Masukเช้าวันต่อมา
ซูเยว่ใช้เสียงไก่ขันปลุกตัวเองให้ตื่นขึ้นแทนเสียงนาฬิกาปลุกที่เคยใช้ นางลืมตาขึ้นช้า ๆ แต่แค่เพียงขยับศีรษะความปวดหนึบก็แล่นวาบจากขมับไปที่ท้ายทอยราวกับว่ามีคนเอาตะปูตอกค้างไว้ในหัว แต่นางไม่ได้ส่งเสียงร้องออกมา
เพราะเมื่อนึกถึงสายตาของหลี่เหวินเซวียนเมื่อคืนนี้แล้ว ความเจ็บปวดเพียงเท่านี้ก็เหมือนไม่ได้หนักหนาอะไรนัก
ซูเยว่พยายามยันตัวลุกขึ้นนั่ง พลางกวาดตามองไปรอบ ๆ ห้องอีกครั้ง เพราะเมื่อคืนทุกอย่างพร่าเลือนเพราะพิษไข้และยังมึนงงอยู่ แต่พอแสงแดดยามเช้าสาดส่องเข้ามาในห้องภาพทุกอย่างก็ดูเหมือนจะชัดเจนยิ่งขึ้น ฝาผนังไม้เก่าที่มีรอยแตกเล็ก ๆ หลายจุด โต๊ะเตี้ยที่ขาโยกไปหนึ่งด้าน เชือกแขวนผ้าที่ขึงไว้หย่อนยาน มุมห้องมีตะกร้าหวายขาดปากอ้าค้างอยู่ใบหนึ่ง
สภาพนี้ไม่ได้เรียกว่า “บ้านยากจน” อย่างเดียว แต่มันคือบ้านที่เหมือนกับว่าไม่มีใครดูแล
ซูเยว่ก้มมองเสื้อผ้าบนร่างกายตนเอง เสื้อชั้นในหยาบ ๆ กับเสื้อคลุมผ้าฝ้ายสีซีดที่ซักจนขนด้าน ไม่สะอาดนักแต่ก็ไม่ถึงกับสกปรกมาก คงเป็นเพราะตอนนางสลบมีคนเปลี่ยนให้แล้ว
นางค่อย ๆ หย่อนเท้าลงจากเตียง พื้นบ้านที่ทำจากไม้เย็นจัดจนทำให้ปลายเท้ารู้สึกชา แต่ไม่ทันได้ยืนขึ้น อาการเวียนหัวก็ถาโถมเข้ามาจนทำให้นางต้องจับที่ขอบเตียงไว้แน่น
นางทำได้เพียงแค่สูดลมหายใจเข้าลึก ๆ แล้วบังคับให้ตัวเองพยายามที่จะยืนให้มั่นคง โชคยังดีที่ยังเดินได้อยู่
ประตูห้องถูกแง้มเอาไว้เล็กน้อย แสดงว่าคนในเรือนไม่ได้คิดจะขังนางเอาไว้ ซูเยว่เดินออกมาจากห้องช้า ๆ
โถงกลางเรือนมีขนาดเล็กและมีข้าวของเครื่องใช้วางอยู่ไม่กี่ชิ้น มีโต๊ะไม้เก่า ๆ ตั้งชิดอยู่ที่มุมหน้าต่าง ข้าง ๆ กันมีชั้นหนังสือที่ถูกดูแลเป็นอย่างดีและถูกจัดเรียงอย่างเป็นระเบียบ เธอเดาว่าน่าจะเป็นของหลี่เหวินเซวียนผู้นั้น
ก่อนที่สายตาของซูเยว่จะเลื่อนเลยไปยังลานเล็กหน้าครัว ที่นั่นมีหญิงวัยกลางคนผู้หนึ่งกำลังนั่งจุดไฟทำกับข้าวอยู่ ในขณะที่อันหนิงผู้เป็นบุตรสาวก็กำลังตักน้ำใส่โอ่ง ท่าทางกระฉับกระเฉงแต่กลับนิ่วหน้าเหมือนไม่พอใจบางอย่าง
และเมื่ออันหนิงเงยหน้าขึ้นมาเห็นนาง เด็กสาวก็ชะงักทันที แววตาของอีกฝ่ายเต็มไปด้วยความหวาดระแวง
“ท่านแม่...นางออกมาแล้ว”
นางหลี่เมื่อได้ยินคำพูดของลูกสาวก็หันกลับมามอง ก่อนจะเอ่ยกับนางด้วยน้ำเสียงราบเรียบ
“ฟื้นแล้วก็ดี ไปล้างหน้าล้างตาเสียหน่อยเถอะ”
น้ำเสียงของอีกฝ่ายไม่ได้ฟังดูอ่อนโยน แต่ก็ไม่ได้ฟังดูผลักไสจนเกินไป
ซูเยว่พยักหน้าเบา ๆ “ขอบคุณเจ้าค่ะ”
อันหนิงที่ได้ยินซูเยว่เอ่ยคำว่าขอบคุณ เธอถึงกับเลิกคิ้วสูงด้วยความประหลาดใจ แต่ซูเยว่ไม่ได้สนใจสายตาจับผิดของอีกฝ่าย ก่อนจะเดินไปตักน้ำแล้วล้างหน้าของตัวเองด้วยความระมัดระวัง
