Masukหลังจากนั้น ภายในครัวของเรือนตระกูลหลี่ก็มีควันน้อยลง อันหนิงพบว่าวันนี้ที่นางก่อไฟต้มโจ๊กกลับไม่ต้องรู้สึกแสบตาอยู่หน้ากองไฟเช่นทุกวันอีกแล้ว
“แปลกจริง วันนี้ก่อไฟง่ายขึ้นกว่าทุกวันทั้งยังควันน้อยลงด้วย”
ซูเยว่ทำเพียงยกยิ้มเบา ๆ ก่อนจะทำหน้าที่ตักน้ำใส่อ่างจนเต็มอย่างเงียบ ๆ
สามวันผ่านไปอย่างเชื่องช้า
นางหลี่ก็เริ่มปล่อยให้นางช่วยงานในครัวเล็กๆ น้อยๆ ตั้งแต่การแคะปล่องควัน ซ่อมฝาปิดอ่างใส่น้ำ ตอกขาโต๊ะ ซูเยว่รู้ดีว่าสิ่งที่นางทำไม่อาจชดเชยกับเรื่องที่ผ่านมาได้
เพราะกำแพงที่พังด้วยมือคนหนึ่ง ย่อมไม่อาจซ่อมเสร็จได้ในคืนเดียว นางเข้าใจว่าทุกอย่างจำเป็นต้องให้เวลาในการเยียวยา หากนางต้องการการยอมรับก็ย่อมต้องอดทน
นางมาอยู่ในโลกนี้ก็ไม่รู้จักผู้ใด ตระกูลหลี่เป็นที่เดียวที่นางพอจะใช้พักพิงได้ในระยะนี้ จนกว่านางจะมีหนทางของตัวเองถึงตอนนั้นนางจะจากไปด้วยตนเอง ไม่อยู่ต่อให้พวกเขารู้จักอึดอัดใจอีก
ในวันนี้นางก็สังเกตเห็นบางอย่างที่ควรแก้ไข แม้ว่าจะไม่อยากยุ่งเกี่ยวแต่ด้วยนิสัยที่ติดตัวมาทำให้มันรู้สึกติดค้างในใจอย่างไม่อาจลบล้างออกไปได้
เวลาที่หลี่เหวินเซวียนนั่งอ่านหนังสือ เขามักต้องวางขาข้างหนึ่งในท่าที่ฝืนธรรมชาติเล็กน้อย ทุกครั้งที่เขาขยับตัว นางมักสังเกตเห็นถึงความไม่สบายบนสีหน้าของเขาแต่ชายหนุ่มพยายามเก็บงำเอาไว้อยู่ตลอด
ในตอนนี้หลี่เหวินเซวียนนั่งอ่านหนังสืออยู่ใต้ชายคา แต่อาจเป็นเพราะอากาศเย็นเกินไปเขาจึงขยับตัวอยู่บ่อยครั้ง ซูเยว่แอบเหลือบมองเขาก่อนจะเก็บสายตากลับมา แล้วพยายามมองหาแผ่นไม้และอุปกรณ์บางอย่าง จะขาดก็แค่ตะปูดี ๆ
“เจ้ามาทำอะไรตรงนี้” เสียงของอันหนิงที่ดังขึ้นด้านหลังทำให้ซูเยว่หันไปมอง
ซูเยว่ตอบตามตรง “หาไม้”
“นี่เจ้ากำลังคิดที่จะซ่อมสิ่งใดอีก” อันหนิงเลิกคิ้วด้วยความสงสัย
“ยังไม่แน่ใจ อยากจะลองทำอะไรบางอย่างดู”
“อย่าทำให้แย่กว่าเดิมก็พอ” อันหนิงกล่าว ก่อนจะช่วยซูเยว่รื้อหาท่อนไม้ที่ดูสมบูรณ์และใช้งานได้ ก่อนจะได้แผ่นไม้ที่สภาพดีมาหลายท่อน
