บทที่ 4

เมื่อกลับมาถึงห้องผู้ป่วย เสิ่นสืออี้ก็หายตัวไปแล้ว บนเตียงมีเพียงใบเสร็จค่ารักษาพยาบาลที่มีลายเซ็นของเขาวางอยู่

พยาบาลที่อยู่ข้างๆ อธิบายว่า “เขาเพิ่งจ่ายเงินเสร็จก็รีบร้อนออกไปเลยค่ะ สงสัยคงจะมีธุระด่วน”

ฉันจ้องมองใบเสร็จใบนั้นเขม็ง ผ่านไปเนิ่นนานถึงถามเสียงเบา “ตอนเขาไป ท่าทางเขาเป็นยังไงคะ?”

พยาบาลนึกย้อนดูครู่หนึ่ง แล้วตอบว่า “ดูอาการไม่ค่อยดีเลยค่ะ ขอบตาแดงๆ เหมือนร้องไห้มา”

ร้องไห้?

ฉันกำกระดาษแผ่นนั้นแน่นขึ้นไปอีก

เสิ่นสืออี้ ดูท่าฉันจะประเมินความรักที่คุณมีต่อเจียงอวิ๋นเหยาต่ำไปจริงๆ

“คุณคะ เป็นอะไรหรือเปล่า? ไม่สบายตรงไหนอีกไหมคะ?”

ฉันส่ายหน้า หันไปบอกพยาบาล “ช่วยทำเรื่องออกจากโรงพยาบาลให้ฉันทีค่ะ”

พยาบาลเงยหน้ามองด้วยความตกใจ “แต่ร่างกายของคุณยัง…”

“ฉันไม่อยากอยู่ที่นี่แล้วค่ะ”

ฉันไม่อยากอยู่ในสถานที่ที่ยังหลงเหลือกลิ่นน้ำหอมของเจียงอวิ๋นเหยาอีกต่อไปแล้ว

หลังจากออกจากโรงพยาบาล ฉันไม่ได้กลับไปที่วิลล่าของเสิ่นสืออี้ แต่กลับไปที่บ้านของตัวเอง

พอเห็นฉัน หลินเจ๋อเฟิงก็ตกใจมาก “หยวนชิง เธอไม่ได้นอนโรงพยาบาลอยู่เหรอ? ทำไมจู่ๆ ถึงกลับมาล่ะ?”

ขอบตาฉันร้อนผ่าว โผเข้ากอดพี่ชายเต็มแรง น้ำตาไหลรินเปียกชุ่มหัวไหล่เขา

“อ้าว น้องหยวนชิงเป็นอะไรไปเหรอจ๊ะ?”

เสียงของเจียงอวิ๋นเหยาดังขึ้นข้างหู

ฉันรีบผละออกจากอ้อมกอดพี่ชาย หันขวับไปมองเธอ “คุณมาอยู่ที่นี่ได้ยังไง?”

พี่ชายอธิบายอยู่ข้างๆ “พวกเราจัดงานเลี้ยงต้อนรับอวิ๋นเหยากันที่นี่น่ะ เธอคือนางเอกของวันนี้เชียวนะ”

ฉันสบตากับเจียงอวิ๋นเหยา แววตาของเธอเต็มไปด้วยการยั่วยุและเยาะเย้ยอย่างชัดเจน

พี่ชายลูบหัวฉัน “หยวนชิง เมื่อกี้เป็นอะไรไป? ทำไมถึงร้องไห้ล่ะ มีใครรังแกเธอเหรอ?”

ฉันส่ายหน้า ปาดน้ำตาออกแบบลวกๆ ตอบว่า “ไม่มีอะไรค่ะ” แล้วเดินตรงไปที่ประตู

“เอ๊ะ? จะไปแล้วเหรอ? หยวนชิง เธอเป็นอะไรกันแน่?”

พี่ชายทำท่าจะตามมา แต่เจียงอวิ๋นเหยากดมือเขาไว้ พูดเสียงเบา “เดี๋ยวฉันไปคุยกับน้องเอง นายไม่เข้าใจจิตใจผู้หญิงหรอก”

เสียงรองเท้าส้นสูงดังไล่หลังมา เจียงอวิ๋นเหยาก้มลงกระซิบที่ข้างหูฉัน “น้องหยวนชิง เรามาคุยกันหน่อยไหม?”

