Share

ตอนที่ 2

last update Tanggal publikasi: 2026-11-19 14:54:07

เช้าวันต่อมา

ซูเยว่ใช้เสียงไก่ขันปลุกตัวเองให้ตื่นขึ้นแทนเสียงนาฬิกาปลุกที่เคยใช้ นางลืมตาขึ้นช้า ๆ แต่แค่เพียงขยับศีรษะความปวดหนึบก็แล่นวาบจากขมับไปที่ท้ายทอยราวกับว่ามีคนเอาตะปูตอกค้างไว้ในหัว แต่นางไม่ได้ส่งเสียงร้องออกมา

เพราะเมื่อนึกถึงสายตาของหลี่เหวินเซวียนเมื่อคืนนี้แล้ว ความเจ็บปวดเพียงเท่านี้ก็เหมือนไม่ได้หนักหนาอะไรนัก

ซูเยว่พยายามยันตัวลุกขึ้นนั่ง พลางกวาดตามองไปรอบ ๆ ห้องอีกครั้ง เพราะเมื่อคืนทุกอย่างพร่าเลือนเพราะพิษไข้และยังมึนงงอยู่ แต่พอแสงแดดยามเช้าสาดส่องเข้ามาในห้องภาพทุกอย่างก็ดูเหมือนจะชัดเจนยิ่งขึ้น ฝาผนังไม้เก่าที่มีรอยแตกเล็ก ๆ หลายจุด โต๊ะเตี้ยที่ขาโยกไปหนึ่งด้าน เชือกแขวนผ้าที่ขึงไว้หย่อนยาน มุมห้องมีตะกร้าหวายขาดปากอ้าค้างอยู่ใบหนึ่ง

สภาพนี้ไม่ได้เรียกว่า “บ้านยากจน” อย่างเดียว แต่มันคือบ้านที่เหมือนกับว่าไม่มีใครดูแล

ซูเยว่ก้มมองเสื้อผ้าบนร่างกายตนเอง เสื้อชั้นในหยาบ ๆ กับเสื้อคลุมผ้าฝ้ายสีซีดที่ซักจนขนด้าน ไม่สะอาดนักแต่ก็ไม่ถึงกับสกปรกมาก คงเป็นเพราะตอนนางสลบมีคนเปลี่ยนให้แล้ว

นางค่อย ๆ หย่อนเท้าลงจากเตียง พื้นบ้านที่ทำจากไม้เย็นจัดจนทำให้ปลายเท้ารู้สึกชา แต่ไม่ทันได้ยืนขึ้น อาการเวียนหัวก็ถาโถมเข้ามาจนทำให้นางต้องจับที่ขอบเตียงไว้แน่น

นางทำได้เพียงแค่สูดลมหายใจเข้าลึก ๆ แล้วบังคับให้ตัวเองพยายามที่จะยืนให้มั่นคง โชคยังดีที่ยังเดินได้อยู่

ประตูห้องถูกแง้มเอาไว้เล็กน้อย แสดงว่าคนในเรือนไม่ได้คิดจะขังนางเอาไว้ ซูเยว่เดินออกมาจากห้องช้า ๆ

โถงกลางเรือนมีขนาดเล็กและมีข้าวของเครื่องใช้วางอยู่ไม่กี่ชิ้น มีโต๊ะไม้เก่า ๆ ตั้งชิดอยู่ที่มุมหน้าต่าง ข้าง ๆ กันมีชั้นหนังสือที่ถูกดูแลเป็นอย่างดีและถูกจัดเรียงอย่างเป็นระเบียบ เธอเดาว่าน่าจะเป็นของหลี่เหวินเซวียนผู้นั้น

ก่อนที่สายตาของซูเยว่จะเลื่อนเลยไปยังลานเล็กหน้าครัว ที่นั่นมีหญิงวัยกลางคนผู้หนึ่งกำลังนั่งจุดไฟทำกับข้าวอยู่ ในขณะที่อันหนิงผู้เป็นบุตรสาวก็กำลังตักน้ำใส่โอ่ง ท่าทางกระฉับกระเฉงแต่กลับนิ่วหน้าเหมือนไม่พอใจบางอย่าง

และเมื่ออันหนิงเงยหน้าขึ้นมาเห็นนาง เด็กสาวก็ชะงักทันที แววตาของอีกฝ่ายเต็มไปด้วยความหวาดระแวง

“ท่านแม่...นางออกมาแล้ว”

นางหลี่เมื่อได้ยินคำพูดของลูกสาวก็หันกลับมามอง ก่อนจะเอ่ยกับนางด้วยน้ำเสียงราบเรียบ

“ฟื้นแล้วก็ดี ไปล้างหน้าล้างตาเสียหน่อยเถอะ”

น้ำเสียงของอีกฝ่ายไม่ได้ฟังดูอ่อนโยน แต่ก็ไม่ได้ฟังดูผลักไสจนเกินไป

ซูเยว่พยักหน้าเบา ๆ “ขอบคุณเจ้าค่ะ”

