บทที่ 1

​ยามวิกาลอันมืดมิด ณ ห้องหนังสืออันกว้างขวางภายในจวนชินอ๋อง

​จ้าวหลิงเซียว ในชุดลำลองสีเข้มยังคงนั่งอยู่หลังโต๊ะทำงานทรงสูง ปลายพู่กันตวัดตรวจฎีกาแผ่นดินอย่างไม่เหน็ดเหนื่อย แม้รอบกายจะเงียบสงัด ทว่าบรรยากาศรอบตัวเขากลับแผ่รังสีอำนาจอันน่าเกรงขามจนบ่าวไพร่ภายนอกไม่กล้าแม้แต่จะหายใจแรง ท่านอ๋องหนุ่มยกจอกชาสมุนไพรที่เพิ่งส่งขึ้นมาอุ่นๆ ขึ้นจิบเพื่อไล่ความอ่อนล้า

​ทว่า... ทันทีที่น้ำชาไหลลงสู่ลำคอ ดวงตาคมกริบดั่งพญาเหยี่ยวพลันเบิกกว้าง!

​พิษร้าย!

​ความเจ็บปวดแล่นปราดเข้าสู่หัวใจราวกับถูกเข็มหมุดนับพันเล่มทิ่มแทง ปราณชีพจรในร่างตีรวนจนปั่นป่วน จ้าวหลิงเซียวระเบิดโลหิตสีดำคล้ำออกมาคำโต ทรุดกายลงกุมแผงอก บดบังทัศนวิสัยจนพร่าเลือน ในจังหวะนั้นเอง หน้าต่างห้องหนังสือพลันถูกกระแทกเปิดออก มือสังหารในชุดดำสี่คนพุ่งทะยานเข้ามาพร้อมกระบี่แหลมคม หมายจะปลิดชีพผู้สำเร็จราชการแผ่นดินที่กำลังสิ้นฤทธิ์!

​“ปกป้องท่านอ๋อง!”

​เสียงเฉียบขาดของ อิ่งอี หัวหน้าองครักษ์เงาลับดังก้องขึ้น ทันใดนั้น เงาร่างสายฟ้าแลบนับสิบสายดิ่งลงมาจากเพดาน ห้องหนังสือกลายเป็นลานประหารในชั่วพริบตา เสียงโลหิตสาดกระเซ็นและเสียงกระบี่ปะทะกันดังระงม องครักษ์เงาลับฝีมือฉกาจเข้าห้ำหั่นกับศัตรูอย่างบ้าคลั่ง อิ่งอีพุ่งตัวเข้ามารับร่างของจ้าวหลิงเซียวที่กำลังจะร่วงหล่นจากเก้าอี้ สะบัดกระบี่เด็ดหัวมือสังหารที่ดาหน้าเข้ามาอย่างโหดเหี้ยม

​“พาทันอ๋องไปที่ห้องลับ! ตามหมอหลวงที่ไว้ใจได้มาเดี๋ยวนี้!” อิ่งอีตวัดเสียงสั่งการอย่างรวดเร็ว ก่อนจะอุ้มร่างที่ไร้สติของจ้าวหลิงเซียวฝ่าวงล้อมเข้าไปยังห้องลับหลังชั้นหนังสือ คุ้มกันร่างเนื้อของนายเหนือหัวไว้อย่างแน่นหนา

​ทว่า... สิ่งที่พวกองครักษ์ไม่รู้ก็คือ ในยามที่ร่างเนื้อของจ้าวหลิงเซียวแน่นิ่งไป คลื่นพลังงานลึกลับบางอย่างกลับฉีกกระชากดวงวิญญาณของเขาให้หลุดลอยออกจากร่างอย่างรุนแรง ดึงดูดเขาผ่านความมืดมิดข้ามผ่านเมืองหลวงไปไกลแสนไกล!

​...

