บทที่ 14 เริ่มต้นชีวิตใหม่

ในเวลาที่มีการฉลองพิธีแต่งงานที่ครึกครื้นที่จวนสกุลเฉินอยู่นั้น รถม้ารับจ้างคันหนึ่งกำลังมุ่งหน้าออกไปจากประตูเมืองหลวง หลังจากที่จินเยว่นำเครื่องประดับของนางหลาย ๆ ชิ้นไปขายแล้ว ก็ซ่อนตั๋วเงินกับเครื่องประดับที่เหลืออีกหลายชิ้นไว้อย่างมิดชิด 

แล้วไปว่าจ้างรถม้าเพื่อจะเดินทางไปที่เมืองโหยวโจวก่อนที่จะค่ำมืดไปเสียก่อน ซึ่งคนขับบอกว่าใช้เวลาสามวัน แต่ระหว่างทางมีโรงเตี้ยมให้พักได้ เป็นโรงเตี้ยมที่ปลอดภัยและมีผู้คนที่เดินทางผ่านไปมาเข้าพักไม่ขาดระยะ จินเยว่จึงได้เบาใจว่าคงจะเดินทางไปถึงที่หมายอย่างปลอดภัย

นางเอนกายพิงผนังรถม้า แล้วหลับตานิ่ง รถม้าคันนี้นางเลือกที่แข็งแรงและยังดูใหม่ ส่วนคนขับก็มีสองคนเอาไว้ผลัดเปลี่ยนกัน นางไม่ได้ชวนท่านยายออกมาด้วย เพราะสงสารท่านยายของตัวเองที่อาจจะต้องไปตกระกำลำบากกับนางก็เป็นได้ เพราะนางหนีมาครั้งนี้ นางเองก็ไม่รู้ชะตากรรมตัวเองในอนาคตเลยสักนิด แม้จะหวังว่าอาจจะพึ่งพาคุณชายจางเล่อถงได้บ้าง แต่นางก็ไม่อยากจะเป็นภาระของเขาไปเสียทั้งหมด จึงได้เตรียมการสำหรับตัวเองเอาไว้เผื่อความผิดพลาด นางจะได้ไม่ลำบากเมื่อไปถึงที่โน่นแล้ว

นางไปที่โหยวโจวเพียงลำพังและก็ตัวคนเดียวที่นั่น ยังดีที่นางยังพอมีทรัพย์สินเอาขายแลกเงินทองเอาไว้ว่าจ้างรถม้าและคงจะพอหาเช่าบ้านเล็ก ๆ ที่นั่นได้ และก็จะหาลู่ทางค้าขายหรือรับจ้างทำงานเย็บปักที่นางถนัดเพื่อเอาไว้ขายเลี้ยงชีพ นางเองก็ยังไม่รู้ว่าจะดำเนินชีวิตต่อไปอย่างไร แต่ขอเพียงได้หนีพ้นมาจากเมืองหลวง เพื่อจะได้เริ่มต้นชีวิตใหม่ ลืมเลือนตัวตนครั้งอดีตไปเสียให้หมด ต่อไปจะไม่มีหญิงที่มีนามว่าซ่งจินเยว่อีกแล้ว

นางไม่ต้องการพบเจอคนรู้จักเก่า ๆ ไม่อยากจะรื้อฟื้นความเจ็บปวดและบาดแผลที่ทำให้นางเจ็บปวดแทบแดดิ้น เพราะถึงเจ็บปวดปางตาย ก็ไม่มีอะไรดีขึ้น เพราะเป็นนางที่จะเจ็บปวดกับบาดแผลครั้งนี้ไปเพียงลำพัง 

ผู้อื่นเขาเริ่มต้นชีวิตใหม่ เขามีความสุขสมหวังกับคนที่เขาเลือกแล้ว และสตรีผู้นั้นก็เป็นสตรีที่คงช่วยให้อนาคตเขาก้าวหน้าดีกว่าที่จะมาจมปลักกับสตรียากไร้ ที่ไม่มีหัวนอนปลายเท้าเช่นนาง ไม่มีครอบครัวช่วยหนุนหลังสามี เป็นเพียงคนอาศัยในจวนที่ฐานะดีกว่าสาวใช้เพียงนิดเดียว ไม่สามารถเชิดหน้าชูตาใครได้ ลาก่อนชีวิตและความหลัง ครั้งเก่า ๆ ต่อไปข้าจะไม่พูดถึงและคิดถึงมันอีกต่อไปแล้ว