อันหนิงที่ได้ยินซูเยว่เอ่ยคำว่าขอบคุณ เธอถึงกับเลิกคิ้วสูงด้วยความประหลาดใจ แต่ซูเยว่ไม่ได้สนใจสายตาจับผิดของอีกฝ่าย ก่อนจะเดินไปตักน้ำแล้วล้างหน้าของตัวเองด้วยความระมัดระวัง

หลังจากล้างหน้าเสร็จ ซูเยว่ก็ถึงกับชะงักเมื่อมองเห็นเงาของตัวเองบนผิวน้ำ ใบหน้านี้น่าเกลียดอย่างที่ถูกกล่าวหาจริง ๆ ทั้งคิ้วที่เข้มไม่เป็นทรง ผิวที่คล้ำเหลืองไม่สม่ำเสมออย่างที่ไม่เคยได้รับการดูแลใด ๆ มาก่อน เส้นผมก็หนาทั้งยังหยาบกระด้างแถมยังกระเซอะกระเซิงอีก

ไม่เพียงแต่ร่างนี้มีรูปลักษณ์ที่ไม่น่ามองแล้ว แต่ท่าทางและแววตาของเจ้าของร่างเดิมที่แข็งกระด้างยิ่งชวนให้รู้สึกไม่อยากเข้าใกล้

ซูเยว่ถอนหายใจออกมาเบาๆ ก่อนจะรวบผมอย่างลวก ๆ ให้พ้นหน้าพร้อมกับคิดว่าค่อย ๆ เป็นค่อย ๆ ไปก็แล้วกัน

“มองอะไรนัก! หรือคิดว่าตัวเองล้มไปครั้งเดียวก็จะกลายเป็นหญิงงามขึ้นมาได้น่ะ”

หากเป็นเมื่อก่อนซูเยว่คงตอบแบบติดตลกไปแล้ว แต่ตอนนี้หลังจากที่เธอมาอยู่ที่นี่ ก็รู้ดีว่าคำพูดนั้นสำคัญแค่ไหน นางจึงทำได้เพียงมองไปที่เด็กสาว แล้วตอบเรียบ ๆ

“ข้าแค่อยากล้างหน้าให้สะอาดเท่านั้น”

อันหนิงชะงักไปครู่หนึ่ง คล้ายว่าตัวเองกำลังต่อยกำแพงแต่กำแพงไม่เจ็บ มีแต่นางที่รู้สึกเจ็บใจอยู่คนเดียว

“ใครจะไปรู้ว่าเจ้ากำลังคิดจะก่อเรื่องอะไรอีก”

ซูเยว่ไม่ได้โต้เถียงกับเด็กสาว นางเดินกลับมาที่ครัว เป็นนางหลี่กำลังจัดถ้วยชามบนโต๊ะอาหาร ที่มีเพียงโจ๊กข้าวฟ่าง ผักดองกับไข่ต้มสองฟอง

ซูเยว่ได้แต่ถอนหายใจ บ้านนี้ช่างยากจนจริง ๆ ดูเหมือนว่าไข่ต้มสองฟองนี้จะเป็นของที่มีค่าที่สุดในบ้านแล้วกระมัง

“มีสิ่งใดให้ข้าช่วยหรือไม่?”

อันหนิงหัวเราะออกมาทันที “เจ้าน่ะหรือจะช่วยงาน?”

ซูเยว่หันไปมองรอบ ๆ ครัวอีกครั้ง เตาเก่าควันย้อนออกมามากเพราะปล่องระบายอุดบางส่วน ฝาโอ่งตรงมุมก็บิ่น กระบวยไม้ก็มีรอยแตก ชั้นวางของสั่นโยกจนน่ากลัวว่าจะพังลงมาเมื่อใดก็ไม่รู้ หากถูกวางของที่มีน้ำหนักมากกว่านี้ต้องพังลงมาแน่

นิสัยช่างในตัวของนางนั้นถูกปลุกขึ้นมาแทบจะทันที มองเห็นข้าวของพวกนี้แล้วคันไม้คันมืออยากจะลงมือจัดการชะมัด

แต่นางหลี่กลับส่ายหน้าเบา ๆ “เจ้ายังบาดเจ็บอยู่ ไปนั่งเถิด”

ซูเยว่พยักหน้า ก่อนจะนั่งลงตรงมุมโต๊ะเงียบ ๆ ก่อนจะไม่มีใครพูดกับนางอีก

อันหนิงช่วยตักโจ๊กใส่ชามให้แม่และตัวเอง ก่อนจะชะงักแล้วตักอีกชามวางตรงหน้าให้ซูเยว่อย่างไม่ค่อยเต็มใจนัก

“กินสิ หรือจะรอให้คนป้อน”

“ขอบใจ” อันหนิงที่ได้ยินคำพูดขอบคุณของซูเยว่ทำหน้าราวกับกินมะระขมเข้าไปทั้งผล

ซูเยว่จับชามโจ๊กเอาไว้ ความอุ่นซึมผ่านเข้าสู่ฝ่ามือ นางตักเข้าปากหนึ่งคำ โจ๊กจืดมากแทบไม่มีรสชาติ แต่สำหรับคนที่เพิ่งฟื้นจากอาการบาดเจ็บ นับว่าดีมากแล้ว

“พี่ใหญ่ล่ะ ให้ข้ายกไปให้หรือ?”

