บทที่ 5

ตอนที่ฉันตื่นขึ้นมาที่โรงพยาบาลอีกครั้ง พี่ชายก็มายืนทำหน้าถมึงทึงอยู่ข้างเตียงแล้ว

เขาปาใบผลตรวจครรภ์ใส่ตัวฉัน “หลินหยวนชิง เด็กในท้องเป็นลูกใคร!”

ฉันเม้มปาก ขยำผ้าปูที่นอนแน่นไม่ยอมพูดอะไรสักคำ

พี่ชายคาดคั้นอยู่นานฉันก็ยังไม่ปริปาก จนกระทั่งเสิ่นสืออี้เดินเข้ามา หัวใจฉันก็กระตุกวูบไปอยู่ที่ตาตุ่มทันที

“นายมาทำอะไรที่นี่?”

หลินเจ๋อเฟิงมองเขาด้วยความสงสัย

เสิ่นสืออี้ตอบด้วยสีหน้าท่าทางที่เป็นธรรมชาติมาก “ฉันได้ยินเพื่อนร่วมงานในบริษัทบอกว่าน้องสาวนายป่วย ในฐานะเจ้านาย ฉันแวะมาเยี่ยมลูกน้องก็เป็นเรื่องปกติไม่ใช่เหรอ?”

พี่ชายขมวดคิ้ว แต่ก็ไม่ได้คิดมาก โบกมือไล่อย่างรำคาญ “นายออกไปก่อน ฉันมีธุระจะคุยกับน้อง”

เสิ่นสืออี้ชะงัก สายตาเหลือบไปเห็นกระดาษผลตรวจในมือพี่ชาย

ฉันรีบแกล้งไอออกมาดังๆ พี่ชายรีบซ่อนใบนั้นไว้ข้างหลังทันที แล้วหันไปตะคอกใส่เขา “ออกไปก่อนสิ!”

เขาลูงเลอยู่ครู่หนึ่ง แต่ก็ยอมหันหลังเดินออกไป

ในห้องผู้ป่วย เหลือเพียงฉันกับพี่ชาย

เขาถามย้ำอีกครั้งด้วยน้ำเสียงหนักแน่น “เด็กในท้อง เป็นลูกของใคร?”

วินาทีนั้นฉันอยากจะตะโกนบอกเหลือเกินว่าพ่อของเด็กก็คือผู้ชายที่เพิ่งถูกพี่ไล่ออกไปคนนั้นไง แต่ฉันจะมีสิทธิ์อะไรไปพูดล่ะ?

เมื่อกี้เขายังเรียกฉันว่าลูกน้องอยู่เลย

แถมเมื่อคืนเขายังจูบกับผู้หญิงอื่นอย่างดูดดื่มปานจะกลืนกิน

คนแบบนี้ จะคู่ควรมาเป็นพ่อของลูกฉันได้ยังไง?

ฉันยิ้มสมเพชตัวเอง แย่งใบผลตรวจครรภ์จากมือพี่ชายมาฉีกทิ้งจนเป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อย

“พี่ไม่ต้องถามแล้ว นี่มันเรื่องส่วนตัวของฉัน”

หลินเจ๋อเฟิงโกรธจนหัวเราะออกมา เขาถอยหลังไปหลายก้าว “ได้ ได้เลย โตแล้วปีกกล้าขาแข็งพี่คงคุมเธอไม่ได้แล้วสินะ!”

“หลินหยวนชิง ถ้าพ่อกับแม่รู้ว่าเธอท้องกับใครก็ไม่รู้ที่แม้แต่หน้าก็ยังไม่เห็น เธอเคยคิดถึงผลที่จะตามมาบ้างไหม?!”

