บทที่ 2

​เมื่อม่านราตรีโรยตัวลงมาบรรจบ ท้องฟ้าเหนือเมืองหลวงถูกฉาบด้วยสีหมึก จ้าวหลิงเซียวที่เฝ้ารอคอยเวลานี้มาตลอดทั้งวันก็รู้สึกถึงแรงกระชากอันคุ้นเคยอีกครั้ง

​สติสัมปชัญญะของพญายมแห่งราชสำนักลืมตาตื่นขึ้นมาในร่างของ 'ก้อนขนสีขาว' บนเตียงนุ่มนิ่ม สิ่งแรกที่เขาทำคือการผุดลุกขึ้นยืนสี่ขา สะบัดขนจนฟูฟ่อง ดวงตาสีฟ้าอำพันฉายแววเด็ดเดี่ยว คืนนี้เขาจะต้องรู้ให้ได้ว่าจวนแห่งนี้เป็นของตระกูลใด และสตรีใจกล้าผู้นั้นคือใคร!

​จ้าวหลิงเซียวในร่างแมวกระโดดลงจากเตียง วิ่งไปที่บานประตูไม้แกะสลักพลางส่งเสียงร้อง 'เหมียว! เหมียว!' อย่างเอาแต่ใจ พร้อมกับใช้กรงเล็บตะกุยบานประตูเพื่อแสดงเจตนารมณ์ว่าเขาต้องการออกไปสำรวจด้านนอก

​เซิ่นหว่านชิงที่เพิ่งผลัดเปลี่ยนเป็นชุดนอนกระโปรงตัวหลวมสบาย กำลังจะล้มตัวลงนอนจำต้องถอนหายใจยาว นางเดินมาอุ้มเจ้าตัวแสบขึ้นแนบอก

​"ดึกป่านนี้แล้วยังจะออกไปซนที่ใดอีกเล่า ไป๋อวี้..." นางบ่นพึมพำ ทว่าเมื่อสบเข้ากับดวงตากลมโตสีฟ้าที่จ้องเป๋งมาอย่างดื้อรั้น ใจนางก็อ่อนยวบ "ก็ได้ๆ ข้าจะพาเจ้าออกไปเดินเล่นที่ระเบียงสักเดี๋ยวเดียวเท่านั้นนะ"

​นางอุ้มแมวขาวก้าวพ้นธรณีประตูเรือน ทว่าเดินรับลมเย็นได้เพียงไม่กี่ก้าว ก็บังเอิญสวนทางกับชายชราผู้หนึ่งที่เพิ่งกลับจากราชวังในชุดขุนนางเต็มยศ สีหน้าของเขาดูอิดโรยและเคร่งเครียดอย่างเห็นได้ชัด

​"ท่านพ่อ... เพิ่งกลับจากสภาหรือเจ้าคะ" เซิ่นหว่านชิงเอ่ยทักทาย

​จ้าวหลิงเซียวที่อยู่ในอ้อมแขนชะเง้อคอหันไปมอง ก่อนที่ร่างแมวของเขาจะแข็งทื่อดุจถูกสาป... ชายชราสวมหมวกขุนนางขั้นหนึ่งผู้นั้นคือ ‘เซิ่นกั๋วไท่’ ราชครูเฒ่าหัวหน้าขุนนางฝ่ายค้าน ศัตรูตัวฉกาจที่ชอบงัดข้อกับเขากลางท้องพระโรงเป็นประจำ!

​ที่แท้ที่นี่ก็คือจวนราชครู! เช่นนั้นสตรีที่จับข้าอาบน้ำและขู่จะตอนข้า ก็คือ ‘เซิ่นหว่านชิง’ บุตรีเพียงคนเดียวของตาเฒ่านี่น่ะสิ!

​"หว่านชิง พ่อมีเรื่องด่วนต้องหารือกับเจ้า คืนนี้คงต้องรบกวนเวลาพักผ่อนของเจ้าแล้ว" ราชครูเซิ่นถอนหายใจยาว

​"ได้เจ้าค่ะท่านพ่อ" เซิ่นหว่านชิงพยักหน้ารับ ก่อนจะหันไปหาสาวใช้ "อิงเอ๋อร์ เจ้าพาไป๋อวี้กลับไปนอนก่อน ข้าจะไปคุยธุระกับท่านพ่อที่ห้องหนังสือ"

​ไม่ได้! ข้าต้องไปฟังด้วย!