หลังจากล้างหน้าเสร็จ ซูเยว่ก็ถึงกับชะงักเมื่อมองเห็นเงาของตัวเองบนผิวน้ำ ใบหน้านี้น่าเกลียดอย่างที่ถูกกล่าวหาจริง ๆ ทั้งคิ้วที่เข้มไม่เป็นทรง ผิวที่คล้ำเหลืองไม่สม่ำเสมออย่างที่ไม่เคยได้รับการดูแลใด ๆ มาก่อน เส้นผมก็หนาทั้งยังหยาบกระด้างแถมยังกระเซอะกระเซิงอีก
ไม่เพียงแต่ร่างนี้มีรูปลักษณ์ที่ไม่น่ามองแล้ว แต่ท่าทางและแววตาของเจ้าของร่างเดิมที่แข็งกระด้างยิ่งชวนให้รู้สึกไม่อยากเข้าใกล้
ซูเยว่ถอนหายใจออกมาเบาๆ ก่อนจะรวบผมอย่างลวก ๆ ให้พ้นหน้าพร้อมกับคิดว่าค่อย ๆ เป็นค่อย ๆ ไปก็แล้วกัน
“มองอะไรนัก! หรือคิดว่าตัวเองล้มไปครั้งเดียวก็จะกลายเป็นหญิงงามขึ้นมาได้น่ะ”
หากเป็นเมื่อก่อนซูเยว่คงตอบแบบติดตลกไปแล้ว แต่ตอนนี้หลังจากที่เธอมาอยู่ที่นี่ ก็รู้ดีว่าคำพูดนั้นสำคัญแค่ไหน นางจึงทำได้เพียงมองไปที่เด็กสาว แล้วตอบเรียบ ๆ
“ข้าแค่อยากล้างหน้าให้สะอาดเท่านั้น”
อันหนิงชะงักไปครู่หนึ่ง คล้ายว่าตัวเองกำลังต่อยกำแพงแต่กำแพงไม่เจ็บ มีแต่นางที่รู้สึกเจ็บใจอยู่คนเดียว
“ใครจะไปรู้ว่าเจ้ากำลังคิดจะก่อเรื่องอะไรอีก”
ซูเยว่ไม่ได้โต้เถียงกับเด็กสาว นางเดินกลับมาที่ครัว เป็นนางหลี่กำลังจัดถ้วยชามบนโต๊ะอาหาร ที่มีเพียงโจ๊กข้าวฟ่าง ผักดองกับไข่ต้มสองฟอง
ซูเยว่ได้แต่ถอนหายใจ บ้านนี้ช่างยากจนจริง ๆ ดูเหมือนว่าไข่ต้มสองฟองนี้จะเป็นของที่มีค่าที่สุดในบ้านแล้วกระมัง
“มีสิ่งใดให้ข้าช่วยหรือไม่?”
อันหนิงหัวเราะออกมาทันที “เจ้าน่ะหรือจะช่วยงาน?”
ซูเยว่หันไปมองรอบ ๆ ครัวอีกครั้ง เตาเก่าควันย้อนออกมามากเพราะปล่องระบายอุดบางส่วน ฝาโอ่งตรงมุมก็บิ่น กระบวยไม้ก็มีรอยแตก ชั้นวางของสั่นโยกจนน่ากลัวว่าจะพังลงมาเมื่อใดก็ไม่รู้ หากถูกวางของที่มีน้ำหนักมากกว่านี้ต้องพังลงมาแน่
นิสัยช่างในตัวของนางนั้นถูกปลุกขึ้นมาแทบจะทันที มองเห็นข้าวของพวกนี้แล้วคันไม้คันมืออยากจะลงมือจัดการชะมัด
แต่นางหลี่กลับส่ายหน้าเบา ๆ “เจ้ายังบาดเจ็บอยู่ ไปนั่งเถิด”
ซูเยว่พยักหน้า ก่อนจะนั่งลงตรงมุมโต๊ะเงียบ ๆ ก่อนจะไม่มีใครพูดกับนางอีก
อันหนิงช่วยตักโจ๊กใส่ชามให้แม่และตัวเอง ก่อนจะชะงักแล้วตักอีกชามวางตรงหน้าให้ซูเยว่อย่างไม่ค่อยเต็มใจนัก
“กินสิ หรือจะรอให้คนป้อน”
“ขอบใจ” อันหนิงที่ได้ยินคำพูดขอบคุณของซูเยว่ทำหน้าราวกับกินมะระขมเข้าไปทั้งผล
ซูเยว่จับชามโจ๊กเอาไว้ ความอุ่นซึมผ่านเข้าสู่ฝ่ามือ นางตักเข้าปากหนึ่งคำ โจ๊กจืดมากแทบไม่มีรสชาติ แต่สำหรับคนที่เพิ่งฟื้นจากอาการบาดเจ็บ นับว่าดีมากแล้ว
“พี่ใหญ่ล่ะ ให้ข้ายกไปให้หรือ?”
