Masukเช้าวันต่อมา
ซูเยว่ตื่นตั้งแต่ฟ้ายังไม่สว่าง ก่อนจะลงมือทำงานในบ้านทั้งผ่าฟืน ก่อไฟ
ในขณะที่อันหนิงยังคงงัวเงียตาแทบลืมไม่ขึ้น แต่พอเห็นซูเยว่หยิบฟืนแห้งที่ผ่าแล้ววางไว้ข้างเตาใกล้มือนาง เด็กสาวเห็นก็ชะงักก่อนจะแสร้งทำเป็นไม่เห็น
“เมื่อคืนท่านพี่อ่านหนังสือจนดึก ตะเกียงแทบหมดน้ำมันแล้วก็ยังไม่ยอมนอน”
นางหลี่ถอนหายใจเบา ๆ “อีกไม่กี่วันก็ต้องจ่ายเงินค่าน้ำมันตะเกียงแล้ว”
ซูเยว่ซึ่งกำลังยกหม้อขึ้นจากเตาได้ฟังก็พลันคิดกับตัวเอง ในยุคนี้สิ่งที่ต้องซื้อหาทุกเดือนอย่างน้ำมันตะเกียงนั้นย่อมเป็นภาระไม่น้อยโดยเฉพาะกับเรือนที่รายได้แทบไม่เหลือ
นางได้แต่ถอนหายใจ ไม่รู้ว่าต้องทำอะไรถึงจะพอขายได้บ้าง ถ้านางสามารถทำของใช้ออกมาขายก็จะมีเงินมากขึ้นหรือไม่? แต่ไม่รู้ว่าคนในยุคนี้จะยอมควักเงินออกมาง่าย ๆ ได้อย่างไร นางคิดจนเหนื่อยก็เลิกคิด ก่อนจะลงมือซ่อมของเล็ก ๆ น้อย ๆ ในบ้านเสียก่อน
เมื่อคนในเรือนออกไปทำธุระกันหมด ก็เหลือเพียงนางกับหลี่เหวินเซวียนแค่สองคน เพราะนางกลัวว่าเขาจะรำคาญจึงไม่ได้ออกไปเดินเพ่นพ่านให้เขาเห็น
ซูเยว่ยกชั้นไม้เล็ก ๆ ที่ขาโยกออกมานอกครัวเพื่อที่จะซ่อม นางกำลังตอกคานเสริมใต้แผ่นชั้น พลันก็ได้ยินเสียงล้อไม้ครูดพื้นดังใกล้เข้ามา หัวใจของนางเกร็งกระตุกโดยไม่รู้ตัว เพราะคิดว่าตนเองอาจจะเผลอทำเสียงดังเกินไปจนกระทั่งรบกวนเขา นี่เขาคงไม่ได้กำลังจะมาด่านางหรอกนะ
หลี่เหวินเซวียนหยุดเก้าอี้แล้วมองสิ่งที่นางกำลังทำอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนเอ่ยถาม
“ชั้นนั้นยังใช้ได้อยู่หรือ?”
ซูเยว่เงยหน้าขึ้นมองเขาครู่หนึ่งก่อนจะหลบตา “อืม ถ้าเสริมคานเข้าไปก็ยังพอใช้ได้อยู่”
“ค้อนนั่นเล็กเกินไป” ชายหนุ่มพูดขึ้นเรียบ ๆ
ซูเยว่กะพริบตาก่อนจะเงยหน้าขึ้นมองเขาอย่างไม่เข้าใจ “ท่านว่าอะไรนะ?”
หลี่เหวินเซวียนมองค้อนหัวบิ่นในมือของนาง “ค้อนอันนั้นหัวเบาเกินไป ตอกนานไปไม้จะช้ำแต่ตะปูไม่เข้า”
ซูเยว่ก้มลงมองค้อนในมือของตัวเองแล้วกะพริบตาอีกครั้ง จริงด้วย! เพราะนางคุ้นเคยกับการปรับตัวให้สามารถใช้เครื่องมือที่ไม่สมประกอบไปแล้ว เลยไม่ได้คิดมาก
“ในห้องเก็บของหลังเรือน มีค้อนเหล็กอีกอันที่ดีกว่าอันนี้” ซูเยว่ได้แต่มองเขานิ่ง ๆ สลับกับมองค้อนในมือของนาง
หลี่เหวินเซวียนเห็นนางนิ่ง จึงขมวดคิ้วบาง ๆ “เหตุใดมองเช่นนั้น”
ซูเยว่เผลอคิดดังก่อนจะพูดออกมาตรง ๆ “ข้าไม่นึกว่าท่านจะคุยกับข้า” สิ้นเสียงนั้นบรรยากาศรอบตัวก็แปลกไปทันที
หลี่เหวินเซวียนเองก็เหมือนกับว่าไม่รู้ว่าเมื่อครู่ตัวเองเป็นอะไรไป แต่พอเห็นนางไม่เหมือนเดิมก็เผลอตัวไป
“อย่าได้เข้าใจผิด ข้าเพียงไม่อยากให้เจ้าทำเสียของ” พูดจบชายหนุ่มก็หมุนเก้าอี้กลับทันที ราวกับไม่ต้องการเปิดช่องให้บทสนทนายืดยาวไปมากกว่านี้
ซูเยว่เผลอมองตามแผ่นหลังนั้น แล้วก้มลงมองค้อนในมือของตนเองอีกครั้ง นางพูดอะไรผิดงั้นหรือ?