เห็นใบหน้าแดงก่ำด้วยความโกรธของพี่ ในใจฉันเต็มไปด้วยความรู้สึกผิด

สุดท้ายฉันเงยหน้าขึ้นมองเขาอย่างจริงจัง “พี่คะ ให้เวลาฉันอีกหน่อย แล้วฉันจะบอกความจริงทุกอย่างกับพี่เอง”

พี่ชายมองฉันด้วยสายตาที่ลึกซึ้ง สุดท้ายก็หันหลังเดินจากไป พร้อมปิดประตูเสียงดังสนั่น

เสิ่นสืออี้ที่ยืนอยู่ข้างนอกสะดุ้งโหยงกับเสียงปิดประตู เขาค่อยๆ เดินเข้ามาในห้อง “พวกคุณคุยอะไรกันเหรอ? ทำไมเขาได้ถึงโกรธขนาดนั้น?”

เห็นฉันเงียบ จู่ๆ เขาก็เงยหน้าขึ้นขวับ “คงไม่ได้บอกเรื่องความสัมพันธ์ของพวกเราหรอกนะ… หยวนชิง ผมบอกแล้วไม่ใช่เหรอว่า…”

“ฉันไม่ได้บอก”

ฉันพูดแทรกขึ้นมาอย่างรำคาญ

มาถึงขั้นนี้แล้ว เสิ่นสืออี้ก็ยังกลัวฉันจะบอกเรื่องของเรากับพี่ชายอยู่อีก

ก็แน่ล่ะสิ เขานอกใจน้องสาวเพื่อนต่อหน้าต่อตาเพื่อนขนาดนั้น เขาจะไปกล้าให้รู้ได้ยังไง

“ขอโทษนะ”

“ผมใจร้อนไปหน่อย”

เสิ่นสืออี้นั่งลงข้างเตียง ลูบหลังมือที่เต็มไปด้วยสายระโยงระยางของฉันด้วยความปวดใจ “คุณดูสิ ทำไมถึงรีบร้อนจะออกจากโรงพยาบาลขนาดนั้น ไข้ยังไม่ทันลดเลยแท้ๆ”

ฉันไม่ตอบคำถามเขา แต่จ้องเขม็งไปที่ลำคอของเขา มองรอยแดงจางๆ ที่ไม่ได้เกิดจากฉันรอยนั้น

เขาจับสังเกตสายตาฉันได้ ก็รีบดึงปกเสื้อขึ้นปิดทันที “ยุงกัดน่ะ ช่วงนี้อากาศร้อน”

ฉันละสายตากลับมา พูดเสียงเบา “งั้นยุงคงจะชุมน่าดูนะคะ”

ไม่อย่างนั้นบนพื้นที่ผิวหนังแค่นั้นจะทิ้ง ‘รอยจูบ’ ไว้ได้เยอะขนาดนี้เชียวเหรอ

ได้ยินคำตอบฉัน เสิ่นสืออี้ก็ถอนหายใจอย่างโล่งอก เขาช่วยรินน้ำอุ่นให้ฉัน แล้วชวนคุยสัพเพเหระต่ออีกพักหนึ่ง

จู่ๆ เขาก็ก้มดูนาฬิกาข้อมือ “ที่บริษัทมีธุระนิดหน่อย ผมต้องไปก่อนนะ เดี๋ยวผมให้แม่บ้านมาอยู่เป็นเพื่อนคุณ”

เขาโกหกอีกแล้ว

เมื่อก่อน แค่ฉันข้อเท้าแพลง เขายอมทิ้งโปรเจกต์มูลค่าหลายร้อยล้านเพื่อมาเฝ้าฉัน

ตอนนั้น เขาบอกว่า ฉันสำคัญกว่าเรื่องใดๆ ในโลก

แต่ตอนนี้ฉันรู้แล้วว่า ต่อให้ฉันจะชนะคนทั้งโลกได้ แต่มีคนเดียวที่ฉันจะแพ้ให้เสมอ คือเจียงอวิ๋นเหยา

และก็เป็นไปตามคาด หนึ่งชั่วโมงให้หลัง เจียงอวิ๋นเหยาก็โพสต์ลงหน้าไทม์ไลน์

ในรูปไม่มีหน้าของพวกเขา มีเพียงมือสองข้างที่สอดประสานกันแน่นภายใต้แสงอาทิตย์ยามอัสดง

มือคู่นั้นฉันคุ้นเคยเป็นอย่างดี เพราะฉันเองก็เคยจับมานับครั้งไม่ถ้วน

แคปชั่น [ครั้งนี้ อีกนานแค่ไหนถึงจะปล่อยมือนะ?]