นางหลี่ชะงักมือที่คีบผักดองอยู่หยุดลง ซูเยว่เองก็เงยหน้าขึ้นอย่างไม่รู้ตัว
“เดี๋ยวแม่เอาไปให้เอง”
“เมื่อเช้าพี่ใหญ่ยังถามข้าว่านางฟื้นแล้วหรือยัง? เขาคงกลัวว่านางจะออกมาก่อเรื่องอีก” ซูเยว่ก้มหน้าลงมองโจ๊กในชามเงียบ ๆ
คนอย่างหลี่เหวินเซวียนจะถามถึงนางด้วยเหตุผลอื่นได้อย่างไร ก็คงจะระแวงว่านางจะก่อเรื่องให้พวกเขาเดือดร้อน
นางหลี่ถอนหายใจ “อันหนิง กินข้าว”
โต๊ะอาหารกลับสู่ความเงียบอีกครั้ง จนกระทั่งซูเยว่วางชามลงแล้วเอ่ยขึ้นด้วยเสียงที่ไม่ดังนัก
“ให้ข้าเป็นคนยกไปให้เขาได้หรือไม่?” อันหนิงสำลักโจ๊กขึ้นมาทันที
นางหลี่ชะงัก “อะไรนะ?”
“เดี๋ยวข้าเป็นคนยกโจ๊กไปให้เขาเอง”
อันหนิงมองนางเหมือนกำลังมองคนเสียสติ “เจ้าคิดจะทำอะไร?”
ซูเยว่รู้ว่าพวกเขากำลังระแวงว่านางจะคิดทำอะไรที่ไม่ดี แต่ซูเยว่เองก็ไม่ได้มีทางเลือก นางแค่ตั้งใจที่จะทำหน้าที่ของตัวเองเท่านั้น แม้ว่าจะถูกปฏิเสธก็ตาม
นางหลี่ลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะตักโจ๊กใส่ชามอีกใบอย่างเงียบ ๆ แล้วใส่ผักดองลงไปนิดหน่อย
“เอาไปวางไว้แล้วก็ออกมา อย่ารบกวนเขาก็พอ”
“เจ้าค่ะ” ซูเยว่รับคำ ก่อนจะหยิบถาดไม้ขึ้นมา
นางเดินมาถึงหน้าห้องของหลี่เหวินเซวียน ประตูถูกแง้มเอาไว้ครึ่งหนึ่ง ซูเยว่สูดลมหายใจเข้าเป็นการรวบรวมความกล้า แล้วค่อย ๆ ใช้ปลายเท้าดันเข้าไป
ภายในห้องของเขานั้นสะอาดมาก เรียบง่ายและเป็นระเบียบกว่าที่คิด เขานั่งอยู่บนโต๊ะหนังสือ แสงแดดอ่อน ๆ สาดลงบนแผ่นหลังของชายหนุ่มเล็กน้อย แม้ว่าจะอยู่ในสภาพที่เดินไม่ได้แต่แผ่นหลังกลับดูแข็งแรง ซูเยว่เผลอมองดูอยู่ครู่หนึ่ง
ก่อนที่อีกฝ่ายจะได้ยินฝีเท้าและเงยหน้าขึ้นมอง เมื่อเห็นว่าเป็นนางเขาก็มีสีหน้าเย็นชาขึ้น
“ข้าเอาอาหารเช้ามาให้” ซูเยว่เอ่ยเรียบ ๆ
หลี่เหวินเซวียนมองถาดไม้ในมือของนางด้วยแววตาไม่ไว้ใจ ก่อนจะมองหน้านางอีกครั้ง
“วางไว้แล้วก็ออกไป”
ซูเยว้พยักหน้า แล้วเดินเข้าไปอย่างระวัง นางวางชามเอาไว้บนโต๊ะ ก่อนถอยออกมาหนึ่งก้าว
“เดี๋ยว” ซูเยว่ชะงักก่อนจะหันกลับมา
“ท่านแม่เป็นคนตักให้หรือว่าเจ้าเป็นคนตัก”
