ตอนที่ 19 : ณ จวนตระกูลหวาง

บทที่ 4

ณ จวนตระกูลหวาง

ไม่นานนัก คุณชายหวางเจ๋ออี้ก็พาเยี่ยนฟางมาถึง ณ จวนตระกูลหวางของเขา โดยคนรับใช้ของเขาได้จัดให้นางได้พักอยู่ในหอนอนซึ่งอยู่ไม่ไกลจากคุณชายหวางเจ๋ออี้มากนัก

“คืนนี้เจ้าพักผ่อนให้สบายเถิด พรุ่งนี้ข้าจะพาเจ้าไปแนะนำกับท่านพ่อ ข้าเคยเล่าให้ท่านพ่อฟังว่าเจ้าเป็นคนช่วยชีวิตของข้าไว้ ท่านพ่อคงดีใจที่ได้เจอเจ้าอย่างแน่นอน” คุณชายหวางเจ๋ออี้พูดขึ้นรอยยิ้มที่หวานละมุนจนทำให้หัวใจของเยี่ยนฟางรู้สึกอบอุ่นเหลือเกิน

“ข้าขอบใจคุณชายหวางเจ๋ออี้มากที่ช่วยข้าไว้ หากข้ามีที่ไปแล้ว ข้าจะรีบไปทันที” เยี่ยนฟางตอบกลับไปด้วยความเกรงใจ 

“เจ้าไม่ต้องรีบไปไหนหรอก อยู่ที่นี่ไปก่อนเถิด ข้าถือว่าเจ้าเป็นผู้มีพระคุณของข้า ข้าจะต้องดีแลเจ้าให้ดี”

“ข้าขอบใจคุณชายหวางเป็นอย่างมาก” เยี่ยนฟางกล่าวขอบคุณเขาขึ้นอีกครั้ง

“เอาล่ะ! คืนนี้เจ้านอนพักผ่อนเสียก่อนเถิด” พูดจบ คุณชายหวางก็เดินออกมาจาก

ในด้านของจวนตระกูลจาง หลังจากที่เยี่ยนฟางหายตัวไป ท่านแม่ทัพจางฮั่นก็ออกตามหาตัวนางจนแทบพลิกแผ่นดินทั่วแคว้นอี้เฉิง แต่จนแล้วจนรอดเขาก็หาตัวนางไม่พบสักที ในที่สุดเขาจึงตอบแพ้ว่านางนั้นได้หนีจากเขาไปแล้ว

ท่านแม่ทัพจางฮั่นทิ้งตัวนั่งลงเตียงในหอนอนของเยี่ยนฟางที่ถูกตกแต่งไว้อย่างงดงามเพื่อพิธีเข้าหอของเขา แต่ตอนนี้นางผู้เป็นที่รักกลับทิ้งเขาจากไปอย่างไม่ใยดี

“เหตุใดเจ้าจึงใจร้ายกับข้าเพียงนี้?” ท่านทัพจางฮั่นพูดขึ้นกับตัวเอง

และในขณะนั้นเองเหมยกุ้ยก็เดินเข้ามาหาท่านแม่ทัพจางฮั่นพร้อมกับพูดขึ้น “ที่ท่านหญิงหนีไปแบบนี้ก็เพราะว่าท่านหญิงมิอาจยอมรับการแต่งงานเป็นภรรยาคนที่สองได้เจ้าค่ะ ท่านหญิงปรารถนาที่จะเป็นภรรยาเพียงคนเดียวของสามีเท่านั้น ข้าจึงคิดว่านี้คงเป็นสาเหตุที่ทำให้ท่านหญิงหนีไป”

“เฮ้ออออออออออออออออออ ข้ามันไม่ดีเองที่มิอาจจะรักษาความรักไว้ได้ เพราะข้ามีหน้าที่ที่ยังต้องรับผิดชอบอีกมากมาย ดังนั้นข้าจึงไม่อาจจะปฏิเสธการแต่งงานกับคุณหลี่ซวงเจี๋ยได้เช่นกัน” ท่านแม่ทัพบ่นออกมาด้วยความท้อแท้ใจ

เมื่อเหมยกุ้ยเห็นว่าการหนีไปของเยี่ยนฟางจะไม่สามารถเปลี่ยนหัวใจของท่านแม่ทัพให้กลับมาแต่งงานกับนางแต่เพียงผู้เดียวได้ เหมยกุ้ยจึงได้แต่นึกสงสารเยี่ยนฟางอยู่ในใจอย่างเงียบ ๆ

เช้าวันใหม่เริ่มต้นขึ้น

ณ จวนตระกูลหวาง 

คุณชายหวางเจ๋ออี้พาเยี่ยนฟางไปแนะนำให้ท่านพ่อเขาผู้ซึ่งเป็นเสนาบดีได้รู้จักแต่เช้า ท่านเสนาบดีนั้นเอ็นดูในตัวของเยี่ยนฟางตั้งแต่ครั้งแรกที่เห็น และยิ่งรู้ว่านางเป็นคนเอาชีวิตตัวเองเข้าไปเสี่ยงเพื่อช่วยชีวิตบุตรชายเพียงคนเดียวของเขาไว้ด้วยแล้ว เขายิ่งรู้สึกชื่นชอบและชื่นชมในตัวมากขึ้นไปอีก

