่ทัพ (2)
publish date:
2026-10-27 23:16:32ยามค่ำของวันนั้น
เยี่ยนฟางที่ยังคงเก็บตัวอยู่หอนอนโดยไม่กินอะไรเลยก็พยายามหาทางคิดที่หนีออกจากจวนตระกูลจางเพื่อไปให้พ้น ๆ จากท่านแม่ทัพจางฮั่นให้ได้ เพราะถึงอย่างไรนางก็ไม่ยอมเป็นภรรยารองของใครเด็ดขาด โดยเฉพาะกับท่านแม่ทัพจางฮั่น
เช้าวันใหม่เริ่มต้น
เมื่อเยี่ยนฟางตื่นขึ้นมาก็พบว่าในหอนอนของนางนั้นมีเสื้อผ้าใหม่เยอะแยะเต็มไปหมด นางจึงถามเหมยกุ้ยขึ้น “ทำไมในหอนอนของข้าจึงมีเสื้อผ้าใหม่ ๆ เยอะแยะเต็มไปหมด”
“ก็เพราะว่าวันนี้เป็นวันที่ท่านแม่ทัพจางฮั่นประกาศรับท่านหญิงเข้ามาเป็นอนุแล้วนะสิเจ้าค่ะ ท่านแม่ทัพจางฮั่นเลยส่งเสื้อผ้าพวกนี้เป็นของขวัญ พร้อมกับชุดส่งตัวเข้าหอคืนนี้เจ้าค่ะ” เหมยกุ้ยตอบกลับมาด้วยรอยยิ้ม
ในขณะที่ในใจของเยี่ยนฟางคิดว่า ในค่ำคืนนี้จะมีการเข้าหอใด ๆ อย่างแน่นอน
“งั้นคืนนี้เจ้าไม่ต้องมาอยู่เป็นเพื่อนข้าหรอก เดี๋ยวข้าแต่งเนื้อแต่งตัวเพื่อเข้าหอเอง” เยี่ยนฟางบอกเหมยกุ้ยขึ้น จริง ๆ แล้วนางกำลังวางแผนบางอย่างอยู่ต่างหาก
ทางด้านของจวนตระกูลหวาง
หลังจากผ่านไปเพียงไม่กี่วันที่คุณชายหวางเจอหมีทำร้ายจนได้รับบาดเจ็บปวด ในที่สุดอาการของคุณชายหวางก็ดีขึ้น เขาจึงรีบคนรับใช้คนสนิทเข้ามาหาเพื่อส่งออกไปสืบหาเรื่องราวของหญิงสาวที่มาช่วยเขาไว้ทันที”
“อาเฟิ่ง สตรีผู้นั้นเด็กกว่าสัก 5-6 ปีได้ ใบหน้าของนางขาว สีผิวของผ่อง ดวงตากลมโต ริมฝีปากได้รูป หน้าตาของนางช่างงดงามราวกับเทพธิดา อ่อ! เจ้ารีบออกไปตามหาให้ข้าทีว่านางผู้นั้นเป็นใคร? เป็นลูกเต้าเหล่าใคร? ข้าอยากจะขอบคุณนางที่นางช่วยชีวิตของข้าไว้เสียเหลือเกิน”
“ขอรับคุณชาย” อาเฟิ่งพยักหน้ารับคำสั่ง ก่อนที่จะรีบเดินออกไปทันที
ผ่านไปครึ่งค่อนวัน ในที่สุดอาเฟิ่งก็กลับมาพร้อมข้อมูลของสตรีที่ช่วยชีวิตของเขาไว้
“นางมีนามว่า สือเยี่ยนฟาง เป็นสตรีที่ท่านแม่ทัพจางฮั่นพบเจอนางที่บ่อน้ำกลางป่า ตอนนั้นนางได้รับบาดเจ็บสาหัสเหมือนว่าคนลงมือสังหารนางและนำมานางมาโยนทิ้งที่บ่อน้ำนี้ไว้ แต่นางโชคดีที่ดวงแข็ง ท่านแม่ทัพจางฮั่นจึงนำตัวนางมารักษาต่อที่จวนของเขาขอรับ” อาเฟิ่งรีบรายงานทันที
