บอกแล้วอย่ามาแหย่เสือหลับ

เกวียนวัวค่อยๆเคลื่อนเข้ามาตามทางกลับหมู่บ้าน ซูเว่ยหรานที่หลับไม่ลงเพราะเกวียนตกหลุมบ้าง สะดุดก้อนหินบ้าง สายตาของนางมองตามสองข้างทางที่นี่สวยงามมากนัก ตอนไปท้องฟ้ายังมืดเลยไม่เป็นทิวทัศน์ข้างทาง มีดอกผักบุ้งสีม่วงและขาวเลื้อยตามทาง แม้ว่าจะกินไม่ได้แต่ให้ความสวยงาม นางนั่งชันเข่าข้อศอกเท้าอยู่ที่หัวเข่าสองข้าง สองมือประคองใบหน้าทอดสายตามองไป ก่อนจะถอนหายใจเอ่ยเบาๆ

"ชีวิตคนเราจะว่าไปก็ตลกดี...ใครจะคิดว่าแค่เหยียบเบรกจะพลิกผันขนาดนี้ เฮ้อ ซูเว่ยหรานหล่อนก็ใจบุญนี่นา ทำไมเวรกรรมถึงยังทำงานมาเจอหล่อนได้กันนะ"

หลี่จื่อหานหันมามองคนข้างๆ นางแนบใบหน้าไปกับฝ่ามือ สายตาทอดมองไร้จุดหมาย ดูเหมือนนางจะมีอะไรเปลี่ยนไปมากนัก คำพูดบางคำเขาไม่เข้าใจ แต่ได้ยินว่านางป่วยหนักอยู่ครั้งหนึ่งเกือบไม่รอด ตั้งแต่ฟื้นขึ้นมานางก็จำได้บ้างไม่ได้บ้าง เขากำลังจะเอ่ยถามนางแต่กลับเป็นนางเอ่ยถามมาเสียก่อน

"นี่..คนแซ่หลี่..ข้าอยากรู้เรื่องตัวเองท่านเล่าให้ฟังหน่อยได้หรือไม่"

"ซู เว่ย หราน" หลี่จื่อหานเอ่ยเรียวเสียงเข้ม นางรู้ตัวทันทีว่าพลาดอีกแล้วจึงเรียกขานเขาเสียใหม่

"ห๊า อ่ะ เอ่อ....ท่าน