บทที่ 6

ฉันเช่าอพาร์ตเมนต์เล็กๆ อยู่ชั่วคราว และเริ่มกลับมาวาดรูปอีกครั้ง

จริงๆ แล้วสมัยเรียนมหาวิทยาลัยฉันเรียนจบด้านการออกแบบ แถมยังเคยได้รับรางวัลระดับนานาชาติมาแล้วหลายรางวัล

แต่ต่อมาเพื่อที่จะได้อยู่ใกล้ชิดกับเสิ่นสืออี้ ฉันจึงเลือกที่จะทำงานเป็นนักออกแบบผลิตภัณฑ์อุตสาหกรรมธรรมดาๆ ในบริษัทของเขา

จริงๆ แล้วฉันไม่ได้ชอบงานนี้เลย ฉันชอบออกแบบเครื่องประดับ ออกแบบเสื้อผ้ามากกว่า ของสวยๆ งามๆ มักจะทำให้ฉันมีความสุขเสมอ

ชีวิตเพิ่งจะเริ่มสงบสุขได้ไม่นาน แต่เจียงอวิ๋นเหยากลับไม่อยากให้ฉันมีความสุข ทุกๆ วันที่ไปเที่ยวพักผ่อน เธอจะขยันส่งข้อความมาหาฉันเยอะมาก

เช่น ภาพที่เธอนอนอยู่บนชายหาด โดยมีเสิ่นสืออี้กำลังถือน้ำมันหอมระเหยนวดตัวให้

หรือภาพผ้าปูที่นอนยับยู่ยี่ กับมือสองข้างที่สอดประสานกันแน่น

ยังมีภาพเสื้อผ้าที่เกลื่อนพื้น และถังขยะที่มีถุงยางอนามัยใช้แล้วล้นออกมา

ทั้งที่หัวใจด้านชาไปนานแล้ว แต่วันนี้กลับรู้สึกเจ็บแปลบขึ้นมาอีกครั้ง

ท้องน้อยก็เริ่มปวดตุบๆ ขึ้นมาด้วย

แต่ไม่เป็นไรหรอก

อีกเดี๋ยวเดียวมันก็จะไม่เจ็บแล้ว

ขอเวลาฉันอีกหน่อย แล้วฉันจะไม่เจ็บปวดอีกต่อไป

ฉันจัดการบล็อกเจียงอวิ๋นเหยาทุกช่องทาง แล้วกลับมาทุ่มเทให้กับการวาดภาพอีกครั้ง

หนึ่งสัปดาห์ต่อมา ทริปพักผ่อนของพวกเขาก็สิ้นสุดลง แต่คนที่กลับมามีเพียงเสิ่นสืออี้คนเดียว

เจียงอวิ๋นเหยาถูกลักพาตัว

ฉันเจอเสิ่นสืออี้อีกครั้งที่บ้านของฉันเอง

ผมเผ้าเขายุ่งเหยิง ใบหน้าเต็มไปด้วยรอยฟกช้ำ ดวงตาแดงก่ำจนน่ากลัว

เขาแทบจะคลุ้มคลั่ง หลินเจ๋อเฟิงต้องกอดรัดตัวเขาไว้แน่น “นายบ้าไปแล้วหรือไง! คิดจะเอาชีวิตตัวเองไปแลกเนี่ยนะ! ฉันส่งคนไปสืบดูแล้ว นายวางใจเถอะ อวิ๋นเหยาต้องไม่เป็นอะไร!”

ไม่นาน พ่อแม่ของเสิ่นสืออี้ก็รีบร้อนตามมา สั่งให้บอดี้การ์ดหลายคนกดตัวเขาลงกับพื้น

“วันนี้ถ้าแกกล้าไปแลกตัวประกัน ตระกูลเสิ่นถือว่าไม่มีลูกอย่างแก! นังเจียงอวิ๋นเหยาก็แค่คนธรรมดา แต่แกคือทายาทสืบทอดตระกูลเสิ่นในอนาคต ชีวิตแกมีค่ากว่ามันเป็นล้านเท่า แต่แกกลับจะเอาไปแลกกับมัน ฉันว่าแกบ้าไปแล้วจริงๆ!”

คุณนายเสิ่นร้องห่มร้องไห้อยู่ข้างๆ “ใช่ลูก ได้ยินว่าคนที่จับตัวไปคือแก๊งเปลวเพลิงสีชาด ลูกไม่เคยได้ยินชื่อแก๊งนี้เหรอ? ไม่เคยมีใครรอดกลับออกมาได้ครบสามสิบสองเลยสักคน ไม่แขนขาดก็โดนควักไต…”

“ก่อนหน้านี้ลูกก็เคยลงแข่งรถเพื่อแม่นั่นจนเกือบโดนชนขาขาดมาแล้ว ลูกลืมความเจ็บปวดพวกนั้นไปแล้วหรือไง?! แม่ไม่ยอมให้ลูกหน้ามืดตามัวเพราะผู้หญิงคนนั้นอีกเด็ดขาด!”