จินเยว่หลับตาลงพร้อมกับน้ำตาที่ซึมหัวตาเล็กน้อย นางพยายามสลัดความรู้สึกเก่า ๆ ออกไป ต่อไปนางจะเปลี่ยนเป็นคนใหม่ ใช้ชื่อแซ่ใหม่ จะไม่หวนคืนกลับไปใช้ชีวิตของสตรีอาภัพคนเดิมอีกแล้ว

ด้านที่จวนสกุลเฉิน มู่หลันที่นั่งจ้องมองพี่ชายของนาง เข้าพิธีแต่งงานกับสตรีอื่นอย่างสะท้อนใจยิ่งนัก นางสงสารจินเยว่นัก ทั้งที่คนที่ควรจะเป็นเจ้าสาวในวันนี้ควรจะเป็นนาง กลับเป็นสตรีที่ไหนก็ไม่รู้ อยู่ ๆ ก็ปรากฎตัวและคว้าหัวใจพี่ใหญ่ของนางไป จนเมื่ออดทนไม่ไหวอีกต่อไป มู่หลันก็หันไปเรียกสาวใช้นางหนึ่งที่อยู่ไม่ไกลนัก

“เจ้าไปแอบดูเยว่เอ๋อให้ข้าหน่อย แอบไปนะ ไปตามดูว่านางทำอะไรอยู่ หรือว่านางหลบอยู่ในห้อง ข้าเพียงต้องการอยากรู้ว่านางเป็นอะไรหรือไม่ แต่หากนางอยู่ในห้องก็ไม่ต้องไปรบกวนนางนะ ขอเพียงให้รู้ว่านางสบายดีข้าก็จะได้เบาใจ ดูด้วยว่ามีใครยกอะไรไปให้นางกินหรือไม่ ดูแลนางให้ข้าด้วยนะ "

สาวใช้ผู้นั้นรับคำแล้วก็รีบไปทำตามคำสั่งในทันที เพราะนางเองก็อดที่จะสะท้อนใจไม่ได้ นางเองเป็นสาวใช้ที่นี่มานาน เห็นทุกข์สุขของคนในจวนนี้มาตั้งแต่ครั้งที่อดีตที่ในจวนสกุลเฉินแห่งนี้มีความสุขยิ่งกว่าในวันนี้ด้วยซ้ำ เพราะแม้แต่นางเองยังอดที่จะรู้สึกไม่ได้ ว่าเหมือนมีอะไรบางอย่างที่ผิดปกติไป แต่นางก็ไม่รู้ว่ามันคืออะไร เพียงแค่ความรู้สึกของนางบอกเช่นนั้น

คุณหนูจินเยว่เป็นสตรีที่จิตใจดีงามนัก ควรที่จะได้เป็นฮูหยินของท่านแม่ทัพ แต่บัดนี้เหตุการณ์ในจวนนี้ได้เปลี่ยนไปจากหน้ามือเป็นหลังมือ บ่าวไพร่ก็แอบกระซิบกันว่าตั้งแต่ท่านแม่ทัพกลับมาครั้งนี้ ที่จวนนี้เหมือนจะไร้ความสุขกว่าเมื่อครั้งที่ท่านแม่ทัพไปออกศึกเสียอีก ไม่รู้ว่าเกิดสิ่งใดขึ้น

ส่วนสตรีที่กลับกลายมาเป็นฮูหยินจวนแม่ทัพตัวจริงนั้น ยิ่งกว่าว่าที่ฮูหยินคนเดิมมากนัก เพราะทั้งถือตัว เอาแต่ใจ และด่าทอ ตบตีรังแกสาวใช้อย่างไม่ปราณีหากนางไม่ได้ดังใจ เช่นนี้แล้ว บ่าวไพร่ที่ไหนจะรักนางได้ลง มีแต่คนแอบเสียดายว่าที่ฮูหยินคนเดิมกันทั้งนั้น ไม่รู้ว่าท่านแม่ทัพนั้นหลงรักสตรีเช่นนั้นไปได้อย่างไร แต่มันก็เป็นเรื่องของเจ้านาย บ่าวเช่นพวกนางมิอาจจะก้าวก่ายได้