“ข้าได้ยินมาว่าอีกไม่นานท่านแม่ทัพจางฮั่นต้องเข้าพิธีแต่งงานกับคุณหนูหลี่ซวงเจียงแล้วนี่ และทำไมเขาถึงกล้าเอาสตรีรูปงามเข้าไปอยู่ในจวนโดยไม่กลัวคำครหาเช่นนั้น?” คุณชายหวางเจ๋ออี้ถามขึ้นด้วยความสงสัย
“เห็นว่าวันนี้จะมีการส่งตัวนางเข้าเป็นอนุภรรยาของท่านจางฮั่นขอรับ”
“เฮ้อออออออออออออออ!” คุณชายหวางเจ๋ออี้ถอนหายใจออกมาอย่างเสียดายก่อนที่จะพูดขึ้นต่อ “หากข้าได้พบนางก่อนก็ดีสินะ ข้าจะไม่แต่งงานเข้ามาเป็นเพียงอนุภรรยาเท่านั้นหรอก แต่ข้าจะแต่งนางเข้ามาเป็นฮูหยินของจวนตระกูลหวางเลย”
ณ จวนของตระกูลจาง
ในช่วงค่ำ เมื่อถึงเวลาเข้าหอ ท่านแม่ทัพจางฮั่นก็เปิดประตูหอนอนของเยี่ยนฟางเข้ามาความรู้สึกดีใจและตื่นเต้นที่จะได้นางมาเป็นภรรยาของเขาเสียที
แต่เมื่อเขาเปิดประตูออกมา เขาก็พบแต่เพียงความว่างเปล่าในหอนอนแห่งนั้น เขาจึงเดินตามหานางจนทั่วหอนอน แต่เขาก็ไม่พบนางเสียที เขาจึงตระหนักได้ว่า
“นี่เจ้าหนีข้าไปแล้วหรือนี่!”
ส่วนทางด้านของเยี่ยนฟางที่แอบปีนหนีออกมาจากจวนของตระกูลจางอย่างเงียบ ๆ โดยไม่มีใครจับได้ และเมื่อนางพ้นออกมาไกลแล้ว นางก็ไม่รู้นางควรจะไปต่อทางไหนดี
ในค่ำคืนที่แสนมืดมิด ในถนนที่แสนเงียบสงบแห่งดินแดนต่างภพ เยี่ยนฟางทั้งรู้สึกโดดเดี่ยวและเหงาใจ แต่แม้ว่าจะต้องโดดเดี่ยวเช่นไร นางก็ไม่ทางยอมกลับไปเจอคนรักที่เห็นและอำนาจดีกว่านางอย่างแน่นอน
“ในเมื่อท่านแม่ทัพเห็นเงินและอำนาจมีค่ากว่าความรัก ข้าเยี่ยนฟางผู้นี้ก็จะหนีไปให้ไกลจากท่าน” นางพูดกับตัวเองด้วยเสียงที่เต็มไปด้วยความโกรธ
และในขณะที่เยี่ยนฟางกำลังเดินอยู่บนถนนที่แสนมืดมิดอยู่นั้น ก็มีรถม้าคันหนึ่งวิ่งผ่านไป แต่แล้วจู่ ๆ รถม้าคันกลับวิ่งย้อนกลับมาหานาง
ร่างใหญ่ที่แสนคุ้นเคยของคุณชายหวางเจ๋ออี้ค่อย ๆ ก้าวลงจากลง พร้อมกับร้องทักนางขึ้นด้วยความตกใจที่พบนางกลางถนนที่มืดมิดเช่นนี้ “อ้าว! ท่านหญิงผู้ช่วยชีวิตข้า เหตุใดเจ้าจึงมาเดินอยู่กลางความมืดมิดคนเดียวเช่นนี้”
“เอ่อ...คือ...ว่า ข้า...” เยี่ยนฟางอึกอักที่จะตอบกลับไป
“แต่ข้าได้ยินมาว่าคืนนี้ท่านแม่ทัพจางฮั่นจะรับเจ้าเป็นอนุภรรยา แล้วเจ้าออกมาเดินคนเดียวเช่นนี้ ทั้งจวนตระกูลจางมิวุ่นวายกันไปหมดแล้วรึ?” คุณชายหวางเจ๋ออี้ถามขึ้นด้วยความสงสัย
