หล่อแต่ปากเสีย

หลังกินข้าวกินยาเสร็จ เจียงหว่านก็ให้แม่นมลู่พยุงกลับไปนอนบนเตียงตามเดิม อาการปวดหัวของนางดีขึ้นเล็กน้อยหลังจากได้กินข้าวและยาไปก่อนหน้านี้ นางไม่กล้าลูบคลำบาดแผลบนหัวของตนเองให้เจ็บเพิ่มขึ้นไปอีกจึงได้แต่ค่อย ๆ หามุมนอนเพื่อหลบหลีกบาดแผล

“คุณหนูรีบพักผ่อนเถิดเจ้าค่ะ พรุ่งนี้เช้าบ่าวจะเตรียมอาหารกับยาเอาไว้ให้อีกนะเจ้าคะ” แม่นมลู่อดสงสารคุณหนูของนางไม่ได้

“อืม… ท่านก็ไปพักผ่อนเถอะ” เจียงหว่านทราบดีว่าแม่นมลู่รักนางแค่ไหน

ไม่นานนักหลังจากเจียงหว่านหลับตาลง บรรดาบ่าวทั้งหมดก็พากันออกไปจากห้องของนาง ขันทีหนึ่งคนและนางกำนัลอีกหนึ่งคนยืนเฝ้าดูแลเจียงหว่านที่หน้าห้องตามคำสั่งของพ่อบ้านที่ให้ดูแลพระชายา

ช่วงสายวันต่อมา เจียงหว่านตื่นมาก็รู้สึกดีขึ้นมาก นางลุกขึ้นมาเรียกแม่นมลู่ให้ช่วยเช็ดตัวให้ก่อนจะไปนั่งกินข้าวที่บ่าวคนอื่นเตรียมเอาไว้

“ท่านอ๋อง พระชายาตื่นแล้วพะย่ะค่ะ” พ่อบ้านเข้ามารายงานจิ้งอ๋องที่ห้องทรงงาน พระองค์ตื่นมาฝึกวรยุทธตั้งแต่เช้าตรู่แล้ว

“อืม… ส่งคนไปแจ้งนางว่าข้ามีเรื่องจะคุย” จิ้งอ๋องมองฎีกาในมือแล้วก็ไม่อยากรีบไปมากนัก อย่างไรเสียพระองค์ก็ไม่ชอบเข้าใกล้สตรีแต่แรก

“กระหม่อมจะไปแจ้งให้พะย่ะค่ะ” พ่อบ้านกล่าวจบก็หันหลังเดินจากไป

“คนที่ส่งไปดูแลนางบอกหรือไม่ว่าใครทำร้ายนาง” จิ้งอ๋องหันไปถามเต๋อเป่าที่ยืนรอรับใช้อยู่ข้างกาย

“พวกเขาบอกว่าเป็นน้องสาวต่างมารดาของพระชายาพะย่ะค่ะ”

“หืม? นางเข้าไปที่ห้องของพระชายาได้อย่างไร” จิ้งอ๋องขมวดคิ้วมุ่น พระองค์รู้อยู่หรอกว่าเมื่อวานบ้านเดิมของนางก็ตามมาที่จวนด้วย แต่ก็ไม่คิดว่าน้องสาวต่างมารดาของนางจะเหิมเกริมถึงขนาดเข้ามาทำร้ายคนที่เรือนด้านใน

“ได้ยินบ่าวคนหนึ่งบอกพ่อบ้านว่านางอ้างว่าจะไปเยี่ยมพี่สาวก่อนกลับจวนพะย่ะค่ะ บ่าวจึงบอกทางนางให้เดินไปที่เรือนของพระชายา” เต๋อเป่าบอกไปตามที่ได้ส่งคนไปสอบสวนทุกคนในจวนเมื่อคืนนี้

