บทที่ 4

“เฮียมังกร”

ดวงหน้าหวานซีดเผือดราวกับกระดาษ พร้อมกับอุทานด้วยเสียงอันแผ่วเบา แต่คนที่อยู่ด้านหน้าของเธอกลับได้ยิน

ปันหันมามองคนดีด้วยความแปลกใจ เพราะไม่คิดว่าผู้หญิงเชยๆ แต่งตัวไม่เป็น จะรู้จักคนอย่างมังกรได้ ความทะนงตนทำให้เธอมั่นใจว่ายังไงมังกรก็เลือกเธอที่เป็นถึงดาวของร้าน มากกว่าเด็กหน้าตาบ้านๆ อย่างคนดีแน่นอน

มังกร ฟาน ชายหนุ่มลูกครึ่งไทยจีน ที่บ้านเปิดธุรกิจทองคำและเพชรพลอย มีผับเปิดอยู่ย่านเมืองกรุงอีกหลายแห่ง อีกทั้งยังเป็นเจ้าของธุรกิจบ่อนพนันอย่างถูกกฎหมายที่มาเก๊า เรียกได้ว่ารวยระดับพันล้านเลยก็ว่าได้ แขกกระเป๋าหนักขนาดนี้ใครก็อยากดูแลในค่ำคืนนี้

“เด็กๆ มากันครบแล้วนะคะ คุณมังกรเชิญเลือกได้เลย หรือจะเป็นหนูปันคนดีคนเดิมของเจ๊ก็ได้นะคะ”

เจ้าของร้านถึงกับออกมาต้อนรับด้วยตัวเอง พร้อมกับแนะนำเด็กๆ ให้มังกรเลือกสรรตามใจชอบ ซึ่งแต่ละคนจะมีริบบิ้นพร้อมกับเบอร์ประจำตัวติดอยู่ที่ข้อมือ

ดวงตาคมกริบมองร่างเล็กที่ค่อยๆ ขยับตัวออกห่าง ต้องออกจากห้องนี้ให้เร็วที่สุด ทว่ามีหรือที่เธอจะรอดพ้นสายตาเหยี่ยวไปได้

“ฉันต้องการเด็กคนนั้น”

จงใจเอ่ยเรียกเสียงดังพร้อมกับชี้ไปยังร่างบาง จนทำให้หญิงสาวถึงกับชะงักเท้าไม่สามารถก้าวต่อได้ ก่อนที่ทุกคนจะหันมามองเธอเป็นสายตาเดียวกันโดยมิได้นัดหมาย มังกรเลือกเธออย่างนั้นหรือ

“อุ๊ย...คุณมังกรเนี่ยตาถึงจริงๆ นะคะ เด็กคนนี้พึ่งมาทำงานวันนี้เป็นวันแรกเลย หุหุ คนดี...หนูลูก คุณมังกรเขาเรียกแล้ว มานี่ๆ มาหาคุณเขาสิคะ”

เปียพูดพร้อมกับกวักมือเรียกด้วยรอยยิ้มกริ่ม วันนี้ปลาใหญ่เปิดบิลพร้อมกับเรียกเด็กใหม่เข้าบริการ อย่างน้อยคืนนี้เด็กของเธอต้องฟันค่าดริ๊งก์อย่างน้อยหลายหมื่นอย่างแน่นอน

ผิดกับร่างบางที่ตอนนี้หัวใจเต้นไม่เป็นจังหวะด้วยความตื่นเต้น เหงื่อผุดตามกรอบหน้าและมือน้อยๆ ทั้งที่ห้องนี้ก็เปิดแอร์ถึงยี่สิบองศาด้วยกัน เธอหมุนตัวหันมาปั้นหน้ายิ้มปลอบใจตัวเองมันก็แค่เรื่องบังเอิญเท่านั้น เขาจำเธอไม่ได้หรอก เพราะปกติแล้วตอนที่เจอกันเธอก็มักจะหลบหน้าเขาอยู่เป็นประจำ อีกทั้งยังเคยคุยกันเพียงแค่คำสองคำเท่านั้น ไม่เป็นไรนะคนดี แค่ปั้นหน้ายิ้มเหมือนเธอไม่เคยรู้จักเขาก็พอ

“วันนี้แค่นี้แหละเจ๊ ผมต้องการความเป็นส่วนตัว”

