Masuk“เจ้าบ้าไปแล้วหรือ! เกือบตกแล้วเห็นหรือไม่”
แต่ก่อนที่ซูเยว่จะทันตอบ ข้อมือของนางก็ถูกคว้าไว้แน่นเสียก่อนเป็นมือของหลี่เหวินเซวียน นิ้วมือเขาเย็นจัดจากฝน แต่แรงจับกลับแน่นจนเหมือนกลัวว่านางจะหลุดลอยไปอีก
ดวงตาของเขาจับอยู่บนหน้านางไม่วาง สีหน้าขาวซีดกว่าทุกทีเพราะลมฝนและความโกรธที่ยังไม่คลาย
“เจ้าเสียสติไปแล้วหรือ? ไม่อยากมีชีวิตอยู่แล้วใช่หรือไม่” เขาพูดเสียงต่ำจัด
ซูเยว่ยังหอบอยู่เล็กน้อยเพราะความตกใจเมื่อครู่ยังไม่จางหาย น้ำฝนไหลจากปลายผมลงมาตามแก้มจนไม่รู้ว่าอะไรคือหยาดฝนอะไรคือเหงื่อ
นางตอบเบา ๆ “ถ้าข้าไม่ขึ้น...หนังสือของท่านก็จะ...”
“หนังสือข้าเปียก ข้ายังซ่อมหรือเขียนใหม่ได้ แต่หากเจ้าตกลงมา คิดว่ากระดูกเจ้าจะต่อใหม่ได้หรือ?” สิ้นคำของเขาทั้งห้องก็เงียบสนิท มีเพียงเสียงลมฝนที่ยังซัดกระหน่ำรุนแรง
หลี่เหวินเซวียนเหมือนเพิ่งรู้ตัวว่าตนกำลังพูดอะไรอยู่ เขาค่อย ๆปล่อยมือของนาง แต่ยังไม่ถอนสายตาไปจากซูเยว่
“หากเจ้าคิดจะทำดีก็จงใช้หัวสมองด้วย อย่าคิดว่าชีวิตคนใช้แทนกระเบื้องหลังคาได้”
ซูเยว่เม้มริมฝีปาก ไม่รู้เพราะเหตุใด ความโกรธของเขาครั้งนี้กลับไม่ทำให้นางรู้สึกเจ็บปวดเหมือนทุกครั้งตรงกันข้าม มันกลับทำให้ในอกอุ่นขึ้นอย่างประหลาด จนอธิบายตัวเองแทบไม่ถูก
นางจึงตอบเพียงแผ่วเบา “ข้ารู้แล้ว”
“เจ้ารู้อะไร เมื่อครู่เจ้าเกือบจะตกลงมาอยู่แล้ว!” เด็กสาวยังหน้าซีดไม่หาย ดวงตายังคงแดงจัดอย่างคนที่เพิ่งสะกดกลั้นไม่ให้ร้องไห้
นางหลี่เองก็รีบเข้ามาคลุมผ้าบนตัวให้นาง “เข้าครัวก่อน ทั้งหมดนี้เข้าไปในครัวก่อนเถิด เดี๋ยวเป็นไข้กันหมด!”
ในที่สุดความวุ่นวายก็เคลื่อนกลับเข้ามาใต้ชายคาอีกครั้ง แม้ว่าฝนจะยังคงตกลงมาไม่หยุด แต่รอยรั่วในห้องหนังสือของหลี่เหวินเซวียนก็ได้รับการแก้ไขอย่างแท้จริง
อันหนิงหยิบผ้าแห้งมาแจกจ่ายให้ทุกคน นางหลี่เป็นคนต้มน้ำขิง ส่วนซูเยว่ถูกกดดันให้ต้องนั่งอยู่นิ่ง ๆข้างเตาอย่างไม่อาจปฏิเสธ ในขณะที่หลี่เหวินเซวียนเข้ามาในห้องเป็นคนสุดท้าย เพราะมัวแต่จัดการกับล้อไม้ที่จมอยู่ในโคลน
ตอนที่เขาเข็นล้อเข้ามา ใบหน้ายังคงเย็นชาอยู่หลายส่วน เส้นผมเปียกแนบไปกับใบหน้าอันหล่อเหลา ปลายนิ้วเย็นซีดจากความเย็น
ซูเยว่เงยหน้าขึ้นมองเงบแวบหนึ่งก่อนจะรีบก้มหน้าลง ในตอนนั้นเองนางสังเกตเห็นว่าบริเวณมือของเขามีรอยถลอกสีแดงอย่างชัดเจน จนเผลอพูดออกไป
“มือของท่าน...”