และแล้วบ่ายวันนั้นนางก็สามารถซ่อมชั้นวางของให้กลับมาใช้งานได้ดีดังเดิมก่อนตะวันตกดิน
เมื่อทดลองวางหม้อและกดแรงโยกดู ก็พบว่ามันแข็งแรงขึ้นจริง ๆ
“แข็งแรงขึ้นจริง ๆ ด้วย” อันหนิงอุทานออกมา “เจ้าเป็นคนซ่อมมันหรือ?”
“อืม”
หลังอาหารมื้อค่ำหลี่เหวินเซวียนนั่งอ่านหนังสืออยู่ที่เดิม เก้าอี้เตี้ยตัวนั้นกลายเป็นของใช้ข้างกายของชายหนุ่มไปเสียแล้ว
ซูเยว่เดินผ่านโถงเรือนไปเก็บเสื้อผ้าที่ตากไว้ด้วยฝีเท้าที่เบาที่สุด นางไม่อยากรบกวนเขา และไม่ต้องการเผชิญหน้ากับเขาถ้าเป็นไปได้ก็อยากจะเจอหน้าเขาให้น้อยที่สุด หลีกเลี่ยงการพูดคุยกับเขา นางรู้ดีว่าเขาเกลียดชังเจ้าของร่างเดิมมากเพียงใด แต่นางเป็นคนละคนกับเจ้าของเดิมแม้จะมีชีวิตในร่างเดียวกันก็ตาม แต่ทุกครั้งที่ถูกเหยียดหยาม ดูแคลน นางก็อดที่จะเสียใจไม่ได้ ถึงอย่างไรเรื่องราวไม่ดีพวกนั้นนางก็ไม่ใช่คนก่อขึ้นมาเสียหน่อย
แต่ในขณะที่กำลังจะเดินผ่านห้องหนังสือ เสียงทุ้มเรียบก็ดังขึ้นจากด้านใน
“ซูซื่อเยวี่ย” ซูเยว่ได้ยินเสียงเรียกฝีเท้าของนางก็ชะงักทันที
นี่นับเป็นครั้งแรกที่เขาเรียกชื่อเต็ม ของเจ้าของร่างเดิมทำเอาซูเยว่เกิดความระแวงขึ้นมา ในหัวพลางคิดว่าอีกฝ่ายจะด่าทออะไรตนอีก
ซูเยว่หันกลับไปอย่างช้า ๆ “มีอะไรหรือ?”
แสงตะเกียงส่องครึ่งใบหน้าของเขาให้ดูอ่อนโยนลง แต่ดวงตายังคงลุ่มลึกและอ่านยากเหมือนเดิม
หลี่เหวินเซวียนวางหนังสือลงบนโต๊ะข้างกาย “เหตุใดจึงเปลี่ยนไป”
คำถามนั้นเบามาก เบาเสียจนเหมือนเขาไม่ได้ตั้งใจจะพูดกับนางแต่เหมือนกับพูดกับตัวเองมากกว่า แต่ซูเยว่กลับรู้สึกเหมือนหัวใจของตนเองกำลังจะหยุดเต้น
คำถามที่นางหวาดกลัวมาตลอด ในที่สุดเขาก็เป็นคนแรกที่เอ่ยถามนาง ซูเยว่ยืนนิ่งอยู่ที่หน้าประตู มือที่ถือผ้าเอาไว้บีบเข้ามากันแน่นขึ้นเล็กน้อย
จะตอบอย่างไรดี จะให้บอกตรง ๆ หรือว่าข้าไม่ใช่นาง หากตอบออกไปแบบนั้นคงไม่แคล้วถูกคิดว่าเป็นปีศาจมาสิงสู่ ดีไม่ดีอาจถูกนำเอาไปเผาทั้งเป็นจะทำอย่างไร และคำตอบนี้คือสิ่งที่นางคิดมาตลอดหลายวันที่มาอยู่ในร่างนี้ คำตอบนั้นควรจะเป็นอย่างไรเพื่อที่จะทำให้คนฉลาดอย่างเขาไม่สงสัยเกี่ยวกับตัวตนที่แท้จริงของนางกัน
ท้ายที่สุดแล้วนางก็เลือกที่จะใช้คำตอบที่ใกล้เคียงกับความเป็นจริงที่สุด
“เพราะข้า...ข้าได้สติแล้ว” หลี่เหวินเซวียนนิ่งไป เขาไม่ได้พูดแทรกเหมือนกำลังรอให้นางพูดต่อ
“เมื่อก่อน...เป็นเพราะข้าโง่เขลา เอาแต่ใจตัวเอง เผลอทำร้ายผู้คนไปมากมาย แต่สุดท้ายแล้วสิ่งที่ข้าต้องการข้าก็ไม่สามารถได้มันมา หลังจากที่ข้าล้มหัวฟาดพื้น ข้าก็ได้สติขึ้นมาทำให้ข้าเข้าใจหลายสิ่งหลายอย่างมากขึ้น”
นางเงยหน้าขึ้นมองเขาตรง ๆ ก่อนจะกล่าวต่อ
“ท่านจะเชื่อหรือไม่ก็ได้ แต่ตอนนี้ข้าแค่อยากให้ชีวิตให้ดี”