ต้องยอมรับเลยว่า เจียงอวิ๋นเหยามีวิธีควบคุมผู้ชายที่เก่งกาจจริงๆ ไม่บอกรัก แต่กลับบอกใบ้เสิ่นสืออี้เป็นนัยๆ ว่า ถ้าเขาไม่พยายามให้มากพอ พวกเขาก็อาจจะเลิกกันได้อีก

พอกดเข้าไปดู ก็เห็นคอมเมนต์เพิ่มมาหนึ่งรายการ เป็นของเสิ่นสืออี้ มีเพียงสี่พยางค์สั้นๆ

[ไม่มีวันครับ]

ฉันยิ้มออกมา กดไลก์ให้พวกเขา แล้วแคปหน้าจอเก็บไว้

ฉันลากสังขารอันโซซัดโซเซลงจากเตียง เดินไปที่ห้องตรวจที่เพิ่งไปมาเมื่อไม่นานมานี้ ครั้งนี้ฉันพูดด้วยน้ำเสียงหนักแน่น

“คุณหมอคะ เด็กคนนี้ฉันไม่เอาแล้วค่ะ”

หมอชะงักไป “คุณหลินครับ คุณคิดดีแล้วเหรอครับ?”

ฉันพยักหน้าพร้อมรอยยิ้ม “ฉันคิดดีแล้วค่ะ ยังไงพ่อของเด็กเขาก็ไม่ต้องการเขาแล้ว”

หลังจากนัดหมายเวลาผ่าตัดเรียบร้อย ฉันก็เดินออกจากโรงพยาบาล เจียงอวิ๋นเหยาส่งข้อความมาหาฉันอีกแล้ว ในรูปเป็นตั๋วเครื่องบินสองใบ พวกเขาจะไปเที่ยวพักผ่อนกัน

ในเวลาเดียวกัน เสิ่นสืออี้ก็ส่งข้อความมาหาฉัน [ที่รัก ผมต้องไปดูงานต่างจังหวัดนะ จะรีบกลับมา]

ฉันยิ้มขำ

ต้องยอมรับว่าหลายปีมานี้ที่ต้องคอยโกหกปิดบังพี่ชาย ทำให้ตอนนี้เสิ่นสืออี้โกหกได้คล่องปากจนเป็นนิสัย

ฉันไม่ตอบกลับเสิ่นสืออี้ แต่เลือกตอบกลับเจียงอวิ๋นเหยา

[ขอให้เที่ยวให้สนุกนะคะ]

พวกเขาเริ่มต้นการเดินทางของพวกเขาแล้ว ฉันเองก็ต้องออกเดินทางไปตามเส้นทางชีวิตของฉันบ้าง

ฉันกลับมาที่วิลล่า เริ่มเก็บกระเป๋าเดินทาง นำไปเฉพาะของที่เป็นของฉันจริงๆ และทิ้งทุกอย่างที่เกี่ยวกับเสิ่นสืออี้ไว้ ไม่ว่าจะเป็นงานไม้แกะสลักที่เขาให้ หรือเหรียญรางวัลแข่งรถเหรียญแรกของเขา

เมื่อเก็บทุกอย่างเรียบร้อย ฉันหันกลับไปมองบ้านที่ว่างเปล่าหลังนี้ ขอบตาร้อนผ่าวขึ้นมาอีกครั้ง

สถานที่แห่งนี้ พวกเราเคยหัวเราะด้วยกัน เคยพลอดรักกัน เคยบอกรักกันนับหมื่นพันครั้ง

แต่ฉัน จะไม่กลับมาที่นี่อีกแล้ว