นางหลี่ชะงักมือที่คีบผักดองอยู่หยุดลง ซูเยว่เองก็เงยหน้าขึ้นอย่างไม่รู้ตัว

“เดี๋ยวแม่เอาไปให้เอง”

“เมื่อเช้าพี่ใหญ่ยังถามข้าว่านางฟื้นแล้วหรือยัง? เขาคงกลัวว่านางจะออกมาก่อเรื่องอีก” ซูเยว่ก้มหน้าลงมองโจ๊กในชามเงียบ ๆ

คนอย่างหลี่เหวินเซวียนจะถามถึงนางด้วยเหตุผลอื่นได้อย่างไร ก็คงจะระแวงว่านางจะก่อเรื่องให้พวกเขาเดือดร้อน

นางหลี่ถอนหายใจ “อันหนิง กินข้าว”

โต๊ะอาหารกลับสู่ความเงียบอีกครั้ง จนกระทั่งซูเยว่วางชามลงแล้วเอ่ยขึ้นด้วยเสียงที่ไม่ดังนัก

“ให้ข้าเป็นคนยกไปให้เขาได้หรือไม่?” อันหนิงสำลักโจ๊กขึ้นมาทันที

นางหลี่ชะงัก “อะไรนะ?”

“เดี๋ยวข้าเป็นคนยกโจ๊กไปให้เขาเอง”

อันหนิงมองนางเหมือนกำลังมองคนเสียสติ “เจ้าคิดจะทำอะไร?”

ซูเยว่รู้ว่าพวกเขากำลังระแวงว่านางจะคิดทำอะไรที่ไม่ดี แต่ซูเยว่เองก็ไม่ได้มีทางเลือก นางแค่ตั้งใจที่จะทำหน้าที่ของตัวเองเท่านั้น แม้ว่าจะถูกปฏิเสธก็ตาม

นางหลี่ลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะตักโจ๊กใส่ชามอีกใบอย่างเงียบ ๆ แล้วใส่ผักดองลงไปนิดหน่อย

“เอาไปวางไว้แล้วก็ออกมา อย่ารบกวนเขาก็พอ”

“เจ้าค่ะ” ซูเยว่รับคำ ก่อนจะหยิบถาดไม้ขึ้นมา

นางเดินมาถึงหน้าห้องของหลี่เหวินเซวียน ประตูถูกแง้มเอาไว้ครึ่งหนึ่ง ซูเยว่สูดลมหายใจเข้าเป็นการรวบรวมความกล้า แล้วค่อย ๆ ใช้ปลายเท้าดันเข้าไป

ภายในห้องของเขานั้นสะอาดมาก เรียบง่ายและเป็นระเบียบกว่าที่คิด เขานั่งอยู่บนโต๊ะหนังสือ แสงแดดอ่อน ๆ สาดลงบนแผ่นหลังของชายหนุ่มเล็กน้อย แม้ว่าจะอยู่ในสภาพที่เดินไม่ได้แต่แผ่นหลังกลับดูแข็งแรง ซูเยว่เผลอมองดูอยู่ครู่หนึ่ง

ก่อนที่อีกฝ่ายจะได้ยินฝีเท้าและเงยหน้าขึ้นมอง เมื่อเห็นว่าเป็นนางเขาก็มีสีหน้าเย็นชาขึ้น

“ข้าเอาอาหารเช้ามาให้” ซูเยว่เอ่ยเรียบ ๆ

หลี่เหวินเซวียนมองถาดไม้ในมือของนางด้วยแววตาไม่ไว้ใจ ก่อนจะมองหน้านางอีกครั้ง

“วางไว้แล้วก็ออกไป”

ซูเยว้พยักหน้า แล้วเดินเข้าไปอย่างระวัง นางวางชามเอาไว้บนโต๊ะ ก่อนถอยออกมาหนึ่งก้าว

“เดี๋ยว” ซูเยว่ชะงักก่อนจะหันกลับมา

“ท่านแม่เป็นคนตักให้หรือว่าเจ้าเป็นคนตัก”

ประโยคนั้นเบามาก เบาเสียจนหากไม่ตั้งใจฟังก็คงจะไม่ได้ยิน ฟังเผิน ๆ อาจคล้ายเป็นคำถามธรรมดา แต่ซูเยว่กลับรู้สึกเหมือนถูกตบหน้าอย่างแรง เพราะนางสามารถเข้าใจได้ในทันทีว่าเขากำลังหมายความว่าอย่างไร