“อืม… เอาไว้เราจะไปถามพระชายาดูอีกครั้ง” จิ้งอ๋องไม่รู้ว่าเจียงหว่านมีนิสัยใจคอเป็นอย่างไร หากนางแสร้งทำเป็นอ่อนแอแล้วเข้าใกล้พระองค์ จิ้งอ๋องคงรู้สึกรังเกียจนางมากขึ้นเป็นแน่

“พะย่ะค่ะ” เต๋อเป่ารับคำเสียงเบา เขาได้แต่คิดในใจว่าจิ้งอ๋องจะคุยกับพระชายาได้นานถึงสิบลมหายใจหรือไม่ เพราะจิ้งอ๋องมักจะหลีกเลี่ยงสตรีมาตลอดตั้งแต่ยังเด็ก นอกจากพระสนมหรงกับแม่นมแล้ว จิ้งอ๋องก็ไม่คุยกับสตรีใดเลยแม้แต่คนเดียว ชื่อเสียงเรื่องการรังเกียจสตรีจึงแพร่กระจายไปทั่ว

จิ้งอ๋องตรวจฎีกาเสร็จก็ลุกขึ้นเสด็จไปยังเรือนห่างไกลของเจียงหว่าน ระหว่างทางพระองค์ยังคิดว่าจะเริ่มต้นถามอย่างไรดี กระทั่งจิ้งอ๋องไปถึงหน้าเรือนของเจียงหว่าน นางกำนัลกับขันทีที่เฝ้าหน้าประตูก็รีบทำความเคารพจิ้งอ๋องและเปิดทางให้พระองค์เสด็จเข้าไปด้านใน เจียงหว่านได้รับแจ้งมาก่อนหน้านี้แล้วว่าจิ้งอ๋องจะมา นางจึงออกมานั่งรอที่ห้องโถงรับแขก

“ถวายบังคมจิ้งอ๋องเพคะ” เจียงหว่านไม่ได้มองใบหน้าเย็นชาของจิ้งอ๋องนานนัก นางเลือกที่จะลุกขึ้นย่อกายคารวะตามธรรมเนียมเสียก่อน

“ตามสบาย” จิ้งอ๋องมองท่าทางของเจียงหว่านก็รู้สึกดีขึ้นเล็กน้อย

“ไม่ทราบว่าท่านอ๋องเสด็จมาด้วยเรื่องใดเพคะ” เจียงหว่านรอจนจิ้งอ๋องประทับนั่งที่ที่นั่งประธานเสร็จจึงเอ่ยปากถามทันที นางอยากนอนพักผ่อนต่ออีกสักหน่อยก่อนจะตื่นมากินมื้อเที่ยง

“ใครเป็นคนทำร้ายเจ้ากันแน่” จิ้งอ๋องเองก็ไม่คิดอ้อมค้อม พระองค์ไม่อยากอยู่ที่เรือนนี้นานนัก หากไม่ติดว่าพระองค์ยังต้องรายงานพระมารดา จิ้งอ๋องก็คงไม่คิดจะเสด็จมาหานางที่เรือนแห่งนี้

“น้องสาวต่างมารดาของหม่อมฉันเองเพคะ แต่หม่อมฉันไม่มีหลักฐานจึงไม่สามารถนำตัวนางมาลงโทษได้” เจียงหว่านตอบกลับด้วยท่าทางนิ่งสงบ นางไม่ได้หลงใหลรูปโฉมอันหล่อเหลาของจิ้งอ๋องเหมือนผู้หญิงคนอื่น เจียงหว่านกำลังนึกกลัวอยู่ว่าจิ้งอ๋องจะไล่นางออกจากจวนตั้งแต่วันแรกด้วยซ้ำ

“ฮึ! แล้วเจ้าปล่อยให้นางทำร้ายได้อย่างไรกัน โง่เง่านัก” จิ้งอ๋องอดบ่นว่าพระชายาของพระองค์ขึ้นมาไม่ได้ จริงอยู่ว่าจิ้งอ๋องไม่ได้สนใจเจียงหว่าน แต่ตอนนี้ฐานะของนางคือพระชายาของพระองค์ การจะถูกคนทำร้ายจึงไม่ควรที่จะเกิดขึ้นได้ง่ายดายแบบนี้