และหลังจากนั้น เยี่ยนฟางก็ได้รับการปรนนิบัติดูแลอยู่ในจวนตระกูลหวางอย่างดี เพราะทุกคนต่างชื่นชอบในตัวของนาง โดยเฉพาะท่านเสนาบดีที่แอบหวังว่าจะได้นางเป็นลูกสะใภ้ของเขา

               

จนเวลาผ่านเลยไปถึง 7 วัน

ชีวิตที่แสนสุขและสงบสุขของเยี่ยนฟางก็ต้องจบลง เมื่อจู่ ๆ ท่านแม่ทัพจางฮั่นก็มาโผล่ที่จวนตระกูลหวางพร้อมกับมาทวงนางกลับคืนไปจากคุณชายหวางเจ๋ออี้

“ข้าต้องการตัวเยี่ยนฟางกลับไปกับข้าเดี๋ยวนี้” ท่านแม่ทัพจางฮั่นตะโกนเสียงดังใส่คุณชายหวางเจ๋ออี้ที่กำลังยืนอยู่หน้าประตูจวน

“แต่ในเมื่อนางไม่เต็มใจที่จะอยู่ที่นั้น ข้าก็มิอาจจะปล่อยให้นางกลับไปอยู่ในที่ที่นางลำบากใจได้” คุณชายหวางเจ๋ออี้เถียงกลับไป

เยี่ยนฟางที่เดินตามออกมาทีหลัง นางรีบวิ่งเข้าไปหาท่านแม่ทัพจางฮั่นพร้อมกับพูดขึ้น “ท่านแม่ทัพ ข้าอยู่ที่นี่สุขสบายดี ข้ามิอาจจะกลับไปเป็นอนุภรรยาของท่านได้ ข้าเคยเจ็บปวดจากคนรักเก่ามาแล้ว ข้าไม่อยากเจ็บปวดเพราะท่านต่อไปอีก” 

“แต่ข้ามีเหตุจำเป็นที่ต้องแต่งงานกับคุณหนูหลี่ เจ้าได้โปรดเข้าใจข้าด้วย” ท่านแม่ทัพอ้อนวอนนางออกมา

“ตอนนี้ข้าเข้าใจท่านแล้วว่าท่านจำเป็นต้องแต่งงานกับนาง งั้นท่านก็ต้องเข้าใจข้าด้วยว่าที่ข้าไม่อยากเป็นอนุภรรยาของท่าน เพราะข้ามิอาจจะทนเห็นสามีของตนเองไปร่วมรักกับคนอื่นได้” เยี่ยนฟางพูดจบ นางก็หันหลังเตรียมที่จะเดินเข้าจวนตระกูลหวางไป

แต่ท่านแม่ทัพจางฮั่นก็ตะโกนรั้งนางไว้เสียก่อน “แต่ข้ารักเจ้า รักเจ้าแต่เพียงผู้เดียว”

เมื่อได้ยินคำว่ารักออกจากปากของเขา น้ำตาของเยี่ยนฟางก็ไหลลงมาอาบแก้มทันที เพราะในใจของนางเองก็รักเขาเช่นกัน แต่เพราะสถานการณ์และสถานะที่บีบบังคับนี้ นางจึงไม่สามารถบอกให้เขารู้ได้

“ท่านกลับไปเสียเถิดท่านแม่ทัพ ความรักของท่านควรเก็บไว้ให้กับคุณหนูหลี่ซวงเจี๋ยผู้สูงศักดิ์ มิใช่ข้าที่เป็นหญิงสาวที่ต่ำต้อยเช่นนี้” นางพูดออกมาทั้งน้ำตา ก่อนที่จะเดินเข้าไปในจวนตระกูลหลี่ทันที

“เยี่ยนฟาง! เยี่ยนฟาง! เยี่ยนฟางเจ้าฟังข้าก่อน” ท่านแม่ทัพตะโกนเรียกชื่อของนางตามหลังไป แต่นางก็ไม่หันมาหาเขาเลยแม้แต่น้อย

เมื่อเยี่ยนฟางเดินพ้นสายตาไปแล้ว คุณชายหวางเจ๋ออี้จึงเดินเข้ามาหาท่านแม่ทัพจางฮั่น พร้อมกับพูดขึ้น “ท่านแม่ทัพ ได้โปรดกับไปเสียเถิด ตอนนี้ชาวบ้านเริ่มมามุงกันมากแล้ว ท่านอย่าทำให้ตัวเองต้องเสียเกียรติไปมากกว่านี้เลย”

“ฮึ! หัวใจของนางเป็นของข้า และจะต้องเป็นของข้าแต่เพียงผู้เดียว สักวันหนึ่งนางจะต้องกลายมาเป็นของข้าอย่างแน่นอน” พูดจบ ท่านแม่ทัพจางฮั่นก็ยอมถอยกลับไป