ซูเยว่ตอบตามตรง “ท่านแม่เป็นคนตัก ข้าเพียงยกมาเท่านั้น”

หลี่เหวินเซวียนนิ่งไป ทั้งยังไม่แม้แต่จะแตะชามโจ๊ก เขาเพียงแค่มองมันอยู่อย่างนั้นราวกับว่ายังคงมีความหวาดระแวงอยู่

ท่าทีของเขาทำให้ซูเยว่กำชายเสื้อแน่น

“วางใจเถิด ข้าไม่ได้ใส่อะไรลงไป”

เมื่อได้ยินคำพูดของซูเยว่ หลี่เหวินเซวียนถึงกับหัวเราะในลำคอเบา ๆ

“วางใจงั้นหรือ?” เขาพูดก่อนจะเงยหน้าขึ้นมองนางตรง ๆ แววตานิ่งเสียจนคนมองใจหาย

“เจ้าคิดว่าคนที่เคยถูกงูกัด จะยื่นมือไปแตะเถาวัลย์ในความมืดง่ายๆ อย่างนั้นหรือ?” ซูเยว่นิ่งงัน

คำพูดเปรียบเปรยของเขานั้นไม่มีคำหยาบคายเลยสักนิด แต่กลับทำให้เธอรู้สึกเย็นไปทั้งตัวและเจ็บกว่าคำด่าใด ๆ

ซูเยว่ก้มหน้า “ข้าเข้าใจ” น้ำเสียงของนางเรียบมาก ก่อนจะเดินหันหลังออกจากห้องไปเงียบ ๆ

ซูเยว่เดินกลับมา อันหนิงจึงรีบถามขึ้นทันที “พี่ใหญ่กินหรือไม่?” ซูเยว่ส่ายหน้าเป็นคำตอบ ก่อนที่เด็กสาวจะแค่นหัวเราะออกมาราวกับคาดการณ์ไว้อยู่แล้ว

“ข้าก็คิดเอาไว้แล้ว”

ซูเยว่เม้มปาก ก่อนยกถ้วยน้ำไปล้างเงียบ ๆ ในครัวมีอ่างไม้เก่า ๆ อยู่มุมหนึ่ง นางนั่นยอง ๆ ลง ขัดคราบที่ติดถ้วยไปพลาง สายตาก็พลันสำรวจไปรอบ ๆ อีกครั้ง

เตานี้ไม่ดีจริง ๆ ปล่องระบายควรยกสูงกว่านี้อีกนิด หรือไม่ก็ต้องแคะเขม่าด้านในออกบ้าง ไม่อย่างนั้นคนเป่าไฟทุกวันต้องสูดควันจนแสบตาแน่ ชั้นวางข้างฝาก็แทบจะใช้งานไม่ได้แล้วหากตอกคานเสริมเข้าไปก็พอจะอยู่ได้อีกพักหนึ่ง ส่วนฝาโอ่งนั่นหากหาไม้ไผ่มาสานทับแล้วทาน้ำมันบาง ๆ กันชื้น ก็น่าจะยืดอายุการใช้งานได้อยู่

อันหนิงมองนางล้างชามไปเงียบ ๆ อยู่พักหนึ่ง ก่อนที่จะอดแซะนางไม่ได้

“เจ้ากำลังคิดที่จะทำเรื่องไม่ดีอะไรอีก”

ซูเยว่เงยหน้าขึ้น “เตานี้มีควันเยอะเกินไป ข้ากำลังคิดว่าหากแคะปล่องควันหน่อยน่าจะดีขึ้น”

อันหนิงถึงกับอึ้งไป นางหลี่ที่กำลังเก็บผักอยู่ถึงกับหยุดมือเช่นกัน สองแม่ลูกมองนางราวกับไม่เคยเห็น ก่อนจะเอ่ยกับซูเยว่อย่างระแวง

“เจ้าคิดจะซ่อมเตา?”

“อืม ข้าสามารถทำได้หรือไม่?”

อันหนิงเบิกตากว้าง “เจ้าจะไม่ทำมันพังยิ่งกว่าเดิมหรือ?”

คำพูดของอันหนิงทำให้ซูเยว่หลุดขำ เด็กสาวคนนี้ช่างปากร้ายเสียจริง แต่ความตรงไปตรงมาของนางก็ทำให้รู้สึกโกรธไม่ลงจริง ๆ

“ไม่พังหรอก”

ซูเยว่นั่งลงไม่สนใจคำห้ามปรามของอันหนิง ก่อนจะค่อย ๆ ใช้เหล็กแหย่แล้วสอดเข้าไปในปล่อง ก่อนจะแคะเขม่าที่อุดตันออก ต่อมาเขม่าดำพวกนั้นก็ร่วงกราวออกมา

อันหนิงอ้าปากค้าง “อุดอยู่จริงด้วย!”