“ก็เพราะว่าข้าไม่อยากเป็นอนุภรรยาของเขานะสิ ข้าถึงได้หนีออกมาจากจวนของเขาเช่นนี้ จะมีสตรีใดที่อยากแบ่งสามีร่วมใช้กับคนอื่น?” เยี่ยนฟางพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงขุ่นเคือง
“แล้วเจ้าจะไปที่ใดอย่างนั้นรึ? เดี๋ยวข้าจะไปส่ง”
“ข้า...ข้าไม่มีที่ไปหรอก” เยี่ยนฟางตอบกลับไปด้วยเสียงเศร้า
“งั้นเจ้ากลับไปพักที่จวนของข้าก่อนเถิด” คุณชายหวางเจ๋ออี้เชื้อเชิญนางขึ้น
เยี่ยนฟางยืนนิ่งเงียบคิดอยู่ครู่หนึ่งก่อนที่จะตอบตกลงไป ก็เพราะว่าไหน ๆ นางก็ไม่มีที่ให้ไปอยู่แล้วนี่น่า “ตกลง ข้าขอบใจคุณชายมาก” เยี่ยนฟางกล่าวขอบคุณคุณชายหวางเจ๋ออี้ ก่อนที่นางจะเดินขึ้นรถมากลับไปกับเขา
____________________________________________________________
ฝากกดติดตามเพื่อเป็นกำลังใจให้ไรท์ด้วยนะคะ ^^
Latest chapter
ข้ามภพมาพบคนคลั่งรัก ตอนที่ 48 : หึงหวงก็เพราะว่ารัก (2)
“อ๊าาาาาาา” ชิวยวี่เผลอร้องออกมาอย่างไม่รู้ตัว แม้จะพยายามปฏิเสธมากขนาดไหน แต่ร่างกายของนางมันกลับปรารถนาน้องชายอุ่น ๆ ของเขานั้นเสียเหลือเกิน และไม่นานนิคโคลัสก็ลุกขึ้นนั่ง พร้อมกับจับน้องชายของเขาที่ขยายใหญ่ของเขานั้นถูไปมาที่กลีบของนาง โดยที่เขาไม่ยอมสอดใส่สักที และมันก็ทำให้ชิวยวี่รู้สึกเสียวจนใจจะขาดแล้วนะ ทำไมเขาไม่ยอมสอดมันเข้ามาสักที“อ๊าาาาา ซีดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดด”“ข้าเดินทางมาไกลแสนไกลเพื่อมาพบกับท่าน แล้วข้าจะยอมให้ท่านเป็นของชายอื่นได้เช่นไรกัน!” เขาพูดขึ้น แต่ ณ จุด ๆ นี้ ต่อให้เขาต่อว่าอะไรนาง นางก็ยอมหมดแหละชิวยวี่รู้สึกว่าร่างกายของนางยิ่งต้องการเขามากขึ้นไปอีก นางชอบที่ได้เห็นเขาหึงหวงนางด้วยรสสวาทเช่นนี้เหลือเกินจากนั้นเขาค่อย ๆ สอดใส่น้องชายของเขาเข้ามาในร่างกายของชิวยวี่อย่างช้า และเขาก็เริ่มทำการบรรเลงเพลงรักให้กับนางทันที“ร่างกายของท่านหญิงตอบสนองข้าดีเหลือเกิน หากเป็นเช่นนี้แล้วข้าคงจะแตกเอาได้นะ” เขาพูดขึ้น พร้อมกับยังคงค่อย ๆ ขยับน้องชายของเขาเข้าออกในร่องของนางอย่างช้า ๆ“เสียวจังเลยค่ะ”“แต่ข้าจะทำให้คุณเสียวมากกว่านี้อีก”เข้าเริ่มกระแทกเข้าออกแรงขึ้นเ
ข้ามภพมาพบคนคลั่งรัก ตอนที่ 47 : หึงหวงก็เพราะว่ารัก (1)
