บทที่ 13 ลาก่อนความหลัง

ส่วนจินเยว่ที่ทุกคนกำลังมองหานั้น ตอนนี้นางเก็บข้าวของใส่ห่อผ้าออกมาเท่าที่จำเป็น นางเก็บเครื่องประดับมีค่าของนางออกมาด้วย เพราะนางคิดว่าคงจำเป็นต้องใช้มัน กับอาภรณ์สี่ห้าชุด เพราะจะหอบหิ้วออกมามากจะเป็นที่สังเกตได้ วันนี้คนในจวนวุ่นวายทั้งแขกเหรื่อและบ่าวไพร่ที่ต่างก็มีงานล้นมือกันเพราะกำลังจะมีงานใหญ่ ต้องเตรียมเหล้ายาปลาปิ้งกันมากมาย เลยไม่มีผู้ใดสนใจจินเยว่นัก

นางจึงอาศัยจังหวะที่คนเดินเข้าออกที่ประตูเข้าออกของบ่าวไพร่ ที่มีทั้งคนมาส่งของและคนออกไปซื้อหาข้าวของกันขวักไขว่ นางเดินปะปนออกมากับพวกเขาด้วยในชุดสาวใช้ ก่อนที่นางจะออกเดินทางไกล นางไปแอบเฝ้าดูพิธีการแต่งานอยู่ที่หน้าต่างบานหนึ่ง ที่มองเข้าไปพอจะเห็นพิธีการแต่งงาน และมองเห็นคู่บ่าวสาวได้ชัดเจน

นางไม่ได้สนใจสตรีที่เป็นเจ้าสาวในวันนี้ นางอยากจะเห็นเพียงใบหน้าของเจ้าบ่าว ที่วันนี้สังเกตเห็นได้ชัดว่าใบหน้าหล่อเหลาของเขาสดใสเบิกบานนัก เขาคงจะมีความสุขมากที่ได้แต่งงานกับสตรีที่เขารัก นางอยากจะเห็นเขาเป็นครั้งสุดท้ายเพื่อร่ำลาในใจ นางไม่โทษใครทั้งสิ้น นางแค่จะยืนอยู่ที่ริมหน้าต่างบานนี้เพื่ออวยพรให้กับเขาเป็นครั้งสุดท้าย ก่อนที่จะออกไปขึ้นรถม้ารับจ้างจากไปยังเมืองอื่นและคงจะไม่กลับมาที่นี่อีกแล้ว

จินเยว่ตั้งใจว่าจะเดินทางไปเมืองโหยวโจวเพื่อจะไปเริ่มต้นชีวิตใหม่ที่นั่น นางไม่อยากจะอยู่ที่นี่อีกแล้ว เพราะนางก็มีคนที่รู้จักนางอยู่บ้างและนางไม่อยากจะพบใครทั้งสิ้น ไม่อยากได้ยินคำถามถึงเรื่องราวในอดีต ที่นางอยากจะลืมไปเสียให้หมดสิ้น และจะเปลี่ยนแปลงตนเองใหม่ เปลี่ยนชื่อแซ่ใหม่เพื่อชีวิตใหม่ของนาง ที่ต่อไปนี้จะไม่มีคนจากครั้งอดีตอีกแล้ว ต่อไปซ่งจินเยว่คนนี้ก็จะไม่มีตัวตนอีกต่อไป

เสียงเครื่องแห่ในงานมงคล ดังขึ้นต่อเนื่องผสานไปกับเสียงไชโยโห่ร้องและเสียงหัวเราะเบิกบานของแขกเหรื่อที่มาร่วมงานมงคงดังขึ้นอย่างต่อเนื่อง จินเยว่ในชุดแต่งกายของสาวใช้ นางโพกผ้าที่หัวเอาไว้ สะพายห่อผ้าเอาไว้ที่ไหล่ และยืนอยู่ด้านหลังแขกเหรื่อมากาย ที่พากันจ้องมองบ่าวสาวที่เดินเคียงข้างกันด้วยอาภรณ์สีแดงที่แสนจะหรูหราและปราณีต

วันนี้อดีตคนรักของนางแต่งกายในชุดเจ้าบ่าวเต็มยศ ท่าทางองอาจผึ่งผายยิ่งนัก ใบหน้าหล่อคมคายนั้นยิ้มแย้มอย่างแจ่มใส เขาคงจะดีใจที่ได้แต่งงานกับเจ้าสาวที่เขาเองก็คงจะพึงใจนางมาก เพราะหากไม่พึงใจแล้ว เขาก็คงจะไม่เข้าหอกับนางก่อนล่วงหน้าดังเช่นที่จินเยว่เองก็ได้เห็นมันมากับตา

นางยืนจ้องมองคู่บ่าวสาวที่เดินผ่านหน้าผู้คนที่กำลังออกกันอยู่ที่ประตูเรือนหลักออกไป เพื่อเดินขอบคุณแขกเหรื่อที่มาร่วมงานวิวาห์ของพวกเขา เจ้าบ่าวประคองเจ้าสาวอย่างถนุทะนอมผ่านหน้าของนางไป นางจ้องมองเขาด้วยดวงตาที่มีน้ำตาเอ่อคลอตา ในใจของนางเอ่ยคำร่ำลาเขา และอวยพรขอให้เขามีความสุขกับคนที่เขาเลือกแล้ว และนางก็หันหลังเดินจากไปเพราะได้ทำสิ่งที่นางตั้งใจเอาไว้เสร็จสิ้นแล้ว

นางหันหลังจากไปทั้งที่ขบวนของบ่าวสาวยังไม่ทันได้พ้นจากตรงหน้าของนางที่ยืนแอบอยู่หลังคนอื่น ๆ เพื่อเฝ้ามองเงียบ ๆ แต่เหมือนกับแม่ทัพมู่หยางจะรับรู้ได้ว่ามีคนจ้องมองใบหน้าของเขา

เขาหันไปทางขวามือของเขาทันที แต่ก็ไม่เห็นใครที่เขารู้จักหรือคุ้นเคยเลย มีเพียงแขกเหรื่อที่มาร่วมงานกำลังจ้องมองบ่าวสาวที่เดินเคียงข้างกันมาเพียงเท่านั้น

และเมื่อมองไปไกล ด้านหลังแขกเหรื่อเหล่านั้น ก็มีร่างของสาวใช้นางหนึ่งที่เขาดูคุ้นตาอย่างประหลาด แต่ก็นึกไม่ออกว่าเคยเห็นแผ่นหลังนั้นที่ไหน เขาเห็นนางเดินช้า ๆ ลัดเลาะหายไปหลังเงาไม้ในสวนด้านที่จะมุ่งไปทางหลังเรือน นางสะพายห่อผ้าห่อใหญ่อยู่ด้วย เขาสลัดศีรษะ เพราะก็ไม่เข้าใจว่าเหตุใดเขาต้องสนใจสาวใช้ที่เดินผ่านไปมาด้วย

เขาอาจจะรู้สึกคุ้น ๆ เพราะนางคือสาวใช้ที่จวนของเขาเท่านั้นเอง เคยเห็นผ่านตาบ่อย ๆ จึงรู้สึกว่าคุ้นเคยอย่างบอกไม่ถูก แล้วแม่ทัพหนุ่มก็หันกลับไปมองตรงถนนด้านหน้าตามเดิม อย่างไม่ได้สนใจสิ่งใดอีก วันนี้เป็นแต่งงานกับสตรีที่เขารัก ยอดดวงใจของเขา

