บทนำ เรื่องเล่าพยายมราช!!

​ปัง!

​เสียงไม้ตบโต๊ะของนักเล่านิทานชราดังก้องกังวาน ทำลายความสงัดของค่ำคืนอันมืดมิดในโรงเตี๊ยมอันดับหนึ่งแห่งเมืองหลวงจนเงียบกริบ แขกเหรื่อทุกโต๊ะที่กำลังล้อมวงดื่มสุราต่างหยุดชะงัก ชะเง้อคอหันไปจับจ้องเป็นตาเดียว แสงโคมไฟสลัวยามวิกาลขับเน้นให้บรรยากาศดูขลังและน่าลึกลับยิ่งขึ้น

​"วันนี้... ยามราตรีเคลื่อนคล้อย เราจะมากล่าวถึงบุรุษผู้ที่เพียงแค่นามถูกเอ่ย ทารกที่กำลังแผดเสียงร้องจ้ายังต้องหยุดสะอื้น บุรุษผู้กุมชะตากรรมของแผ่นดินต้าจ้าวไว้ในอุ้งมือ... ผู้สำเร็จราชการ ชินอ๋อง ‘จ้าวหลิงเซียว’!"

​ทันทีที่สามพยางค์นี้หลุดออกจากปาก บรรยากาศในโรงเตี๊ยมพลันเย็นเยียบลงหลายส่วน ผู้คนพากันกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก บ้างหันซ้ายแลขวาด้วยความหวาดผวา ราวกับกลัวว่าองครักษ์เสื้อแพรของจวนอ๋องจะแฝงกายอยู่ตามมุมมืดในความมืดมิดนี้

​นักเล่านิทานลูบเคราขาวขุ่นของตน ก่อนจะเริ่มเอื้อนเอ่ยด้วยน้ำเสียงแหบพร่าทว่าทรงพลัง

​"นับตั้งแต่อดีตฮ่องเต้เสด็จสวรรคตเมื่อสามปีก่อน ฮ่องเต้น้อยเพิ่งจะมีพระชนมายุเพียงเจ็ดชันษา ราชสำนักระส่ำระสาย ขุนนางกังฉินเหิมเกริม ทว่าชินอ๋องจ้าวหลิงเซียวผู้นี้... กลับก้าวขึ้นมาว่าราชการหลังม่านมุกอย่างอาจหาญ! พวกเจ้าคิดหรือว่าความสงบสุขของแผ่นดินนี้ได้มาด้วยความเมตตาปรานี? ผิดมหันต์! มันแลกมาด้วยภูเขาซากศพและทะเลโลหิตต่างหากเล่า!"

​ชายชรากวาดสายตามองฝูงชนที่กำลังเบิกตากว้าง สูดลมหายใจลึกแล้วเอ่ยต่อ

​"ขุนนางเฒ่าหน้าเนื้อใจเสือที่บังอาจต่อต้านและฉ้อราษฎร์บังหลวง ชินอ๋องเพียงนั่งจิบชาชั้นเลิศอยู่เบื้องหลังม่านมุกในท้องพระโรง เขาตวัดปลายพู่กันจุ่มหมึกสีชาด สั่งประหารเจ็ดชั่วโคตรโดยที่ดวงตาคมกริบคู่นั้นไม่แม้แต่จะกะพริบ! นับตั้งแต่ขึ้นควบคุมราชสำนัก ขุนนางฉ้อฉลที่ถูกเขากวาดล้างไปมีมากกว่าสิบสองตระกูล ผู้คนนับพันชีวิตต้องเซ่นสังเวยคมดาบ โลหิตไหลนองอาบย้อมลานประหารจนกลายเป็นสีแดงฉาน ไม่สนหน้าไหนทั้งสิ้น!"

​"แต่ที่น่าครั่นคร้ามที่สุด..." นักเล่านิทานหรี่ตาลง น้ำเสียงลดต่ำลงคล้ายกระซิบ ทว่ากลับดังก้องไปถึงขั้วหัวใจของผู้ฟัง "คือวิปโยคกบฏฉีอ๋อง... ฉีอ๋องผู้เป็นพระอนุชาต่างมารดา บังอาจวางยาพิษปลงพระชนม์อดีตฮ่องเต้ซึ่งเป็นพระเชษฐาแท้ๆ คืนนั้นชินอ๋องหาได้รอให้ศาลต้าหลี่ไต่สวนความ เขาสวมชุดเกราะสีนิล นำทัพบุกพังประตูจวนฉีอ๋องด้วยตนเอง!"