บทที่ 6หึงหวงก็เพราะว่ารักผ่านไปหลายวัน ท่านแม่ทัพหวางหยุนตี๋ผู้ช่วยชีวิตของชิวยวี่และนิคโคลัสก็มาที่จวนสกุลหลัวอีกครั้งอย่างปลอดภัย โดยเขามาครั้งนี้เขาได้นำดอกโบตั๋นมาให้ชิวยวี่ด้วยชิวยวี่รู้สึกประทับใจท่านแม่ทัพหวางหยุนตี๋เป็นอย่างมากจากการที่เขาช่วยชีวิตนางไว้ครั้งที่แล้ว แถมเขายังนำโบตั๋นที่เป็นดอกไม้โปรดมาให้นางอีกด้วย ทำให้นางรู้สึกชื่นชอบเขาขึ้นมาทางด้านของนิคโคลัสที่เฝ้ามองทุกอย่างมาอย่างเงียบ ๆ ตลอดก็รู้สึกโกรธและหึงหวงพวกเขาขึ้นมาทันที เขาจึงไม่รอช้ารีบเดินเข้าไปหาท่านแม่ทัพหลัวอีม่าน พร้อมกับพูดขึ้น “ท่านแม่ทัพหลัวอีม่าน! วันนี้ข้าจะมาทวงคำขอที่ท่านให้ข้าไว้ โดยที่ท่านสัญญากับข้าแล้วว่าท่านจะไม่ปฏิเสธข้า”ท่านแม่ทัพหลัวอีม่านที่เห็นเรื่องราวความรักของหนุ่มสาวทั้งสามคนอยู่ในสายตาตลอด เขาก็พอจะเดาได้ว่านิคโคลัสจะมาขออะไร แต่เขาก็ต้องแสร้งเป็นไม่รู้ “งั้นเจ้าก็พูดมาเถิด”“ข้าอยากจะสู่ขอท่านหญิงชิวยวี่ให้มาเป็นภรรยาของข้า”ท่านแม่ทัพหลัวอีม่านยิ้มออกมาอย่างรู้ทัน ก่อนที่จะตอบกลับไป “ตัวข้านั้นไม่ปฏิเสธคำของเจ้าอย่างแน่นอน แต่ข้าเป็นเพียงผู้ให้กำเนิดนาง มิใช่เจ้าของชีวิตของน
ข้ามภพมาพบคนคลั่งรัก ตอนที่ 46 : คุณหนูโฉมสะคราญกับบุรุษรูปงามสองคน (2)
ทางด้านของนิคโคลัสที่มองออกว่าท่านแม่ทัพหวางผู้นี้ปรารถนาในตัวของท่านหญิงชิวยวี่เป็นอย่างมาก เขาก็เกิดรู้สึกหึงหวงขึ้นมาทันที แต่เพราะนิคโคลัสเป็นคนที่เก็บอารมณ์เก่ง เขาจึงได้แต่ยิ้มออกมา และทำหน้านิ่งเงียบไว้เช่นเดิมในค่ำคืนนั้นนิคโคลัสที่กำลังนอนพลิกตัวไปมาบนเตียงด้วยความกังวลใจเรื่องที่ท่านแม่ทัพหวาง เขาก็พรางคิดว่าหากท่านแม่ทัพหวางสู่ขอท่านหญิงชิวยวี่ของเขาขึ้นมา และท่านหญิงตอบตกลง เขาคงทำอะไรนอกจากนั่งเสียใจร้องไห้ ดังนั้นเขาจะปล่อยให้เกิดเรื่องแบบนั้นขึ้นไม่ได้เด็ดขาดและเมื่อนิคโคลัสคิดเรื่องนี้วนซ้ำไปซ้ำมาจนทำให้เขานอนไม่หลับ เขาก็นึกถึงฉากหนึ่งที่ซีรีส์จีนชอบทำเวลานอนไม่หลับก็คือการปีนขึ้นไปนั่งดูดาวบนหลังคานั้นเอง นิคโคลัสจึงไม่รอช้า เขารีบทำแบบในซีรีส์จีนทันทีแต่การปีนขึ้นมาบนหลังคานั้นไม่ใช่เรื่องง่ายแบบในซีรีส์เลย ทำเอานิคโคลัสทุลักทุเลไม่น้อยกว่าที่เขาจะปีนมันขึ้นมาได้ แต่เมื่อปีนขึ้นมาแล้วเขาจึงได้รู้ว่าข้างบนนี้มันช่างสวยงามเหลือเกินนิคโคลัสนั่งมองดาวที่ไม่มีอะไรขว้างกันอยู่บนท้องฟ้า นัยน์ตาของเขาเต็มไปด้วยความสุขและความสบายใจ เขาปรารถนาให้ชีวิตของเขาที่เหลืออยู่ใน