หลี่เหวินเซวียนชะงัก มองตามสายตานางลงไปที่มือตนเอง แล้วรีบซ่อนมันไว้กับชายเสื้อทันที
“ไม่เกี่ยวกับเจ้า” แม้ถ้อยคำจะฟังดูเหมือนเย็นชาหากแต่ไม่ได้แข็งกระด้างดังเดิม
อันหนิงหันไปมองมือพี่ชายด้วยเช่นกัน แล้วร้องออกมาเบา ๆ
“ท่านพี่ มือของท่านถลอกแล้วเจ้าค่ะ”
หลี่เหวินเซวียนขมวดคิ้ว “ไม่เป็นไร”
อันหนิงรีบยกเก้าอี้เตี้ยตัวหนึ่งมาใกล้เตาให้พี่ชาย ส่วนซูเยว่นั่งนิ่งอยู่เดิมอย่างว่าง่ายเพราะรู้ดีว่าเถียงไปก็ไม่มีประโยชน์
กลิ่นยาสมุนไพรลอยขึ้นอ่อน ๆ เมื่อนางหลี่เปิดฝากล่อง นางทายาให้มือของหลี่เหวินเซวียนก่อนอย่างคล่องแคล่ว แม้เขาจะพยายามบอกว่าแผลเล็กน้อยเพียงใดก็ตาม
พอถึงคราวของซูเยว่ อันหนิงกลับคว้าขวดยามาถือไว้เอง
“ข้าเป็นคนทาเอง ท่านแม่ไปดูน้ำขิงเถิด”
ซูเยว่มองอันหนิงที่คุกเข่าลงข้างนางด้วยท่าทางแข็ง ๆ แล้วอดถามไม่ได้
“เจ้าทาเป็นหรือ?”
อันหนิงเชิดหน้า “ก็ดีกว่าเจ้าก็แล้วกัน”
ซูเยว่เกือบจะหลุดหัวเราะออกมา แต่พอเห็นตาแดงๆ ของเด็กสาวก็ได้แต่เม้มริมฝีปากแล้วเงียบไป
อันหนิงเผลอลงแรงที่เข่าของนางไปเล็กน้อยทำให้ซูเยว่ถึงกับสะดุ้งเพราะความรู้สึกเจ็บแปลบ
“โอ้ย! เจ้าเบา ๆ หน่อย”
“หึ เจ็บก็สมควรแล้ว ใครใช้ให้เจ้าอวดเก่งปีนขึ้นไปแบบนั้นกัน”
“คราวหน้าข้าจะระวัง”
“เจ้ายังคิดว่าจะมีคราวหน้าอีกหรือ?” อันหนิงหยุดมือก่อนจะเงยหน้าขึ้นดุซูเยว่เสียงดัง
“ไม่มีแล้ว” ซูเยว่ตอบเสียงเบา ๆ ก่อนจะคิดในใจว่า ดุชะมัด เหมือนพี่ชายของนางไม่มีผิดเพี้ยน
พอนึกถึงเขา นางก็เหลือบมองเขาอยู่ครู่หนึ่ง เมื่อครู่ที่เขาตะโกนเรียกชื่อนางเสียงดังก็ทำเอานางรู้สึกตกใจอยู่เหมือนกัน ท่าทางแบบนั้นเป็นเพราะเป็นห่วงนางหรือไม่? หรือว่าเขาเพียงแค่กลัวว่าจะมีใครตายในเรือนของเขา ก็คงจะเป็นเช่นนั้นแหละ นางจะหวังให้เขามาเป็นห่วงคนอย่างนางได้อย่างไรกัน ซูเยว่หนอซูเยว่อย่าได้สำคัญตัวเองนักเลย
ซูเยว่รู้สึกแน่นที่หน้าอกคล้ายว่าร่างเดิมนี้กำลังรู้สึกเจ็บปวด ความคิดนั้นทำให้นางรีบก้มหน้าลงมองถ้วยน้ำขิงในมือของตัวเองแทน ก่อนที่จะได้แต่บอกกับตัวเองว่าอย่าได้คิดไปไกล อย่าคิดเข้าข้างตัวเอง
นางยกถ้วยน้ำขิงขึ้นจิบช้า ๆ ความร้อนไหลผ่านลำคอทำให้ร่างกายที่หนาวเย็นอุ่นขึ้นอีกนิด
ในขณะนั้น หลี่เหวินเซวียนก็เอ่ยขึ้นลอย ๆ คล้ายกำลังพูดกับใคร
“รอยรั่วในห้องหนังสือนั้นทำได้ดี”
อันหนิงที่ได้ยินคำพูดของพี่ชายถึงกับเงยหน้าขึ้นก่อนจะหันไปสบตากับนางหลี่ ซูเยว่เองก็เกือบจะสำลักน้ำขิงออกมา เขากำลังพูดกับนางงั้นหรือ?