ฉันสะบัดมือเธอออกทันควัน ตอบเสียงเย็น “เราไม่มีอะไรต้องคุยกัน”

เธอไม่โกรธกลับหัวเราะออกมา “ทำไมจะไม่มีล่ะ?”

จากนั้นเธอก็ก้มลงมาพูดด้วยระดับเสียงที่ได้ยินกันแค่สองคน “ก็พวกเราเคยนอนกับผู้ชายคนเดียวกันนี่นา”

ร่างกายฉันสั่นสะท้านอย่างรุนแรง

เจียงอวิ๋นเหยาพาฉันกลับไปที่ห้องรับแขก ตรงนั้นเต็มไปด้วยเพื่อนฝูงของเธอ ทุกคนมองฉันด้วยสายตาที่ไม่เป็นมิตร

คาดว่าเจียงอวิ๋นเหยาคงบอกสถานะของฉันให้ทุกคนรู้หมดแล้ว

แต่เธอก็ยังเสแสร้งแนะนำฉันกับทุกคน “คนนี้นะคะ ก็คือขยะชิ้นนั้นที่เสิ่นสืออี้ยังไม่ได้กำจัดทิ้ง”

ได้ยินคำพูดหยาบคายนั้น ฉันตวัดสายตามองเธออย่างเย็นชา “แล้วคุณล่ะเป็นตัวอะไร? นักต้มตุ๋นความรักที่อยากได้เสิ่นสืออี้ด้วยวิธีเล่นตัวให้ผู้ชายวิ่งไล่ตามงั้นเหรอ?”

เจียงอวิ๋นเหยาชะงักไป เห็นได้ชัดว่าไม่คิดว่าฉันจะกล้าสวนกลับ สีหน้าเธอดูไม่ได้ขึ้นมาทันที

แต่คนรอบข้างกลับรุมกันโจมตีฉันแทนเธอ

“นักต้มตุ๋นความรัก?”

“หึ อย่างน้อยพี่อวิ๋นเหยาก็หลอกเอาหัวใจเสิ่นสืออี้มาได้ ไม่เหมือนเธอหรอก!”

“นั่นสิ เมื่อกี้ยังร้องไห้วิ่งเข้ามาอยู่เลย น่าสมเพชชะมัด”

“มาพนันกันไหม ว่าเสิ่นสืออี้จะใช้เวลากี่วันในการเขี่ยเธอทิ้ง?”

“ฉันพนันหนึ่งวัน!”

“ฉันพนันหนึ่งชั่วโมง!”

เพล้ง!

ฉันปาแก้วในมือลงพื้นอย่างแรงจนเกิดเสียงดังสนั่น

ทุกคนเงียบกริบทันที หลินเจ๋อเฟิงที่ยุ่งอยู่ในครัวรีบวิ่งออกมา

เจียงอวิ๋นเหยารีบก้มลงเก็บเศษแก้ว แล้วจับมือฉันถามด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนว่าโดนลวกหรือเปล่า

วินาทีนั้น ฉันไม่ได้รู้สึกขยะแขยง แต่กลับรู้สึกโล่งใจ

ที่แท้ผู้หญิงที่เสิ่นสืออี้เฝ้าคะนึงหามาตลอดหลายปี ก็คือคนเจ้าแผนการแบบนี้นี่เอง

จู่ๆ ฉันก็นึกอยากรู้ขึ้นมาว่า ถ้าเสิ่นสืออี้รู้ว่าช่วงเวลาที่เขาเจ็บปวดเจียนตายจนคลุ้มคลั่งเพราะเจียงอวิ๋นเหยา แท้จริงแล้วเป็นแค่เกมปั่นหัวของเธอ เขาจะมีปฏิกิริยายังไงนะ?

แต่แน่นอนว่าเรื่องนี้ไม่เกี่ยวกับฉันอีกแล้ว ฉันหันไปหาพี่ชาย “ได้ยินประธานเสิ่นบอกว่า พี่จะแนะนำผู้ชายให้ฉันคนหนึ่งเหรอคะ?”