หลังแคะเขม่าอยู่พักใหญ่ เตาก็ดูโล่งขึ้นมาก ซูเยว่ลองก่อไฟใหม่ ควันก็พอมีอยู่บ้างแต่นับว่าน้อยกว่าก่อนหน้านี้

อันหนิงรีบก้มลงมองตาโต “ควันน้อยลงจริงด้วย! เจ้าทำได้อย่างไร?”

“ตอนอยู่บ้านเดิมข้าเคยเห็นคนทำแบบนี้บ่อย ๆ”

นางหลี่ไม่ถามต่อเพียงพยักหน้าช้า ๆ ทว่าซูเยว่ไม่ทันได้หายใจโล่ง เสียงเย็น ๆ จากโถงทางเดินก็ดังขึ้น

“นี่คือการไม่สร้างปัญหาของเจ้าอย่างนั้นหรือ?”

ทั้งสามคนหันไปพร้อมกัน หลี่เหวินเซวียนนั่งอยู่ที่ประตูโถง ไม่รู้มาถึงตั้งแต่เมื่อใด เก้าอี้ล้อไม้ของเขาหยุดนิ่งใต้แสงแดด ใบหน้าของเขายังคงหล่อเหลาและเย็นชาเช่นเดิม ดวงตาคมกวาดตามองที่เขม่าที่ตกอยู่ข้างเตา แล้วเลื่อนไปหยุดบนหน้านาง

อันหนิงรับพูด “ท่านพี่ นางไม่ได้...”

“ข้าถามนาง” เขาตัดบทเบา ๆ

ซูเยว่ลุกขึ้นยืน มือของนางเปื้อนเขม่าดำเป็นรอยเลอะบนแขนเสื้อ ดูไม่น่ามองเอาเสียเลย

“ข้าเห็นเตามีควันเยอะ เลยลองแคะปล่อง”

“ลอง? เจ้าคิดว่าที่นี่เป็นสนามให้เจ้าเล่นสนุกงั้นหรือ?”

“ข้า...ข้าไม่ได้คิดเช่นนั้น” ซูเยว่เอ่ยเสียงเบา

อันหนิงทำท่าจะเถียงแทนอีกครั้ง ทว่าเพียงสบตาพี่ชายก็เงียบลง นางหลี่เม้มปากก่อนเอ่ยขึ้นมาแทนซูเยว่

“แต่ควันมันก็น้อยลงจริง ๆ”

สายตาของเขาเลื่อนไปยังเตาอีกครั้ง ราวกับจะประเมินด้วยตนเองว่านางพูดจริงหรือไม่? จากนั้นจึงกลับมามองเขม่าดำที่เปื้อนแก้มของซูเยว่

อันหนิงกลัวว่าพี่ชายจะด่าซูเยว่อีกจึงได้เปลี่ยนเรื่อง “พี่ใหญ่ ท่านกินโจ๊กหรือยัง?”

เขาหันไปทางน้องสาว ก่อนตอบเพียงสั้น ๆ “กินแล้ว”

แต่ซูเยว่รู้ดีว่าเขาโกหก ตอนที่นางออกมาจากห้องชามโจ๊กยังวางอยู่ที่เดิม เขาไม่ได้แตะมันเลยสักนิด

“ท่านแม่ ข้าจะออกไปนั่งเล่นที่หน้าเรือน” นางหลี่พยักหน้าก่อนจะรีบเช็ดมือแล้วเดินไปช่วยเขาขยับเก้าอี้ผ่านประตูเล็ก

อันหนิงเดินตามพี่ชายออกไป ก่อนออกไปนางหันมาเอ่ยกับซูเยว่ อย่างห้วน ๆ

“อย่าคิดว่าซ่อมเตาได้แล้ว ทุกคนจะลืมเรื่องที่เจ้าทำไม่ดีเอาไว้”

คล้อยหลังพวกเขา ซูเยว่ถอนหายใจหนัก ๆ ออกมา นางก็ไม่ได้เป็นคนทำเสียหน่อย ทำไมจะต้องมารับผลกรรมที่ร่างเดิมทำเอาไว้ด้วย

ซูเยว่รู้สึกอึดอัดเป็นอย่างมากที่ต้องมาทนรับบาปที่ตนเองไม่ได้ก่อ คนอื่นทะลุมิติมามีระบบ เป็นเจ้ายงเจ้าหญิง เป็นลูกสาวเศรษฐี แต่นางต้องมาอยู่ในร่างของสตรีไร้ค่าหน้าตาอัปลักษณ์แถมยังนิสัยไม่ดีอีก นี่มันเวรกรรมชัด ๆ