ประโยคนั้นเบามาก เบาเสียจนหากไม่ตั้งใจฟังก็คงจะไม่ได้ยิน ฟังเผิน ๆ อาจคล้ายเป็นคำถามธรรมดา แต่ซูเยว่กลับรู้สึกเหมือนถูกตบหน้าอย่างแรง เพราะนางสามารถเข้าใจได้ในทันทีว่าเขากำลังหมายความว่าอย่างไร
ซูเยว่ตอบตามตรง “ท่านแม่เป็นคนตัก ข้าเพียงยกมาเท่านั้น”
หลี่เหวินเซวียนนิ่งไป ทั้งยังไม่แม้แต่จะแตะชามโจ๊ก เขาเพียงแค่มองมันอยู่อย่างนั้นราวกับว่ายังคงมีความหวาดระแวงอยู่
ท่าทีของเขาทำให้ซูเยว่กำชายเสื้อแน่น
“วางใจเถิด ข้าไม่ได้ใส่อะไรลงไป”
เมื่อได้ยินคำพูดของซูเยว่ หลี่เหวินเซวียนถึงกับหัวเราะในลำคอเบา ๆ
“วางใจงั้นหรือ?” เขาพูดก่อนจะเงยหน้าขึ้นมองนางตรง ๆ แววตานิ่งเสียจนคนมองใจหาย
“เจ้าคิดว่าคนที่เคยถูกงูกัด จะยื่นมือไปแตะเถาวัลย์ในความมืดง่ายๆ อย่างนั้นหรือ?” ซูเยว่นิ่งงัน
คำพูดเปรียบเปรยของเขานั้นไม่มีคำหยาบคายเลยสักนิด แต่กลับทำให้เธอรู้สึกเย็นไปทั้งตัวและเจ็บกว่าคำด่าใด ๆ
ซูเยว่ก้มหน้า “ข้าเข้าใจ” น้ำเสียงของนางเรียบมาก ก่อนจะเดินหันหลังออกจากห้องไปเงียบ ๆ
ซูเยว่เดินกลับมา อันหนิงจึงรีบถามขึ้นทันที “พี่ใหญ่กินหรือไม่?” ซูเยว่ส่ายหน้าเป็นคำตอบ ก่อนที่เด็กสาวจะแค่นหัวเราะออกมาราวกับคาดการณ์ไว้อยู่แล้ว
“ข้าก็คิดเอาไว้แล้ว”
ซูเยว่เม้มปาก ก่อนยกถ้วยน้ำไปล้างเงียบ ๆ ในครัวมีอ่างไม้เก่า ๆ อยู่มุมหนึ่ง นางนั่นยอง ๆ ลง ขัดคราบที่ติดถ้วยไปพลาง สายตาก็พลันสำรวจไปรอบ ๆ อีกครั้ง
เตานี้ไม่ดีจริง ๆ ปล่องระบายควรยกสูงกว่านี้อีกนิด หรือไม่ก็ต้องแคะเขม่าด้านในออกบ้าง ไม่อย่างนั้นคนเป่าไฟทุกวันต้องสูดควันจนแสบตาแน่ ชั้นวางข้างฝาก็แทบจะใช้งานไม่ได้แล้วหากตอกคานเสริมเข้าไปก็พอจะอยู่ได้อีกพักหนึ่ง ส่วนฝาโอ่งนั่นหากหาไม้ไผ่มาสานทับแล้วทาน้ำมันบาง ๆ กันชื้น ก็น่าจะยืดอายุการใช้งานได้อยู่
อันหนิงมองนางล้างชามไปเงียบ ๆ อยู่พักหนึ่ง ก่อนที่จะอดแซะนางไม่ได้
“เจ้ากำลังคิดที่จะทำเรื่องไม่ดีอะไรอีก”
ซูเยว่เงยหน้าขึ้น “เตานี้มีควันเยอะเกินไป ข้ากำลังคิดว่าหากแคะปล่องควันหน่อยน่าจะดีขึ้น”
อันหนิงถึงกับอึ้งไป นางหลี่ที่กำลังเก็บผักอยู่ถึงกับหยุดมือเช่นกัน สองแม่ลูกมองนางราวกับไม่เคยเห็น ก่อนจะเอ่ยกับซูเยว่อย่างระแวง
“เจ้าคิดจะซ่อมเตา?”
“อืม ข้าสามารถทำได้หรือไม่?”
อันหนิงเบิกตากว้าง “เจ้าจะไม่ทำมันพังยิ่งกว่าเดิมหรือ?”
