Share

ตอนที่ 5

last update Tanggal publikasi: 2026-11-20 11:45:51

คืนที่ฝนตกหลังคารั่ว

หลังมื้ออาหารค่ำที่ต่างพากันแยกย้ายเข้าห้อง ก่อนที่ฝนจะค่อย ๆ ตกลงมาพรำ ๆ กระทบชายคาไม้ดังแปะ ๆ แต่เพียงไม่นานก็เริ่มเทลงมาหนักขึ้น

ซูเยว่ที่นั่งอยู่ใต้แสงตะเกียงภายในห้องนอน ถึงกับเงยหน้าขึ้นมองหลังคา เพราะเสียงฝนที่ดังรุนแรงจนเหมือนกับฟ้ารั่วก่อนจะรู้สึกไม่ค่อยวางใจ เรือนหลังนี้ใช้งานมานานและค่อนข้างเก่า หากถูกฝนเทกระหน่ำลงมาเช่นนี้ก็ไม่แน่ว่าจะรองรับได้นานแค่ไหน

แต่ไม่รู้ว่าเพราะเหตุใดจึงเกิดความรู้สึกคันไม้คันมืออยากลุกขึ้นไปตรวจเรือนเสียได้

ในขณะนั้นหลังคาก็มีน้ำหยดลงมา ก่อนที่ซูเยว่จะได้ยินเสียงของอันหนิงตะโกนเสียงดัง

“หลังคารั่วแล้ว!” ก่อนที่ต่อมาจะได้ยินเสียงฝีเท้าของนางวิ่งบนพื้นไม้ดังเข้ามาใกล้ ซูเยว่เมื่อได้ยินเสียงดังของอันหนิงพลันนางก็นึกไปถึงห้องของหลี่เหวินเซวียน

เท้าของนางวิ่งตรงไปยังห้องของหลี่เหวินเซวียน แต่เสียงฝนด้านนอกหนักจนแทบกลบเสียงฝีเท้าของนาง นางเพิ่งวิ่งผ่านประตูห้องเก็บของก็เห็นน้ำซึมลงมาตามรอยไม้จริงดังที่นางคาดไว้ แต่ยังไม่ทันหยุดดูให้ละเอียด เสียงหนึ่งก็ดังขึ้นจากปลายโถงทางเดิน

“ท่านแม่!” ฟังดูเป็นเสียงของหลี่เหวินเซวียน

ซูเยว่รีบหันไปทางห้องหนังสือทันที ประตูเปิดอยู่ แสงตะเกียงสั่นไหวเพราะลมชื้นที่พัดเข้ามา ตรงมุมห้องมีน้ำรั่วลงมาเป็นสายและสายฝนนั้นกำลังหยดใส่ขอบโต๊ะกับกองหนังสือที่วางอยู่

หนังสือส่วนหนึ่งถูกดึงออกมาแล้วแต่มีบางส่วนที่หลี่เหวินเซวียนไม่สามารถนำออกมาได้เพราะมีข้าวของบางอย่างวางขวางอยู่ ซูเยว่เห็นดังนั้นก็ไม่ทันคิดอย่างอื่นอีก

“อันหนิง! เอาผ้ากับกะละมังมาเร็ว!”

นางร้องลั่นพร้อมพุ่งเข้าไปย้ายหนังสือกองแรกออกจากจุดที่น้ำรั่ว

หลี่เหวินเซวียนหันมามอง สีหน้าเย็นตึงกว่าทุกครั้ง “อย่าแตะตำราข้า...”