Lanjutkan membaca buku ini secara gratis
Pindai kode untuk mengunduh Aplikasi

Bab terbaru

  • ข้ามมาเป็นยอดหญิงนักประดิษฐ์ของท่านบัณฑิตย์พิการ   ตอนที่ 6

    “เจ้าบ้าไปแล้วหรือ! เกือบตกแล้วเห็นหรือไม่”แต่ก่อนที่ซูเยว่จะทันตอบ ข้อมือของนางก็ถูกคว้าไว้แน่นเสียก่อนเป็นมือของหลี่เหวินเซวียน นิ้วมือเขาเย็นจัดจากฝน แต่แรงจับกลับแน่นจนเหมือนกลัวว่านางจะหลุดลอยไปอีกดวงตาของเขาจับอยู่บนหน้านางไม่วาง สีหน้าขาวซีดกว่าทุกทีเพราะลมฝนและความโกรธที่ยังไม่คลาย“เจ้าเสียสติไปแล้วหรือ? ไม่อยากมีชีวิตอยู่แล้วใช่หรือไม่” เขาพูดเสียงต่ำจัดซูเยว่ยังหอบอยู่เล็กน้อยเพราะความตกใจเมื่อครู่ยังไม่จางหาย น้ำฝนไหลจากปลายผมลงมาตามแก้มจนไม่รู้ว่าอะไรคือหยาดฝนอะไรคือเหงื่อนางตอบเบา ๆ “ถ้าข้าไม่ขึ้น...หนังสือของท่านก็จะ...”“หนังสือข้าเปียก ข้ายังซ่อมหรือเขียนใหม่ได้ แต่หากเจ้าตกลงมา คิดว่ากระดูกเจ้าจะต่อใหม่ได้หรือ?” สิ้นคำของเขาทั้งห้องก็เงียบสนิท มีเพียงเสียงลมฝนที่ยังซัดกระหน่ำรุนแรงหลี่เหวินเซวียนเหมือนเพิ่งรู้ตัวว่าตนกำลังพูดอะไรอยู่ เขาค่อย ๆปล่อยมือของนางแต่ยังไม่ถอนสายตาไปจากซูเยว่“หากเจ้าคิดจะทำดีก็จงใช้หัวสมองด้วย อย่าคิดว่าชีวิตคนใช้แทนกระ

  • ข้ามมาเป็นยอดหญิงนักประดิษฐ์ของท่านบัณฑิตย์พิการ   ตอนที่ 5

    คืนที่ฝนตกหลังคารั่วหลังมื้ออาหารค่ำที่ต่างพากันแยกย้ายเข้าห้อง ก่อนที่ฝนจะค่อย ๆ ตกลงมาพรำ ๆ กระทบชายคาไม้ดังแปะ ๆ แต่เพียงไม่นานก็เริ่มเทลงมาหนักขึ้นซูเยว่ที่นั่งอยู่ใต้แสงตะเกียงภายในห้องนอน ถึงกับเงยหน้าขึ้นมองหลังคา เพราะเสียงฝนที่ดังรุนแรงจนเหมือนกับฟ้ารั่วก่อนจะรู้สึกไม่ค่อยวางใจ เรือนหลังนี้ใช้งานมานานและค่อนข้างเก่า หากถูกฝนเทกระหน่ำลงมาเช่นนี้ก็ไม่แน่ว่าจะรองรับได้นานแค่ไหนแต่ไม่รู้ว่าเพราะเหตุใดจึงเกิดความรู้สึกคันไม้คันมืออยากลุกขึ้นไปตรวจเรือนเสียได้ในขณะนั้นหลังคาก็มีน้ำหยดลงมา ก่อนที่ซูเยว่จะได้ยินเสียงของอันหนิงตะโกนเสียงดัง“หลังคารั่วแล้ว!” ก่อนที่ต่อมาจะได้ยินเสียงฝีเท้าของนางวิ่งบนพื้นไม้ดังเข้ามาใกล้ ซูเยว่เมื่อได้ยินเสียงดังของอันหนิงพลันนางก็นึกไปถึงห้องของหลี่เหวินเซวียนเท้าของนางวิ่งตรงไปยังห้องของหลี่เหวินเซวียน แต่เสียงฝนด้านนอกหนักจนแทบกลบเสียงฝีเท้าของนาง นางเพิ่งวิ่งผ่านประตูห้องเก็บของก็เห็นน้ำซึมลงมาตามรอยไม้จริงดังที่นางคาดไว้ แต่ยังไม่ทันหยุดดูให้ละเอียด เสียงหนึ่งก็ดังขึ้นจ