​ณ แท่นบูชาลับใต้ดินอันห่างไกล ซึ่งอบอวลไปด้วยกลิ่นคาวเลือดและควนธูปมนต์ดำ

​นักบวชในชุดคลุมสีหม่นกำลังบริกรรมคาถาด้วยน้ำเสียงแหบพร่า เบื้องหน้าของมันคือแท่นศิลาที่มี ‘ก้อนขนสีขาว’ ถูกมัดตรึงไว้ มันคือแมวเปอร์เซียตัวหนึ่งที่กำลังร้องโหยหวนด้วยความหวาดกลัว รอคอยเวลาที่จะถูกเชือดเพื่อนำเลือดไปเป็นเครื่องสังเวยในพิธีสลับวิญญาณ

​“อีกเพียงครึ่งชั่วยาม... ทันทีที่ดวงวิญญาณของพญายมผู้นั้นหลุดลอยมาสถิตในร่างเดรัจฉาน ข้าก็จะบั่นคอเจ้านี่ทิ้งเสีย แผ่นดินต้าจ้าวก็จะได้ผลัดเปลี่ยนอำนาจ!” นักบวชเฒ่าแสยะยิ้ม ชูมีดสั้นที่สะท้อนประกายวาววับขึ้นเหนือหัว

​ทว่าในจังหวะที่พิธีกรรมดำเนินไปได้เพียงครึ่งเดียว คลื่นวิญญาณของจ้าวหลิงเซียวก็ถูกดึงเข้าประทับในร่างของสัตว์สี่เท้าทันที!

​ก้อนขนสีขาวที่เคยสั่นเทาพลันหยุดชะงัก ดวงตาสีฟ้าอำพันเบิกกว้างขึ้น สติสัมปชัญญะอันสูงส่งของชินอ๋องไหลทะลักเข้ามาอย่างบ้าคลั่ง เขาก้มมองดูอุ้งเท้าสีขาวปุกปุยด้วยความตื่นตะลึง ทว่าสัญชาตญาณเอาตัวรอดอันเฉียบคมหาได้รอให้ความสงสัยกระจ่าง เมื่อเห็นมีดสั้นกำลังพุ่งตรงลงมา เขาอาศัยความพริ้วไหวของร่างแมว บิดตัวหลบคมมีดอย่างฉิวเฉียด มีดเฉือนโดนสีข้างจนเลือดซึม ทว่าจ้าวหลิงเซียวกลับกางกรงเล็บแหลมคมออกจนสุด แล้วตวัดข่วนเข้าที่ใบหน้าของนักบวชเฒ่าอย่างเต็มแรง!

​“อ๊ากกก! ตาข้า! แมวปีศาจ!”

​นักบวชร้องลั่น ปล่อยมีดร่วงลงพื้น จ้าวหลิงเซียวใช้ความว่องไวดีดตัวพุ่งทะยานหลบหนี มุดลอดช่องหน้าต่างแคบๆ หนีออกสู่พายุฝนภายนอก เขาออกวิ่งอย่างไม่คิดชีวิต วิ่งฝ่าความมืดมิดและสายฝนอย่างหลงทิศหลงทาง จนกระทั่งมาถึงกำแพงจวนหลังใหญ่แห่งหนึ่งด้วยความอ่อนล้าและงุนงง ก่อนจะล้มกลิ้งเข้าไปใต้พุ่มไม้

​...

​ภายในจวนราชครูตระกูลเซิ่น

​แม้ฝนจะเริ่มซาลงเหลือเพียงละอองบางเบา แต่ลมหนาวก็ยังพัดโชย ทว่าใต้ศาลาริมน้ำกลับมีร่างบอบบางของสตรีผู้หนึ่งกำลังนั่งแกว่งชิงช้าเล่นอย่างสบายอารมณ์ เซิ่นหว่านชิง ในชุดกระโปรงสีอ่อนนอนไม่หลับ นางจึงแอบหนีสาวใช้ออกมารับลมเย็นยามดึก

​แกรก... แง้ว...