หลี่เหวินเซวียนมองนางอยู่เช่นนั้น ดวงตาของเขาไม่ได้อ่อนลงแต่ก็ไม่ได้แข็งกระด้างเท่าเมื่อก่อน ราวกับว่าในใจของเขายังเต็มไปด้วยความระแวง แต่ในขณะเดียวกันก็ไม่อาจปฏิเสธได้ว่าหญิงสาวตรงหน้านี้เปลี่ยนไปจริง ๆ จนในที่สุดก็เป็นเขาที่เบือนหน้าไปทางอื่น
“ออกไปเถิด”
ซูเยว่พยักหน้า “อืม”
นางหมุนตัวจากไปปล่อยให้เขาจมอยู่กับแสงตะเกียงและความคิดของตนเองเพียงลำพัง
ขณะเดียวกันซูเยว่ที่กำลังเดินกลับห้องนอนของตัวเอง นางเงยหน้าขึ้นมองท้องฟ้ายามค่ำผ่านช่องระหว่างชายคา
ขอเวลาอีกหน่อย นางก็จะไปจากที่นี่ไปมีชีวิตของตัวเอง การแต่งงานครั้งนี้ก็เป็นเขาที่ไม่ได้เต็มใจแต่งกับนาง การอยู่กับคนที่ไม่มีใจไม่ใช่เรื่องที่ถูกต้อง นางไม่ควรฝืนใจใครถึงแม้จะเสียดายอยู่มากเพราะอีกฝ่ายก็หน้าตาดีหล่อเหล่าปานนั้น หน้าตาแบบนั้นที่ไม่ได้หาได้ง่าย ๆ ในยุคนี้ แต่ก็นะ อะไรที่ไม่ใช่ของนางรั้งไว้ก็ใช่ว่าจะเป็นผลดี มิสู้...เลิกกันจะดีกว่า
เหมือนว่าในความทรงจำเดิมนั้น เจ้าของร่างนี้จะมีบ้านเดิมที่เคยอาศัยอยู่กับท่านตา หากนางหย่ากับเขาก็ยังสามารถกลับไปอาศัยอยู่ที่นั่นได้
เช้าวันใหม่
ซูเยว่ตั้งใจว่าวันนี้นางจะออกไปที่ตลาด เมื่อคืนก่อนนอน นางลองนั่งสานปากตะกร้าด้วยตอกไม้ไผ่ที่เหลือจากงานครั้งก่อน ฝีมืออาจไม่ได้ประณีตมากนักแต่ก็ดีพอจะนำกลับมาใช้งานใหม่ได้
นางคิดว่าต่อให้สามารถช่วยงานบ้านได้มากเพียงใด มันก็ยังไม่สามารถตอบโจทย์ได้ นางจำเป็นจะต้องหาช่องทางในการเพิ่มรายได้ให้กับครอบครัว
ซูเยว่รวบผมให้เรียบร้อย ก่อนใช้น้ำมันลูบเส้นผมที่ชี้ฟูออกมาข้างแก้มแล้วหยิบเสื้อคลุมเก่าตัวหนึ่งมาสวมทับ
เมื่อออกมาจากห้อง นางก็พบว่านางหลี่กำลังจัดของอยู่ในครัว อันหนิงช่วยหยิบผักแห้งใส่ตะกร้าใบเล็ก สีหน้าของทั้งคู่บอกชัดว่าวันนี้พวกเขาจะต้องไปตลอดเป็นแน่
“ท่านแม่จะไปตลาดหรือ?” ซูเยว่ถามเบา ๆ
นางหลี่เงยหน้าขึ้นเล็กน้อย “อืม วันนี้ต้องเอาผักแห้งไปแลกเกลือกับน้ำมัน”
ซูเยว่ก้มมองตะกร้าในมือตนเองก่อนเอ่ยอย่างระมัดระวัง “ข้า...ไปด้วยได้หรือไม่?”
มือของอันหนิงชะงักค้างกลางอากาศทันที “เจ้า...จะไปตลาด?”
สีหน้าของพวกเขาเหมือนกับว่าซูเยว่จะไปปล้นทำเอาซูเยว่ถึงกับมีสีหน้าเลิ่กลั่ก เพราะเจ้าของร่างเดิมนั้นร้ายกาจมากไปที่ไหนก็พินาศที่นั่นไม่เกินจริง
นางหลี่เงียบไปครู่หนึ่งก่อนถาม “เจ้าจะไปทำอะไร?”
ซูเยว่ยกตะกร้าขึ้นเล็กน้อย “ข้าอยากลองเอาสิ่งนี้ไปดู”
อันหนิงคิดจะโต้แย้ง แต่นางหลี่กลับยื่นมือออกมาหยิบตะกร้าไปดู ปากตะกร้าที่ขาดถูกสานกลับมาอย่างแน่นหนา หูหิ้วที่เคยหลวมก็ถักย้ำใหม่จนแน่น ฝีมือไม่ถึงกับละเอียดเท่ากับช่างมือชีพแต่ก็ดีกว่าที่คาดไว้มาก
นางหลี่ลูบขอบตะกร้าอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนเงยหน้าขึ้นมองนาง “เจ้าคิดจะเอาไปขาย?”