นางเริ่มจากเอาเชือกมาวัดสัดส่วนอย่างคร่าว ๆ ด้วยความทรงจำจากภาพที่เห็นหลี่เหวินเซวียนนั่งอ่านหนังสือ วัดความสูงระดับหัวเข่า ระยะเหยียดขา มุมที่เหมาะกับการวางขาเพื่อไม่ให้ตึงเกินไป ไม่มีไม้บรรทัดและเครื่องมือช่างที่พร้อมใช้งาน
มีเพียงมีดเก่า ๆ หนึ่งเล่ม ค้อนหัวบิ่น กับตะปูคดไม่กี่ตัวที่ถอนมาจากชั้นไม้พัง แต่สิ่งเหล่านี้ไม่ใช่อุปสรรคมากนักสำหรับคนอย่างนาง มีเพียงอย่างเดียวที่น่าหนักใจหากทำออกมาแล้ว นั่นคือเขาจะรับหรือไม่
นางโน้มตัวตัดแต่งไม้ทีละน้อย ขัดเหลี่ยมคมออกพอให้จับไม่บาดมือ เสียงเคาะตะปูดังเป็นจังหวะเบา ๆ อยู่หลังเรือน
ตอนแรกนางหลี่เดินมาดูไกล ๆ ด้วยความระแวง แต่พอเห็นนางเพียงนั่งก้มหน้าก้มตาทำงาน ไม่ได้ก่อเรื่องเอะอะและไม่ได้ทำให้เสียของอย่างที่คิด สีหน้าของผู้เป็นแม่ก็ค่อย ๆ เปลี่ยนจากเคร่งเครียดเป็นแปลกใจ
“เจ้าทำเองทั้งหมดหรือ” นางถามในที่สุด
ซูเยว่เงยหน้าขึ้น “เจ้าค่ะ”
“ฝีมือไม่เลว”
นางจึงรีบตอบ “ข้ายังต้องลองอีกหน่อย”
นางหลี่พยักหน้าเบา ๆ ก่อนหันไปช่วยเด็ดผักต่อ โดยไม่พูดอะไรอีกทว่าจากนั้นไม่นาน ซูเยว่ก็รู้สึกว่ามีใครบางคนกำลังยืนมองอยู่ เมื่อนางเงยหน้าขึ้นแล้วก็สบเข้ากับดวงตาดำลึกคู่หนึ่งที่มองมา
หลี่เหวินเซวียนไม่รู้เขามาอยู่ตรงนั้นตั้งแต่เมื่อใด เก้าอี้ล้อไม้ของเขาหยุดนิ่งอยู่ในเงาชายคา หนังสือวางคว่ำอยู่บนตัก แต่สายตากลับจับอยู่บนมือของนางอย่างพินิจพิเคราะห์
ซูเยว่ชะงักไปชั่วอึดใจ นิ้วที่จับค้อนแน่นขึ้นโดยไม่รู้ตัว เขาเห็นแล้วเห็นนางกำลังทำของบางอย่างขึ้นจากเศษไม้พัง ๆ และคงกำลังคิดไปไกลว่า หญิงตรงหน้านี้จะเล่นกลอะไรอีก
ความรู้สึกเย็นวาบแล่นขึ้นมาตามแผ่นหลัง ซูเยว่แทบอยากวางทุกอย่างแล้วลุกหนีไปเสียเดี๋ยวนั้น แต่หากว่านางทำเช่นนั้น มันคงยิ่งดูน่าสงสัยเข้าไปใหญ่