“อ้าว เหตุใดพระองค์ตรัสเช่นนี้เล่าเพคะ ตอนนั้นหม่อมฉันสวมผ้าคลุมหน้าอยู่จึงไม่รู้ว่าน้องสาวจะทำร้ายนี่เพคะ” เจียงหว่านเถียงกลับทันที ร่างเดิมนั้นมองไม่เห็นจริง ๆ ว่าเจียงม่านหรูยกแจกันขึ้นมาตีหัวตนเอง

“ชิ เจ้าช่างอ่อนแอเสียจริง อ้อ พรุ่งนี้เจ้ากลับบ้านเดิมคนเดียวนะ เราไม่ว่าง ให้บ่าวของเจ้าพาไปก็แล้วกัน” จิ้งอ๋องไม่คิดจะแสดงบทบาทพระสวามีแสนดีแต่แรก พระองค์รังเกียจที่จะใกล้ชิดกับครอบครัวของนาง ขนาดน้องสาวต่างมารดาของนางยังร้ายกาจขนาดนี้ พระองค์จึงกลัวว่าหากไปแล้วต้องพบปะกันคนเสแสร้งเหล่านั้น พระองค์คงอยากฆ่าพวกเขาเลยกระมัง จิ้งอ๋องจึงเลือกที่จะไม่ไปให้เสียเวลาของพระองค์เอง

“ทราบแล้วเพคะ ท่านอ๋องมีเรื่องอันใดอีกหรือไม่ หม่อมฉันอยากพักผ่อนแล้วเพคะ” เจียงหว่านเห็นท่าทางของจิ้งอ๋องเป็นเช่นนี้ก็ไม่อยากสนทนาต่อ นางไม่คิดว่าแค่วันแรกที่พบหน้ากัน จิ้งอ๋องจะไร้เยื่อใยถึงเพียงนี้

“มี หากเสด็จแม่ส่งคนมาสอบถาม เจ้าต้องบอกว่าเราเอาใจใส่เจ้าดี เข้าใจหรือไม่ แล้วก็อย่าหวังเลยว่าเราจะเข้าหอกับเจ้า เจ้าก็แค่ใช้มารยาทำให้เสด็จแม่ขอสมรสพระราชทานเท่านั้น เราไม่ได้รู้สึกอันใดกับเจ้า” จิ้งอ๋องไม่ลืมเรื่องสำคัญ พระองค์ไม่อยากทำให้เสด็จแม่ไม่พอพระทัยจึงต้องกำชับเจียงหว่านไม่ให้ปากพล่อยพูดสิ่งใดออกไป

“พระองค์จะไม่กล่าวหาหม่อมฉันมากเกินไปหรือเพคะ หม่อมฉันไม่ได้รู้จักมักคุ้นกับพระสนมหรงเลยแม้แต่น้อย แล้วหม่อมฉันจะไปใช้มารยาอันใดทำให้พระสนมประทานสมรสเล่า” เจียงหว่านขมวดคิ้วมุ่นอย่างไม่พอใจ ร่างเดิมยังไม่รู้เลยว่าเหตุใดตนเองจึงได้สมรสพระราชทานเสียด้วยซ้ำ นางได้แต่คิดว่าจิ้งอ๋องถึงจะหล่อมากก็เถอะ แต่ปากคอของพระองค์ช่างร้ายกาจนัก อีกทั้งคำพูดที่ว่ามาก็ทำให้นางรู้สึกว่าเขาคิดว่านางชั่วร้ายทั้งที่ไม่รู้จักกันดี