และเมื่อสาวใช้เก่าแก่ที่ได้รับคำสั่งให้ไปแอบสอดส่องดูว่าจินเยว่เป็นเช่นไรบ้าง ก็แอบกลับมารายงานคุณหนูมู่หลันด้วยใบหน้าตื่นตระหนก นางค่อยเข้ามากระซิบคุณหนูเบา ๆ และมู่หลันก็ตะลึงงันไปเลย แต่ก็ไม่กล้าให้เรื่องนี้แพร่พรายออกไปในตอนนี้

ค่อยแอบไปกระซิบท่านย่ากับแม่นมหวังในภายหลังก็แล้วกัน  เรื่องราวมันก็ล่วงเลยมาเป็นเช่นนี้แล้ว คงมิอาจจะแก้ไขสิ่งใดได้แล้ว และอีกอย่างจะเหนี่ยวรั้งให้จินเยว่อยู่ที่จวนนี้ไปก็ไม่มีประโยชน์อันใด เพราะรังแต่จะทำให้นางพบกับความเจ็บปวดไปตลอด  เรื่องการร่วมชีวิตระหว่างพี่ใหญ่กับจินเยว่บัดนี้คงจะเป็นไปไม่ได้อีกแล้ว  เพราะมู่หลันเองก็ทราบนิสัยของจินเยว่ดี  ว่านางไม่มีทางยอมมีสามีคนเดียวกับสตรีอื่น 

ยิ่งสตรีนางนั้นมู่หลันก็พอจะดูออกว่าไม่ใช่คนซื่อตรงและอ่อนหวานอย่างที่นางแสดงออกให้คนอื่นเห็น แต่เหมือนนางเป็นคนมีลับลมคมในและดูน่ากลัวอย่างไรก็ไม่รู้ได้ ไม่รู้ว่าพี่ใหญ่ไปหลงใหลสตรีเช่นนี้ได้อย่างไร แต่ตอนนี้ก็แก้ไขอะไรไม่ได้แล้ว มู่หลันแอบทอดถอนใจ พลางจ้องมองใบหน้าหล่อเหลาของพี่ชายที่เปล่งประกายของความสุขอย่างเห็นได้ชัดเจน เขาคงจะสมหวังกับสตรีที่เขารักจริง ๆ แล้วกระมัง

นั่นทำให้มู่หลันได้แต่สงสารเยว่เอ๋อของนางเหลือเกิน ป่านนี้นางจะไปตกระกำลำบากที่ไหน ทำไมนางไม่บอกกับสหายรักอย่างข้าก่อนว่าจะหนีไป ข้าอาจจะพอหาทางช่วยนางให้ย้ายไปอยู่ที่อื่น หรือให้ท่านย่าหาซื้อบ้านหลังเล็ก ๆ ให้กับนาง เพราะถึงอยู่ที่จวนนี้ไป นางก็คงไม่มีความสุข เรื่องนั้นมู่หลันเข้าใจดี

แล้วเรื่องที่เพิ่งจะได้รับรู้มาทำให้มู่หลันได้แต่นิ่งเงียบไปหลังจากนั้น เพราะอยู่ในระหว่างพิธีการแต่งงานที่ยังไม่เสร็จสิ้น นางทำได้เพียงจ้องมองพี่ชายที่กำลังเข้าพิธีกับเจ้าสาวที่ผิดฝาผิดตัวอย่างชื่นบาน แล้วได้แต่นึกปลงในใจ ว่าพวกเขาทั้งสองคงไม่ใช่คู่ที่แท้จริงของกันและกัน จึงได้แคล้วคลาดกันไปเช่นนี้

ต่อไปนี้มูหลันก็คงได้แต่ภาวนาขอให้เยว่เอ๋อเดินทางไปไหนก็ให้ปลอดภัย และให้เริ่มต้นชีวิตใหม่ให้เป็นสุข หากวันหน้ามีโอกาสได้พบกันอีก นางก็จะมอบเงินทองให้สหายรักไปสักก้อนหนึ่งเพื่อให้นางนำมันไปตั้งตัว จะได้ไม่ลำบากจนเกินไปนัก ข้าคงจะช่วยเจ้าได้ได้เพียงเท่านี้จริง ๆ นะเยว่เอ๋อสหายรัก  มู่หลันนั่งครุ่นคิดในใจตลอดเวลาที่เหลือนั้น