นางจึงทำได้เพียงสูดหายใจลึก แล้วก้มหน้าทำงานต่อเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น เสียงค้อนเคาะไม้ดังขึ้นอีกครั้งแต่เพราะมีสายตาคู่นั้นมองอยู่ ทุกเสียงจึงเหมือนดังผิดปกติ
ผ่านไปพักหนึ่ง เสียงล้อไม้ครูดพื้นก็ดังใกล้เข้ามาทีละน้อย ซูเยว่หยุดมือในที่สุด เงาของหลี่เหวินเซวียนทอดลงบนแผ่นไม้ตรงหน้า
“เจ้ากำลังทำอะไร?” คำถามนั้นไม่ดังแต่ก็ทำให้มือทั้งสองข้างที่กำลังทำงานอยู่ของซูเยว่หยุดชะงัก ก่อนที่นางจะเงยหน้าขึ้น
“เก้าอี้เตี้ยเจ้าค่ะ” หลี่เหวินเซวียนเหลือบมองโครงไม้ที่เพิ่งประกอบเป็นรูปเป็นร่างด้วยสีหน้าไม่เปลี่ยน
“เอาไว้ทำอะไร”
ซูเยว่เม้มริมฝีปากนิดหนึ่งโกหกไปก็ไม่มีประโยชน์
นางจึงตอบเสียงเบา “ให้ท่าน”
คำพูดของนางทำให้หลี่เหวินเซวียนหยุดนิ่งชั่วครู่ ก่อนจะทวนช้า ๆ
“ให้ข้า?” ซูเยว่พยักหน้า
“ข้าเห็นตอนที่ท่านอ่านหนังสือ...ขาท่านวางไม่สบายนัก ข้าเลยคิดว่าจะทำที่รองขาให้ท่าน เอ่อ...ข้าไม่ได้คิดจะล่วงเกิน ข้าเพียงแค่...”
“ใครอนุญาตให้เจ้ามอง” หลี่เหวินเซวียนตะคอกนางเสียงดัง ทำให้ซูเยว่ชะงัก
หลี่เหวินเซวียนมองนางด้วยดวงตาที่ดำลึกเย็นเฉียบ อีกทั้งครั้งนี้มันยังแฝงไปด้วยบางอย่างคล้ายความหงุดหงิด
“เจ้าคิดว่าเพราะตัวเองซ่อมของได้สองสามอย่าง แล้วจะมีสิทธิ์มายุ่งเรื่องของข้าอย่างนั้นหรือ?”
เมื่อได้ยินคำพูดของเขา มือที่กำค้อนอยู่ของซูเยว่ก็ค่อย ๆ คลายออก นางไม่ได้โกรธเพียงรู้สึกแน่นในอกอย่างบอกไม่ถูก เพราะนางรู้ดีว่าเขามีสิทธิ์พูดเช่นนี้ เพราะร่างเดิมนี้เคยทำร้ายเขาเอาไว้มาก ทำให้เขารู้สึกหวาดระแวงซึ่งก็ไม่ใช่เรื่องที่ผิดเลย
ซูเยว่ก้มหน้าลง “ข้าขอโทษ”
แต่คำขอโทษเรียบ ๆ นั้น ทำให้หลี่เหวินเซวียนเงียบไปครู่หนึ่ง เพราะหากว่าเป็นซูซื่อเยวี่ยคนเดิม นางจะต้องร้องไห้ฟูมฟายและคงจะโวยวายใส่เขา แต่ครั้งนี้นางกลับไม่คิดทำเช่นนั้น ก่อนที่ซูเยว่จะก้มหน้าลงแล้วทำงานของตัวเองเงียบ ๆ
เขาเอ่ยขึ้น “เจ้าคิดว่าเจ้าทำเช่นนี้แล้วทุกอย่างที่เจ้าเคยทำไม่ดีก่อนหน้านี้จะจบหรือ?