ข้ามภพมาพบคนคลั่งรัก ตอนที่ 45 : คุณหนูโฉมสะคราญกับบุรุษรูปงามสองคน (1)
บทที่ 5คุณหนูโฉมสะคราญกับบุรุษรูปงามสองคนเมื่อกองทัพได้เดินทางกลับมาถึงเมืองหลวง หลังจากที่ได้รับการต้อนรับจากฮ่องเต้อย่างยิ่ง พวกเขาก็แยกย้ายกันไปพักผ่อนที่จวนของตนเองทันทีทางด้านท่านแม่ทัพหลัวอีม่านที่กับมาถึงจวนของเขาพร้อมกับชิวยวี่และนิคโคลัสแล้ว ท่านแม่ทัพหลัวอีม่านจึงถามนิคโคลัสขึ้น “เรื่องที่เจ้าได้ช่วยชีวิตของข้าไว้นั้น หากเจ้าอยากได้สิ่งใดเป็นการตอบแทนก็จงบอกข้ามาเถิด ข้าจะไม่ปฏิเสธเจ้าเลย”“ตอนนี้ข้ายังไม่อยากได้สิ่งใดเลยขอรับ ไว้ข้าปรารถนาแล้วข้าจะมาบอกให้ท่านแม่ทัพทราบ” นิคโคลัสตอบกลับไป“งั้นก็ตามใจเจ้าเถอะ วันนี้ก็ไปพักผ่อนกันได้แล้ว” พูดจบ ทั้งสามคนก็แยกย้ายกันออกไปทางหอนอนของตนเองเมื่อเช้าวันใหม่เริ่มต้นขึ้นประตูจวนสกุลหลัวก็ถูกเปิดออก พร้อมกับร่างใหญ่ที่แสนสง่างามของท่านแม่ทัพหวางหยุนตี๋ก็ปรากฏขึ้น ชิวยวี่ที่นั่งอยู่ที่ศาลากลางน้ำก็ชะโงกหน้าออกมาดู และพบกับรูปร่างใหญ่อันดุดันและองอาจในชุดเกาะสีดำ พร้อมกับใบหน้าที่คมเข้มแต่ขาวนวล นัยตาสีน้ำตาลเข้มชวนนางหลงใหล รูปหน้าคมสันราวกับหลุดออกมาเทพนิยาย เขาผู้นี้คือท่านแม่ทัพหวางหยุนตี๋คนที่รวมรบเคียงบ่าเคียงไหล่ของนางมาน
ข้ามภพมาพบคนคลั่งรัก ตอนที่ 44 : ออกสู่สนามรบ (2)
เมื่อนิคโคลัสเดินทางมาถึงกองทัพของแคว้นเป่ยเอี่ยนแล้ว เขาก็ใช้ความรู้ประวัติศาสตร์อันน้อยนิดที่มีเกี่ยวกับแคว้นนี้ทำนายทายทักให้ทหารที่อยู่หน้ากองทัพฟังว่า “ข้ามีนามว่าเชียนเอ๋อร์ ข้าเป็นนักทำนาย ในอนาคตแคว้นเป่ยเอี่ยนจะมีชื่อเสียงโด่งดังมาก”“จริงรึ?”“จริงสิ!”เมื่อทหารได้ยินคำทำนายของนิโคลัสเช่นนั้น พวกเขาก็ดีใจกันยกใหญ่ ซึ่งจริง ๆ แล้วนิคโคลัสรู้ดีว่าผู้คนชอบคำทำนายทีเป็นผลดีต่อตัวเอง หากคำทำนายไหนที่เป็นผลลบ พวกเขาจะเครียดไปนานปีเลยทีในขณะที่ทหารผู้นั้นกำลังดีใจยกใหญ่อยู่นั้น นิคโคลัสก็แอบแฝงตัวเข้าไปในกองทัพของพวกเขาได้ โดยที่นิคโคลัสได้เลือกชุดของทหารผู้หนึ่งมาสวมใส่ และเขาก็ออกตามหาที่คุมขังของท่านแม่ทัพหลัวอีม่านผ่านไปจนเกือบค่ำ ท้องฟ้าค่อย