แต่เขาพูดไม่ทันจบ ซูเยว่ก็ยกตำราสามเล่มขึ้นอย่างระวังที่สุดแล้ววางซ้อนกันบนตั่งแห้งเรียบร้อย

นางตอบเร็ว ๆ โดยไม่มองหน้าเขา “หากไม่ย้ายตอนนี้ จะเปียกหมด”

หลี่เหวินเซวียนนิ่งไปเพราะสิ่งที่นางทำนั้นเป็นระเบียบกว่าที่คิด นางไม่ได้หยิบจับหนังสือมั่วไปหมดอย่างที่เขาคิด หากค่อย ๆ รองฝ่ามือใต้สันหนังสือ ย้ายไปวางอย่างระวังราวกับรู้ว่าควรจับของพวกนี้อย่างไร

อันหนิงรีบวิ่งตามมาพร้อมผ้าผืนเก่าและกะละมัง มารดาหลี่เองก็ตามมาติด ๆ

ในห้องพลันอลหม่านขึ้นทันที กะละมังถูกวางรองใต้จุดรั่ว ผ้าถูกส่งให้ซูเยว่เช็ดน้ำบนโต๊ะ ส่วนอันหนิงคอยรับตำราไปซ้อนบนตั่งอีกด้าน

เสียงฝนข้างนอกดังลั่น หยดน้ำลงกะละมังติ๋ง ๆ ไม่ขาดสาย ทั้งยังลมหอบฝนสาดผ่านช่องหน้าต่างเข้ามาเป็นระยะ

ซูเยว่เงยหน้ามองเพดานเพียงครู่เดียวก็รู้ ปัญหาไม่ได้มีแค่เอากะละมังมารอง หากปล่อยไปอย่างนี้ทั้งคืน รอยรั่วจะยิ่งมากขึ้น น้ำจะซึมลงมามากกว่าเดิมและหากลมเปลี่ยนทิศตำราทั้งชั้นอาจเปียกหมด

นางหันไปถามทันที “มีบันไดหรือไม่?”

อันหนิงชะงัก “เจ้าจะทำอะไร”

“ขึ้นไปดูข้างบน”

อันหนิงส่งเสียงดัง “เจ้าบ้าไปแล้วหรือ? ฝนตกหนักขนาดนี้จะขึ้นไปด้านบนได้อย่างไร?”

“หากไม่ขึ้นไปจัดการอุดรอยรั่วตอนนี้ หากฝนยังไม่หยุดห้องทั้งห้องจะต้องเปียกไปหมดแน่” ซูเยว่เอ่ยด้วยน้ำเสียงจริงจัง

นางหลี่เองก็หน้าซีด “แต่ข้างบนลื่นมาก”

“ข้ารู้เจ้าค่ะ”

“รู้แล้วยังจะขึ้นไปอีก” ครั้งนี้ไม่ใช่เสียงของนางหลี่หรืออันหนิงแต่เป็นเสียงของหลี่เหวินเซวียน ซูเยว่หันไปมอง

“ยังสร้างเรื่องวุ่นวายไม่พออีกหรือ?” ชายหนุ่มเอ่ยด้วยน้ำเสียงหงุดหงิด

“แต่ถ้าหากไม่ทำอะไรเลย หนังสือของท่านจะเปียกหมด!” ซูเยว่กล่าวออกมาตามตรง

“ข้าแค่จะขึ้นไปอุดรอยรั่วเพียงไม่กี่แห่ง ให้พอได้ผ่านคืนนี้ไปได้เท่านั้น”

“อันหนิง เอาบันไดมา!” คราวนี้นางหันไปสั่งเด็กสาวโดยตรง

อันหนิงอ้าปากค้างเพราะไม่รู้ว่าตนเองควรฟังคำพูดของใคร แต่ในที่สุดเด็กสาวก็วิ่งไปที่ห้องเก็บของก่อนจะลากบันไดเก่าออกมา

หลี่เหวินเซวียนสบถต่ำ ๆ ในลำคอ “พวกเจ้าทุกคนเสียสติไปแล้วหรือ”

ซูเยว่รับบันไดมา แล้วตั้งพาดใต้ชายคานอกโถงอย่างรวดเร็ว จากนั้นก็หันไปคว้าเสื่อเก่าผืนหนึ่งกับฟางแห้ง

นางหลี่ร้องเรียกตามหลัง “เจ้าจะขึ้นไปจริงหรือ?”