ซูเยว่ถอนหายใจออกมา แล้วเงยหน้าขึ้นช้า ๆ “ข้าไม่เคยคิดเช่นนั้น”
ซูเยว่เม้มริมฝีปาก ก่อนพูดต่อทั้งที่มือยังจับไม้แน่น
“แต่สิ่งที่ผ่านมาแล้วข้าเองก็ไม่สามารถย้อนกลับไปแก้ไขได้”
พูดจบนางก็ไม่กล้ามองหน้าเขาต่อ เพราะนางรู้ดีว่ายิ่งนางพูดก็เหมือนกับว่ากำลังแก้ตัวให้ร่างเดิม ซูเยว่ได้ยินเพียงเสียงใบไผ่ที่เสียดสีกันพร้อมกับฟังเสียงลมหายใจของตนเองที่แผ่วเบา
หลี่เหวินเซวียนจะเอ่ยขึ้นอีกครั้ง
“ต่อให้ทำเสร็จ ข้าก็ไม่ใช้” คำพูดของเขาเย็นชายิ่งนักสำหรับซูเยว่ แต่ถึงอย่างนั้นนางก็ไม่สามารถทำอะไรได้ นางทำเพียงแค่พยักหน้าเบา ๆ
“อืม”
เขาขมวดคิ้ว “เจ้าไม่โต้แย้งหรือ?”
นางส่ายหน้า “ท่านไม่อยากใช้ ก็ไม่เป็นไร”
“เช่นนั้นจะทำไปทำไม?”
คราวนี้ซูเยว่เงียบไปครู่หนึ่ง นางเองก็ไม่เข้าใจนักว่าควรตอบคำถามแบบใดดีจึงจะเหมาะสม
“เพราะข้า...เห็นแล้วทนไม่ได้” หลี่เหวินเซวียนที่ได้ยินถึงกับนิ่งค้างไป ส่วนซูเยว่ที่เพิ่งรู้ตัวว่าตัวเองพูดตรงเกินไป จึงได้พยายามแก้ไขคำพูดของตัวเอง
“ข้าหมายถึง...เห็นของที่ใช้มันไม่เหมาะ ข้าจึงอยากจะ...เอ่อ หมายถึงข้าอยากแก้ไขมันให้ดี” คำอธิบายที่ยิ่งพูดก็ยิ่งฟังดูประหลาดของซูเยว่ทำให้สีหน้าของหลี่เหวินเซวียนยิ่งหงุดหงิด ก่อนจะกล่าวกับนาง
“เจ้าอยากทำอะไรก็ทำไปเถอะ แต่อย่ามาเสียเวลากับข้าเลย”
ก่อนตะวันจะคล้อยต่ำ เก้าอี้ตัวเล็กนั้นก็เสร็จสมบูรณ์ แม้ว่ามันจะไม่สวยงามนัก เพราะวัสดุที่ใช้ล้วนเป็นของเก่าเหลือใช้ แต่สภาพกลับมั่นคงแข็งแรงยิ่งนัก
นางมองผลงานตรงหน้าแล้วเผลอถอนหายใจยาวออกมา “เสร็จแล้ว” แต่ปัญหาคือ...จะเอาไปให้เขาอย่างไร หากยกไปตรง ๆ เขาคงจะปฏิเสธแล้วพูดจาเย็นชาใส่นางอีกหรือไม่ก็โยนทิ้งไปต่อหน้านาง
ซูเยว่ครุ่นคิดอยู่พักใหญ่ ในขณะนั้นเองก็มีเสียงไอเบา ๆ ดังขึ้นที่ด้านหลังของนาง นางหลี่ยืนห่างออกไปไม่กี่ก้าว ดวงตาของนางทอดมองเก้าอี้ตัวเล็กนั้นเงียบ ๆ ก่อนถาม
“เสร็จแล้วหรือ?”
