บทที่ 15 ชีวิตใหม่ของเถ้าแก่เนี๊ยะสาว

รถม้ารับจ้างแล่นผ่านทั้งหมู่บ้านเล็กและป่าโปร่ง ทุ่งหญ้าที่กว้างใหญ่ จนมาพักแรมที่โรงเตี้ยมนอกเมืองแห่งหนึ่งอยู่หนึ่งคืน แล้วจึงได้เริ่มต้นออกเดินทางกันใหม่แต่เช้ามืด จินเยว่ที่ไม่เคยเดินทางรอนแรมออกจากเมืองหลวงมาก่อนตื่นเต้นยิ่งนัก นางรู้สึกดีขึ้นเมื่อรถม้าแล่นห่างออกมาจากเมืองหลวงที่นางอาศัยอยู่มาตั้งแต่เล็ก 

ผ่านทุ่งหญ้าเขียวขจีและนาข้าวที่ข้าวกำลังออกรวงสีทองไปทั้งผืนนามองดูไกล ๆ เหมือนกับผืนพรมกว้าง ๆ มองดูสีเหลืองทองผืนใหญ่กว้างยาวสุดลูกหูลูกตา นางมองบรรยากาศรอบข้างขณะที่รถม้าแล่นผ่านไปอย่างเพลิดเพลินใจขึ้น ความคิดคำนึงถึงคนที่อยู่ที่เมืองหลวงลดน้อยลงมาก

และเมื่อรถม้ารับจ้างแล่นเข้าสู่เขตเมืองโหยวโจว นางก็เปิดผ้าม่านขึ้นมองสองข้างทางอีกครั้ง เพื่อคิดหาหนทางว่าจะอยู่ที่นี่ได้อย่างไรดี จะทำมาหากินอะไรได้บ้าง เพราะแม้จะพอมีเงินทองติดตัวและยังมีเครื่องประดับอีกหลายชิ้นด้วยกัน แต่นางก็มิอาจจะนิ่งนอนใจได้ เพราะนางรู้ว่าจะต้องมีค่าใช้จ่ายที่ต้องจ่ายทั้งค่ากินอยู่และค่าเช่าบ้าน จึงต้องมองหาลู่ทางทำมาหากินเอาไว้บ้าง 

แม้เล่อถงรับปากว่าจะให้นางเป็นคนดูแลร้านผ้าไหมที่เปิดใหม่ให้กับเขา แต่ว่าร้านนั้นยังไม่เป็นรูปเป็นร่างเลย ระหว่างนี้นางคงจะต้องรอเขามาพบที่เมืองนี้ก่อน เพราะนางล่วงหน้าเดินทางมาก่อนเขา

และเมื่อรถม้ารับจ้างที่มีใจอารีต่อสตรีที่เดินทางเพียงลำพังนั้นหยุดลงที่หน้าโรงเตี้ยมเล็ก ๆ แห่งหนึ่งในเมืองโหยวโจวแล้ว ท่านลุงคนขับรถม้ากับน้องชายของเขา ก็บอกให้นางพักแรมที่นี่ก่อน เพื่อความปลอดภัยเพราะพวกเขารู้จักเถ้าแก่โรงเตี้ยมแห่งนี้ พอจะพูดจาฝากฝังให้ได้ หากหายเหนื่อยแล้ว แล้วค่อยออกเสาะหาบ้านเช่า

พากเขาคิดว่านางคงจะมีปัญหาบางอย่างถึงได้เดินทางรอนแรมมายังเมืองที่ห่างไกลเมืองหลวงไม่น้อยเช่นนี้ ทั้ง ๆ ที่หาบ้านเช่าอยู่ที่เมืองหลวงน่าจะมีหนทางทำมาหากินที่สะดวกกว่า แต่พวกเขาก็ตัดสินใจไม่ถามไถ่นางให้มากความ เพราะเมื่อเห็นใบหน้าของนางครั้งแรกก็เห็นดวงตาของนางบวมช้ำ จมูกก็ยังมีสีแดงก่ำ เหมือนคนที่เพิ่งผ่านการร้องไห้มาอย่างหนัก จึงคิดว่านางคงจะมีปัญหาหนักอกบางอย่างอยู่ 