แต่เสิ่นสืออี้ไม่ฟังอะไรทั้งนั้น เขาบ้าคลั่งพยายามจะพุ่งออกไปข้างนอก จนผลักฉันล้มลงกับพื้น

วินาทีนั้น เลือดสีแดงสดไหลทะลักลงมาตามเรียวขา ฉันเจ็บจนต้องนอนขดตัวงอ

“หยวนชิง!”

พี่ชายตะโกนลั่นแล้ววิ่งพุ่งเข้ามาหา

ฉันกุมท้องตัวเองไว้ ภาพตรงหน้าเริ่มพร่ามัว หางตาเหลือบไปเห็นเสิ่นสืออี้หันกลับมามองฉันแวบหนึ่ง

แววตานั้นเต็มไปด้วยความตกตะลึง เขาคงคิดไม่ถึงว่าคนที่ตัวเองชนจนล้มจะเป็นฉัน

แต่เขาก็ทำเพียงแค่มอง แล้วหันหลังกลับไปมุดเข้าในรถ ขับออกไปอย่างรวดเร็ว

เสียงเครื่องยนต์ดังสนั่นหวั่นไหว ควันดำโขมงทำเอาฉันแสบจมูกไปหมด

ฉันมองรถปอร์เช่สีแดงคันนั้นหายลับไปสุดสายตา สุดท้ายก็ค่อยๆ ปิดเปลือกตาลง

ตื่นมาอีกครั้ง หน้าท้องของฉันก็แบนราบ ตรงนั้น ไม่มีเสียงหัวใจเต้นอีกแล้ว

ทั้งที่ตัดสินใจว่าจะไม่เอาเขาไว้แล้วแท้ๆ แต่ทำไมพอเสียเขาไปจริงๆ ถึงได้เศร้าขนาดนี้นะ

พี่ชายนั่งอยู่ข้างกาย ขอบตาคล้ำเหมือนคนไม่ได้นอนมาหลายวัน

พอเห็นฉันตื่น เขาก็รีบเข้ามาดูด้วยความตื่นเต้น “หยวนชิง เธอ…”

เขาทุบกำปั้นลงกับผนังอย่างแรง “ไอ้สารเลวเสิ่นสืออี้ ฉันล่ะอยากให้มันตายๆ ไปซะ! มันกล้าดียังไงมาชนจนหลานฉันหลุด!”

ฉันยิ้มบางๆ “ไม่เป็นไรหรอกพี่ เดิมทีฉันก็ไม่ได้อยากเก็บเด็กคนนี้ไว้อยู่แล้ว”

แต่ฟังจากคำพูดของพี่ ดูเหมือนเสิ่นสืออี้จะปลอดภัยดี

พี่ชายเปิดคลิปวิดีโอให้ฉันดู เป็นคลิปที่พวกโจรส่งมา

ในคลิป เจียงอวิ๋นเหยาถูกมัดมือมัดเท้าแน่นหนา ส่วนเสิ่นสืออี้ถูกคนกลุ่มหนึ่งกดให้นอนราบกับพื้น เขาตะโกนเสียงดังลั่น “รีบปล่อยเธอเดี๋ยวนี้! ไหนตกลงกันแล้วไงว่าหนึ่งชีวิตแลกหนึ่งชีวิต? ฉันยอมแล้ว! ปล่อยคนสิวะ!”

ชายชุดดำที่เป็นหัวหน้าหัวเราะเยาะ “ปล่อยคน? ไม่ง่ายขนาดนั้นหรอก ได้ยินว่าแกเป็นถึงคุณชายใหญ่ตระกูลเสิ่น ค่าตัวคงจะแพงน่าดูสินะ เกิดมาฉันยังไม่เคยลิ้มรสชาติที่มีคุณชายมากราบตีนเลยว่ะ เอาอย่างนี้ แค่แกคุกเข่าโขกหัวให้ฉันสักสามสิบที ฉันก็จะปล่อย…”

ตุบ---

คนร้ายยังพูดไม่ทันจบ เสิ่นสืออี้ก็ทิ้งเข่าลงกับพื้นทันที แล้วเริ่มโขกศีรษะกระแทกพื้นไม่ยั้ง จนหน้าผากแตกเลือดอาบ

ชายชุดดำยืดตัวตรง มองดูเขาอย่างนึกสนุก “รักปานจะขาดใจตายจริงๆ ด้วยแฮะ… แต่น่าเสียดาย ฉันแค่หลอกแกเล่น!”