“เจ้าค่ะ”
นางหลี่เดินเข้ามาใกล้ ก่อนจะลองใช้มือกดดูแล้วพยักหน้าเล็กน้อย ก่อนจะกล่าว
“แข็งแรงดี”
ซูเยว่เม้มริมฝีปาก “ข้ายังไม่รู้ว่าจะเอาให้เขาอย่างไร”
“วางไว้ที่ห้องหนังสือเถิด เขาจะใช้หรือไม่เป็นเรื่องของเขา”
“ข้าเข้าใจแล้วเจ้าค่ะ”
นางวางเก้าอี้ไว้ข้างตั่งที่เขามักนั่งอ่านหนังสือ ลังเลอยู่ครู่หนึ่งว่าจะพูดอะไรหรือเขียนอะไรทิ้งไว้ดีหรือไม่สุดท้ายก็ไม่ทำ เพราะบางทีความเงียบอาจดีกว่าคำพูดใด ๆ จากคนอย่างนาง
ซูเยว่ถอยออกมา ปิดประตูไว้แง้ม ๆ เช่นเดิม แล้วเดินไปช่วยงานครัวต่อเหมือนไม่มีอะไร
มื้อเย็นวันนั้นมีเพียงความเงียบงัน อันหนิงเหลือบมองพี่ชายของนางอยู่หลายครั้ง ก็เพียงอยากรู้ว่าเขาใช้ของสิ่งนั้นแล้วหรือยัง แต่กลับไม่กล้าตามตรง ๆ
แต่หลังจากมื้อเย็นจบลง ขณะที่ซูเยว่กำลังทำความสะอาดจานชามอยู่ในครัว อยู่ ๆ อันหนิงก็วิ่งหน้าตาตื่นเข้ามา
“ท่านแม่! ท่านแม่!”
นางหลี่ที่กำลังเด็ดผักอยู่ถึงกับเงยหน้าขึ้น “เสียงดังทำไมกัน?”
“พี่ใหญ่...พี่ใหญ่ใช้เก้าอี้ตัวนั้นแล้ว”
มือที่จับชามดินเผาอยู่ของนางถึงกับชะงักค้างกลางอากาศ ก่อนที่ใบหน้าจะเกิดรอยยิ้มมุมปากขึ้นจาง ๆ
อันหนิงเห็นซูเยว่ยังคงนิ่งเฉย จึงมีท่าทีแปลกใจเล็กน้อยก่อนที่เด็กสาวจะขมวดคิ้ว
“เจ้าไม่ดีใจหรือ?”
ซูเยว่ได้ยินคำถามของอันหนิงจึงได้เงยหน้าขึ้น “ข้า...ต้องดีใจหรือ?”
คำพูดที่ตรงไปตรงมาของซูเยว่ทำให้อันหนิงกับนางหลี่ถึงกับหันมามองหน้ากัน นางรู้สึกงุนงงยิ่งกับท่าทางแบบนี้ของซูเยว่ ซึ่งมันดูไม่ค่อยถูกต้องนัก
หากเป็นเมื่อก่อนนางจะต้องไม่มีท่าทางเฉยเมยเช่นนี้แน่!
“เจ้าบ้าไปแล้วหรือ! เกือบตกแล้วเห็นหรือไม่”แต่ก่อนที่ซูเยว่จะทันตอบ ข้อมือของนางก็ถูกคว้าไว้แน่นเสียก่อนเป็นมือของหลี่เหวินเซวียน นิ้วมือเขาเย็นจัดจากฝน แต่แรงจับกลับแน่นจนเหมือนกลัวว่านางจะหลุดลอยไปอีกดวงตาของเขาจับอยู่บนหน้านางไม่วาง สีหน้าขาวซีดกว่าทุกทีเพราะลมฝนและความโกรธที่ยังไม่คลาย“เจ้าเสียสติไปแล้วหรือ? ไม่อยากมีชีวิตอยู่แล้วใช่หรือไม่” เขาพูดเสียงต่ำจัดซูเยว่ยังหอบอยู่เล็กน้อยเพราะความตกใจเมื่อครู่ยังไม่จางหาย น้ำฝนไหลจากปลายผมลงมาตามแก้มจนไม่รู้ว่าอะไรคือหยาดฝนอะไรคือเหงื่อนางตอบเบา ๆ “ถ้าข้าไม่ขึ้น...