​"ละ... แล้วเกิดอันใดขึ้นเล่า?" ชายขี้เมาผู้หนึ่งใจกล้าตะโกนถาม เสียงสั่นเครือ

​"ชินอ๋องเหยียบย่างฝ่าดงกระบี่เข้าไปในห้องโถง ลากคอฉีอ๋องที่กำลังสั่นงันงกออกมากระแทกกับพื้นหินศิลา... แล้วใช้กระบี่คู่กาย ปาดคอผู้เป็นน้องชายต่างมารดาด้วยมือของตนเองอย่างมหันตภัย! แต่นั่นยังมิใช่จุดจบ!"

​ไม้ตบโต๊ะดัง ปัง! อีกครา ปลุกเร้าความหวาดกลัวท่ามกลางแสงตะเกียงวับแวม

​"พญายมผู้นั้นบั่นเศียรของฉีอ๋อง แล้วสั่งให้นำไปแขวนประจานไว้เหนือป้ายหน้าจวน! เล่าขานกันว่าดวงตาของฉีอ๋องยังคงเบิกโพลงจ้องมองผู้คน โลหิตหยดรินย้อมธรณีประตูไม่แห้งขอด ความเหี้ยมโหดนี้ทำเอาชาวบ้านและคหบดีที่อาศัยอยู่ในตรอกนั้นหวาดผวาจนสติแตก พากันอพยพย้ายหนีทิ้งจวนกันชั่วข้ามคืน จนบัดนี้ ตรอกที่เคยคึกคักหรูหราที่สุดในเมืองหลวง... กลับกลายเป็นตรอกร้างผีสิงที่ไม่มีผู้ใดกล้าแม้แต่จะเดินเฉียดกราย! บุรุษผู้นั้นไร้หัวใจ ไร้ความปรานี เป็นพญายมเดินดินโดยแท้!"

​เรื่องเล่าอันชวนขนลุกจบลงพร้อมกับเสียงสูดลมหายใจเฮือกใหญ่ของผู้คนในโรงเตี๊ยม

​ทว่าท่ามกลางความหวาดผวาของฝูงชน... ณ มุมเงียบสงบชั้นสองของโรงเตี๊ยม สตรีโฉมงามผู้หนึ่งกำลังนั่งจิบชาหลงจิ่งชั้นเลิศด้วยท่วงท่าสง่างามดุจกิ่งหลิวลู่ลม

​เซิ่นหว่านชิง คุณหนูใหญ่แห่งจวนราชครู วางถ้วยชาเคลือบศิลาดลลงบนโต๊ะอย่างแผ่วเบา มุมปากอิ่มยกยิ้มบางเบา ภายใต้ผ้าคลุมหน้าสีโปร่งบาง

​"ช่างเป็นบุรุษที่โหดเหี้ยมสมคำร่ำลือจริงๆ" นางพึมพำกับตนเอง น้ำเสียงราบเรียบระคนขบขัน

​"แต่คุณหนูเจ้าคะ ได้ยินมาว่าเมื่อคืนเกิดเรื่องใหญ่ที่จวนชินอ๋อง" สาวใช้คนสนิทที่ยืนอยู่เบื้องหลังก้มลงกระซิบ "มีข่าววงในหลุดรอดมาว่า ท่านอ๋องถูกลอบวางยาพิษลี้ลับจนหมดสติไป โชคดีที่องครักษ์เงาลับฝีมือดีบุกเข้าไปช่วยชีวิตไว้ได้ทันท่วงที และพาร่างของท่านอ๋องฝ่าวงล้อมกลับไปรักษาตัวที่จวนอ๋องได้อย่างปลอดภัย ตอนนี้ร่างจริงของเขายังคงนอนไม่ได้สติอยู่เลยเจ้าค่ะ"

​เซิ่นหว่านชิงเลิกคิ้วเรียวขึ้นเล็กน้อย "โอ้? พญายมผู้นั้นก็มีวันพลาดท่าด้วยหรือเนี่ย... น่าเวทนายิ่งนัก"

​น้ำเสียงของนางหาได้มีความเวทนาเจือปนอยู่เลยแม้แต่น้อย ทว่าดวงตาดอกท้อคู่สวยกลับทอประกายขบขันเบาๆ นางละสายตาจากเบื้องล่าง ก้มลงมองตะกร้าไม้ไผ่สานใบเล็กที่วางอยู่บนตั่งนุ่มข้างกาย

​ในจังหวะนั้นเอง... แสงจันทร์นวลตาพลันสาดส่องเข้ามาทางหน้าต่างปะทะกับร่างก้อนขนสีขาวปลอดในตะกร้า มันค่อยๆ ขยับตัวแล้วลืมตาโพลงขึ้นมา!