ซูเยว่พยักหน้า “หากว่าขายไม่ได้ อย่างน้อยอาจมีคนอยากให้ข้าช่วยซ่อม ลองดูก็ไม่เสียหาย” ซูเยว่ตอบตามจริง
“แต่ตลาดนั่นมีแต่คนปากร้าย” อันหนิงเอ่ยขึ้นอย่างไม่เห็นด้วยนัก
ในขณะที่ซูเยว่นั้นเข้าใจในความหมายของเด็กสาวเป็นอย่างดี ชื่อเสียงของซูซื่อเยวี่ยนั้นกระจายไปทั่วทั้งตลาด ไม่ใช่แค่เพียงในหมู่บ้านเท่านั้น นางหลี่เองก็คงคิดเช่นเดียวกัน เพราะอีกฝ่ายมีสีหน้าลังเลอยู่พักหนึ่ง ก่อนจะถอนหายใจเบา ๆ
“หากเจ้าจะไป ก็เดินตามข้ากับอันหนิงไว้”
ซูเยว่พยักหน้า “เจ้าค่ะ”
ตลาดท้ายหมู่บ้านอยู่ห่างออกไปไม่ไกลนัก ซูเยว่เดินตามหลังนางหลี่กับอันหนิงไปเงียบ ๆ กลิ่นตลาดในชนบทของยุคนี้ไม่คล้ายกับสิ่งที่นางเคยรู้จัก
ทันทีที่พวกนางเดินเข้าเขตตลาด เสียงหนึ่งก็ดังขึ้นก่อนเลย
“โอ้โฮ วันนี้ตะวันขึ้นทางทิศใดกัน ซูซื่อเยวี่ยถึงยอมออกจากเรือนโดยไม่โวยวาย?” เสียงหัวเราะเบา ๆ ดังตามมาเป็นระลอก
ซูเยว่หยุดฝีเท้าเพียงนิดเดียว ก่อนเดินต่อเหมือนไม่ได้ยิน
อันหนิงกำมือแน่นทันที “ป้าหวัง!”
เจ้าของเสียงคือหญิงวัยกลางคนร่างท้วม ผู้กำลังนั่งเฝ้ากระจาดผักอยู่ข้างทาง ปากแดงจัดจากการกินหมาก ดวงตาวาววับด้วยนิสัยชอบสอดรู้สอดเห็น
ป้าหวังหัวเราะ “อ้าว ข้าพูดผิดตรงไหนเล่า เมื่อก่อนพอเห็นใครมองนางมากหน่อย นางก็พร้อมจะขว้างของใส่คนแล้วไม่ใช่หรือ” เสียงหัวเราะจากคนรอบข้างดังขึ้นอีกเล็กน้อย
นางหลี่หน้าตึงขึ้นทันที แต่ยังไม่ทันพูด ซูเยว่ก็เป็นฝ่ายเอ่ยออกมาก่อน
“เมื่อก่อนข้าไม่ดีเอง”
ทั้งตลาดเงียบลงนิดหนึ่งดูเหมือนไม่มีใครคาดว่านางจะตอบเช่นนี้ ป้าหวังถึงกับอ้าปากค้างไปชั่วครู่ ก่อนรีบทำหน้าเหมือนตนไม่ได้แปลกใจนัก
“หืม? คราวนี้ยังรู้จักรับผิดหรือ”
ซูเยว่พยักหน้าเพียงครั้งเดียว แล้วไม่ต่อความยาว เดินตามนางหลี่ไปยังมุมว่างของตลาด คราวนี้เสียงซุบซิบข้างหลังกลับยิ่งดังขึ้นกว่าเดิม
“นางเป็นอะไรไป”
“กระแทกหัวแล้วเสียสติหรือ”
“ข้าว่าน่ากลัวกว่าเดิมอีก อยู่ดี ๆ คนอย่างนางกลับพูดรู้เรื่อง”
อันหนิงกัดฟันดังกรอด “พวกปากหอยปากปู…”
ซูเยว่หันไปบอกเบา ๆ “ไม่เป็นไร”
“เจ้าเอาแต่พูดว่าไม่เป็นไร” เด็กสาวหันมาถลึงตา “แต่พวกนั้นพูดถึงเจ้าอยู่นะ!”
ซูเยว่เผยรอยยิ้มจางๆ “อย่างน้อยวันนี้พวกเขาก็ยังไม่ได้ขว้างผักใส่ข้า”
อันหนิงชะงักไปหนึ่งอึดใจ ก่อนหลุดหัวเราะออกมาสั้น ๆ ทั้งที่ยังหงุดหงิดอยู่ “เจ้าคิดบ้าอะไรของเจ้า”
นางหลี่เองก็หันมองซูเยว่แวบหนึ่งเหมือนอยากขำ แต่พยายามเก็บอาการเอาไว้
สามคนปักหลักตรงมุมใต้ต้นหลิวเก่าต้นหนึ่ง นางหลี่เริ่มวางผักแห้งลงเป็นกองเล็ก ๆ ส่วนอันหนิงนั่งยอง ๆ จัดกระเทียมแห้งใส่ถาดไม้
ซูเยว่มองรอบตัวครู่หนึ่ง ก่อนวางตะกร้าสองใบลงข้างตัว ตอนแรกไม่มีใครสนใจมากนัก กระทั่งหญิงชราคนหนึ่งเดินผ่านแล้วชะงักมอง
“ตะกร้าใบนี้ซ่อมแล้วหรือ”
ซูเยว่พยักหน้า “ใช่เจ้าค่ะ”
หญิงชราหยิบขึ้นมาพลิกดู “หูหิ้วแน่นดีนี่ ใครซ่อม”
“เป็นข้าซ่อมเองเจ้าค่ะ”
หญิงชรามองหน้าซูเยว่อย่างเพ่งพินิจ พอจำได้ว่าเป็นใคร สีหน้าก็เปลี่ยนไปนิดหนึ่ง “เจ้า?”