​เสียงสวบสาบเบาๆ จากพุ่มไม้ทำให้นางหยุดชิงช้า เซิ่นหว่านชิงหยิบโคมไฟเดินเข้าไปใกล้ ก่อนจะเบิกตากว้างเมื่อเห็นก้อนขนสีขาวเปื้อนโคลนและคราบเลือด นอนหายใจรวยรินอยู่

​"ตายจริง! แมวน้อย มาจากที่ใดกันเนี่ย เหตุใดจึงบาดเจ็บเยี่ยงนี้"

​นางรีบวางโคมไฟ ย่อตัวลงช้อนร่างเล็กๆ นั้นขึ้นมาแนบอกอย่างไม่รังเกียจคราบเลือดที่เปรอะเปื้อนอาภรณ์ราคาแพงของตน จ้าวหลิงเซียวที่สติเลือนรางสัมผัสได้ถึงไออุ่นและกลิ่นหอมของดอกกุ้ยฮวา เขาพยายามจะขัดขืน แต่ไร้เรี่ยวแรง จึงถูกสตรีปริศนาผู้นี้อุ้มเข้าไปในห้องนอนอย่างง่ายดาย

​"อิงเอ๋อร์! ไปเอาน้ำอุ่นกับยาสมานแผลมาเร็วเข้า!"

​หลังจากนั้น ความโบ๊ะบ๊ะอันน่าอัปยศที่สุดในชีวิตของชินอ๋องก็เริ่มต้นขึ้น เมื่อสาวใช้ยกอ่างน้ำอุ่นเข้ามา เซิ่นหว่านชิงก็จัดการถลกแขนเสื้อ นำผ้าชุบน้ำมาเช็ดคราบเลือดและโคลนออกจากตัวเขา

​สตรีไร้ยางอาย! เจ้าจะจับตรงไหนน่ะ! เอามือออกไปจากตรงนั้นของเปิ่นหวังเดี๋ยวนี้นะ!

​จ้าวหลิงเซียวเบิกตาโพล่ง พยายามดิ้นรนหนีเมื่อฝ่ามือนุ่มนวลนั้นเช็ดถูไปทั่วเรือนร่างของเขาโดยไม่มีการเว้นที่สงวน ทว่ายิ่งพยายามขัดขืน อุ้งเท้าก็ลื่นไถลไปกับขอบอ่าง

​"อยู่นิ่งๆ สิเจ้าแมวดื้อ!" เซิ่นหว่านชิงดุเสียงเข้ม ก่อนจะใช้นิ้วชี้จิ้มลงบนจมูกสีชมพูของเขาอย่างจัง "หากเจ้ายังดิ้นอีกล่ะก็ ข้าจะให้คนครัวจับเจ้าไปตอนเสียให้สิ้นเรื่อง จะได้เลิกซน!"

​ต... ตอนงั้นหรือ!?

​คำขู่สั้นๆ แต่สะเทือนไปถึงวิญญาณชายชาตรี ชินอ๋องผู้สั่งตัดหัวคนนับพันถึงกับตัวแข็งทื่อ ยอมนั่งนิ่งๆ ให้นางเช็ดตัวและทายาแต่โดยดี ท่ามกลางเสียงหัวเราะคิกคักชอบใจของสตรีตรงหน้า ก่อนที่ความเหนื่อยล้าจะดึงให้เขาหลับลึกไปในอ้อมกอดอันอบอุ่นนั้น

​ยามเหม่า (05.00 - 06.59 น.)

​แสงตะวันแรกสาดส่องผ่านบานหน้าต่างจวนอ๋อง

​จ้าวหลิงเซียวเบิกตาขึ้นอย่างรวดเร็ว เขาลุกพรวดขึ้นนั่งบนเตียง หอบหายใจหนักหน่วง เขาก้มมองมือตนเอง... มือใหญ่หนาที่เต็มไปด้วยรอยด้านจากการจับกระบี่ มิใช่อุ้งเท้าแมวสีขาวอีกต่อไป ข่าวดีคือองครักษ์ของเขาช่วยร่างเนื้อไว้ทันและถอนพิษขั้นต้นสำเร็จ แต่ข่าวร้ายคือวิญญาณของเขาผูกติดกับแมวตัวนั้นเสียแล้ว