แล้วแม่ทัพหนุ่มก็ชะงักไปอีกครั้ง เขาพลันรู้สึกว่าคำเรียกว่ายอดดวงใจนั้น เหมือนเขาไม่เคยใช้กับหนิงอันเลยสักครั้ง แต่เหมือนเขาใช้มันกับคนอื่นที่เป็นยอดดวงใจของเขา แม้เขาจะจำอะไรไม่ได้ แต่ความรู้สึกของเขามันบอกว่าไม่ใช่หนิงอันแน่ ๆ

แต่แล้วแม่ทัพหนุ่มก็นึกอะไรไม่ออกมากไปกว่านี้ เขาจึงได้ไม่ได้สนใจสิ่งใด เพียงมุ่งหน้าเดินต่อไปกับเจ้าสาวแสนงามของเขาเพียงเท่านั้น ริมฝีปากหนายกยิ้มรับแขกเหรื่อที่เอ่ยปากอวยพรเขากับเจ้าสาว แต่แล้วภาพใบหน้าหวานปานน้ำผึ้งของสตรีอีกคนก็เป็นภาพซ้อนทับขึ้นมา แต่มองอย่างไรก็ไม่ใช่ใบหน้าจิ้มลิ้มของหนิงอัน นางคือผู้ใดกัน แต่เมื่อยิ่งครุ่นคิดก็คิดไม่ออก เขาจึงได้สลัดมันทิ้งไปแล้วลงมือทำสิ่งที่ต้องทำให้เสร็จสิ้นไปเสียอย่างไม่คิดอะไรอีก

ขณะที่กำลังมีพิธีการแต่งงานที่ใหญ่โตหรูหราที่จวนสกุลเฉิน ที่มีแขกเหรื่อมาร่วมฉลองกันอย่างมากมาย บรรยากาศเปี่ยมไปด้วยความสุขและความชื่นบาน ครอบครัวทุกคนต่างยิ้มแย้มแจ่มใสช่วยกันรับแขก

ฮูหยินผู้เฒ่ากับแม่นมหวังและมู่หลันก็ทำทุกอย่างไปตามหน้าที่ และพอพวกเขาก็นึกถึงจินเยว่ขึ้นมาได้ แต่ก็มองหานางไม่เห็นเช่นเดิม แต่ไม่นานพวกเขาก็ต้องกลับไปทักทายแขกเหรื่อคนอื่นอีก เลยลืมเลือนเรื่องจินเยว่ไปอีกครั้ง ยกเว้นแต่แม่นมหวังที่ก็ชะเง้อคอมองไปทางเรือนของหลานสาว เพราะนางรู้ว่าวันนี้หลานสาวจะออกเดินทางไกล

เมื่อคืนจินเยว่มาบอกเล่าทุกอย่างกับนางพร้อมกับคำอำลา แม้จะเป็นห่วงหลานสากมาก แต่ก็เป็นเพราะคุณชายจางเล่อถงรับปากว่าเมืองโหยวโจวนั้นเขาไปบ่อย ๆ สามารถฝากจดหมายถึงนางไปกับเขาได้ และเขาเองก็กำลังจะเปิดร้านผ้าไหมที่นั่น และจะให้จินเยว่เป็นคนดูแลร้านให้กับเขา พร้อมกับรับรองว่าเขามีคนของเขาอยู่ที่นั่น ที่พอจะฝากฝังให้ดูแลจินเยว่ได้

แม่นมหวังจึงเบาใจ เพราะนางรับปากหลานสาวเอาไว้แล้ว ว่าจะไม่เปิดเผยเรื่องนี้แก่ผู้ใดทั้งสิ้น จะเก็บเรื่องที่อยู่ใหม่ของจินเยว่ไว้เป็นความลับ เพราะนางต้องการจากไป และลืมเลือนเรื่องราวความหลังให้หมดสิ้น และขอเริ่มต้นชีวิตใหม่เสียที แม่นมหวังตัดสินใจทำตามที่หลานสาวต้องการ เพราะไม่อยากจะเห็นนางเจ็บปวดเพราะชายใจโลเลนั่นอีก