ซูเยว่ไม่หลบสายตา “อืม”
หญิงชรายังไม่ทันพูดต่อ เสียงป้าหวังก็แว่วมาจากอีกฝั่ง
“ท่านยาย ระวังเถิด ของจากมือซูซื่อเยวี่ยน่ะ ใครจะรู้ว่าใช้ได้จริงหรือไม่!”
คนแถวนั้นหัวเราะกันอีกครั้ง หญิงชราเองก็ลังเลขึ้นมาทันที ซูเยว่ลูบขอบตะกร้าเบา ๆ ก่อนพูดเรียบ ๆ
“หากท่านซื้อไปแล้วหูหิ้วขาด ข้าสามารถซ่อมให้โดยไม่คิดเงิน”
คำพูดนั้นทำให้หญิงชราหันกลับมามองอีกครั้ง “จริงหรือ”
“อืม”
“ถ้าเช่นนั้น...ราคาเท่าใด”
ซูเยว่คิดเร็ว ๆ แม้ไม่รู้ราคาตลาดแน่ชัดนัก แต่ก็พอเดาได้ว่าตะกร้าใบเก่าซ่อมแล้วคงขายแพงไม่ได้
“สองอีแปะ”
หญิงชราหรี่ตา “ถูกนัก”
“เพราะเป็นของเก่าเจ้าค่ะ” ซูเยว่ตอบ
หญิงชราหัวเราะหึ “เจ้าช่างตรงไปตรงมาดี” แล้วล้วงเหรียญจากชายเสื้อออกมาสองเหรียญส่งให้
“เอาเถิด ข้าจะลองดู”
ซูเยว่รับเหรียญสองอีแปะนั้นไว้ในมืออย่างช้า ๆ เหรียญเล็ก ๆ น้ำหนักไม่มาก แต่กลับทำให้อุ้งมือของนางรู้สึกอุ่นอย่างน่าประหลาด นี่คือเงินก้อนแรกที่นางหาได้จากโลกใบนี้ แม้จะไม่มากและเทียบไม่ได้กับรายได้ที่นางเคยหาได้ในโลกก่อนแต่เป็นเงินที่นางหามาได้ด้วยตัวเอง
อันหนิงซึ่งมองอยู่ข้าง ๆ ตาโตทันที “ขายได้จริงด้วย!”
ซูเยว่เพิ่งจะวางเหรียญลงในผ้าห่อเล็ก ๆ เสียงเยาะเย้ยก็ดังขึ้นอีกรอบ
“ขายของเก่าพัง ๆ ยังมีคนซื้ออีกหรือ”
คราวนี้เป็นหญิงสาวอายุราวยี่สิบต้น ๆ หน้าตาดีในแบบสาวชาวบ้าน แต่งตัวสะอาดสะอ้านกว่าคนอื่น นางยืนอยู่หน้าร้านขายผ้าเล็ก ๆ ไม่ไกลนัก มองมาทางซูเยว่ด้วยรอยยิ้มบาง ๆ ที่ไม่ถึงกับหยาบคายแต่ก็ชัดเจนว่ากำลังดูแคลนนาง
อันหนิงกระซิบเบาๆ “สะใภ้รองบ้านโจว” ซูเยว่พยักหน้าเบา ๆ รับรู้ไว้ในใจ
หญิงสาวผู้นั้นยกมือขึ้นปิดปากหัวเราะ “ข้านึกว่าคนอย่างนางคงทำได้แต่จับผู้ชายเสียอีก ที่แท้ยังซ่อมตะกร้าเป็นด้วย”
คนรอบข้างบางส่วนทำหน้าอึดอัดขึ้นเล็กน้อย เพราะคำพูดนี้แรงเกินไปแล้ว
นางหลี่เงยหน้าขึ้นทันที “สะใภ้โจว!”