หนังสือของท่านก็จะ...”“หนังสือข้าเปียก ข้ายังซ่อมหรือเขียนใหม่ได้ แต่หากเจ้าตกลงมา คิดว่ากระดูกเจ้าจะต่อใหม่ได้หรือ?” สิ้นคำของเขาทั้งห้องก็เงียบสนิท มีเพียงเสียงลมฝนที่ยังซัดกระหน่ำรุนแรงหลี่เหวินเซวียนเหมือนเพิ่งรู้ตัวว่าตนกำลังพูดอะไรอยู่ เขาค่อย ๆปล่อยมือของนางแต่ยังไม่ถอนสายตาไปจากซูเยว่“หากเจ้าคิดจะทำดีก็จงใช้หัวสมองด้วย อย่าคิดว่าชีวิตคนใช้แทนกระ
คืนที่ฝนตกหลังคารั่วหลังมื้ออาหารค่ำที่ต่างพากันแยกย้ายเข้าห้อง ก่อนที่ฝนจะค่อย ๆ ตกลงมาพรำ ๆ กระทบชายคาไม้ดังแปะ ๆ แต่เพียงไม่นานก็เริ่มเทลงมาหนักขึ้นซูเยว่ที่นั่งอยู่ใต้แสงตะเกียงภายในห้องนอน ถึงกับเงยหน้าขึ้นมองหลังคา เพราะเสียงฝนที่ดังรุนแรงจนเหมือนกับฟ้ารั่วก่อนจะรู้สึกไม่ค่อยวางใจ เรือนหลังนี้ใช้งานมานานและค่อนข้างเก่า หากถูกฝนเทกระหน่ำลงมาเช่นนี้ก็ไม่แน่ว่าจะรองรับได้นานแค่ไหนแต่ไม่รู้ว่าเพราะเหตุใดจึงเกิดความรู้สึกคันไม้คันมืออยากลุกขึ้นไปตรวจเรือนเสียได้ในขณะนั้นหลังคาก็มีน้ำหยดลงมา ก่อนที่ซูเยว่จะได้ยินเสียงของอันหนิงตะโกนเสียงดัง“หลังคารั่วแล้ว!” ก่อนที่ต่อมาจะได้ยินเสียงฝีเท้าของนางวิ่งบนพื้นไม้ดังเข้ามาใกล้ ซูเยว่เมื่อได้ยินเสียงดังของอันหนิงพลันนางก็นึกไปถึงห้องของหลี่เหวินเซวียนเท้าของนางวิ่งตรงไปยังห้องของหลี่เหวินเซวียน แต่เสียงฝนด้านนอกหนักจนแทบกลบเสียงฝีเท้าของนาง นางเพิ่งวิ่งผ่านประตูห้องเก็บของก็เห็นน้ำซึมลงมาตามรอยไม้จริงดังที่นางคาดไว้ แต่ยังไม่ทันหยุดดูให้ละเอียด เสียงหนึ่งก็ดังขึ้นจ
เช้าวันต่อมาซูเยว่ตื่นตั้งแต่ฟ้ายังไม่สว่าง ก่อนจะลงมือทำงานในบ้านทั้งผ่าฟืน ก่อไฟในขณะที่อันหนิงยังคงงัวเงียตาแทบลืมไม่ขึ้น แต่พอเห็นซูเยว่หยิบฟืนแห้งที่ผ่าแล้ววางไว้ข้างเตาใกล้มือนาง เด็กสาวเห็นก็ชะงักก่อนจะแสร้งทำเป็นไม่เห็น“เมื่อคืนท่านพี่อ่านหนังสือจนดึก ตะเกียงแทบหมดน้ำมันแล้วก็ยังไม่ยอมนอน”นางหลี่ถอนหายใจเบา ๆ “อีกไม่กี่วันก็ต้องจ่ายเงินค่าน้ำมันตะเกียงแล้ว”ซูเยว่ซึ่งกำลังยกหม้อขึ้นจากเตาได้ฟังก็พลันคิดกับตัวเอง