เขาอึ้งไปครู่หนึ่ง ก่อนจะหัวเราะ “ใช่สิ เขากล้าบอกเรื่องนี้กับเธอด้วยเหรอ? สองคนนี้ไปสนิทกันตอนไหนเนี่ย”

วินาทีนั้น ฉันอยากจะบอกเขาเหลือเกินว่า เราไม่เพียงแค่สนิทกัน แต่เราจูบกันทุกวัน สัมผัสร่างกายกัน และเรียกกันว่าที่รัก

แต่พออ้าปากจะพูด ฉันกลับทำได้เพียงยิ้มขื่น “เราไม่สนิทกันค่ะ”

“คนที่พี่จะแนะนำให้ ฉันตกลงนะคะ”

ฉันก้มหน้าเดินออกไป พลางกดแอดไลน์ผู้ชายคนนั้นไปด้วย

รูปโปรไฟล์ของเขาเป็นรูปวิวทะเล ดูเป็นคนรุ่นเก่าหัวโบราณมาก

ไม่นาน เขาก็กดรับเพื่อนและส่งข้อความมา

[ซ่งจื่อชิง]

ฉันมองชื่อนี้แล้วรู้สึกคุ้นตาอย่างบอกไม่ถูก เหมือนเคยเห็นที่ไหนมาก่อน

ทันใดนั้น โทรศัพท์ก็ถูกมือปริศนาแย่งไป

เสิ่นสืออี้โผล่มายืนอยู่ที่ประตูตั้งแต่เมื่อไหร่ไม่รู้ เขาดูอารมณ์ไม่ดีนัก “ออกจากโรงพยาบาลแล้วทำไมไม่บอกผมสักคำ?”

หางตาเขาเหลือบไปเห็นหน้าจอโทรศัพท์ของฉัน คิ้วเขมวดมุ่น “ซ่งจื่อชิง? ฟังดูเหมือนชื่อผู้ชาย เขาเป็นใคร? ทำไมคุณไม่เคยเล่าให้ผมฟัง?”

ฉันแย่งโทรศัพท์คืนมา ไม่สนใจจะตอบคำถามรัวๆ ของเขา

ทำเพียงตอบกลับเสียงเย็น “ทีคุณยังทิ้งฉันไปโดยไม่บอกสักคำเลยไม่ใช่เหรอ?”

เสิ่นสืออี้หน้าเสีย กำลังจะอ้าปากพูด พี่ชายก็กวักมือเรียกเขา “มาได้จังหวะพอดี วันนี้เป็นงานเลี้ยงต้อนรับอวิ๋นเหยา มาดื่มกันหน่อยสิ”

เขาหันไปมองเจียงอวิ๋นเหยาที่ยืนอยู่กลางวงล้อมผู้คน กัดฟันเน้นเสียงหนัก “งานเลี้ยงต้อนรับที่ผมไม่รู้เรื่อง?”

พอสังเกตเห็นบรรยากาศมาคุ คนอื่นๆ ก็รีบแก้ตัว “โธ่ พี่อวิ๋นเหยาชวนแค่เพื่อนสนิทน่ะค่ะ ประธานเสิ่นอย่าถือสาเลยนะคะ”

“ใช่ครับ อีกอย่างวันนี้เฉินเจ๋อ หวานใจของพี่อวิ๋นเหยาก็มาด้วย ขืนเชิญคุณมาคงจะไม่ค่อยดีมั้งครับ”

“หวานใจ? เฉินเจ๋อ?”

วินาทีนั้น หน้าของเขามืดทะมึนลงจนถึงที่สุด ฉันรู้แค่ว่า เสิ่นสืออี้ใกล้จะบ้าแล้ว

ถ้าไม่ใช่เพราะฉันยืนอยู่ตรงนี้ เขาคงพุ่งเข้าไปกระชากตัวเจียงอวิ๋นเหยามาคาดคั้นเอาคำตอบแน่ๆ

ฉันมองเขาที่โกรธจนตัวสั่น แล้วยิ้มขื่น หันไปบอกพี่ชาย “ฉันกลับก่อนนะพี่”

เพราะไข้ยังไม่ลดดี การก้าวเดินของฉันจึงโงนเงนเล็กน้อย เสิ่นสืออี้ยื่นมือมาประคองฉันโดยสัญชาตญาณ แต่พอหันไปเห็นเจียงอวิ๋นเหยา เขาก็ลดมือลงเงียบๆ

“แหม น้องสาว ดูท่าทางอาการจะยังไม่ดีขึ้นนะ ให้สืออี้ไปส่งไหม”

“ยังไงเขาก็ไม่มีอะไรทำอยู่แล้ว ส่วนฉันยังต้องยุ่งรับแขกคนอื่นอีก”