“ฮึ! จะไม่ใช่เจ้าใช้มารยาได้อย่างไร แค่เราช่วยเจ้าขึ้นจากน้ำ เจ้ากลับได้รับพระราชทานสมรสกับเราเช่นนี้ หากวันนั้นเราปล่อยให้เจ้าตายไปเสียก็คงไม่ต้องมาลำบากยุ่งยากกับเจ้าแบบนี้หรอก” จิ้งอ๋องมองเจียงหว่านด้วยสายตาราวกับจะฆ่าคน พระองค์พอนึกถึงเรื่องวันนั้นแล้วก็อดกริ้วไม่ได้

“อ้อ เป็นความผิดของหม่อมฉันหรือที่ถูกคนผลักตกน้ำ” เจียงหว่านเถียงต่อ

“ความผิดของเจ้านั่นแหละ โง่ให้คนอื่นผลักตกน้ำแล้วยังไม่มีปัญญาขึ้นมาเองจนต้องลำบากให้เราลงไปช่วย” จิ้งอ๋องเห็นท่าทางเจียงหว่านที่เถียงกลับก็ยิ่งกริ้วมากขึ้นไปอีก พระองค์อยากบีบคอน้อย ๆ นั่นให้หุบปากเสียจริง

“ในเมื่อเรื่องมันเกิดขึ้นแล้ว รบกวนจิ้งอ๋องอดทนกับหม่อมฉันสักหน่อยก็แล้วกันนะเพคะ หม่อมฉันเองก็ไม่ได้อยากเข้าหอกับพระองค์แต่แรก หากว่าวันใดพระองค์อยากหย่าก็บอกหม่อมฉันได้นะเพคะ” เจียงหว่านที่หวั่นกลัวว่าจะถูกจิ้งอ๋องฆ่าเข้าสักวันรีบหาทางออกจากจวนที่น่ากลัวนี้ทันที นางเป็นคนจากยุคสมัยใหม่แต่แรก เรื่องการหย่าจึงไม่ได้มีผลอะไรกับคนอย่างนาง

“บังอาจ! เพิ่งแต่งงานเข้ามาก็พูดเรื่องหย่าแล้ว สมรสพระราชทานนี้จะหย่าได้อย่างไรกัน เจ้าอยากตายหรือ!” จิ้งอ๋องตบโต๊ะเสียงดังปังใหญ่ พระองค์ไม่คิดมาก่อนว่าเจียงหว่านจะกล้าเอ่ยเรื่องหย่าขึ้นมาอย่างหน้าตาเฉยเช่นนี้

“พระสนมคงไม่ลงโทษพระองค์หรอกเพคะ หากจิ้งอ๋องไม่มีสิ่งใดจะสั่งอีกก็เชิญกลับไปได้แล้ว หม่อมฉันอยากพักผ่อน” เจียงหว่านไม่สนใจสายตาราวกับจะกินเลือดกินเนื้อนางของจิ้งอ๋อง นางกล่าวจบก็ลุกขึ้นแล้วเดินกลับเข้าเรือนชั้นในอย่างรวดเร็ว ทำเอาบ่าวไพร่ต่างเหงื่อตกไปตาม ๆ กัน

“ฮึ่ม! นางกล้าไม่สนใจข้าหรือ!” จิ้งอ๋องตวาดเสียงดังด้วยความโมโห

“เอ่อ… ท่านอ๋องเสด็จกลับก่อนดีไหมเพคะ หม่อมฉันคิดว่าพระชายาน่าจะทรงปวดพระเศียรจึงอยากพักผ่อนมากกว่า” นางกำนัลคนหนึ่งกัดฟันเอ่ยขึ้นเพื่อไม่ให้จิ้งอ๋องฟาดงวงฟาดงาใส่พวกเขา

“ฮึ! พวกเจ้าดูแลนางให้ดี อย่าให้เกิดเรื่องขึ้นอีก เราจะเข้าวัง” จิ้งอ๋องไม่เห็นแม้แต่เงาของเจียงหว่านแล้วจึงไม่คิดจะอยู่ต่อ