​จ้าวหลิงเซียวร้องลั่นในใจ ข่าวสารวงในของพวกขุนนางฝ่ายค้านอยู่ตรงหน้า มีหรือที่ผู้สำเร็จราชการอย่างเขาจะยอมพลาด! เมื่อเห็นสาวใช้กำลังจะยื่นมือมาอุ้ม ชินอ๋องผู้หยิ่งทะนงก็ตัดสินใจโยนศักดิ์ศรีลูกผู้ชายทิ้งไปชั่วคราว เขารีบซุกหน้าเข้ากับอกคอเสื้อของเซิ่นหว่านชิง สองขาหน้ากอดรัดแขนนางแน่นหนึบ พลางช้อนตามองและส่งเสียงคราง 'หง่าว...' อย่างน่าสงสารจับใจ

​เซิ่นหว่านชิงชะงักไปเล็กน้อย ก่อนจะหลุดหัวเราะออกมา "ดูท่าคืนนี้ไป๋อวี้จะติดข้าเป็นพิเศษ... ท่านพ่อ ข้าขอพามันเข้าไปด้วยได้หรือไม่เจ้าคะ มันคงไม่ซน"

​ราชครูเฒ่ามองแมวขาวด้วยสายตาเอ็นดูและพยักหน้าอนุญาต จ้าวหลิงเซียวลอบเหยียดยิ้มกริ่มในใจ... หึ สตรีและคนแก่ ช่างหลอกง่ายเสียจริง

​...

​ณ ห้องหนังสืออันมิดชิดของราชครู

​บนโต๊ะไม้ตัวใหญ่กลางห้อง แผ่นที่และแบบแปลนขนาดยักษ์ของเมืองหลวงถูกกางออก ราชครูเซิ่นชี้ไปที่เส้นสายรยางค์บนกระดาษด้วยสีหน้าเคร่งเครียด

​"นี่คือแบบแปลนขุดลอกคลองระบายน้ำของเมืองหลวง ที่กรมโยธาเพิ่งนำเสนอต่อสภาวันนี้... แต่พ่อดูแล้วรู้สึกตงิดใจแปลกๆ การขยายขนาดคลองหลักกว้างขึ้นนั้นดี ทว่าหากอิงตามโครงสร้างของเมืองหลวงทั้งหมด พ่อเกรงว่ามันจะมีจุดบกพร่อง หว่านชิง เจ้าเชี่ยวชาญเรื่องค่ายกลและผังเมือง ลองช่วยพ่อดูทีว่าขนาดคลองเท่านี้ จะรองรับปริมาณน้ำของทั้งเมืองหลวงไหวหรือไม่"

​จ้าวหลิงเซียวในร่างแมวที่หมอบอยู่มุมโต๊ะถึงกับหูผึ่ง... ตาเฒ่าเซิ่นเอาแผนระดับชาติมาปรึกษาสตรีในห้องหอเนี่ยนะ!?

​ทว่าสิ่งที่ทำให้เขาตกตะลึงยิ่งกว่า คือท่าทีของเซิ่นหว่านชิง นางวางท่าทีอ่อนหวานทิ้งไปจนหมดสิ้น ดวงตาดอกท้อฉายแววคมกริบและจริงจัง นางหยิบพู่กันขึ้นมาจดตัวเลขและคำนวณปริมาณน้ำฝนกับความลึกของคลองอย่างคล่องแคล่ว ปลายพู่กันตวัดลากเส้นร่างโครงสร้างคร่าวๆ ลงบนกระดาษเปล่าด้านข้างอย่างรวดเร็ว

​"ท่านพ่อ... แบบแปลนนี้มีปัญหาจริงๆ เจ้าค่ะ" นางเอ่ยเสียงเรียบ "กรมโยธาขยายคลองหลักก็จริง แต่พวกเขาลืมคำนวณความลาดชันของพื้นที่ฝั่งตะวันออก หากขุดลอกตามแบบนี้ ปริมาณน้ำจะไหลมารวมกันเร็วเกินไป คลองหลักรองรับไม่ทันแน่"

​จ้าวหลิงเซียวมองใบหน้าด้านข้างของนางด้วยความอึ้งงัน ความรู้ความสามารถของสตรีผู้นี้ทะลุปรุโปร่งยิ่งกว่าขุนนางเฒ่าในกรมโยธาเสียอีก!

​เขาขยับตัวลุกขึ้นเดินนวดฝีเท้าไปตามขอบโต๊ะ สายตาคมกริบดั่งพญาเหยี่ยวกวาดมองแบบแปลนที่นางแก้ไข... นางคำนวณได้ถูกต้องแม่นยำมาก ทว่าสายตาทางทหารและยุทธศาสตร์ของเขา กลับมองเห็น ‘จุดตาย’ อีกจุดหนึ่งที่นางเพิ่งมองข้ามไป

​มันคือบริเวณคอขวดที่เชื่อมระหว่างคลองสายรองกับทะเลสาบเสวียนอู่! หากไม่ขุดเส้นทางเชื่อมตรงจุดนี้เพื่อเบี่ยงทางน้ำ เมื่อใดที่พายุใหญ่เข้า น้ำจะทะลักย้อนกลับและเข้าท่วมบ้านเรือนราษฎรนับหมื่นหลังคาเรือนในเขตเมืองชั้นล่างทันที!

