ตอนที่ 28

           “น้อยๆหน่อยไอ้เวรนี่เด็กบ้านกู”

            ผมว่าไอ้คชาออกมาตรงๆอันที่จริงผมก็ไม่เคยไปยุ่งกับมันว่ามันจะไปหลีสาวคนไหน แต่พอเป็นน้ำอิงผมก็อดที่จะพูดออกมาแบบนั้นไม่ได้

            “กูยังไม่ได้ทำอะไรเลย ก็แค่ทักทายกันเฉยๆ มึงนั่นแหละเป็นอะไร”

            “ไม่ได้เป็นอะไร แต่นี่เด็กที่บ้านกู”

            “จะเก็บไว้แดกเองสินะมึง อย่าคิดว่ากูไม่รู้ทันมึง”

            ประโยคหลังมันหันมาพูดให้ได้ยินกันแค่พวกผมสามคน พูดจบมันก็มองอย่างคนเหนือกว่าที่รู้ทันผม ผมแค่มองมันดุๆแล้วไม่พูดอะไรต่อ ขี้เกียจเถียงกับมันต่อ

            ฉันได้แต่มองเขาคุยกันตาปริบๆเหมือนแอลกอฮอล์ที่ดื่มเข้าไปเริ่มจะออกฤทธิ์แล้ว ฉันเริ่มรู้สึกมึนๆหัวแต่ก็ยังไหวอยู่แล้วหันมาทางน้ำฟ้าแล้วเอ่ยถามเพื่อนว่าจะกลับกันหรือยัง

            “ฟ้าเราจะกลับกันหรือยังเราเริ่มมึนๆหัวแล้วด้วย”

            “คือว่าที่บ้านเรามีธุระด่วนน่ะ เดี๋ยวเราไปส่งอิงที่คอนโดเราก่อนเดี๋ยวค่อยกลับบ้าน”

            “ฟ้ากลับเลยเดี๋ยวที่บ้านรอเดี๋ยวเราเรียกรถกลับเองได้”

            “ไม่ได้หรอกอิงเราเป็นห่วงแล้วรับปากป้านาไว้แล้วด้วย”

            “คือไม่เป็นไรจริงๆฟ้าเรากลับได้ ป้าไม่ว่าอะไรหรอกรีบกลับไปทำธุระเถอะเดี๋ยวที่บ้านรอ”

            ฉันเอ่ยบอกกับเพื่อนออกไปจากใจจริงฉันกลับเองได้จริงๆ ฉันไม่อยากให้เพื่อนเป็นกังวลกับฉันด้วยดูแล้วที่บ้านฟ้าน่าจะมีธุระด่วนจริงๆถึงให้ฟ้ารีบกลับเวลาดึกขนาดนี้ ฟ้าเอาแต่มองหน้าฉันด้วยสายตาเป็นกังวลและรู้สึกไม่ดีที่ต้องให้ฉันกลับเองทั้งๆที่ตอนแรกคุยกันไว้ว่าจะนอนด้วยกัน

            “เรากลับเองได้จริงๆฟ้า”

            “ไม่ต้องห่วงน้ำอิงหรอก เดี๋ยวกลับพร้อมฉัน ฉันก็กำลังจะกลับพอดี”

            พอผมพูดจบไอ้เพื่อนสองตัวมันก็มองผมยิ้มๆโดยเฉพาะไอ้คชาที่มันยิ้มเหมือนล้อผม แล้วมันก็กระชิบที่หูของผม“เข้าทางเลยนะมึง มึงนี่มันร้ายจริงๆ”

แล้วมันก็ยิ้มเย้ยหยันส่งมาให้ผมอีกทีนึง ว่าผมเป็นอย่างที่มันว่าจริงๆ

            “เอ่อ……คืออิงกลับเองได้ค่ะ ไม่รบกวนคุณแพกซ์ดีกว่าค่ะ”

            ฉันบอกเขาไปตามจริงว่ากลับเองได้ไม่อยากรบกวนเขาให้ไปเป็นภาระของเขาอีก และฉันก็ไม่อยากอยู่ใกล้เขาด้วยเพราะมันมีความรู้สึกบางอย่างเวลาฉันอยู่ใกล้กับเขา

“อย่าดื้อน้ำอิง ยืนยังเซตาก็จะลืมไม่ขึ้นอยู่แล้วยังจะมาอวดดีอีก”

            “คือว่า…...”

            “ไปกลับ”

             ยังไม่ทันที่ฉันจะเอ่ยข้ออ้างที่จะกลับเองจบ เขาก็เอื้อมมือมาจับที่ข้อมือของฉันและกระตุกเบาๆจนฉันต้องก้าวตามเขาดีนะที่ไม่ล้มคนยิ่งมึนๆหัวอยู่ พอเขาจับข้อมือฉันแล้วหันหลังกำลังออกจากร้าน ก็เอ่ยบอกเพื่อนทั้งสองของเขา