ตอนที่ 7

“เจ้ามัวทำสิ่งใดอยู่จึงเพิ่งมาเอาป่านนี้หนิงเอ๋อร์ ชุดแต่งงานนี้สมควรเป็นเจ้าที่นำไปให้ข้ากับฮองเฮาตรวจดูก่อนจะส่งแก้ไขมิใช่หรือ?”

“...”

ขนาดนางรู้แจ้งก็รีบเร่งออกจากตำหนักของตนเองทันทีก็ยังจะโดนฮ่องเต้ผู้เป็นบิดาตำหนิเข้าจนได้ ซ่งไฉ่หนิงที่กำลังวิงเวียนกับกลิ่นเครื่องหอมถึงกับนึกคำจะแก้ตัวไม่ออกไปเลยทีเดียว นี่หรือไม่ลูกที่ไม่ใช่คนโปรดแค่ยืนหายใจยังผิด ดวงตาดอกท้อเหลือบมองผู้ได้ชื่อว่าเป็นบิดาเล็กน้อยจากนั้นจึงเลือกจะก้มหน้าทำเป็นสำนึกผิดไปย่อมดีที่สุดในยามนี้และสถานการณ์ตรงหน้า

“ฝ่าบาทอย่าตำหนิหนิงเอ๋อร์เลยเพคะ วันนี้หม่อมฉันได้ให้โจวมามากับคนของนางไปดูแลผิวพรรณให้หนิงเอ๋อร์ดังนั้นนางย่อมไม่มีเวลามาใส่ใจเรื่องเล็กน้อยเหล่านี้เป็นแน่”

ฟังเหมือนจะช่วยพูดออกหน้าให้กับนางแต่กลับไม่ใช่หากเป็นซ่งไฉ่หนิงคนในอดีตคงนับถือน้ำใจของจางกุ้ยเฟยขึ้นมาอีกหลายส่วนแต่นี่นางเป็นหญิงสาวที่เคยผ่านเหตุการณ์และคำพูดเช่นนี้มาเป็นสิบปีมีหรือจะไม่เข้าใจเจตนาของมารดาเลี้ยงผู้นี้

“เรื่องเล็กน้อย?! ชุดแต่งงานนี่คือเล็กน้อยหรือหนิงเอ๋อร์?!”

นั่นอย่างไรเติมเพลิงโทสะให้บิดาของนางโกรธจนแทบจะเผาผลาญโถงกลางของโรงตัดเย็บภูษาหลวงได้อยู่แล้วร้ายกาจเกินไปแล้วตัวละครนี้

“มิได้เพคะเสร็จพ่อ หนิงเอ๋อร์มิได้คิดเช่นนั้นเลย ตรงกันข้ามกัน หนิงเอ๋อร์มองว่าชุดแต่งงานนี้สำคัญมากจึงยกให้คนสำคัญเช่นจางกุ้ยเฟยเป็นธุระให้เพคะ”

โยนเผือกร้อนมาก่อนนางก็เพียงโยนมันกลับไปหาผู้ส่งมอบเท่านั้น จางกุ้ยเฟยถึงกับเหลียวมองลูกเลี้ยงสาวที่ปกติจะต้องโต้เถียงกับฮ่องเต้ชนิดยอมตายแต่ไม่ยอมแพ้ด้วยสายตาเหลือเชื่อ

“จางกุ้ยเฟย หนิงเอ๋อร์ทำท่านลำบากใจแล้ว”

กล่าวจบหญิงสาวก็ตรงเข้าไปทรุดกายลงคุกเข่าอยู่ตรงหน้าสตรีโฉมงามที่ดูแล้วอายุไม่น่าจะเกินยี่สิบต้น ๆ ทั้งที่จางกุ้ยเฟยนั้นสี่สิบเอ็ดหนาวแล้ว จากนั้นซ่งไฉ่หนิงก็บีบน้ำตามาขังอยู่แค่เพียงนัยน์ดวงตายังไม่ให้มันไหลริน รอเวลาที่เหมาะสมอีกหน่อยค่อยปล่อยมันหยดลงมาสักสองถึงสามหยดก็นับว่าแผนคืนเผือกร้อนของตนเองสำเร็จด้วยดี

“ลุกขึ้น! เอ่อ...หนิงเอ๋อร์ลุกขึ้นเถอะ เจ้าผิดอันใดกัน เจ้าร่างกายไม่ค่อยแข็งแรงอยู่แล้วเปิ่นกงย่อมรู้ฝ่าบาทขออย่าได้ตำหนิหนิงเอ๋อร์อีกเลย พี่สาว ท่านได้โปรดช่วยพูดให้หนิงเอ๋อร์ด้วยเถิดเพคะ”