“ท่านแม่” ซูเยว่เรียกเบา ๆ เพื่อหยุดคำพูดของนางหลี่เอาไว้ ก่อนจะมีเรื่องกับคนอื่นเพราะตนเอง จากนั้นซูเยว่ก็เงยหน้าขึ้นมองหญิงสาวผู้นั้นตรง ๆ
“ท่านพูดถูก เมื่อก่อนข้าเคยทำเรื่องไม่ดีเอาไว้มาก”
สะใภ้โจวคงไม่คิดว่านางจะตอบรับตรง ๆ ถึงกับชะงักไปครู่หนึ่ง ซูเยว่พูดต่อโดยไม่ได้ขึ้นเสียงหรือประชด
“ดังนั้นวันนี้ข้าจึงมาขายตะกร้า มิใช่มาขายหน้าใคร หากท่านไม่สนใจก็ไม่เป็นไร”
คราวนี้แม้แต่ป้าหวังยังเงียบ สะใภ้โจวเม้มปากแน่น สีหน้าคล้ายถูกตบโดยไร้เสียง ไม่อาจโต้กลับได้เพราะอีกฝ่ายไม่ได้ด่า ไม่ได้ร้องไห้ และไม่ได้ตะโกนเอะอะให้ตนได้เปรียบ นางจึงได้แต่แค่นเสียงเบา ๆ แล้วหันกลับเข้าร้านไป
อันหนิงมองซูเยว่ตาค้างไปชั่วอึดใจ ก่อนกระซิบอย่างตื่นเต้น “เจ้าพูดเช่นนั้นได้อย่างไร”
ซูเยว่ตอบเบา ๆ “ข้าก็แค่พูดตามจริง”
เด็กสาวขยับเข้าใกล้ “สะใจยิ่งนัก”
ซูเยว่เกือบหลุดหัวเราะออกมา นี่คงเป็นครั้งแรกที่อันหนิงเอ่ยคำชื่นชมต่อการโต้ตอบของนางตรง ๆ
บ่ายคล้อยไปทีละน้อย ผู้คนเริ่มพลุกพล่านมากขึ้น ตะกร้าอีกใบก็ขายได้ในที่สุด เป็นชายวัยกลางคนที่ต้องการเอาไปใส่หัวมัน โดยเขาต่อราคาจากสามอีแปะลงเหลือสองอีแปะ
สุดท้ายจึงตกลงที่สองอีแปะกับหัวมันหวานอีกสามหัวแทน อันหนิงหัวเราะจนน้ำตาซึมเมื่อรู้ว่านางเผลอทำหน้างงตอนต่อราคา
“เจ้านี่ไม่เหมือนคนเคยมาตลาดจริง ๆ”
ซูเยว่ยักไหล่ “ก็ข้าไม่เคยขายของนี่”
นางหลี่มองหัวมันหวานสามหัวในตะกร้า “อย่างน้อยคืนนี้ก็มีมันหวานให้กิน”
มื้อคำวันนั้นนอกจากโจ๊กและผักดองแล้วยังมีหัวมันหวานเพิ่มขึ้นมาอีกอย่าง ตลอดมื้ออาหารพวกเขาไม่ได้พูดคุยกันมากนัก ซูเยว่เองก็รีบกินรีบเก็บจามชามก่อนจะเก็บตัวอยู่ในห้องของนาง ท่ามกลางสายตาของทุกคนในบ้าน
“เจ้าบ้าไปแล้วหรือ! เกือบตกแล้วเห็นหรือไม่”แต่ก่อนที่ซูเยว่จะทันตอบ ข้อมือของนางก็ถูกคว้าไว้แน่นเสียก่อนเป็นมือของหลี่เหวินเซวียน นิ้วมือเขาเย็นจัดจากฝน แต่แรงจับกลับแน่นจนเหมือนกลัวว่านางจะหลุดลอยไปอีกดวงตาของเขาจับอยู่บนหน้านางไม่วาง สีหน้าขาวซีดกว่าทุกทีเพราะลมฝนและความโกรธที่ยังไม่คลาย“เจ้าเสียสติไปแล้วหรือ? ไม่อยากมีชีวิตอยู่แล้วใช่หรือไม่” เขาพูดเสียงต่ำจัดซูเยว่ยังหอบอยู่เล็กน้อยเพราะความตกใจเมื่อครู่ยังไม่จางหาย น้ำฝนไหลจากปลายผมลงมาตามแก้มจนไม่รู้ว่าอะไรคือหยาดฝนอะไรคือเหงื่อนางตอบเบา ๆ “ถ้าข้าไม่ขึ้น...หนังสือของท่านก็จะ...”“หนังสือข้าเปียก ข้ายังซ่อมหรือเขียนใหม่ได้ แต่หากเจ้าตกลงมา คิดว่ากระดูกเจ้าจะต่อใหม่ได้หรือ?” สิ้นคำของเขาทั้งห้องก็เงียบสนิท มีเพียงเสียงลมฝนที่ยังซัดกระหน่ำรุนแรงหลี่เหวินเซวียนเหมือนเพิ่งรู้ตัวว่าตนกำลังพูดอะไรอยู่ เขาค่อย ๆปล่อยมือของนางแต่ยังไม่ถอนสายตาไปจากซูเยว่“หากเจ้าคิดจะทำดีก็จงใช้หัวสมองด้วย อย่าคิดว่าชีวิตคนใช้แทนกระ