“อืม”

“ระวังตัวด้วย”

ซูเยว่ตอบรับในลำคอแล้วปีนขึ้นบันไดโดยไม่รอให้ใครมาห้ามอีก

สายฝนที่ตกกระแทกลงมาใส่ร่างของนางทันทีที่หัวโผล่พ้นชายคา น้ำฝนที่สาดซัดเข้าหานางทั้งเย็นและบาดผิวราวกับเกล็ดน้ำแข็ง

หลังคาไม้กระเบื้องเก่านี่ลื่นกว่าที่นางคิดเอาไว้มาก ซูเยว่พยายามกดตัวให้ต่ำ ใช้มือข้างหนึ่งเกาะสันหลังคาเอาไว้ อีกข้างถืออุปกรณ์ซ่อมหลังคาเอาไว้แน่น

ก่อนจะค่อย ๆ คลานไปตามทิศทางที่นางคาดคะเนเอาไว้ก่อนที่จะขึ้นมา

ก่อนจะเจอจุดที่กระเบื้องหลวมเพราะถูกลมตีอยู่นาน หญิงสาวรีบอัดฟางแห้งเข้าไปในช่องว่าง แต่ในขณะที่นางกำลังจะคลานไปซ่อมจุดต่อไป เสียงทุ้มดุดันก็ดังขึ้นมาจากด้านล่าง

“ซูซื่อเยวี่ย! ลงมาเดี๋ยวนี้!” ซูเยว่ชะงักก่อนจะไม่สนใจเขาอีก

ทางด้านหลี่เหวินเซวียนในตอนนี้ไม่อยู่ในห้องแล้ว เขาออกมาถึงใต้บันไดตั้งแต่เมื่อใดก็ไม่รู้ ล้อไม้ของเก้าอี้จมอยู่ในโคลนไปกว่าครึ่งล้อ เสื้อคลุมครึ่งไหล่เปียกฝน มือข้างหนึ่งยังเกาะเสาบันไดไม้เอาไว้แน่นราวกับกลัวว่าจะล้ม ภาพนั้นทำเอาซูเยว่ใจหายวาบ เขาออกมาตากฝนทำไมกัน!

“ท่านออกมาทำอะไร!” นางเผลอตะโกนกลับ

หลี่เหวินเซวียนเงยหน้าขึ้น ดวงตาดำขลับคมกริบกว่าทุกครั้งที่นางเคยเห็น

“ข้าควรถามเจ้ามากกว่า ลงมาเดี๋ยวนี้!”

ลมหอบแรงพัดวูบพอดี บันไดขยับไหวเบา ซูเยว่รีบหมอบต่ำกว่าเดิม หัวใจเต้นแรงขึ้นอย่างไม่เคยเป็น นางควรลงเดี๋ยวนี้หรือปิดจุดรั่วให้เสร็จก่อน หากลงตอนนี้ ฝนคงซึมทั้งคืนเป็นแน่ ถึงจะทำให้เขาโกรธไปมากกว่านี้ก็ตามเถิด สุดท้าย ซูเยว่กัดฟันมัดเชือกอีกปมหนึ่งอย่างเร็วที่สุด พลางตะโกนลงไป

“อีกนิดเดียว!”

“ข้าบอกให้ลงมา!” ซูเยว่ได้ยินแต่ไม่ตอบรับเขา

ในจังหวะที่นางขยับตัวจะถอยกลับ ฝ่าเท้าก็เหยียบลงบนแผ่นกระเบื้องไม้ที่เปียกชุ่ม พื้นใต้เท้าลื่นวูบ ร่างทั้งร่างของนางก็เกิดเสียสมดุลในชั่วพริบตา

“อ๊ะ!”