น้ำเสียงของจางกุ้ยเฟยนั้นขอร้องวิงวอน ทว่าสายตาที่มองตรงไปยังหลินฮองเฮานั้นดุร้ายอย่างยิ่ง เห็นเช่นนั้นหลินฮองเฮาจึงปากคอสั่นเร่งก้าวออกมาประคองให้ซ่งไฉ่หนิงลุกขึ้น ทำให้หญิงสาวอดจะรู้สึกผิดเสียมิได้ที่ตนเองดันอุตริอยากจะเขียนให้นิยายของตนเองแหวกแนวโดยการให้บทของหลินฮองเฮานั้นเป็นสตรีอ่อนแอไร้อำนาจจะต่อกรกับตัวร้ายหมายเลขหนึ่งเช่นจางกุ้ยเฟยได้

“ลุกขึ้นเถิดหนิงเอ๋อร์ ฝ่าบาทอย่าได้กล่าวโทษหนิงเอ๋อร์อีกเลย นางป่วยไข้อยู่หมอหลวงเป็นพยานพอเริ่มจะหายดียังวุ่นวายกับการเตรียมตัวเป็นเจ้าสาวอีก”

“เอาละ ช่างเถอะ ช่างเถอะ ใครผิดใครถูกมาตามหาในยามนี้ก็ไร้ประโยชน์แล้ว เด็ก ๆ เร่งสั่งการลงไปให้ทุกคนหยุดงานในมือแล้วตามหาชุดแต่งงานของไฉ่หนิงกงจู่ให้เจอโดยเร็ว!

ฮ่องเต้ซ่งไห่หยางถอนหายใจแล้วหยุดเอาความกับบุตรสาวลำดับที่สี่ทันที ใครจะเข้าใจเขาดีเท่าตัวของเขาเองคงไม่มี ฝ่ายซ่งไฉ่หนิงนั้นก็ยิ่งสงสัยที่ฮ่องเต้ผู้เป็นบิดาดูตึงเครียดกับการที่ชุดแต่งงานนี้หายไปถึงขนาดสั่งให้ทุกคนหยุดงานในมือเพื่อตามหา เพราะหากจะกล่าวกันแล้วด้วยอำนาจของผู้เป็นฮ่องเต้เวลาที่เหลืออีกแปดวันเช่นไรก็สามารถสั่งให้ช่างภูษาหลวงทั้งหมดที่มีตัดเย็บชุดแต่งงานที่ดีที่สุดออกมาใหม่ได้แน่นอนไม่เสียเกียรติของฐานะองค์หญิงขั้นหนึ่งเป็นแน่แต่นี่อีกฝ่ายคล้ายจะอย่างไรก็ต้องตามหาให้เจอ

“อี้ผิงเจ้าทราบหรือไม่ว่าชุดแต่งงานนี้มีมูลค่ามากเพียงใด”

หากไม่แพงมากก็จะต้องมีค่าทางจิตใจของฮ่องเต้มากหาไม่จะหน้าตาโกรธเคืองเช่นนี้หรือแม้แต่จางกุ้ยเฟยยังไม่กล้าขยับปากเลยด้วยซ้ำมันผิดปกติเกินไปแล้ว ทำให้นางต้องหันไปกระซิบกระซาบถามเอาความกับนางกำนัลคนสนิททันที

“ชุดนี้เคยเป็นชุดแต่งงานของอดีตไทเฮาเพคะ ขนาดหลินฮองเฮายังไม่มีวาสนาจะได้สวม”

“!!?”

ซ่งไฉ่หนิงจำได้ว่าในนิยายที่ตนเองเขียนนั้นไม่มีเรื่องชุดแต่งงานพิเศษเช่นนี้ ทว่าบัดนี้กลับโผล่ขึ้นมาหรือนี่จะเป็นแค่โลกที่เสมือนในนิยายเรื่องจอมใจทรราชเท่านั้น

“พบแล้วพ่ะย่ะค่ะฝ่าบาท”

ไม่นาน กู้กงกง ขันทีคนสนิทข้างกายฮ่องเต้ซ่งไห่หยางก็วิ่งนำหน้าขันทีกับนางกำนัลวัยรุ่นอีกหกคนเข้ามา สายตาของทุกคนมองไปยังถาดที่นางกำนัลผู้หนึ่งประคับประคองตามหลังขันทีอาวุโสเข้ามาตาไม่กะพริบกันสักคนไม่เว้นแม้แต่ซ่งไฉ่หนิง

“ถูกเผาหรือ?”