เจ้าของดวงตาเฉี่ยวพูดบอก ก่อนที่จะยกแก้วสีน้ำอำพันขึ้นดื่ม

“เอ่อ...น้องแค่คนเดียวเองเหรอคะ”

เจ้าของร้านหน้าเหวอเล็กน้อย ปกติแล้วมังกรจะเรียกเด็กทีละมากๆ มากเอ็นเตอร์เทรน แต่วันนี้มาแปลกกลับเลือกเด็กเพียงคนเดียวเท่านั้น แถมยังเป็นเด็กใหม่อย่างคนดีอีกด้วย แม้นว่าจะกังวลอยู่บ้าง แต่ถึงอย่างนั้นเธอก็ไม่อาจขัดใจลูกค้าได้

“เสี่ยคะ ปันว่า...”

“ฉันบอกแล้วไงว่าฉันต้องการความเป็นส่วนตัว หูหนวกหรือไง”

พูดบอกอย่างชัดเจน ทำเอาหญิงสาวถึงกับหน้าชาเลยทีเดียว เสียงหัวเราะดังขึ้นเบาๆ จากบรรดาสาวๆ ด้วยกัน จนเธอต้องหันไปตวัดตาดุใส่ไม่ลืมที่หันมามองหน้าคนดีด้วยความไม่พอใจ หลายคนซุบซิบนินทาว่าปันถูกเสี่ยมังกรเขี่ยทิ้ง และคนที่จะเข้ามาเป็นคนโปรดคนต่อไปนั่นก็คือเด็กใหม่อย่างคนดี กระทืบเท้าเปิดประตูออกไปด้วยความไม่พอใจ ไม่นานทุกคนต่างทยอยออกจากห้องจนหมด

ความเงียบเข้าครอบงำจนรู้สึกน่าอึดอัด เล่นเอาคนดีอยากจะหายไปจากตรงนี้เลยด้วยซ้ำ เธอประหม่าจนต้องกุมมือตัวเองไว้

ต้องทำให้ได้สิคนดี งานแค่นี้เอง เธอมันเก่ง เธอมันแน่อยู่แล้ว

“คะ คือ...”

คนดีเอ่ยทำลายความเงียบ ทว่าก็ต้องชะงักไปเมื่อตอนนี้มังกรมองเธอด้วยสายตาเรียบนิ่งราวกับดูท่าทีของเธออยู่

“ทำไมถึงมาทำงานแบบนี้” เอ่ยถามเสียงเรียบ

“คะ....คุณคงเข้าใจผิด” คนดีพยายามจะปฏิเสธ ทว่ากลับถูกมังกรลุกขึ้นมาดึงข้อมือบางไว้จนเธอรู้สึกเจ็บ

“คิดว่าเฮียโง่หรือไงถึงจำเราไม่ได้ นี่แต่งตัวอะไร ถ้ายัยเหมยรู้ จะเสียใจมากแค่ไหน ที่เพื่อนตัวเองมาทำงานแบบนี้”

เมื่อพูดถึงเหมยลี่ มันทำให้คนดีถึงกับน้ำตาคลอ เหมยลี่คือเพื่อนรักของเธอและเป็นน้องสาวแท้ๆ ของมังกร เธอรู้จักกับเหมยลี่ตั้งแต่อยู่ปีหนึ่ง ทั้งที่เธอเป็นถึงลูกคนมีเงินมีอำนาจแต่กลับไม่ถือตัวอีกทั้งยอมเป็นเพื่อนกับเธอ คนดีเป็นเด็กทุนที่สอบเข้ามาเรียนได้ แต่ถึงค่าเทอมจะไม่ได้จ่ายแต่มันก็ต้องมีค่าอื่นๆ ที่ต้องรับผิดชอบ ซึ่งเธอจะถอดใจไม่เรียนต่อตั้งแต่เทอมแรกแล้ว ทว่าเหมยลี่นั้นกลับให้กำลังใจอีกทั้งยังคอยช่วยเหลือจนคนดีเรียนจนจบปีสาม

“เฮียอย่าบอกเรื่องนี้กับเหมยลี่ได้ไหมคะ คนดีขอร้อง”