หลังจากที่ท่านแม่ทัพจางฮั่นกลับมาที่จวนของตนเองแล้ว เขาก็ได้รับข่าวแจ้งว่าเกิดการสู้รบที่ทางชายแดนตอนใต้อย่างหนัก มีคำสั่งด่วนให้ท่านแม่ทัพจางฮั่นจางฮั่นนำทัพออกรบเพื่อปกป้องแผ่นดินทันที

ท่านแม่ทัพจางฮั่นแบกหัวใจที่แตกสลายออกไปร่วมรบ ในใจของเขาอยากจะไปยกเลิกงานแต่งงานกับคุณหนูหลี่ซวงเจี๋ยให้รู้แล้วรู้รอดเพื่อที่เขาจะได้ไปแต่งงานกับเยี่ยนฟางทันที แต่อีกใจหนึ่งของเขาก็ห้ามไว้เพราะมันไม่ถูกต้อง หากเขาไม่แต่งงานกับคุณหนูหลี่ซวงเจี๋ย เขาจะขาดคนสนับสนุนเขาในราชสำนักซึ่งก็คือท่านพ่อของคุณหนูหลี่ซวงเจี๋ยนั้นเอง

หลังจากนั้นผ่านไป 5 วัน

เหมยกุ้ยได้เดินทางมาเยี่ยนฟางที่จวนตระหูลหวาง พร้อมกับแจ้งข่าวให้นางรู้อย่างร้อนรนใจ “ท่านหญิง! ข้าได้ยินข่าวจากทหารในจวนของท่านแม่ทัพ ว่าตอนนี้ท่านแม่ทัพถูกจับตัวไปที่แคว้นปี่เฟิง ซึ่งเป็นแคว้นของศัตรู ตอนนี้ยังไม่มีใครรู้ข่าวคราว่าท่านแม่ทัพจางฮั่นเป็นตายร้ายดีอย่างไรเลยเจ้าค่ะ”

“ห๊ะ!” เยี่ยนฟางอุทานออกมาด้วยความตกใจ ก่อนจะถามเหมยกุ้ยกับไป “แล้วตอนนี้ทางการได้ส่งคนไปตามหาท่านแม่ทัพจางฮั่นหรือยัง?”

“เห็นว่าคนที่ถูกส่งไปนั้นถูกฆ่าตายหมดแล้วเจ้าค่ะ ตอนนี้ทางการจึงหยุดการตามหาท่านแม่ทัพจางฮั่นก่อน เพราะไม่สามารถเสียกองกำลังคนไปมากกว่านี้เจ้าค่ะ” เหมยกุ้ยตอบกลับมา

“งั้นข้าจะไปขอให้คุณชายหวางช่วยพูดกับท่านเสนาบดีตอนนี้เลย” พูดจบเยี่ยนฟางก็รีบวิ่งไปหาคุณชายหวางเจ๋ออี้ทันที พร้อมกับพูดขึ้น

“คุณชายหวาง! ตอนนี้ท่านแม่ทัพจางฮั่นหายตัวไปในแคว้นปี่เฟิง ข้าอยากให้ท่านช่วยพูดกับท่านเสนาบดีเพื่อส่งคนไปช่วยที” เยี่ยนฟางพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยกังวล

“เรื่องนี้ข้าได้หารือกับท่านพ่อตั้งแต่ทราบข่าวแล้ว แต่ท่านพ่อบอกว่ากองกำลังที่เราส่งไปเพื่อตามหาท่านแม่ทัพจางฮั่นนั้นถูกสังหารหมดสิ้น ดังนั้นเราต้องหยุดการเคลื่อนไหวก่อน เพราะแคว้นปี่เฟิงคงไล่ฆ่าคนที่เราส่งไปใหม่จนหมดสิ้นแน่” คุณชายหวางเจ๋ออี้ตอบกลับมาตามความเป็นจริง

“แล้วพวกท่านจะปล่อยให้ท่านแม่ทัพจางฮั่นถูกฆ่าตายที่แคว้นปี่เฟิงอย่างนั้นรึ?” เยี่ยนฟางถามขึ้นด้วยเสียงที่เต็มไปด้วยความโมโห

“พวกเรามิได้จะปล่อยให้ท่านแม่ทัพถูกฆ่าตายเช่นเจ้าคิด แต่พวกเราแค่รอเวลาก็เท่านั้นเอง”

“ชีวิตของท่านแม่ทัพจางฮั่นรอไม่ได้อีกแล้ว” เยี่ยนฟางพูดจบ นางก็เดินหนีห่างออกมาจากคุณหวางเจ๋ออี้ทันที โดยที่คุณชายหวางเจ๋ออี้ไม่รู้เลยว่านางกำลังจะออกไปช่วยเขาด้วยตัวของเขาเอง

__________________________________________________________________

ฝากกดติดตามเพื่อเป็นกำลังใจให้ไรท์ด้วยนะคะ ^^