ในยุคนี้สิ่งที่ต้องซื้อหาทุกเดือนอย่างน้ำมันตะเกียงนั้นย่อมเป็นภาระไม่น้อยโดยเฉพาะกับเรือนที่รายได้แทบไม่เหลือนางได้แต่ถอนหายใจ ไม่รู้ว่าต้องทำอะไรถึงจะพอขายได้บ้าง ถ้านางสามารถทำของใช้ออกมาขายก็จะมีเงินมากขึ้นหรือไม่? แต่ไม่รู้ว่าคนในยุคนี้จะยอมควักเงินออกมาง่าย ๆ ได้อย่างไร นางคิดจนเหนื่อยก็เลิกคิด ก่อนจะลงมือซ่อมของเล็ก ๆ น้อย ๆ ในบ้านเสียก่อนเมื่อคนในเรือนออกไปทำธุระกันหมด ก็เหลือเพียงนางกับหลี่เหวินเซวียนแค่สองคน เพราะนางกลัวว่าเขาจะรำคาญจึงไม่ได้ออกไปเดินเพ่นพ่านให้เขาเห็นซูเยว่ยกชั้นไม้เล็ก ๆ ที่ขาโยกออกมานอกครัวเพื่อที่จะซ่อม นางกำลังตอกคานเสริมใต้แผ่นชั
หลังจากนั้น ภายในครัวของเรือนตระกูลหลี่ก็มีควันน้อยลง อันหนิงพบว่าวันนี้ที่นางก่อไฟต้มโจ๊กกลับไม่ต้องรู้สึกแสบตาอยู่หน้ากองไฟเช่นทุกวันอีกแล้ว“แปลกจริง วันนี้ก่อไฟง่ายขึ้นกว่าทุกวันทั้งยังควันน้อยลงด้วย”ซูเยว่ทำเพียงยกยิ้มเบา ๆ ก่อนจะทำหน้าที่ตักน้ำใส่อ่างจนเต็มอย่างเงียบ ๆสามวันผ่านไปอย่างเชื่องช้านางหลี่ก็เริ่มปล่อยให้นางช่วยงานในครัวเล็กๆ น้อยๆ ตั้งแต่การแคะปล่องควัน ซ่อมฝาปิดอ่างใส่น้ำ ตอกขาโต๊ะ ซูเยว่รู้ดีว่าสิ่งที่นางทำไม่อาจชดเชยกับเรื่องที่ผ่านมาได้เพราะกำแพงที่พังด้วยมือคนหนึ่ง ย่อมไม่อาจซ่อมเสร็จได้ในคืนเดียว นางเข้าใจว่าทุกอย่างจำเป็นต้องให้เวลาในการเยียวยา หากนางต้องการการยอมรับก็ย่อมต้องอดทนนางมาอยู่ในโลกนี้ก็ไม่รู้จักผู้ใด ตระกูลหลี่เป็นที่เดียวที่นางพอจะใช้พักพิงได้ในระยะนี้ จนกว่านางจะมีหนทางของตัวเองถึงตอนนั้นนางจะจากไปด้วยตนเอง ไม่อยู่ต่อให้พวกเขารู้จักอึดอัดใจอีกในวันนี้นางก็สังเกตเห็นบางอย่างที่ควรแก้ไข แม้ว่าจะไม่อยากยุ่งเกี่ยวแต่ด้วยนิสัยที่ติดตัวมาทำให้มันรู้สึกติดค้างในใจอย่างไม่อาจลบล้างออกไปได้เวลาที่หลี่เหวินเซวียนนั่งอ่านหนังสือ เขามักต้องวางขาข้างห