​ดวงตาสีฟ้าอำพันคู่นั้นทอประกายวาวโรจน์ สติสัมปชัญญะของ จ้าวหลิงเซียว หวนคืนมาอย่างสมบูรณ์ในร่างของสัตว์สี่เท้า และเมื่อหูแมวอันว่องไวของเขาได้ยินเสียงนักเล่านิทานด้านล่างพรรณนาถึงตอนที่เขาบั่นคอฉีอ๋องประจานจนตรอกนั้นรกร้าง ใบหน้าแมวสีขาวฟูฟ่องก็เริ่มบิดเบี้ยว หนวดแมวกระตุก ใบหูลู่ลง และ หน้ามุ่ยขึ้นเรื่อยๆ ด้วยความเดือดดาล

​พวกเจ้าจะไปรู้อันใด! ฉีอ๋องมันสมควรแล้ว! มันกล้าสวมรอยวางยาพิษปลงพระชนม์เสด็จพี่แท้ๆ ของข้า จิตใจชั่วช้าสารเลวเยี่ยงนั้น แค่โดนบั่นคอแขวนประจานยังนับว่าปรานีไปด้วยซ้ำ!

​ยิ่งพอนางเอกเอ่ยคำว่า 'น่าเวทนายิ่งนัก' ด้วยน้ำเสียงเยาะหยัน จ้าวหลิงเซียวในร่างแมวขาวแทบจะกระโจนออกจากตะกร้าไปตะปบหน้านางให้รู้แล้วรู้รอด สตรีผู้นี้กล้าดีอย่างไรมาเวทนาพญายมอย่างเขา!

​เซิ่นหว่านชิงเห็นแมวตัวโปรดตื่นขึ้นมาพร้อมกับทำหน้าบึ้งตึง หนวดกระตุกยิบๆ หน้าตามุ่ยจนบี้แบนก็นึกเอ็นดู นางหัวเราะเบาๆ ในลำคอ เอื้อมมือเรียวขาวผ่องดุจหยกสลักหมายจะอบรมสั่งสอนให้มันอารมณ์ดี ปลายนิ้วอ่อนนุ่มสอดเข้าใต้คางฟูๆ แล้วเริ่มลงมือเกาอย่างช่ำชอง

​"เด็กดี ตื่นมาก็ทำหน้าบึ้งเชียว โกรธข้าหรือไร..." นางเอ่ยเสียงหวานหยดย้อย

​สัมผัสอุ่นวาบที่ใต้คางทำเอาสัญชาตญาณสัตว์ในร่างต้านทานไม่อยู่ ความฟินแล่นขึ้นสมองจนจ้าวหลิงเซียวเผลอจะเคลิ้มตาม ทว่าจิตวิญญาณชินอ๋องผู้สูงส่งกลับกู่ร้องด้วยความอัปยศสูงสุด สตรีหน้าเหม็น! กล้าดียังไงเอาปลายนิ้วมาลบหลู่เกียรติของเปิ่นหวัง! ข้าไม่ใช่สัตว์เลี้ยงของเจ้านะ!

​ความโกรธระคนอับอายทำให้อารมณ์ของเขาปะทุถึงขีดสุด ทันใดนั้น จ้าวหลิงเซียวในร่างแมวขาวก็อ้าปากกว้างแล้ว งับหมับเข้าที่มือนางเอกเต็มแรง!

​งับ!

​"โอ๊ย!" เซิ่นหว่านชิงสะดุ้งโหยง รีบชักมือกลับทันที นางมองรอยฟันแมวเล็กๆ บนหลังมือที่ขึ้นรอยแดง ก่อนจะตวัดสายตาไปมองเจ้าตัวดีในตะกร้า ที่ยามนี้ยืนสี่ขา โก่งตัวขู่ฟ่อ หน้าตามุ่ยดุดัน ราวกับจะบอกว่า 'หากกล้าแตะต้องข้าอีก ข้าจะกัดเจ้าให้จมเขี้ยว!'

​แทนที่จะโกรธ คุณหนูใหญ่จวนราชครูกลับเลิกคิ้ว มองแมวขาวตัวน้อยด้วยแววตาพึงพอใจระคนท้าทาย พลางลูบรอยแผลบนมือตนเองเบาๆ

​"หึๆ... ดุเสียจริงนะไป๋อวี้ ถ้าแกมีนิสัยร้ายกาจแบบฉีอ๋อง..บาปมันจะส่งผลให้ไม่ตายดีรู้ไหม..."

งับ!!

แล้วแมวน้อยขนสีขาวก็กัดไปอีกหนึ่งที ทำเอานางร้องเสียงหลงอย่าทรมาน!