คืนที่ฝนตกหลังคารั่วหลังมื้ออาหารค่ำที่ต่างพากันแยกย้ายเข้าห้อง ก่อนที่ฝนจะค่อย ๆ ตกลงมาพรำ ๆ กระทบชายคาไม้ดังแปะ ๆ แต่เพียงไม่นานก็เริ่มเทลงมาหนักขึ้นซูเยว่ที่นั่งอยู่ใต้แสงตะเกียงภายในห้องนอน ถึงกับเงยหน้าขึ้นมองหลังคา เพราะเสียงฝนที่ดังรุนแรงจนเหมือนกับฟ้ารั่วก่อนจะรู้สึกไม่ค่อยวางใจ เรือนหลังนี้ใช้งานมานานและค่อนข้างเก่า หากถูกฝนเทกระหน่ำลงมาเช่นนี้ก็ไม่แน่ว่าจะรองรับได้นานแค่ไหนแต่ไม่รู้ว่าเพราะเหตุใดจึงเกิดความรู้สึกคันไม้คันมืออยากลุกขึ้นไปตรวจเรือนเสียได้ในขณะนั้นหลังคาก็มีน้ำหยดลงมา ก่อนที่ซูเยว่จะได้ยินเสียงของอันหนิงตะโกนเสียงดัง“หลังคารั่วแล้ว!” ก่อนที่ต่อมาจะได้ยินเสียงฝีเท้าของนางวิ่งบนพื้นไม้ดังเข้ามาใกล้ ซูเยว่เมื่อได้ยินเสียงดังของอันหนิงพลันนางก็นึกไปถึงห้องของหลี่เหวินเซวียนเท้าของนางวิ่งตรงไปยังห้องของหลี่เหวินเซวียน แต่เสียงฝนด้านนอกหนักจนแทบกลบเสียงฝีเท้าของนาง นางเพิ่งวิ่งผ่านประตูห้องเก็บของก็เห็นน้ำซึมลงมาตามรอยไม้จริงดังที่นางคาดไว้ แต่ยังไม่ทันหยุดดูให้ละเอียด เสียงหนึ่งก็ดังขึ้นจ
เช้าวันต่อมาซูเยว่ตื่นตั้งแต่ฟ้ายังไม่สว่าง ก่อนจะลงมือทำงานในบ้านทั้งผ่าฟืน ก่อไฟในขณะที่อันหนิงยังคงงัวเงียตาแทบลืมไม่ขึ้น แต่พอเห็นซูเยว่หยิบฟืนแห้งที่ผ่าแล้ววางไว้ข้างเตาใกล้มือนาง เด็กสาวเห็นก็ชะงักก่อนจะแสร้งทำเป็นไม่เห็น“เมื่อคืนท่านพี่อ่านหนังสือจนดึก ตะเกียงแทบหมดน้ำมันแล้วก็ยังไม่ยอมนอน”นางหลี่ถอนหายใจเบา ๆ “อีกไม่กี่วันก็ต้องจ่ายเงินค่าน้ำมันตะเกียงแล้ว”ซูเยว่ซึ่งกำลังยกหม้อขึ้นจากเตาได้ฟังก็พลันคิดกับตัวเอง ในยุคนี้สิ่งที่ต้องซื้อหาทุกเดือนอย่างน้ำมันตะเกียงนั้นย่อมเป็นภาระไม่น้อยโดยเฉพาะกับเรือนที่รายได้แทบไม่เหลือนางได้แต่ถอนหายใจ ไม่รู้ว่าต้องทำอะไรถึงจะพอขายได้บ้าง ถ้านางสามารถทำของใช้ออกมาขายก็จะมีเงินมากขึ้นหรือไม่? แต่ไม่รู้ว่าคนในยุคนี้จะยอมควักเงินออกมาง่าย ๆ ได้อย่างไร นางคิดจนเหนื่อยก็เลิกคิด ก่อนจะลงมือซ่อมของเล็ก ๆ น้อย ๆ ในบ้านเสียก่อนเมื่อคนในเรือนออกไปทำธุระกันหมด ก็เหลือเพียงนางกับหลี่เหวินเซวียนแค่สองคน เพราะนางกลัวว่าเขาจะรำคาญจึงไม่ได้ออกไปเดินเพ่นพ่านให้เขาเห็นซูเยว่ยกชั้นไม้เล็ก ๆ ที่ขาโยกออกมานอกครัวเพื่อที่จะซ่อม นางกำลังตอกคานเสริมใต้แผ่นชั
หลังจากนั้น ภายในครัวของเรือนตระกูลหลี่ก็มีควันน้อยลง อันหนิงพบว่าวันนี้ที่นางก่อไฟต้มโจ๊กกลับไม่ต้องรู้สึกแสบตาอยู่หน้ากองไฟเช่นทุกวันอีกแล้ว“แปลกจริง วันนี้ก่อไฟง่ายขึ้นกว่าทุกวันทั้งยังควันน้อยลงด้วย”ซูเยว่ทำเพียงยกยิ้มเบา ๆ ก่อนจะทำหน้าที่ตักน้ำใส่อ่างจนเต็มอย่างเงียบ ๆสามวันผ่านไปอย่างเชื่องช้านางหลี่ก็เริ่มปล่อยให้นางช่วยงานในครัวเล็กๆ น้อยๆ ตั้งแต่การแคะปล่องควัน ซ่อมฝาปิดอ่างใส่น้ำ ตอกขาโต๊ะ ซูเยว่รู้ดีว่าสิ่งที่นางทำไม่อาจชดเชยกับเรื่องที่ผ่านมาได้เพราะกำแพงที่พังด้วยมือคนหนึ่ง ย่อมไม่อาจซ่อมเสร็จได้ในคืนเดียว นางเข้าใจว่าทุกอย่างจำเป็นต้องให้เวลาในการเยียวยา