​เช้าวันนั้น บรรยากาศในท้องพระโรงตึงเครียดจนถึงขีดสุด ชินอ๋องที่สวมชุดขุนนางขั้นหนึ่งสีเข้ม นั่งแผ่รังสีอำมหิตอยู่หลังม่านมุกด้วยอารมณ์ที่หงุดหงิดขั้นสุด ขุนนางคนใดที่ก้าวออกมารายงานเรื่องไร้สาระ ล้วนถูกเขาด่าทอตอกหน้ากลับไปจนสั่นงันงก แทบจะปัสสาวะราดรดกางเกงกันถ้วนหน้า การว่าราชการจบลงอย่างรวดเร็วเพราะไม่มีผู้ใดกล้ายั่วโทสะพญายม

​เมื่อกลับมาถึงห้องหนังสือในจวนอ๋อง จ้าวหลิงเซียวก็ทรุดตัวลงนั่งบนเก้าอี้ ใบหน้าหล่อเหลาถมึงทึง

​"สืบได้ความว่าอย่างไร!" เขาสะบัดเสียงถามอิ่งอี องครักษ์เงาคนสนิท

​อิ่งอีคุกเข่าลง รายงานด้วยน้ำเสียงเคร่งเครียด "เรียนท่านอ๋อง สายสืบรายงานว่า พิธีกรรมที่พวกมันใช้เมื่อคืน เรียกว่า 'พิธีสังหารผลัดวิญญาณ' พ่ะย่ะค่ะ พิธีนี้จะไม่ทำให้ร่างเนื้อของท่านอ๋องสิ้นลมในทันที แต่วิญญาณจะถูกกระชากไปสิงสู่ในร่างของแมวที่เตรียมไว้... ทว่า แม้ท่านจะหนีรอดมาได้ แต่ท่านอ๋องจะมีเวลาเพียงแค่ 30 ราตรีเท่านั้น หากท่านหาทางดึงวิญญาณกลับมาประสานกับร่างเนื้ออย่างสมบูรณ์ไม่ได้ ภายในสามสิบวัน... ร่างของท่านก็จะตายจริงๆ พ่ะย่ะค่ะ!"

​เพล้ง!!

​จ้าวหลิงเซียวบันดาลโทสะ กวาดแท่นฝนหมึกและป้านชาหยกบนโต๊ะหล่นแตกกระจายเกลื่อนพื้น พังข้าวของในห้องจนกระจัดกระจายด้วยเพลิงพิโรธ

​"สามสิบวันงั้นหรือ... พวกมันกล้าเล่นสกปรกกับข้าถึงเพียงนี้!" เขากัดฟันกรอด เสียงตวาดดังก้อง "ออกไป! ออกไปให้พ้นหน้าข้าให้หมด!"

​องครักษ์และบ่าวรับใช้รีบล่าถอยออกไปอย่างรวดเร็ว ปิดประตูทิ้งให้ผู้สำเร็จราชการอยู่เพียงลำพัง

​ห้องหนังสือกลับมาเงียบสงัดอีกครั้ง จ้าวหลิงเซียวทรุดกายลงนั่งกุมขมับที่เต้นตุบๆ ด้วยความเครียดขึง พลางนึกถึงภาพเหตุการณ์เมื่อคืน... ภาพของหญิงสาวโฉมงามที่นั่งแกว่งชิงช้าอยู่ใต้แสงจันทร์ สตรีปริศนาที่ปรนนิบัติเช็ดตัวให้เขาอย่างแนบชิด และกล้าดีขู่จะจับเขาไป ‘ตอน’ !

​"นางเป็นใครกันแน่..." จ้าวหลิงเซียวพึมพำ ดวงตาคมกริบฉายแววสับสนและคาดโทษ เขากลั้นใจรอคอยให้ราตรีมาเยือนอีกครั้ง เพื่อจะได้กลับไปสืบหาฐานะของสตรีใจกล้าผู้นั้น!