คำพูดของอันหนิงทำให้ซูเยว่หลุดขำ เด็กสาวคนนี้ช่างปากร้ายเสียจริง แต่ความตรงไปตรงมาของนางก็ทำให้รู้สึกโกรธไม่ลงจริง ๆ
“ไม่พังหรอก”
ซูเยว่นั่งลงไม่สนใจคำห้ามปรามของอันหนิง ก่อนจะค่อย ๆ ใช้เหล็กแหย่แล้วสอดเข้าไปในปล่อง ก่อนจะแคะเขม่าที่อุดตันออก ต่อมาเขม่าดำพวกนั้นก็ร่วงกราวออกมา
อันหนิงอ้าปากค้าง “อุดอยู่จริงด้วย!”
หลังแคะเขม่าอยู่พักใหญ่ เตาก็ดูโล่งขึ้นมาก ซูเยว่ลองก่อไฟใหม่ ควันก็พอมีอยู่บ้างแต่นับว่าน้อยกว่าก่อนหน้านี้
อันหนิงรีบก้มลงมองตาโต “ควันน้อยลงจริงด้วย! เจ้าทำได้อย่างไร?”
“ตอนอยู่บ้านเดิมข้าเคยเห็นคนทำแบบนี้บ่อย ๆ”
นางหลี่ไม่ถามต่อเพียงพยักหน้าช้า ๆ ทว่าซูเยว่ไม่ทันได้หายใจโล่ง เสียงเย็น ๆ จากโถงทางเดินก็ดังขึ้น
“นี่คือการไม่สร้างปัญหาของเจ้าอย่างนั้นหรือ?”
ทั้งสามคนหันไปพร้อมกัน หลี่เหวินเซวียนนั่งอยู่ที่ประตูโถง ไม่รู้มาถึงตั้งแต่เมื่อใด เก้าอี้ล้อไม้ของเขาหยุดนิ่งใต้แสงแดด ใบหน้าของเขายังคงหล่อเหลาและเย็นชาเช่นเดิม ดวงตาคมกวาดตามองที่เขม่าที่ตกอยู่ข้างเตา แล้วเลื่อนไปหยุดบนหน้านาง
อันหนิงรับพูด “ท่านพี่ นางไม่ได้...”
“ข้าถามนาง” เขาตัดบทเบา ๆ
ซูเยว่ลุกขึ้นยืน มือของนางเปื้อนเขม่าดำเป็นรอยเลอะบนแขนเสื้อ ดูไม่น่ามองเอาเสียเลย
“ข้าเห็นเตามีควันเยอะ เลยลองแคะปล่อง”
“ลอง? เจ้าคิดว่าที่นี่เป็นสนามให้เจ้าเล่นสนุกงั้นหรือ?”
“ข้า...ข้าไม่ได้คิดเช่นนั้น” ซูเยว่เอ่ยเสียงเบา
อันหนิงทำท่าจะเถียงแทนอีกครั้ง ทว่าเพียงสบตาพี่ชายก็เงียบลง นางหลี่เม้มปากก่อนเอ่ยขึ้นมาแทนซูเยว่
“แต่ควันมันก็น้อยลงจริง ๆ”
สายตาของเขาเลื่อนไปยังเตาอีกครั้ง ราวกับจะประเมินด้วยตนเองว่านางพูดจริงหรือไม่? จากนั้นจึงกลับมามองเขม่าดำที่เปื้อนแก้มของซูเยว่
อันหนิงกลัวว่าพี่ชายจะด่าซูเยว่อีกจึงได้เปลี่ยนเรื่อง “พี่ใหญ่ ท่านกินโจ๊กหรือยัง?”