“แก!”

ดวงตาของเสิ่นสืออี้แดงฉานจนเลือดแทบหยด สุดท้ายเขาก็พูดเสียงสั่นเครือ “สรุปแล้ว… ต้องทำยังไงแกถึงจะยอมปล่อยเธอ… ขอแค่แกพูดมา ฉันทำให้ได้ทุกอย่าง”

ชายชุดดำควงมีดในมือเล่นไปมา สุดท้ายก็จ่อปลายมีดลงมาเหนือตาเขาแค่สามเซนติเมตร “ตาแกสวยดีว่ะ ฉันขอแล้วกัน”

เสิ่นสืออี้ตอบรับโดยไม่ลังเลแม้แต่วินาทีเดียว “ได้”

ชายคนนั้นแสยะยิ้ม แล้วแทงมีดลงไปที่ดวงตาของเขาทันที

“อ๊ากกก---”

เสิ่นสืออี้กรีดร้องโหยหวน เอามือกุมใบหน้าแน่น เลือดสดๆ ไหลทะลักออกมา

คลิปตัดจบไปแค่นั้น

หลินเจ๋อเฟิงปิดโทรศัพท์ ถอนหายใจยาวเหยียด “ยังดีที่ช่วยคนออกมาได้ ตาของเสิ่นสืออี้ก็ไม่เป็นไรมาก แผลไม่ลึก บ้าจริงๆ ถึงขั้นยอมทำเพื่อเจียงอวิ๋นเหยาขนาดนี้ ถ้าเจียงอวิ๋นเหยาตายไปจริงๆ เจ้านั่นคงยอมตายตามไปแน่ๆ”

“เธอไม่ตายหรอกค่ะ”

ฉันพูดเสียงเรียบ

เพราะฉันเห็นชัดเจน ตอนที่เสิ่นสืออี้กำลังดิ้นรนเจ็บปวด ผู้หญิงที่นั่งอยู่บนเก้าอี้คนนั้น มุมปากของเธอกระตุกยิ้มขึ้นมาเล็กน้อย

ผู้หญิงคนนี้ น่ากลัวกว่าที่ฉันจินตนาการไว้เสียอีก

พี่ชายถอนหายใจ ล้วงเอาเสื้อเด็กตัวเล็กๆ ออกมาจากกระเป๋า “เฮ้อ นึกว่าจะได้เป็นลุงแล้วเชียว”

ฉันมองเสื้อตัวนั้น เนิ่นนานจนดึงสติกลับมาไม่ได้

ตอนเห็นรูปคู่ใกล้ชิดของเสิ่นสืออี้กับเจียงอวิ๋นเหยา ฉันไม่ร้องไห้ ตอนที่เสิ่นสืออี้ทำให้ฉันแท้งเพราะจะไปช่วยเจียงอวิ๋นเหยา ฉันก็ไม่ร้อง

แต่วินาทีนี้ ฉันกลั้นไม่ไหวอีกต่อไป โผเข้ากอดพี่ชายร้องไห้จนตัวโยน

เขาลูบหัวฉัน น้ำเสียงอ่อนโยน “ไม่เป็นไรนะ พี่อยู่นี่แล้ว”

“แต่ถ้าให้ฉันรู้ว่าไอ้เดรัจฉานตัวไหนที่ทำน้องท้อง ฉันจะสับมันให้เละเลยคอยดู!”

จู่ๆ ฉันก็รู้สึกว่า ต่อให้โลกนี้ไม่มีเสิ่นสืออี้ ก็ยังมีคนอีกมากมายที่รักฉัน

อาศัยจังหวะที่พี่ชายออกไปซื้อข้าว ฉันเริ่มแกะของขวัญที่เพื่อนๆ ส่งมาเยี่ยมไข้ ทันใดนั้นก็เห็นกล่องเล็กๆ กล่องหนึ่ง ข้างในเป็นผลงานของดิสก์ดีไซเนอร์คนโปรดของฉัน

มันคือสร้อยคออเมทิสต์

ในความทรงจำของฉัน สร้อยเส้นนี้ถูกประมูลปั่นราคาไปจนถึงหนึ่งร้อยห้าสิบล้าน แต่เขาก็ยังไม่ยอมขาย แล้วทำไมถึงมาอยู่ที่นี่ได้?

ฉันหยิบการ์ดขึ้นมา พยายามหาชื่อคนส่ง แต่หายังไงก็ไม่เจอ

ขณะกำลังสงสัย ประตูก็ถูกถีบเปิดออก คนที่มากลับเป็นเสิ่นสืออี้

เขาพุ่งเข้ามาหาฉันด้วยความโกรธจัด กระชากสร้อยคอเส้นนั้นไปปาทิ้งลงพื้นอย่างแรง “นี่ยังมีอารมณ์มานั่งดูของพรรค์นี้อีกเหรอ! เธอเกือบจะฆ่าคนตายอยู่แล้วรู้ตัวไหม!”