หญิงสาวพนมมือไหว้ ขอร้องให้มังกรไม่บอกเรื่องนี้กับเหมยลี่ เธอกลัวเพื่อนรักเสียใจและผิดหวังในตัวเธอ คนดีละอายใจที่จะเล่าเรื่องที่เธอหนีออกจากบ้านให้เหมยลี่ฟัง เธอเชื่อว่าหากเธอเอ่ยปากขอความช่วยเหลือกับเพื่อนรัก เหมยลี่ก็จะยอมช่วยเธอ แต่นั่นคือสิ่งที่คนดีไม่ต้องการ เธอไม่อยากให้ใครมาเดือดร้อนเพราะเธออีกแล้ว คนดีตั้งใจไว้ว่าเธอจะต้องแก้ปัญหาเรื่องนี้ด้วยตัวเองจนถึงที่สุด

“แล้วจะทำงานนี้ต่อไปหรือไง”

“ค่ะ ตอนนี้หนูลำบากจริงๆ แต่คนดีไม่อยากบอกเรื่องนี้กับเหมยลี่ค่ะ คนดีกลัวว่าเหมยลี่เสียใจ” หญิงสาวบอกด้วยสายตาแน่วแน่ เธอตัดสินใจแล้วว่าจะทำแบบนี้

“หึ...ถ้าอยากได้เงินมากขนาดนั้นเฮียก็จะไม่บอกเหมยลี่ก็ได้”

“...”

“แต่ว่านะ จะให้เฮียไม่บอกกับเหมยลี่มันก็ต้องมีข้อแลกเปลี่ยนสักหน่อย”

ชายหนุ่มพูดบอกเสียงเรียบพร้อมกับเอาลิ้นดุนกระพุ้งแก้ม ก่อนจะเชยคางมนจ้องมองตากลมอย่างลึกซึ้ง สองสายตาสบกัน จนหญิงสาวสะท้านไปทั่วร่าง

เป็นครั้งแรกที่เธอสบตาเขาตรงๆ ดวงตาสีสนิมคู่นั้น ดวงตาที่เธอพยายามหลีกเลี่ยงมาโดยตลอด

ใช่...เธอชอบมังกร ชอบมานานแล้ว หากย้อนไปคงจะเป็นตั้งแต่ที่เธอเจอเขาเมื่อสี่ปีก่อน วันนั้นเป็นวันเกิดของเหมยลี่ เธอได้เจอกับเขาเป็นครั้งแรก แต่เพราะความไม่มั่นใจในตัวเอง และอีกฝ่ายเป็นพี่ชายของเพื่อนสนิททำให้เธอเก็บงำความรู้สึกของเธอไว้เสมอมา

“เฮียต้องการอะไรกันแน่”

“เราทำงานอยู่ไม่ใช่เหรอ งั้นก็ทำให้เฮียพอใจสิ แล้วเฮียจะจ่ายให้เราไม่อั้นเลย เราอยากได้เงินไม่ใช่หรือไง”

คำเย้ยหยันทำให้เรียวปากสวยเม้มเข้าหากันแน่น ด้วยนิสัยดื้อดึงเป็นทุนเดิมทำให้คนดีตกปากรับคำท้าของชายหนุ่มโดยไม่ยั้งคิด ในเมื่อตอนนี้เธอเองก็ไม่มีทางเลือก

“เฮียพูดแล้วนะคะ อย่าคืนคำล่ะ”

เมื่อเหล้าเข้าปากความขมแผ่ไปทั่วลิ้นเล็ก คนดีต้องซู้ดปากร้องอ้าเพราะความร้อนของแอลกอฮอล์ เธอพึ่งยกดื่มไปได้เพียงแค่สี่แก้วเป๊กใบหน้าหวานก็ถึงกับหน้าแดงเลยทีเดียว ก่อนจะค่อยๆ เช็ดคราบน้ำเมาที่มุมปาก มองชายหนุ่มผู้เป็นพี่ชายเพื่อนสนิทอย่างท้าทาย

“ไม่ไหวแล้วหรือไงเรา” พูดจบก็ยกดื่มน้ำสีชมพูหวานเข้าปาก แม้นว่าตัวเองจะดื่มไปแก้วที่สิบแล้วก็ตาม แอลกอฮอล์แค่นี้ไม่สามารถที่จะทำอะไรเขาได้หรอก

ตอนแรกมังกรยอมรับว่าตกใจที่เห็นเพื่อนสนิทของน้องสาวมาทำงานที่ร้านนี้ ก่อนหน้านี้เขาเจอกับคนดีเพียงแค่สองสามครั้งเท่านั้น วันแรกที่เจอกันก็คืองานเลี้ยงวันเกิดของเหมยลี่ เขาจำเด็กคนนี้ได้ ใบหน้าสวยถูกซ้อนภายใต้กรอบแว่น แถมเจ้าตัวชอบถักเปียสองครั้ง ใส่ชุดวอร์มเก่าๆ มางาน หญิงสาวไม่ได้พูดคุยกับใครตลอดทั้งงาน และทำตัวเหมือนตัวเองเป็นอากาศธาตุที่ใครๆ ก็มองไม่เห็น