หากนางต้องการการยอมรับก็ย่อมต้องอดทนนางมาอยู่ในโลกนี้ก็ไม่รู้จักผู้ใด ตระกูลหลี่เป็นที่เดียวที่นางพอจะใช้พักพิงได้ในระยะนี้ จนกว่านางจะมีหนทางของตัวเองถึงตอนนั้นนางจะจากไปด้วยตนเอง ไม่อยู่ต่อให้พวกเขารู้จักอึดอัดใจอีกในวันนี้นางก็สังเกตเห็นบางอย่างที่ควรแก้ไข แม้ว่าจะไม่อยากยุ่งเกี่ยวแต่ด้วยนิสัยที่ติดตัวมาทำให้มันรู้สึกติดค้างในใจอย่างไม่อาจลบล้างออกไปได้เวลาที่หลี่เหวินเซวียนนั่งอ่านหนังสือ เขามักต้องวางขาข้างห
เช้าวันต่อมาซูเยว่ใช้เสียงไก่ขันปลุกตัวเองให้ตื่นขึ้นแทนเสียงนาฬิกาปลุกที่เคยใช้ นางลืมตาขึ้นช้า ๆ แต่แค่เพียงขยับศีรษะความปวดหนึบก็แล่นวาบจากขมับไปที่ท้ายทอยราวกับว่ามีคนเอาตะปูตอกค้างไว้ในหัว แต่นางไม่ได้ส่งเสียงร้องออกมาเพราะเมื่อนึกถึงสายตาของหลี่เหวินเซวียนเมื่อคืนนี้แล้ว ความเจ็บปวดเพียงเท่านี้ก็เหมือนไม่ได้หนักหนาอะไรนักซูเยว่พยายามยันตัวลุกขึ้นนั่ง พลางกวาดตามองไปรอบ ๆ ห้องอีกครั้ง เพราะเมื่อคืนทุกอย่างพร่าเลือนเพราะพิษไข้และยังมึนงงอยู่ แต่พอแสงแดดยามเช้าสาดส่องเข้ามาในห้องภาพทุกอย่างก็ดูเหมือนจะชัดเจนยิ่งขึ้น ฝาผนังไม้เก่าที่มีรอยแตกเล็ก ๆ หลายจุด โต๊ะเตี้ยที่ขาโยกไปหนึ่งด้าน เชือกแขวนผ้าที่ขึงไว้หย่อนยาน มุมห้องมีตะกร้าหวายขาดปากอ้าค้างอยู่ใบหนึ่งสภาพนี้ไม่ได้เรียกว่า “บ้านยากจน” อย่างเดียว แต่มันคือบ้านที่เหมือนกับว่าไม่มีใครดูแลซูเยว่ก้มมองเสื้อผ้าบนร่างกายตนเอง เสื้อชั้นในหยาบ ๆ กับเสื้อคลุมผ้าฝ้ายสีซีดที่ซักจนขนด้าน ไม่สะอาดนักแต่ก็ไม่ถึงกับสกปรกมาก คงเป็นเพราะตอนนางสลบมีคนเปลี่ยนให้แล้วนางค่อย ๆ หย่อนเท้าลงจากเตียง พื้นบ้านที่ทำจากไม้เย็นจัดจนทำให้ปลายเท้ารู้สึกช
กลิ่นไหม้เป็นสิ่งแรกที่ซูเยว่ได้กลิ่นตั้งแต่เริ่มรู้สึกตัว เป็นกลิ่นไหม้ที่รู้สึกไม่คุ้นเคยนัก เป็นกลิ่นของฟืนชื้น ๆ ปนกลิ่นสมุนไพรขม ๆเมื่อค่อย ๆ ลืมตาตื่นขึ้น ซูเยว่ก็รู้สึกถึงความหนักอึ้งของเปลือกตา แขนขาดูไร้เรี่ยวแรง ก่อนที่ต่อมาจะได้ยินเสียงของใครบางคนดังขึ้น“ยังไม่ตายอีกหรือ?” เสียงของผู้หญิงคนหนึ่งดังขึ้นที่ข้างหู น้ำเสียงมีความขุ่นเคืองไม่พอใจเป็นอย่างมาก“เคราะห์กรรมของสกุลหลี่แท้ ๆ ถึงได้มีคนเช่นนางแต่งเข้ามาในเรือน”“เบาเสียงหน่อยเถิด อย่างไรนางก็ยังเป็นสะใภ้”“สะใภ้?” เสียงเดิมหัวเราะเย็น “สะใภ้ที่ใช้ยาสกปรกทำให้บัณฑิตผู้หนึ่งต้องจำใจแต่งนางเข้าเรือน เรียกว่าสะใภ้ได้ด้วยหรือ”ประโยคนั้นเหมือนค้อนหนักฟาดเข้ากลางศีรษะซูเยว่พยายามลืมตาอย่างยากลำบาก แสงสีเหลืองซีดจากตะเกียงน้ำมันไหววูบอยู่เหนือศีรษะ หลังคาไม้เก่ามีรอยดำของควัน นอกหน้าต่างปะกระดาษได้ยินเสียงลมหนาวหวีดหวิว คำถามแรกที่โผล่มาในความคิดของเธอก็คือที่นี่คือที่ไหน? รอบตัวล้วนเป็นสถานที่ที่เธอไม่รู้จักและไม่คุ้นเคย ผู้คนก็ดูเหมือนจะแตกต่างออกไปด้วยขณะนั้น ความทรงจำสุดท้ายก็แล่นกลับมาในหัว เมื่อฝนตกหนัก ถนนลื่นทำใ