ฉันมองเขาอย่างไม่อยากจะเชื่อ “คุณ… คุณพูดเรื่องอะไร?!”

“ยังจะมาแกล้งโง่อีก?”

เสิ่นสืออี้เหวี่ยงฉันลงกับเตียง “อวิ๋นเหยาบอกผมหมดแล้ว! เธอได้ยินคนบงการคุยโทรศัพท์กับเธอ! บอกมาตามตรง เธอเป็นคนสั่งให้ไปลักพาตัวอวิ๋นเหยาใช่ไหม!”

วินาทีนั้น ฉันเข้าใจทุกอย่างกระจ่างแจ้ง มองเขาด้วยสายตาเย็นชา “อ๋อ? เธอได้ยินเหรอ? แล้วเธอรู้ไหมว่าฉันพูดว่าอะไร?”

เสิ่นสืออี้ชะงัก

ฉันแค่นหัวเราะ “สรุปคือ คุณไม่รู้ด้วยซ้ำว่าฉันพูดอะไร แต่แค่เพราะคำพูดประโยคเดียวของเธอ คุณก็ตัดสินประหารชีวิตฉันแล้ว?”

“เสิ่นสืออี้ ตั้งแต่ต้นจนจบ คุณไม่เคยอธิบายเรื่องความสัมพันธ์ของคุณกับเจียงอวิ๋นเหยาให้ฉันฟังเลย แล้วตอนนี้กลับมาลงไม้ลงมือกับฉันเพื่อเธอเนี่ยนะ…”

เสียงฉันสั่นเครือ ท้องน้อยเริ่มปวดเกร็งขึ้นมาอีกระลอก ใบหน้าซีดเผือดราวกับกระดาษ

เสิ่นสืออี้ชะงักไป ทันใดนั้น พยาบาลก็วิ่งหน้าตื่นเข้ามา “คุณเจียงอาการกำเริบอีกแล้วค่ะ คุณรีบไปดูเร็วเข้า!”

พอได้ยินว่าเธอเป็นอะไรไป ความกังวลและความปวดใจก็เข้ามาแทนที่ความโกรธบนใบหน้าเสิ่นสืออี้ทันที

เขาเกาะผนังพยุงตัว ก้าวยาวๆ เดินออกไป แต่จู่ๆ ก็ชะงักที่หน้าประตู หันกลับมามองฉัน

“รอให้ผมสืบเรื่องนี้ให้กระจ่างก่อน ถ้าเป็นฝีมือเธอจริงๆ เราเลิกกัน”

“ผมรับไม่ได้ที่จะต้องอยู่กับผู้หญิงจิตใจอำมหิตแบบนี้”

พูดจบ เขาก็เดินออกจากห้องไป

วินาทีที่เขาหายลับไป ขาฉันก็อ่อนแรง ทรุดฮวบลงกับพื้น

ตอนที่พี่ชายกลับมาเห็น ข้าวกล่องในมือก็ร่วงลงพื้นทันที “หยวนชิง!”

หลังจากพาฉันกลับขึ้นเตียงเรียบร้อย หลินเจ๋อเฟิงก็คว้าตัวพยาบาลที่อยู่ข้างๆ มาคาดคั้น “ตกลงมันเกิดอะไรขึ้น? ตอนฉันไปเธอยังดีๆ อยู่เลยไม่ใช่เหรอ?”

พยาบาลตอบอึกอัก “ดิฉันไม่ทราบค่ะ ทราบแค่ว่าเมื่อกี้คุณเสิ่นเข้ามา แล้วก็พูดอะไรทำนองว่าจะเลิกกับคุณหลิน แล้วเธอก็เป็นลมไปเลย…”

“เลิก?”

หลินเจ๋อเฟิงยืนตะลึงงันอยู่กับที่

วินาทีถัดมา เขาก็วิ่งพุ่งขึ้นไปชั้นบนราวกับคนบ้า

ตอนที่เขาถีบประตูเข้าไป เสิ่นสืออี้กำลังเฝ้าอยู่ข้างเตียงเจียงอวิ๋นเหยา ป้อนน้ำซุปให้เธอทีละคำ

“เจ๋อเฟิง? นายมาทำไม…”

เพล้ง!

หลินเจ๋อเฟิงปัดชามซุปในมือเขากระเด็น

“เลิก?! ที่แท้ไอ้สารเลวที่ทำหยวนชิงท้องก็คือแกสินะ!”

“อะไรนะ… ท้อง…?”