เสียงร้องของอันหนิงดังลั่น นางหลี่เองก็มีสีหน้าซีดเผือด หัวใจของซูเยว่หล่นวูบตกอยู่ที่ปลายเท้านางคว้าคานได้ทันอย่างฉิวเฉียด แต่เข่ากลับกระแทกกับหลังคาจนเจ็บแปลบ ยังดีที่ไม่ได้ไถลตกลงไป

ส่วนหลี่เหวินเซวียนที่อยู่ด้านล่างนั้นเขาดึงตัวขึ้นจากเก้าอี้แทบจะทั้งตัวโดยไม่รู้ตัว มือหนึ่งก็เกาะบันไดเอาไว้จนแน่น

“ซูเยว่!”

นับได้ว่านี่เป็นครั้งแรกที่เขาเรียกชื่อเล่นของนางเช่นนี้ แต่น้ำเสียงกลับเต็มไปด้วยความโกรธจนตัวสั่น

ซูเยว่กัดฟันประคองตัวไว้ สูดลมหายใจแรงแล้วรีบคลานกลับมาที่บันไดทันที คราวนี้ไม่ชักช้าแม้แต่น้อย

นางปีนลงมาทีละขั้น ทั้งตัวเปียกโชก มือเย็นจนชา พอลงมาถึงขั้นสุดท้าย อันหนิงก็รีบพุ่งเข้ามารับแขนนางทันที

Lanjutkan membaca buku ini secara gratis
Pindai kode untuk mengunduh Aplikasi

Bab terbaru

  • ข้ามมาเป็นยอดหญิงนักประดิษฐ์ของท่านบัณฑิตย์พิการ   ตอนที่ 6

    “เจ้าบ้าไปแล้วหรือ! เกือบตกแล้วเห็นหรือไม่”แต่ก่อนที่ซูเยว่จะทันตอบ ข้อมือของนางก็ถูกคว้าไว้แน่นเสียก่อนเป็นมือของหลี่เหวินเซวียน นิ้วมือเขาเย็นจัดจากฝน แต่แรงจับกลับแน่นจนเหมือนกลัวว่านางจะหลุดลอยไปอีกดวงตาของเขาจับอยู่บนหน้านางไม่วาง สีหน้าขาวซีดกว่าทุกทีเพราะลมฝนและความโกรธที่ยังไม่คลาย“เจ้าเสียสติไปแล้วหรือ? ไม่อยากมีชีวิตอยู่แล้วใช่หรือไม่” เขาพูดเสียงต่ำจัดซูเยว่ยังหอบอยู่เล็กน้อยเพราะความตกใจเมื่อครู่ยังไม่จางหาย น้ำฝนไหลจากปลายผมลงมาตามแก้มจนไม่รู้ว่าอะไรคือหยาดฝนอะไรคือเหงื่อนางตอบเบา ๆ “ถ้าข้าไม่ขึ้น...หนังสือของท่านก็จะ...”“หนังสือข้าเปียก ข้ายังซ่อมหรือเขียนใหม่ได้ แต่หากเจ้าตกลงมา คิดว่ากระดูกเจ้าจะต่อใหม่ได้หรือ?” สิ้นคำของเขาทั้งห้องก็เงียบสนิท มีเพียงเสียงลมฝนที่ยังซัดกระหน่ำรุนแรงหลี่เหวินเซวียนเหมือนเพิ่งรู้ตัวว่าตนกำลังพูดอะไรอยู่ เขาค่อย ๆปล่อยมือของนางแต่ยังไม่ถอนสายตาไปจากซูเยว่“หากเจ้าคิดจะทำดีก็จงใช้หัวสมองด้วย อย่าคิดว่าชีวิตคนใช้แทนกระ