  • ข้ามมาเป็นยอดหญิงนักประดิษฐ์ของท่านบัณฑิตย์พิการ   ตอนที่ 4

    เช้าวันต่อมาซูเยว่ตื่นตั้งแต่ฟ้ายังไม่สว่าง ก่อนจะลงมือทำงานในบ้านทั้งผ่าฟืน ก่อไฟในขณะที่อันหนิงยังคงงัวเงียตาแทบลืมไม่ขึ้น แต่พอเห็นซูเยว่หยิบฟืนแห้งที่ผ่าแล้ววางไว้ข้างเตาใกล้มือนาง เด็กสาวเห็นก็ชะงักก่อนจะแสร้งทำเป็นไม่เห็น“เมื่อคืนท่านพี่อ่านหนังสือจนดึก ตะเกียงแทบหมดน้ำมันแล้วก็ยังไม่ยอมนอน”นางหลี่ถอนหายใจเบา ๆ “อีกไม่กี่วันก็ต้องจ่ายเงินค่าน้ำมันตะเกียงแล้ว”ซูเยว่ซึ่งกำลังยกหม้อขึ้นจากเตาได้ฟังก็พลันคิดกับตัวเอง ในยุคนี้สิ่งที่ต้องซื้อหาทุกเดือนอย่างน้ำมันตะเกียงนั้นย่อมเป็นภาระไม่น้อยโดยเฉพาะกับเรือนที่รายได้แทบไม่เหลือนางได้แต่ถอนหายใจ ไม่รู้ว่าต้องทำอะไรถึงจะพอขายได้บ้าง ถ้านางสามารถทำของใช้ออกมาขายก็จะมีเงินมากขึ้นหรือไม่? แต่ไม่รู้ว่าคนในยุคนี้จะยอมควักเงินออกมาง่าย ๆ ได้อย่างไร นางคิดจนเหนื่อยก็เลิกคิด ก่อนจะลงมือซ่อมของเล็ก ๆ น้อย ๆ ในบ้านเสียก่อนเมื่อคนในเรือนออกไปทำธุระกันหมด ก็เหลือเพียงนางกับหลี่เหวินเซวียนแค่สองคน เพราะนางกลัวว่าเขาจะรำคาญจึงไม่ได้ออกไปเดินเพ่นพ่านให้เขาเห็นซูเยว่ยกชั้นไม้เล็ก ๆ ที่ขาโยกออกมานอกครัวเพื่อที่จะซ่อม นางกำลังตอกคานเสริมใต้แผ่นชั

  • ข้ามมาเป็นยอดหญิงนักประดิษฐ์ของท่านบัณฑิตย์พิการ   ตอนที่ 3

    หลังจากนั้น ภายในครัวของเรือนตระกูลหลี่ก็มีควันน้อยลง อันหนิงพบว่าวันนี้ที่นางก่อไฟต้มโจ๊กกลับไม่ต้องรู้สึกแสบตาอยู่หน้ากองไฟเช่นทุกวันอีกแล้ว“แปลกจริง วันนี้ก่อไฟง่ายขึ้นกว่าทุกวันทั้งยังควันน้อยลงด้วย”ซูเยว่ทำเพียงยกยิ้มเบา ๆ ก่อนจะทำหน้าที่ตักน้ำใส่อ่างจนเต็มอย่างเงียบ ๆสามวันผ่านไปอย่างเชื่องช้านางหลี่ก็เริ่มปล่อยให้นางช่วยงานในครัวเล็กๆ น้อยๆ ตั้งแต่การแคะปล่องควัน ซ่อมฝาปิดอ่างใส่น้ำ ตอกขาโต๊ะ ซูเยว่รู้ดีว่าสิ่งที่นางทำไม่อาจชดเชยกับเรื่องที่ผ่านมาได้เพราะกำแพงที่พังด้วยมือคนหนึ่ง ย่อมไม่อาจซ่อมเสร็จได้ในคืนเดียว นางเข้าใจว่าทุกอย่างจำเป็นต้องให้เวลาในการเยียวยา หากนางต้องการการยอมรับก็ย่อมต้องอดทนนางมาอยู่ในโลกนี้ก็ไม่รู้จักผู้ใด ตระกูลหลี่เป็นที่เดียวที่นางพอจะใช้พักพิงได้ในระยะนี้ จนกว่านางจะมีหนทางของตัวเองถึงตอนนั้นนางจะจากไปด้วยตนเอง ไม่อยู่ต่อให้พวกเขารู้จักอึดอัดใจอีกในวันนี้นางก็สังเกตเห็นบางอย่างที่ควรแก้ไข แม้ว่าจะไม่อยากยุ่งเกี่ยวแต่ด้วยนิสัยที่ติดตัวมาทำให้มันรู้สึกติดค้างในใจอย่างไม่อาจลบล้างออกไปได้เวลาที่หลี่เหวินเซวียนนั่งอ่านหนังสือ เขามักต้องวางขาข้างห