แต่นางรู้ดีว่าคำพูดของเขาไม่ได้มีความหมายพิเศษอะไร เป็นเพียงประโยคหนึ่งเท่านั้นเอง นางจึงตอบเพียงสั้น ๆ
“ขอบคุณ”
หลี่เหวินเซวียนไม่ได้พูดอะไรอีก แต่เหมือนกับนึกบางอย่างขึ้นมาได้ในเวลาต่อมา
“คืนนี้ให้นางนอนห้องใกล้ครัวเถิด” เขาพูดจบทุกคนก็หันมามองหน้าพร้อมกัน
“พื้นห้องนางคงเปียกหมดแล้วเพราะหลังคารั่ว หากนอนไปทั้งอย่างนั้นเดี๋ยวคงได้เป็นไข้พอดี”
นางหลี่พยักหน้า ในขณะที่อันหนิงเองก็เอ่ยตัดบทขึ้นมาก่อน
“เดี๋ยวข้าไปช่วยเจ้าเก็บของ ห้องข้างครัวทำความสะอาดเล็กน้อยก็นอนได้แล้ว”
“เช่นนั้นคืนนี้เจ้าก็พักที่นั่นเถิด” นางหลี่หันมาเอ่ยกับซูเยว่
“เจ้าค่ะ”
ซูเยว่ตั้งใจที่จะหันกลับไปขอบคุณเขา แต่ยังไม่ทันได้เอ่ยปากขอบคุณอีกฝ่ายก็เอ่ยตัดบทขึ้นมาเสียก่อน
“หากเจ้าเกิดเป็นอะไรขึ้นมาก็ต้องเสียใจค่ายาอีก” คำพูดของเขาทำเอานางที่รู้สึกซาบซึ้งใจนิด ๆ ถึงกับชะงัก ก่อนจะก้มหน้าลงทันที นั่นสินะเขาจะมาเป็นห่วงนางได้อย่างไรกัน ก็แค่คิดเผื่อคนในเรือนเท่านั้นเอง
“อืม ข้าเข้าใจแล้ว” ซูเยว่พูดจบก็หันหลังเดินออกจากไปครัวก่อนจะตรงไปยังห้องพักที่ต้องนอนในคืนนี้
ในขณะเดียวกัน หลี่เหวินเซวียนก็มองตามแผ่นหลังบอบบางของนางจนกระทั่งลับสายตา ท่าทางผิดหวังเมื่อครู่ของซูเยว่ทำให้รู้สึกผิดอย่างน่าประหลาด
“เจ้าบ้าไปแล้วหรือ! เกือบตกแล้วเห็นหรือไม่”แต่ก่อนที่ซูเยว่จะทันตอบ ข้อมือของนางก็ถูกคว้าไว้แน่นเสียก่อนเป็นมือของหลี่เหวินเซวียน นิ้วมือเขาเย็นจัดจากฝน แต่แรงจับกลับแน่นจนเหมือนกลัวว่านางจะหลุดลอยไปอีกดวงตาของเขาจับอยู่บนหน้านางไม่วาง สีหน้าขาวซีดกว่าทุกทีเพราะลมฝนและความโกรธที่ยังไม่คลาย“เจ้าเสียสติไปแล้วหรือ? ไม่อยากมีชีวิตอยู่แล้วใช่หรือไม่” เขาพูดเสียงต่ำจัดซูเยว่ยังหอบอยู่เล็กน้อยเพราะความตกใจเมื่อครู่ยังไม่จางหาย น้ำฝนไหลจากปลายผมลงมาตามแก้มจนไม่รู้ว่าอะไรคือหยาดฝนอะไรคือเหงื่อนางตอบเบา ๆ “ถ้าข้าไม่ขึ้น...หนังสือของท่านก็จะ...”“หนังสือข้าเปียก ข้ายังซ่อมหรือเขียนใหม่ได้ แต่หากเจ้าตกลงมา คิดว่ากระดูกเจ้าจะต่อใหม่ได้หรือ?” สิ้นคำของเขาทั้งห้องก็เงียบสนิท มีเพียงเสียงลมฝนที่ยังซัดกระหน่ำรุนแรงหลี่เหวินเซวียนเหมือนเพิ่งรู้ตัวว่าตนกำลังพูดอะไรอยู่ เขาค่อย ๆปล่อยมือของนางแต่ยังไม่ถอนสายตาไปจากซูเยว่“หากเจ้าคิดจะทำดีก็จงใช้หัวสมองด้วย อย่าคิดว่าชีวิตคนใช้แทนกระ