เจียงอวิ๋นเหยาเดินผ่านหน้าเสิ่นสืออี้เข้ามาจับมือฉัน

ส่วนเสิ่นสืออี้หันไปมองเจียงอวิ๋นเหยา ความโศกเศร้าในแววตาคู่นั้นราวกับกระบี่คมกริบที่แทงทะลุหัวใจฉัน

ฉันส่ายหน้า “ไม่ต้องรบกวนประธานเสิ่นหรอกค่ะ”

เสิ่นสืออี้ตัวแข็งทื่อ ขยับตัวเหมือนจะตามมา แต่สุดท้ายก็หยุดนิ่ง

ท้ายที่สุด พี่ชายเป็นคนขับรถมาส่งฉันที่บ้าน ฉันนั่งพิงหน้าต่างรถเงียบกริบตลอดทาง

มีแจ้งเตือนขอเป็นเพื่อนเด้งขึ้นมาในโทรศัพท์ เป็นเจียงอวิ๋นเหยา

เธอส่งรูปมาให้ฉันรูปหนึ่ง เป็นภาพด้านข้างของเสิ่นสืออี้นั่งอยู่ตรงที่นั่งคนขับ

[เฮ้อ เขาขี้งกชะมัด เธอยังไปไม่ทันไร เขาก็ต่อยเฉินเจ๋อไปหมัดหนึ่ง แล้วก็ลากฉันออกมาเลย]

[สงสารเพื่อนที่มาช่วยเล่นละครจริงๆ เอาไว้ฉันคงต้องหาทางชดเชยให้เขาหน่อยแล้ว]

[น้องสาว เธอนี่ยังไม่รู้วิธีกำราบผู้ชายสินะ]

[ผู้ชายเนี่ย ต้องตบหัวแล้วลูบหลัง ปั่นหัวให้เขาอยากแบบนี้ เขาถึงจะลืมเราไม่ลง]

ฉันซูมดูรูป เห็นรอยเลือดที่มุมปากเสิ่นสืออี้ คาดว่าคงได้มาจากตอนชกต่อยเมื่อครู่

“หยวนชิง ตกลงเธอเป็นอะไรกันแน่?”

พี่ชายจอดรถเทียบข้างทาง หันมามองขอบตาแดงช้ำของฉัน “วันนี้อารมณ์เธอไม่ปกติเลย บอกพี่มาซิว่าเกิดอะไรขึ้น พี่จะจัดการให้เอง!”

ฉันเม้มปากแน่น กำลังจะเอ่ยปาก ทันใดนั้น รถปอร์เช่คันหนึ่งก็มาจอดเทียบด้านหน้ารถเรา

เจียงอวิ๋นเหยากับเสิ่นสืออี้เดินลงมาจากรถ

เขากระชากเธอลงจากรถอย่างแรง ทั้งสองคนดูเหมือนจะเริ่มทะเลาะกันอีกแล้ว แต่ครั้งนี้ไม่ได้จบลงด้วยการแยกย้าย

เสิ่นสืออี้ดันร่างเจียงอวิ๋นเหยาไปติดกับประตูรถ แล้วก้มลงจูบอย่างดุดัน

เขากอดเอวเธอไว้ บดจูบลึกล้ำขึ้นเรื่อยๆ…

ฉันนั่งดูฉากนี้เงียบๆ ร่างกายเริ่มสั่นเทา

พี่ชายเห็นฉันจ้องไม่วางตา นึกว่าฉันแค่สงสัย จึงหัวเราะออกมา “ไม่ต้องตกใจไป สองคนนั้นก็เป็นแบบนี้แหละ ตอนคบกันเมื่อกี้ยังทะเลาะกันบ้านแตก วินาทีต่อมาก็ไปเปิดห้องกันแล้ว พี่ชินแล้วล่ะ”

“ไม่เจอกันตั้งนาน เจียงอวิ๋นเหยายังเก่งเหมือนเดิมนะเนี่ย เอาเสิ่นสืออี้ซะอยู่หมัดเลย”

“เอ๊ะ? หยวนชิง เธอเป็นอะไร?”

หลินเจ๋อเฟิงหันมาเห็นฉันเหงื่อแตกพลั่กก็ทำอะไรไม่ถูก ฉันกุมท้องตัวเองไว้ พูดเสียงแผ่วเบา “พาฉัน… ไปโรงพยาบาลที…”