​เซิ่นหว่านชิงกำลังจะวางพู่กันลง "ข้าคิดว่าแก้เพียงเท่านี้ก็เพียงพอ—"

​ฟุ่บ!

​ยังไม่ทันที่นางจะพูดจบ ก้อนขนสีขาวก็กระโจนพรวดเข้ามากลางโต๊ะ จ้าวหลิงเซียวไม่รอช้า เขาใช้อุ้งเท้าหน้าจุ่มลงไปในจานฝนหมึกจนดำปิ๊ดปี๋ แล้วตบ ‘ป้าบ!’ ลงไปบนจุดคอขวดในแผนที่อย่างแม่นยำ!

​รอยเท้ามังคุดสีดำประทับหราอยู่บนกระดาษราคาแพง

​"ไป๋อวี้! เจ้าแมวบ้า!"

​เซิ่นหว่านชิงเบิกตากว้างด้วยความตกใจ นางรีบคว้าร่างแมวขึ้นมาอุ้มไว้ ง้างมืออีกข้างขึ้นเตรียมจะตีก้นลงโทษเจ้าตัวแสบที่ทำลายแผนที่สำคัญ "เจ้าทำบ้าอะไรเนี่ย กระดาษเปื้อนหมดแล้ว เห็นหรือไม่!"

​ทว่าในวินาทีที่สายตาของนางหลุบมองไปที่ ‘รอยเท้าหมึก’ บนกระดาษ มือที่ง้างขึ้นเตรียมจะตีก็พลันชะงักค้างกลางอากาศ

​ดวงตาดอกท้อเบิกกว้างขึ้นทีละน้อย ก่อนจะเปลี่ยนเป็นความตื่นตะลึง นางรีบวางแมวลงแล้วคว้าแผนที่ขึ้นมาดูใกล้ๆ รอยเท้านั้นไม่ได้ประทับมั่วซั่ว แต่มันประทับอยู่ตรงจุดบอดของผังเมืองพอดิบพอดี!

​"ท่านพ่อ... ดูนี่สิเจ้าคะ!" เซิ่นหว่านชิงชี้ไปที่รอยเท้าแมวด้วยมือที่สั่นไหวเล็กน้อย "ตรงนี้! จุดที่ไป๋อวี้เหยียบลงไป... หากเราไม่ขุดทางเชื่อมระบายน้ำตรงคอขวดนี้เข้ากับทะเลสาบเสวียนอู่ล่ะก็ เมื่อพายุมา น้ำจากคลองหลักจะล้นทะลักและท่วมเมืองชั้นล่างทั้งหมด! ข้าเกือบจะพลาดจุดสำคัญที่สุดไปแล้ว!"

​ราชครูเซิ่นชะโงกหน้าเข้ามาดู ก่อนจะเบิกตากว้าง ลูบเคราตัวเองอย่างตื่นเต้น "จริงด้วย! หากไม่มีทางเชื่อมตรงนี้ เมืองหลวงได้จมบาดาลแน่ๆ... สวรรค์คุ้มครอง! แมวตัวนี้ช่างรู้ความราวกับเทพารักษ์จำแลงมา!"

​จ้าวหลิงเซียวในร่างแมวเชิดหน้าขึ้นสูงอย่างหยิ่งยโส นั่งตัวตรงเก็บหางเรียบร้อย พลางส่งเสียงร้อง 'เหมียว' เบาๆ ราวกับจะบอกว่า ‘แน่นอนอยู่แล้ว เปิ่นหวังเป็นใคร พวกเจ้าเป็นใคร’

​เซิ่นหว่านชิงมองรอยเท้าหมึกสลับกับมองเจ้าก้อนขนสีขาวที่กำลังนั่งเชิดหน้า นางค่อยๆ ระบายยิ้มกว้างออกมา ก่อนจะรวบตัวมันเข้ามากอดหอมฟอดใหญ่จนท่านอ๋องหน้ายับ

​"ไป๋อวี้ เจ้าเป็นแมวนำโชคของข้าจริงๆ! พรุ่งนี้ข้าจะให้ห้องเครื่องทำปลาแห้งชุดใหญ่ให้เจ้ากินจนพุงกางไปเลย!"

​พญายมเดินดินแห่งราชสำนักถูกจับมาหอมแก้มซ้ายขวาจนขนยุ่งเหยิง แม้ในใจจะก่นด่าสตรีไร้ยางอายที่กล้าลวนลามเขา ทว่ามุมปากแมวๆ ของเขากลับลอบกระตุกขึ้นเป็นรอยยิ้มอย่างไม่รู้ตัว รอยเท้ามังคุดเพียงรอยเดียวของเขา... ได้กู้ชีวิตคนทั้งเมืองหลวงเอาไว้แล้ว!