  • ข้ามมาเป็นยอดหญิงนักประดิษฐ์ของท่านบัณฑิตย์พิการ   ตอนที่ 5

    คืนที่ฝนตกหลังคารั่วหลังมื้ออาหารค่ำที่ต่างพากันแยกย้ายเข้าห้อง ก่อนที่ฝนจะค่อย ๆ ตกลงมาพรำ ๆ กระทบชายคาไม้ดังแปะ ๆ แต่เพียงไม่นานก็เริ่มเทลงมาหนักขึ้นซูเยว่ที่นั่งอยู่ใต้แสงตะเกียงภายในห้องนอน ถึงกับเงยหน้าขึ้นมองหลังคา เพราะเสียงฝนที่ดังรุนแรงจนเหมือนกับฟ้ารั่วก่อนจะรู้สึกไม่ค่อยวางใจ เรือนหลังนี้ใช้งานมานานและค่อนข้างเก่า หากถูกฝนเทกระหน่ำลงมาเช่นนี้ก็ไม่แน่ว่าจะรองรับได้นานแค่ไหนแต่ไม่รู้ว่าเพราะเหตุใดจึงเกิดความรู้สึกคันไม้คันมืออยากลุกขึ้นไปตรวจเรือนเสียได้ในขณะนั้นหลังคาก็มีน้ำหยดลงมา ก่อนที่ซูเยว่จะได้ยินเสียงของอันหนิงตะโกนเสียงดัง“หลังคารั่วแล้ว!” ก่อนที่ต่อมาจะได้ยินเสียงฝีเท้าของนางวิ่งบนพื้นไม้ดังเข้ามาใกล้ ซูเยว่เมื่อได้ยินเสียงดังของอันหนิงพลันนางก็นึกไปถึงห้องของหลี่เหวินเซวียนเท้าของนางวิ่งตรงไปยังห้องของหลี่เหวินเซวียน แต่เสียงฝนด้านนอกหนักจนแทบกลบเสียงฝีเท้าของนาง นางเพิ่งวิ่งผ่านประตูห้องเก็บของก็เห็นน้ำซึมลงมาตามรอยไม้จริงดังที่นางคาดไว้ แต่ยังไม่ทันหยุดดูให้ละเอียด เสียงหนึ่งก็ดังขึ้นจ

  • ข้ามมาเป็นยอดหญิงนักประดิษฐ์ของท่านบัณฑิตย์พิการ   ตอนที่ 4

    เช้าวันต่อมาซูเยว่ตื่นตั้งแต่ฟ้ายังไม่สว่าง ก่อนจะลงมือทำงานในบ้านทั้งผ่าฟืน ก่อไฟในขณะที่อันหนิงยังคงงัวเงียตาแทบลืมไม่ขึ้น แต่พอเห็นซูเยว่หยิบฟืนแห้งที่ผ่าแล้ววางไว้ข้างเตาใกล้มือนาง เด็กสาวเห็นก็ชะงักก่อนจะแสร้งทำเป็นไม่เห็น“เมื่อคืนท่านพี่อ่านหนังสือจนดึก ตะเกียงแทบหมดน้ำมันแล้วก็ยังไม่ยอมนอน”นางหลี่ถอนหายใจเบา ๆ “อีกไม่กี่วันก็ต้องจ่ายเงินค่าน้ำมันตะเกียงแล้ว”ซูเยว่ซึ่งกำลังยกหม้อขึ้นจากเตาได้ฟังก็พลันคิดกับตัวเอง ในยุคนี้สิ่งที่ต้องซื้อหาทุกเดือนอย่างน้ำมันตะเกียงนั้นย่อมเป็นภาระไม่น้อยโดยเฉพาะกับเรือนที่รายได้แทบไม่เหลือนางได้แต่ถอนหายใจ ไม่รู้ว่าต้องทำอะไรถึงจะพอขายได้บ้าง ถ้านางสามารถทำของใช้ออกมาขายก็จะมีเงินมากขึ้นหรือไม่? แต่ไม่รู้ว่าคนในยุคนี้จะยอมควักเงินออกมาง่าย ๆ ได้อย่างไร นางคิดจนเหนื่อยก็เลิกคิด ก่อนจะลงมือซ่อมของเล็ก ๆ น้อย ๆ ในบ้านเสียก่อนเมื่อคนในเรือนออกไปทำธุระกันหมด ก็เหลือเพียงนางกับหลี่เหวินเซวียนแค่สองคน เพราะนางกลัวว่าเขาจะรำคาญจึงไม่ได้ออกไปเดินเพ่นพ่านให้เขาเห็นซูเยว่ยกชั้นไม้เล็ก ๆ ที่ขาโยกออกมานอกครัวเพื่อที่จะซ่อม นางกำลังตอกคานเสริมใต้แผ่นชั