เขาหันไปทางน้องสาว ก่อนตอบเพียงสั้น ๆ “กินแล้ว”
แต่ซูเยว่รู้ดีว่าเขาโกหก ตอนที่นางออกมาจากห้องชามโจ๊กยังวางอยู่ที่เดิม เขาไม่ได้แตะมันเลยสักนิด
“ท่านแม่ ข้าจะออกไปนั่งเล่นที่หน้าเรือน” นางหลี่พยักหน้าก่อนจะรีบเช็ดมือแล้วเดินไปช่วยเขาขยับเก้าอี้ผ่านประตูเล็ก
อันหนิงเดินตามพี่ชายออกไป ก่อนออกไปนางหันมาเอ่ยกับซูเยว่ อย่างห้วน ๆ
“อย่าคิดว่าซ่อมเตาได้แล้ว ทุกคนจะลืมเรื่องที่เจ้าทำไม่ดีเอาไว้”
คล้อยหลังพวกเขา ซูเยว่ถอนหายใจหนัก ๆ ออกมา นางก็ไม่ได้เป็นคนทำเสียหน่อย ทำไมจะต้องมารับผลกรรมที่ร่างเดิมทำเอาไว้ด้วย
ซูเยว่รู้สึกอึดอัดเป็นอย่างมากที่ต้องมาทนรับบาปที่ตนเองไม่ได้ก่อ คนอื่นทะลุมิติมามีระบบ เป็นเจ้ายงเจ้าหญิง เป็นลูกสาวเศรษฐี แต่นางต้องมาอยู่ในร่างของสตรีไร้ค่าหน้าตาอัปลักษณ์แถมยังนิสัยไม่ดีอีก นี่มันเวรกรรมชัด ๆ
“เจ้าบ้าไปแล้วหรือ! เกือบตกแล้วเห็นหรือไม่”แต่ก่อนที่ซูเยว่จะทันตอบ ข้อมือของนางก็ถูกคว้าไว้แน่นเสียก่อนเป็นมือของหลี่เหวินเซวียน นิ้วมือเขาเย็นจัดจากฝน แต่แรงจับกลับแน่นจนเหมือนกลัวว่านางจะหลุดลอยไปอีกดวงตาของเขาจับอยู่บนหน้านางไม่วาง สีหน้าขาวซีดกว่าทุกทีเพราะลมฝนและความโกรธที่ยังไม่คลาย“เจ้าเสียสติไปแล้วหรือ? ไม่อยากมีชีวิตอยู่แล้วใช่หรือไม่” เขาพูดเสียงต่ำจัดซูเยว่ยังหอบอยู่เล็กน้อยเพราะความตกใจเมื่อครู่ยังไม่จางหาย น้ำฝนไหลจากปลายผมลงมาตามแก้มจนไม่รู้ว่าอะไรคือหยาดฝนอะไรคือเหงื่อนางตอบเบา ๆ “ถ้าข้าไม่ขึ้น...หนังสือของท่านก็จะ...”“หนังสือข้าเปียก ข้ายังซ่อมหรือเขียนใหม่ได้ แต่หากเจ้าตกลงมา คิดว่ากระดูกเจ้าจะต่อใหม่ได้หรือ?” สิ้นคำของเขาทั้งห้องก็เงียบสนิท มีเพียงเสียงลมฝนที่ยังซัดกระหน่ำรุนแรงหลี่เหวินเซวียนเหมือนเพิ่งรู้ตัวว่าตนกำลังพูดอะไรอยู่ เขาค่อย ๆปล่อยมือของนางแต่ยังไม่ถอนสายตาไปจากซูเยว่“หากเจ้าคิดจะทำดีก็จงใช้หัวสมองด้วย อย่าคิดว่าชีวิตคนใช้แทนกระ
คืนที่ฝนตกหลังคารั่วหลังมื้ออาหารค่ำที่ต่างพากันแยกย้ายเข้าห้อง ก่อนที่ฝนจะค่อย ๆ ตกลงมาพรำ ๆ กระทบชายคาไม้ดังแปะ ๆ แต่เพียงไม่นานก็เริ่มเทลงมาหนักขึ้นซูเยว่ที่นั่งอยู่ใต้แสงตะเกียงภายในห้องนอน ถึงกับเงยหน้าขึ้นมองหลังคา เพราะเสียงฝนที่ดังรุนแรงจนเหมือนกับฟ้ารั่วก่อนจะรู้สึกไม่ค่อยวางใจ เรือนหลังนี้ใช้งานมานานและค่อนข้างเก่า หากถูกฝนเทกระหน่ำลงมาเช่นนี้ก็ไม่แน่ว่าจะรองรับได้นานแค่ไหนแต่ไม่รู้ว่าเพราะเหตุใดจึงเกิดความรู้สึกคันไม้คันมืออยากลุกขึ้นไปตรวจเรือนเสียได้ในขณะนั้นหลังคาก็มีน้ำหยดลงมา ก่อนที่ซูเยว่จะได้ยินเสียงของอันหนิงตะโกนเสียงดัง“หลังคารั่วแล้ว!” ก่อนที่ต่อมาจะได้ยินเสียงฝีเท้าของนางวิ่งบนพื้นไม้ดังเข้ามาใกล้ ซูเยว่เมื่อได้ยินเสียงดังของอันหนิงพลันนางก็นึกไปถึงห้องของหลี่เหวินเซวียนเท้าของนางวิ่งตรงไปยังห้องของหลี่เหวินเซวียน แต่เสียงฝนด้านนอกหนักจนแทบกลบเสียงฝีเท้าของนาง นางเพิ่งวิ่งผ่านประตูห้องเก็บของก็เห็นน้ำซึมลงมาตามรอยไม้จริงดังที่นางคาดไว้ แต่ยังไม่ทันหยุดดูให้ละเอียด เสียงหนึ่งก็ดังขึ้นจ
เช้าวันต่อมาซูเยว่ตื่นตั้งแต่ฟ้ายังไม่สว่าง ก่อนจะลงมือทำงานในบ้านทั้งผ่าฟืน ก่อไฟในขณะที่อันหนิงยังคงงัวเงียตาแทบลืมไม่ขึ้น แต่พอเห็นซูเยว่หยิบฟืนแห้งที่ผ่าแล้ววางไว้ข้างเตาใกล้มือนาง เด็กสาวเห็นก็ชะงักก่อนจะแสร้งทำเป็นไม่เห็น“เมื่อคืนท่านพี่อ่านหนังสือจนดึก ตะเกียงแทบหมดน้ำมันแล้วก็ยังไม่ยอมนอน”นางหลี่ถอนหายใจเบา ๆ “อีกไม่กี่วันก็ต้องจ่ายเงินค่าน้ำมันตะเกียงแล้ว”ซูเยว่ซึ่งกำลังยกหม้อขึ้นจากเตาได้ฟังก็พลันคิดกับตัวเอง ในยุคนี้สิ่งที่ต้องซื้อหาทุกเดือนอย่างน้ำมันตะเกียงนั้นย่อมเป็นภาระไม่น้อยโดยเฉพาะกับเรือนที่รายได้แทบไม่เหลือนางได้แต่ถอนหายใจ ไม่รู้ว่าต้องทำอะไรถึงจะพอขายได้บ้าง ถ้านางสามารถทำของใช้ออกมาขายก็จะมีเงินมากขึ้นหรือไม่? แต่ไม่รู้ว่าคนในยุคนี้จะยอมควักเงินออกมาง่าย ๆ ได้อย่างไร นางคิดจนเหนื่อยก็เลิกคิด ก่อนจะลงมือซ่อมของเล็ก ๆ น้อย ๆ ในบ้านเสียก่อนเมื่อคนในเรือนออกไปทำธุระกันหมด ก็เหลือเพียงนางกับหลี่เหวินเซวียนแค่สองคน เพราะนางกลัวว่าเขาจะรำคาญจึงไม่ได้ออกไปเดินเพ่นพ่านให้เขาเห็นซูเยว่ยกชั้นไม้เล็ก ๆ ที่ขาโยกออกมานอกครัวเพื่อที่จะซ่อม นางกำลังตอกคานเสริมใต้แผ่นชั
หลังจากนั้น ภายในครัวของเรือนตระกูลหลี่ก็มีควันน้อยลง อันหนิงพบว่าวันนี้ที่นางก่อไฟต้มโจ๊กกลับไม่ต้องรู้สึกแสบตาอยู่หน้ากองไฟเช่นทุกวันอีกแล้ว“แปลกจริง วันนี้ก่อไฟง่ายขึ้นกว่าทุกวันทั้งยังควันน้อยลงด้วย”ซูเยว่ทำเพียงยกยิ้มเบา ๆ ก่อนจะทำหน้าที่ตักน้ำใส่อ่างจนเต็มอย่างเงียบ ๆสามวันผ่านไปอย่างเชื่องช้านางหลี่ก็เริ่มปล่อยให้นางช่วยงานในครัวเล็กๆ น้อยๆ ตั้งแต่การแคะปล่องควัน ซ่อมฝาปิดอ่างใส่น้ำ ตอกขาโต๊ะ ซูเยว่รู้ดีว่าสิ่งที่นางทำไม่อาจชดเชยกับเรื่องที่ผ่านมาได้เพราะกำแพงที่พังด้วยมือคนหนึ่ง ย่อมไม่อาจซ่อมเสร็จได้ในคืนเดียว นางเข้าใจว่าทุกอย่างจำเป็นต้องให้เวลาในการเยียวยา หากนางต้องการการยอมรับก็ย่อมต้องอดทนนางมาอยู่ในโลกนี้ก็ไม่รู้จักผู้ใด ตระกูลหลี่เป็นที่เดียวที่นางพอจะใช้พักพิงได้ในระยะนี้ จนกว่านางจะมีหนทางของตัวเองถึงตอนนั้นนางจะจากไปด้วยตนเอง ไม่อยู่ต่อให้พวกเขารู้จักอึดอัดใจอีกในวันนี้นางก็สังเกตเห็นบางอย่างที่ควรแก้ไข แม้ว่าจะไม่อยากยุ่งเกี่ยวแต่ด้วยนิสัยที่ติดตัวมาทำให้มันรู้สึกติดค้างในใจอย่างไม่อาจลบล้างออกไปได้เวลาที่หลี่เหวินเซวียนนั่งอ่านหนังสือ เขามักต้องวางขาข้างห