ตอนนั้นเขายอมรับว่าไม่เคยเห็นเด็กคนนี้อยู่ในสายตาเลยด้วยซ้ำ แต่ว่าตอนนี้ความคิดของมังกรเปลี่ยนไป เพื่อนของน้องสาวคนนี้ช่างดูน่าสนใจ อีกทั้งรูปร่างหน้าตาที่ไม่สวยจัดแต่ก็มองไม่มีเบื่อ และที่สำคัญหน้าอกที่ใหญ่เกินตัวมันทำให้เขาเปลี่ยนความคิดเสียแล้วสิ

“ใครบอก หนูยังไหวหรอก อึก เฮียนั่นแหละ ไหวไหม อึก เปิดอีกสักห้าสิบดริ๊งก์สิคะเฮีย คนดียังไม่เมาเลยนะ”

คนเมาเริ่มใจกล้าพูดออดอ้อนราวกับแมวน้อย หญิงสาวเอาตัวแนบชิดกับแขนแกร่งคลอเคลียอยู่แบบนั้น จงใจเอาหน้าอกใหญ่เบียด เผื่อว่ามังกรจะยอมเพิ่มดริ๊งก์ให้กับเธอ ตอนนี้ไม่ว่าอะไรที่ได้เงินเธอก็ยอมทำหมด ความละอายใจหายไปหมดสิ้นเพราะฤทธิ์จากน้ำเปลี่ยนนิสัยที่เจ้าตัวดื่มเข้าไป

“ถ้าอยากให้เฮียเปิดดริ๊งก์ให้เรา เอาอย่างนี้ดีไหม ถ้าหนูทำให้เฮียพอใจ เฮียยอมจ่ายให้เราต่างหาก สนใจไหม” ยื่นข้อเสนอให้คนตัวเล็ก

คำพูดที่ทำเอาคนดีถึงกับชะงักไป ความโลภทำให้เธอลังเล ริมฝีปากบางเม้มเข้าหากันแน่น ถึงเธอจะเมาเธอก็รู้ว่ามังกรพูดถึงอะไร จะเอายังไงดีระหว่างศักดิ์ศรีที่กินไม่ได้ กับการยอมเสียหนึ่งครั้งแลกกับอนาคต ถ้าหากว่ามังกรยอมจ่าย มันก็คุ้มไม่ใช่เหรอ

“สองแสน ถ้าเฮียยอมจ่าย คืนนี้คนดีจะบริการให้เฮียประทับใจจนลืมไม่ลงเลยค่ะ”

เสียงหวานพูดกรอกข้างหู ก่อนจะงับที่ใบหูของชายหนุ่มเบาๆ กลิ่นน้ำหอมแบรนด์ดังลอยปะทะเข้ากับจมูก จนเธอไม่รู้ว่าอาการมึนหัวนั้นมาจากกลิ่นฉุนของน้ำหอมหรือเหล้าที่เธอดื่มกันแน่

“ตกลง”

พูดจบพร้อมกับจับร่างเล็กมาประกบปากอย่างไม่ทันตั้งตัว หญิงสาวเบิกตากว้างรู้สึกตกใจ เมื่อลิ้นร้อนถูกสอดใส่เข้ามาดูดลิ้นเล็กจนร่างเล็กอ่อนระทวย นี่สินะที่เขาเรียกว่าจูบ สองมือเล็กเกาะไหล่กว้างพร้อมกับโต้ตอบด้วยความไม่รู้ประสา หัวใจดวงน้อยเต้นรัว ความรู้สึกวาบหวามทำให้เธอคล้อยตามเกมที่ร่างสูงได้วางไว้

คนดีไม่รู้เลยว่าการที่เธอทำแบบนี้ก็เหมือนการที่เธอกำลังเล่นกับไฟ ไฟที่พร้อมจะเผาเธอให้มอดไหม้กลายเป็นผุยผง ทว่าเธอก็ยอมที่จะก้าวไปหามันโดยที่ไม่มีวันหันหลังกลับอย่างแน่นอน