  • ข้ามมาเป็นยอดหญิงนักประดิษฐ์ของท่านบัณฑิตย์พิการ   ตอนที่ 3

    หลังจากนั้น ภายในครัวของเรือนตระกูลหลี่ก็มีควันน้อยลง อันหนิงพบว่าวันนี้ที่นางก่อไฟต้มโจ๊กกลับไม่ต้องรู้สึกแสบตาอยู่หน้ากองไฟเช่นทุกวันอีกแล้ว“แปลกจริง วันนี้ก่อไฟง่ายขึ้นกว่าทุกวันทั้งยังควันน้อยลงด้วย”ซูเยว่ทำเพียงยกยิ้มเบา ๆ ก่อนจะทำหน้าที่ตักน้ำใส่อ่างจนเต็มอย่างเงียบ ๆสามวันผ่านไปอย่างเชื่องช้านางหลี่ก็เริ่มปล่อยให้นางช่วยงานในครัวเล็กๆ น้อยๆ ตั้งแต่การแคะปล่องควัน ซ่อมฝาปิดอ่างใส่น้ำ ตอกขาโต๊ะ ซูเยว่รู้ดีว่าสิ่งที่นางทำไม่อาจชดเชยกับเรื่องที่ผ่านมาได้เพราะกำแพงที่พังด้วยมือคนหนึ่ง ย่อมไม่อาจซ่อมเสร็จได้ในคืนเดียว นางเข้าใจว่าทุกอย่างจำเป็นต้องให้เวลาในการเยียวยา หากนางต้องการการยอมรับก็ย่อมต้องอดทนนางมาอยู่ในโลกนี้ก็ไม่รู้จักผู้ใด ตระกูลหลี่เป็นที่เดียวที่นางพอจะใช้พักพิงได้ในระยะนี้ จนกว่านางจะมีหนทางของตัวเองถึงตอนนั้นนางจะจากไปด้วยตนเอง ไม่อยู่ต่อให้พวกเขารู้จักอึดอัดใจอีกในวันนี้นางก็สังเกตเห็นบางอย่างที่ควรแก้ไข แม้ว่าจะไม่อยากยุ่งเกี่ยวแต่ด้วยนิสัยที่ติดตัวมาทำให้มันรู้สึกติดค้างในใจอย่างไม่อาจลบล้างออกไปได้เวลาที่หลี่เหวินเซวียนนั่งอ่านหนังสือ เขามักต้องวางขาข้างห

  • ข้ามมาเป็นยอดหญิงนักประดิษฐ์ของท่านบัณฑิตย์พิการ   ตอนที่ 2

    เช้าวันต่อมาซูเยว่ใช้เสียงไก่ขันปลุกตัวเองให้ตื่นขึ้นแทนเสียงนาฬิกาปลุกที่เคยใช้ นางลืมตาขึ้นช้า ๆ แต่แค่เพียงขยับศีรษะความปวดหนึบก็แล่นวาบจากขมับไปที่ท้ายทอยราวกับว่ามีคนเอาตะปูตอกค้างไว้ในหัว แต่นางไม่ได้ส่งเสียงร้องออกมาเพราะเมื่อนึกถึงสายตาของหลี่เหวินเซวียนเมื่อคืนนี้แล้ว ความเจ็บปวดเพียงเท่านี้ก็เหมือนไม่ได้หนักหนาอะไรนักซูเยว่พยายามยันตัวลุกขึ้นนั่ง พลางกวาดตามองไปรอบ ๆ ห้องอีกครั้ง เพราะเมื่อคืนทุกอย่างพร่าเลือนเพราะพิษไข้และยังมึนงงอยู่ แต่พอแสงแดดยามเช้าสาดส่องเข้ามาในห้องภาพทุกอย่างก็ดูเหมือนจะชัดเจนยิ่งขึ้น ฝาผนังไม้เก่าที่มีรอยแตกเล็ก ๆ หลายจุด โต๊ะเตี้ยที่ขาโยกไปหนึ่งด้าน เชือกแขวนผ้าที่ขึงไว้หย่อนยาน มุมห้องมีตะกร้าหวายขาดปากอ้าค้างอยู่ใบหนึ่งสภาพนี้ไม่ได้เรียกว่า “บ้านยากจน” อย่างเดียว แต่มันคือบ้านที่เหมือนกับว่าไม่มีใครดูแลซูเยว่ก้มมองเสื้อผ้าบนร่างกายตนเอง เสื้อชั้นในหยาบ ๆ กับเสื้อคลุมผ้าฝ้ายสีซีดที่ซักจนขนด้าน ไม่สะอาดนักแต่ก็ไม่ถึงกับสกปรกมาก คงเป็นเพราะตอนนางสลบมีคนเปลี่ยนให้แล้วนางค่อย ๆ หย่อนเท้าลงจากเตียง พื้นบ้านที่ทำจากไม้เย็นจัดจนทำให้ปลายเท้ารู้สึกช