เช้าวันต่อมาซูเยว่ใช้เสียงไก่ขันปลุกตัวเองให้ตื่นขึ้นแทนเสียงนาฬิกาปลุกที่เคยใช้ นางลืมตาขึ้นช้า ๆ แต่แค่เพียงขยับศีรษะความปวดหนึบก็แล่นวาบจากขมับไปที่ท้ายทอยราวกับว่ามีคนเอาตะปูตอกค้างไว้ในหัว แต่นางไม่ได้ส่งเสียงร้องออกมาเพราะเมื่อนึกถึงสายตาของหลี่เหวินเซวียนเมื่อคืนนี้แล้ว ความเจ็บปวดเพียงเท่านี้ก็เหมือนไม่ได้หนักหนาอะไรนักซูเยว่พยายามยันตัวลุกขึ้นนั่ง พลางกวาดตามองไปรอบ ๆ ห้องอีกครั้ง เพราะเมื่อคืนทุกอย่างพร่าเลือนเพราะพิษไข้และยังมึนงงอยู่ แต่พอแสงแดดยามเช้าสาดส่องเข้ามาในห้องภาพทุกอย่างก็ดูเหมือนจะชัดเจนยิ่งขึ้น ฝาผนังไม้เก่าที่มีรอยแตกเล็ก ๆ หลายจุด โต๊ะเตี้ยที่ขาโยกไปหนึ่งด้าน เชือกแขวนผ้าที่ขึงไว้หย่อนยาน มุมห้องมีตะกร้าหวายขาดปากอ้าค้างอยู่ใบหนึ่งสภาพนี้ไม่ได้เรียกว่า “บ้านยากจน” อย่างเดียว แต่มันคือบ้านที่เหมือนกับว่าไม่มีใครดูแลซูเยว่ก้มมองเสื้อผ้าบนร่างกายตนเอง เสื้อชั้นในหยาบ ๆ กับเสื้อคลุมผ้าฝ้ายสีซีดที่ซักจนขนด้าน ไม่สะอาดนักแต่ก็ไม่ถึงกับสกปรกมาก คงเป็นเพราะตอนนางสลบมีคนเปลี่ยนให้แล้วนางค่อย ๆ หย่อนเท้าลงจากเตียง พื้นบ้านที่ทำจากไม้เย็นจัดจนทำให้ปลายเท้ารู้สึกช
กลิ่นไหม้เป็นสิ่งแรกที่ซูเยว่ได้กลิ่นตั้งแต่เริ่มรู้สึกตัว เป็นกลิ่นไหม้ที่รู้สึกไม่คุ้นเคยนัก เป็นกลิ่นของฟืนชื้น ๆ ปนกลิ่นสมุนไพรขม ๆเมื่อค่อย ๆ ลืมตาตื่นขึ้น ซูเยว่ก็รู้สึกถึงความหนักอึ้งของเปลือกตา แขนขาดูไร้เรี่ยวแรง ก่อนที่ต่อมาจะได้ยินเสียงของใครบางคนดังขึ้น“ยังไม่ตายอีกหรือ?” เสียงของผู้หญิงคนหนึ่งดังขึ้นที่ข้างหู น้ำเสียงมีความขุ่นเคืองไม่พอใจเป็นอย่างมาก“เคราะห์กรรมของสกุลหลี่แท้ ๆ ถึงได้มีคนเช่นนางแต่งเข้ามาในเรือน”“เบาเสียงหน่อยเถิด อย่างไรนางก็ยังเป็นสะใภ้”“สะใภ้?” เสียงเดิมหัวเราะเย็น “สะใภ้ที่ใช้ยาสกปรกทำให้บัณฑิตผู้หนึ่งต้องจำใจแต่งนางเข้าเรือน เรียกว่าสะใภ้ได้ด้วยหรือ”ประโยคนั้นเหมือนค้อนหนักฟาดเข้ากลางศีรษะซูเยว่พยายามลืมตาอย่างยากลำบาก แสงสีเหลืองซีดจากตะเกียงน้ำมันไหววูบอยู่เหนือศีรษะ หลังคาไม้เก่ามีรอยดำของควัน นอกหน้าต่างปะกระดาษได้ยินเสียงลมหนาวหวีดหวิว คำถามแรกที่โผล่มาในความคิดของเธอก็คือที่นี่คือที่ไหน? รอบตัวล้วนเป็นสถานที่ที่เธอไม่รู้จักและไม่คุ้นเคย ผู้คนก็ดูเหมือนจะแตกต่างออกไปด้วยขณะนั้น ความทรงจำสุดท้ายก็แล่นกลับมาในหัว เมื่อฝนตกหนัก ถนนลื่นทำใ