  • ข้ามมาเป็นยอดหญิงนักประดิษฐ์ของท่านบัณฑิตย์พิการ   ตอนที่ 2

    เช้าวันต่อมาซูเยว่ใช้เสียงไก่ขันปลุกตัวเองให้ตื่นขึ้นแทนเสียงนาฬิกาปลุกที่เคยใช้ นางลืมตาขึ้นช้า ๆ แต่แค่เพียงขยับศีรษะความปวดหนึบก็แล่นวาบจากขมับไปที่ท้ายทอยราวกับว่ามีคนเอาตะปูตอกค้างไว้ในหัว แต่นางไม่ได้ส่งเสียงร้องออกมาเพราะเมื่อนึกถึงสายตาของหลี่เหวินเซวียนเมื่อคืนนี้แล้ว ความเจ็บปวดเพียงเท่านี้ก็เหมือนไม่ได้หนักหนาอะไรนักซูเยว่พยายามยันตัวลุกขึ้นนั่ง พลางกวาดตามองไปรอบ ๆ ห้องอีกครั้ง เพราะเมื่อคืนทุกอย่างพร่าเลือนเพราะพิษไข้และยังมึนงงอยู่ แต่พอแสงแดดยามเช้าสาดส่องเข้ามาในห้องภาพทุกอย่างก็ดูเหมือนจะชัดเจนยิ่งขึ้น ฝาผนังไม้เก่าที่มีรอยแตกเล็ก ๆ หลายจุด โต๊ะเตี้ยที่ขาโยกไปหนึ่งด้าน เชือกแขวนผ้าที่ขึงไว้หย่อนยาน มุมห้องมีตะกร้าหวายขาดปากอ้าค้างอยู่ใบหนึ่งสภาพนี้ไม่ได้เรียกว่า “บ้านยากจน” อย่างเดียว แต่มันคือบ้านที่เหมือนกับว่าไม่มีใครดูแลซูเยว่ก้มมองเสื้อผ้าบนร่างกายตนเอง เสื้อชั้นในหยาบ ๆ กับเสื้อคลุมผ้าฝ้ายสีซีดที่ซักจนขนด้าน ไม่สะอาดนักแต่ก็ไม่ถึงกับสกปรกมาก คงเป็นเพราะตอนนางสลบมีคนเปลี่ยนให้แล้วนางค่อย ๆ หย่อนเท้าลงจากเตียง พื้นบ้านที่ทำจากไม้เย็นจัดจนทำให้ปลายเท้ารู้สึกช

  • ข้ามมาเป็นยอดหญิงนักประดิษฐ์ของท่านบัณฑิตย์พิการ   ตอนที่ 1

    กลิ่นไหม้เป็นสิ่งแรกที่ซูเยว่ได้กลิ่นตั้งแต่เริ่มรู้สึกตัว เป็นกลิ่นไหม้ที่รู้สึกไม่คุ้นเคยนัก เป็นกลิ่นของฟืนชื้น ๆ ปนกลิ่นสมุนไพรขม ๆเมื่อค่อย ๆ ลืมตาตื่นขึ้น ซูเยว่ก็รู้สึกถึงความหนักอึ้งของเปลือกตา แขนขาดูไร้เรี่ยวแรง ก่อนที่ต่อมาจะได้ยินเสียงของใครบางคนดังขึ้น“ยังไม่ตายอีกหรือ?” เสียงของผู้หญิงคนหนึ่งดังขึ้นที่ข้างหู น้ำเสียงมีความขุ่นเคืองไม่พอใจเป็นอย่างมาก“เคราะห์กรรมของสกุลหลี่แท้ ๆ ถึงได้มีคนเช่นนางแต่งเข้ามาในเรือน”“เบาเสียงหน่อยเถิด อย่างไรนางก็ยังเป็นสะใภ้”“สะใภ้?” เสียงเดิมหัวเราะเย็น “สะใภ้ที่ใช้ยาสกปรกทำให้บัณฑิตผู้หนึ่งต้องจำใจแต่งนางเข้าเรือน เรียกว่าสะใภ้ได้ด้วยหรือ”ประโยคนั้นเหมือนค้อนหนักฟาดเข้ากลางศีรษะซูเยว่พยายามลืมตาอย่างยากลำบาก แสงสีเหลืองซีดจากตะเกียงน้ำมันไหววูบอยู่เหนือศีรษะ หลังคาไม้เก่ามีรอยดำของควัน นอกหน้าต่างปะกระดาษได้ยินเสียงลมหนาวหวีดหวิว คำถามแรกที่โผล่มาในความคิดของเธอก็คือที่นี่คือที่ไหน? รอบตัวล้วนเป็นสถานที่ที่เธอไม่รู้จักและไม่คุ้นเคย ผู้คนก็ดูเหมือนจะแตกต่างออกไปด้วยขณะนั้น ความทรงจำสุดท้ายก็แล่นกลับมาในหัว เมื่อฝนตกหนัก ถนนลื่นทำใ

Bab Lainnya
Jelajahi dan baca novel bagus secara gratis
Akses gratis ke berbagai novel bagus di aplikasi GoodNovel. Unduh buku yang kamu suka dan baca di mana saja & kapan saja.
Baca buku gratis di Aplikasi
Pindai kode untuk membaca di Aplikasi
DMCA.com Protection Status