  • ข้ามมาเป็นยอดหญิงนักประดิษฐ์ของท่านบัณฑิตย์พิการ   ตอนที่ 1

    กลิ่นไหม้เป็นสิ่งแรกที่ซูเยว่ได้กลิ่นตั้งแต่เริ่มรู้สึกตัว เป็นกลิ่นไหม้ที่รู้สึกไม่คุ้นเคยนัก เป็นกลิ่นของฟืนชื้น ๆ ปนกลิ่นสมุนไพรขม ๆเมื่อค่อย ๆ ลืมตาตื่นขึ้น ซูเยว่ก็รู้สึกถึงความหนักอึ้งของเปลือกตา แขนขาดูไร้เรี่ยวแรง ก่อนที่ต่อมาจะได้ยินเสียงของใครบางคนดังขึ้น“ยังไม่ตายอีกหรือ?” เสียงของผู้หญิงคนหนึ่งดังขึ้นที่ข้างหู น้ำเสียงมีความขุ่นเคืองไม่พอใจเป็นอย่างมาก“เคราะห์กรรมของสกุลหลี่แท้ ๆ ถึงได้มีคนเช่นนางแต่งเข้ามาในเรือน”“เบาเสียงหน่อยเถิด อย่างไรนางก็ยังเป็นสะใภ้”“สะใภ้?” เสียงเดิมหัวเราะเย็น “สะใภ้ที่ใช้ยาสกปรกทำให้บัณฑิตผู้หนึ่งต้องจำใจแต่งนางเข้าเรือน เรียกว่าสะใภ้ได้ด้วยหรือ”ประโยคนั้นเหมือนค้อนหนักฟาดเข้ากลางศีรษะซูเยว่พยายามลืมตาอย่างยากลำบาก แสงสีเหลืองซีดจากตะเกียงน้ำมันไหววูบอยู่เหนือศีรษะ หลังคาไม้เก่ามีรอยดำของควัน นอกหน้าต่างปะกระดาษได้ยินเสียงลมหนาวหวีดหวิว คำถามแรกที่โผล่มาในความคิดของเธอก็คือที่นี่คือที่ไหน? รอบตัวล้วนเป็นสถานที่ที่เธอไม่รู้จักและไม่คุ้นเคย ผู้คนก็ดูเหมือนจะแตกต่างออกไปด้วยขณะนั้น ความทรงจำสุดท้ายก็แล่นกลับมาในหัว เมื่อฝนตกหนัก ถนนลื่นทำใ

Bab Lainnya
Jelajahi dan baca novel bagus secara gratis
Akses gratis ke berbagai novel bagus di aplikasi GoodNovel. Unduh buku yang kamu suka dan baca di mana saja & kapan saja.
Baca buku gratis di Aplikasi
Pindai kode untuk membaca di Aplikasi
DMCA.com Protection Status