เช้าวันต่อมาซูเยว่ใช้เสียงไก่ขันปลุกตัวเองให้ตื่นขึ้นแทนเสียงนาฬิกาปลุกที่เคยใช้ นางลืมตาขึ้นช้า ๆ แต่แค่เพียงขยับศีรษะความปวดหนึบก็แล่นวาบจากขมับไปที่ท้ายทอยราวกับว่ามีคนเอาตะปูตอกค้างไว้ในหัว แต่นางไม่ได้ส่งเสียงร้องออกมาเพราะเมื่อนึกถึงสายตาของหลี่เหวินเซวียนเมื่อคืนนี้แล้ว ความเจ็บปวดเพียงเท่านี้ก็เหมือนไม่ได้หนักหนาอะไรนักซูเยว่พยายามยันตัวลุกขึ้นนั่ง พลางกวาดตามองไปรอบ ๆ ห้องอีกครั้ง เพราะเมื่อคืนทุกอย่างพร่าเลือนเพราะพิษไข้และยังมึนงงอยู่ แต่พอแสงแดดยามเช้าสาดส่องเข้ามาในห้องภาพทุกอย่างก็ดูเหมือนจะชัดเจนยิ่งขึ้น ฝาผนังไม้เก่าที่มีรอยแตกเล็ก ๆ หลายจุด โต๊ะเตี้ยที่ขาโยกไปหนึ่งด้าน เชือกแขวนผ้าที่ขึงไว้หย่อนยาน มุมห้องมีตะกร้าหวายขาดปากอ้าค้างอยู่ใบหนึ่งสภาพนี้ไม่ได้เรียกว่า “บ้านยากจน” อย่างเดียว แต่มันคือบ้านที่เหมือนกับว่าไม่มีใครดูแลซูเยว่ก้มมองเสื้อผ้าบนร่างกายตนเอง เสื้อชั้นในหยาบ ๆ กับเสื้อคลุมผ้าฝ้ายสีซีดที่ซักจนขนด้าน ไม่สะอาดนักแต่ก็ไม่ถึงกับสกปรกมาก คงเป็นเพราะตอนนางสลบมีคนเปลี่ยนให้แล้วนางค่อย ๆ หย่อนเท้าลงจากเตียง พื้นบ้านที่ทำจากไม้เย็นจัดจนทำให้ปลายเท้ารู้สึกช
กลิ่นไหม้เป็นสิ่งแรกที่ซูเยว่ได้กลิ่นตั้งแต่เริ่มรู้สึกตัว เป็นกลิ่นไหม้ที่รู้สึกไม่คุ้นเคยนัก เป็นกลิ่นของฟืนชื้น ๆ ปนกลิ่นสมุนไพรขม ๆเมื่อค่อย ๆ ลืมตาตื่นขึ้น ซูเยว่ก็รู้สึกถึงความหนักอึ้งของเปลือกตา แขนขาดูไร้เรี่ยวแรง ก่อนที่ต่อมาจะได้ยินเสียงของใครบางคนดังขึ้น“ยังไม่ตายอีกหรือ?” เสียงของผู้หญิงคนหนึ่งดังขึ้นที่ข้างหู น้ำเสียงมีความขุ่นเคืองไม่พอใจเป็นอย่างมาก“เคราะห์กรรมของสกุลหลี่แท้ ๆ ถึงได้มีคนเช่นนางแต่งเข้ามาในเรือน”“เบาเสียงหน่อยเถิด อย่างไรนางก็ยังเป็นสะใภ้”“สะใภ้?” เสียงเดิมหัวเราะเย็น “สะใภ้ที่ใช้ยาสกปรกทำให้บัณฑิตผู้หนึ่งต้องจำใจแต่งนางเข้าเรือน เรียกว่าสะใภ้ได้ด้วยหรือ”ประโยคนั้นเหมือนค้อนหนักฟาดเข้ากลางศีรษะซูเยว่พยายามลืมตาอย่างยากลำบาก แสงสีเหลืองซีดจากตะเกียงน้ำมันไหววูบอยู่เหนือศีรษะ หลังคาไม้เก่ามีรอยดำของควัน นอกหน้าต่างปะกระดาษได้ยินเสียงลมหนาวหวีดหวิว คำถามแรกที่โผล่มาในความคิดของเธอก็คือที่นี่คือที่ไหน? รอบตัวล้วนเป็นสถานที่ที่เธอไม่รู้จักและไม่คุ้นเคย ผู้คนก็ดูเหมือนจะแตกต่างออกไปด้วยขณะนั้น ความทรงจำสุดท้ายก็แล่นกลับมาในหัว เมื่อฝนตกหนัก ถนนลื่นทำใ