คืนที่ฝนตกหลังคารั่วหลังมื้ออาหารค่ำที่ต่างพากันแยกย้ายเข้าห้อง ก่อนที่ฝนจะค่อย ๆ ตกลงมาพรำ ๆ กระทบชายคาไม้ดังแปะ ๆ แต่เพียงไม่นานก็เริ่มเทลงมาหนักขึ้นซูเยว่ที่นั่งอยู่ใต้แสงตะเกียงภายในห้องนอน ถึงกับเงยหน้าขึ้นมองหลังคา เพราะเสียงฝนที่ดังรุนแรงจนเหมือนกับฟ้ารั่วก่อนจะรู้สึกไม่ค่อยวางใจ เรือนหลังนี้ใช้งานมานานและค่อนข้างเก่า หากถูกฝนเทกระหน่ำลงมาเช่นนี้ก็ไม่แน่ว่าจะรองรับได้นานแค่ไหนแต่ไม่รู้ว่าเพราะเหตุใดจึงเกิดความรู้สึกคันไม้คันมืออยากลุกขึ้นไปตรวจเรือนเสียได้ในขณะนั้นหลังคาก็มีน้ำหยดลงมา ก่อนที่ซูเยว่จะได้ยินเสียงของอันหนิงตะโกนเสียงดัง“หลังคารั่วแล้ว!” ก่อนที่ต่อมาจะได้ยินเสียงฝีเท้าของนางวิ่งบนพื้นไม้ดังเข้ามาใกล้ ซูเยว่เมื่อได้ยินเสียงดังของอันหนิงพลันนางก็นึกไปถึงห้องของหลี่เหวินเซวียนเท้าของนางวิ่งตรงไปยังห้องของหลี่เหวินเซวียน แต่เสียงฝนด้านนอกหนักจนแทบกลบเสียงฝีเท้าของนาง นางเพิ่งวิ่งผ่านประตูห้องเก็บของก็เห็นน้ำซึมลงมาตามรอยไม้จริงดังที่นางคาดไว้ แต่ยังไม่ทันหยุดดูให้ละเอียด เสียงหนึ่งก็ดังขึ้นจ
เช้าวันต่อมาซูเยว่ตื่นตั้งแต่ฟ้ายังไม่สว่าง ก่อนจะลงมือทำงานในบ้านทั้งผ่าฟืน ก่อไฟในขณะที่อันหนิงยังคงงัวเงียตาแทบลืมไม่ขึ้น แต่พอเห็นซูเยว่หยิบฟืนแห้งที่ผ่าแล้ววางไว้ข้างเตาใกล้มือนาง เด็กสาวเห็นก็ชะงักก่อนจะแสร้งทำเป็นไม่เห็น“เมื่อคืนท่านพี่อ่านหนังสือจนดึก ตะเกียงแทบหมดน้ำมันแล้วก็ยังไม่ยอมนอน”นางหลี่ถอนหายใจเบา ๆ “อีกไม่กี่วันก็ต้องจ่ายเงินค่าน้ำมันตะเกียงแล้ว”ซูเยว่ซึ่งกำลังยกหม้อขึ้นจากเตาได้ฟังก็พลันคิดกับตัวเอง ในยุคนี้สิ่งที่ต้องซื้อหาทุกเดือนอย่างน้ำมันตะเกียงนั้นย่อมเป็นภาระไม่น้อยโดยเฉพาะกับเรือนที่รายได้แทบไม่เหลือนางได้แต่ถอนหายใจ ไม่รู้ว่าต้องทำอะไรถึงจะพอขายได้บ้าง ถ้านางสามารถทำของใช้ออกมาขายก็จะมีเงินมากขึ้นหรือไม่? แต่ไม่รู้ว่าคนในยุคนี้จะยอมควักเงินออกมาง่าย ๆ ได้อย่างไร นางคิดจนเหนื่อยก็เลิกคิด ก่อนจะลงมือซ่อมของเล็ก ๆ น้อย ๆ ในบ้านเสียก่อนเมื่อคนในเรือนออกไปทำธุระกันหมด ก็เหลือเพียงนางกับหลี่เหวินเซวียนแค่สองคน เพราะนางกลัวว่าเขาจะรำคาญจึงไม่ได้ออกไปเดินเพ่นพ่านให้เขาเห็นซูเยว่ยกชั้นไม้เล็ก ๆ ที่ขาโยกออกมานอกครัวเพื่อที่จะซ่อม นางกำลังตอกคานเสริมใต้แผ่นชั
หลังจากนั้น ภายในครัวของเรือนตระกูลหลี่ก็มีควันน้อยลง อันหนิงพบว่าวันนี้ที่นางก่อไฟต้มโจ๊กกลับไม่ต้องรู้สึกแสบตาอยู่หน้ากองไฟเช่นทุกวันอีกแล้ว“แปลกจริง วันนี้ก่อไฟง่ายขึ้นกว่าทุกวันทั้งยังควันน้อยลงด้วย”ซูเยว่ทำเพียงยกยิ้มเบา ๆ ก่อนจะทำหน้าที่ตักน้ำใส่อ่างจนเต็มอย่างเงียบ ๆสามวันผ่านไปอย่างเชื่องช้านางหลี่ก็เริ่มปล่อยให้นางช่วยงานในครัวเล็กๆ น้อยๆ ตั้งแต่การแคะปล่องควัน ซ่อมฝาปิดอ่างใส่น้ำ ตอกขาโต๊ะ ซูเยว่รู้ดีว่าสิ่งที่นางทำไม่อาจชดเชยกับเรื่องที่ผ่านมาได้เพราะกำแพงที่พังด้วยมือคนหนึ่ง ย่อมไม่อาจซ่อมเสร็จได้ในคืนเดียว นางเข้าใจว่าทุกอย่างจำเป็นต้องให้เวลาในการเยียวยา หากนางต้องการการยอมรับก็ย่อมต้องอดทนนางมาอยู่ในโลกนี้ก็ไม่รู้จักผู้ใด ตระกูลหลี่เป็นที่เดียวที่นางพอจะใช้พักพิงได้ในระยะนี้ จนกว่านางจะมีหนทางของตัวเองถึงตอนนั้นนางจะจากไปด้วยตนเอง ไม่อยู่ต่อให้พวกเขารู้จักอึดอัดใจอีกในวันนี้นางก็สังเกตเห็นบางอย่างที่ควรแก้ไข แม้ว่าจะไม่อยากยุ่งเกี่ยวแต่ด้วยนิสัยที่ติดตัวมาทำให้มันรู้สึกติดค้างในใจอย่างไม่อาจลบล้างออกไปได้เวลาที่หลี่เหวินเซวียนนั่งอ่านหนังสือ เขามักต้องวางขาข้างห
เช้าวันต่อมาซูเยว่ใช้เสียงไก่ขันปลุกตัวเองให้ตื่นขึ้นแทนเสียงนาฬิกาปลุกที่เคยใช้ นางลืมตาขึ้นช้า ๆ แต่แค่เพียงขยับศีรษะความปวดหนึบก็แล่นวาบจากขมับไปที่ท้ายทอยราวกับว่ามีคนเอาตะปูตอกค้างไว้ในหัว แต่นางไม่ได้ส่งเสียงร้องออกมาเพราะเมื่อนึกถึงสายตาของหลี่เหวินเซวียนเมื่อคืนนี้แล้ว