ๆ มืดมนลง นิคโคลัสก็สามารถตามหาท่านแม่ทัพหลัวอีม่านได้ สภาพร่างกายของท่านแม่ทัพทัพหลัวอีม่านนั้นเต็มไปด้วยบาดแผลมากมาย แต่ถึงกระนั้นเขาก็คงดูแข็งแรงและมีสติอยู่มาก นิคโคลัสพรางแอบคิดในใจว่าหากคนที่โดนทำลายเช่นนี้เป็นเขา เขาคงไม่มีทางรอดชีวิตได้อย่างแน่นิคโคลัสใช้ไหวพริบความฉลาดที่เขาชอบดูมาจากหนังฝรั่งโดยการตีหัวของทหารให้สลบ แล้วเขาก็น
ข้ามภพมาพบคนคลั่งรัก ตอนที่ 43 : ออกสู่สนามรบ (1)
บทที่ 4ออกสู่สนามรบหลังจากนั้นผ่านไป 2 อาทิตย์ จู่ ๆ ที่เมืองไต๋ก็ถูกแคว้นเป่ยเอี่ยนเข้ามาโจมตีอย่างหนักเพื่อหวังจะยึดครอง เนื่องจากว่าเมืองไป๋เป็นเมืองติดแม่น้ำและเป็นเส้นทางค้าขายสำคัญของแคว้นต้าถัง จึงทำให้แคว้นเป่ยเอี่ยนผู้ซึ่งเป็นศัตรูตัวฉกาจทำการเข้าโจมตีท่านแม่ทัพหลัวอีม่านผู้ซึ่งเป็นแม่ทัพที่แข็งแกร่งที่สุดของแคว้นต้าถังก็ได้รับนำมอบหมายจากฮ่องเต้ให้นำทัพลงไปปกป้องเมืองไป๋ในครั้งนี้ โดยมีแม่ทัพหนุ่มหวางหยุนตี๋เป็นผู้เดินทางไปเคียงคู่กับเขาด้วย...ชิวยวี่ไปสั่งท่านพ่อของนางที่หน้าประตูเมืองด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความเชื่อมั่นในตัวของเขา นางไม่มีความกังวลอยู่ในใจของตนเองเลยสักนิด เพราะนางเชื่อเสมอว่าบิดาของนางจะต้องสามารถเอาชัยชนะกลับมาได้อย่างแน่นอน แต่ทางด้านของท่านแม่ทัพหลัวอีม่านกลับเต็มไปด้วยความกังวล เพราะเขารู้ดีว่าแคว้นเป่ยเอี่ยนนั้นมีความป่าเถื่อนมากขนาดไหน แถมการรบของพวกเขายังไม่เป็นรองใคร แต่เขาก็เลือกที่จะไม่ได้แสดงสีหน้าที่เป็นกังวลออกมาให้บุตรสาวของตนเองได้เห็น เพราะเขาไม่อยากให้นางต้องคอยเป็นห่วงเขา“ท่านพ่อ! รีบกลับมานะคะ ลูกจะทำอาหารมื้อใหญ่ไว้รอท่านเลย” ท่าน
You May Also Like
เกิดใหม่เป็นคุณหนูไร้ค่าพร้อมมิติบ้านสวน
ต้าซินซิน38.5K viewsชายาแพทย์พลิกชะตา
ฮวาฮวาตีลังกาแปล690.9K viewsฮูหยินของข้าถึงเวลากลับจวนได้หรือยัง
ดอกท้อในสายลม39.8K viewsข้าจะพาครอบครัวใหม่ไปสู่ความร่ำรวย
ต้าซินซิน82.6K viewsนิยายเรื่องนี้ข้าคือตัวร้ายจริงหรือ
Tastsu64 viewsตัวประกอบเช่นข้า ไม่ขอตายตามบท
BigM00N295 viewsบันทึกรักนางปีศาจจิ้งจอกเก้าหาง
มีสมองแค่ 2 นาที66 viewsทะลุมิติมาเป็นคุณหนูผู้ฉาวโฉ่
Camellia.ma77 views