ความเจ็บปวดเพียงเท่านี้ก็เหมือนไม่ได้หนักหนาอะไรนักซูเยว่พยายามยันตัวลุกขึ้นนั่ง พลางกวาดตามองไปรอบ ๆ ห้องอีกครั้ง เพราะเมื่อคืนทุกอย่างพร่าเลือนเพราะพิษไข้และยังมึนงงอยู่ แต่พอแสงแดดยามเช้าสาดส่องเข้ามาในห้องภาพทุกอย่างก็ดูเหมือนจะชัดเจนยิ่งขึ้น ฝาผนังไม้เก่าที่มีรอยแตกเล็ก ๆ หลายจุด โต๊ะเตี้ยที่ขาโยกไปหนึ่งด้าน เชือกแขวนผ้าที่ขึงไว้หย่อนยาน มุมห้องมีตะกร้าหวายขาดปากอ้าค้างอยู่ใบหนึ่งสภาพนี้ไม่ได้เรียกว่า “บ้านยากจน” อย่างเดียว แต่มันคือบ้านที่เหมือนกับว่าไม่มีใครดูแลซูเยว่ก้มมองเสื้อผ้าบนร่างกายตนเอง เสื้อชั้นในหยาบ ๆ กับเสื้อคลุมผ้าฝ้ายสีซีดที่ซักจนขนด้าน ไม่สะอาดนักแต่ก็ไม่ถึงกับสกปรกมาก คงเป็นเพราะตอนนางสลบมีคนเปลี่ยนให้แล้วนางค่อย ๆ หย่อนเท้าลงจากเตียง พื้นบ้านที่ทำจากไม้เย็นจัดจนทำให้ปลายเท้ารู้สึกช
กลิ่นไหม้เป็นสิ่งแรกที่ซูเยว่ได้กลิ่นตั้งแต่เริ่มรู้สึกตัว เป็นกลิ่นไหม้ที่รู้สึกไม่คุ้นเคยนัก เป็นกลิ่นของฟืนชื้น ๆ ปนกลิ่นสมุนไพรขม ๆเมื่อค่อย ๆ ลืมตาตื่นขึ้น ซูเยว่ก็รู้สึกถึงความหนักอึ้งของเปลือกตา แขนขาดูไร้เรี่ยวแรง ก่อนที่ต่อมาจะได้ยินเสียงของใครบางคนดังขึ้น“ยังไม่ตายอีกหรือ?” เสียงของผู้หญิงคนหนึ่งดังขึ้นที่ข้างหู น้ำเสียงมีความขุ่นเคืองไม่พอใจเป็นอย่างมาก“เคราะห์กรรมของสกุลหลี่แท้ ๆ ถึงได้มีคนเช่นนางแต่งเข้ามาในเรือน”“เบาเสียงหน่อยเถิด อย่างไรนางก็ยังเป็นสะใภ้”“สะใภ้?” เสียงเดิมหัวเราะเย็น “สะใภ้ที่ใช้ยาสกปรกทำให้บัณฑิตผู้หนึ่งต้องจำใจแต่งนางเข้าเรือน เรียกว่าสะใภ้ได้ด้วยหรือ”ประโยคนั้นเหมือนค้อนหนักฟาดเข้ากลางศีรษะซูเยว่พยายามลืมตาอย่างยากลำบาก แสงสีเหลืองซีดจากตะเกียงน้ำมันไหววูบอยู่เหนือศีรษะ หลังคาไม้เก่ามีรอยดำของควัน นอกหน้าต่างปะกระดาษได้ยินเสียงลมหนาวหวีดหวิว คำถามแรกที่โผล่มาในความคิดของเธอก็คือที่นี่คือที่ไหน? รอบตัวล้วนเป็นสถานที่ที่เธอไม่รู้จักและไม่คุ้นเคย ผู้คนก็ดูเหมือนจะแตกต่างออกไปด้วยขณะนั้น ความทรงจำสุดท้ายก็แล่นกลับมาในหัว เมื่อฝนตกหนัก ถนนลื่นทำใ