พวกเขาจึงได้คอยดูแลนางอย่างดีเท่าที่จะทำได้ และส่งนางมาถึงที่หมายอย่างปลอดภัยแล้ว จึงได้ขอตัวลากลับออกไปเพื่อจะไปพักแรมที่โรงเตี้ยมนอกเมืองที่พวกเขาเคยพักแรมที่นั่นเป็นประจำเมื่อเดินทางผ่านมาทางนี้ เพื่อเตรียมตัวเดินทางกลับเมืองหลวงในวันต่อไป หากม้าของพวกเขาได้พักผ่อนให้เรี่ยวแรงกลับมาดีดังเดิมแล้ว

จินเยว่มอบเงินค่าจ้างตามที่ตกลงกันและเพิ่มเป็นพิเศษอีกเล็กน้อยเพื่อตอบแทนน้ำใจพวกเขาที่ดีกับนางมาตลอดการเดินทางในครั้งนี้ หลังจากรถม้ารับจ้างของชายผู้มีใจอารีทั้งสองแล่นจากไปแล้ว จินเยว่ก็ยังยืนอยู่หน้าโรงเตี้ยมมองตามหลังรถม้าคันนั้นไปจนลับสายตา นางเฝ้ามองเป็นครั้งสุดท้ายเพื่อจะร่ำลาชีวิตเก่าของนาง และต่อไปซ่งจินเยว่คนนั้นก็จะไม่มีตัวตนอีกต่อไป

นางเช่าพักแรมในนามเหลียนอี้หลาน ต่อไปนางจะใช้นามนี้และจะปิดฉากอดีตให้หมดสิ้นไปเสียที เมื่อพักแรมให้ร่างกายหายอ่อนเพลียอยู่หนึ่งคืน เหลียนอี้หลานคนใหม่ก็ออกเดินจากหน้าโรงเตี้ยมเพื่อมุ่งหน้าไปที่ถนนหน้าตลาดเพื่อมองหาอาชีพที่จะทำต่อไปเพื่อจะเลี้ยงดูตัวเอง

ระหว่างทางก็มองหาว่าพอจะมีห้องเช่าเล็ก ๆ ที่ราคาไม่แพงนักในตรอกแถวนี้บ้างหรือไม่ และแล้วระหว่างที่นางเดินเที่ยวชมพ่อค้าแม่ค้าที่ขายของตามรายทางที่นางกำลังเดินผ่านไปเรื่อย ๆ จนเกือบจะสุดท้ายตลาดแล้ว ก็เห็นห้องแถวคูหาเดียวที่เป็นห้องแถวไม้เก่า ๆ มันติดป้ายให้เช่าเอาไว้ นางจึงได้เดินไปถามคนแถวนั้นก็พบว่าเจ้าของนั้นอยู่ในตรอกถัดไป เป็นบ้านหลังสุดท้ายในตรอกนั้นเอง

นางจึงได้เดินไปสอบถามเรื่องห้องที่ติดป้ายให้เช่านั้น อาม่าแก่ ๆ เจ้าของห้องแถวนั้นออกมาต้อนรับนาง แล้วบอกว่าห้องเช่านั้นเคยเป็นร้านค้าของสามีเอง สามีของนางเคยเป็นช่างตัดเย็บอาภรณ์บุรุษ เป็นร้านเล็ก ๆ แต่ตอนนี้แก่ชรามาแล้ว อยากจะพักผ่อนในบั้นปลายชีวิต ลูกหลานไม่อยากจะให้คร่ำเคร่งทำงานหนักอีกแล้ว หูตาก็ไม่ดีดังเดิมแล้ว จึงต้องการขายหรือจะให้เช่าก็ได้

เมื่อจินเยว่บอกว่านางพอจะมีฝีมือตัดเย็บอยู่บ้างเพราะได้เรียนการเรือนมา มีความชำนาญพอที่จะตัดเย็บอาภรณ์ขายได้ อยากจะขอเปิดเป็นร้านขายอาภรณ์เช่นกัน นางพอจะตัดเย็บอาภรณ์ของสตรีและบุรุษได้บ้าง นางอยากจะขอเช่าและเปิดร้านเองดูสักครั้ง แต่ระหว่างนี้จะรอให้เล่อถงมาก่อน นางต้องการที่ปรึกษา และไม่แน่ใจว่าเขาจะเห็นด้วยกับนางหรือไม่ที่ต้องการเปิดร้านเป็นของตัวเองอย่างนี้

และแล้วเหลียนอี้หลานคนใหม่ ก็ได้ห้องเช่าห้องนั้นมาโดยจ่ายค่าเช่าล่วงหน้าให้กับอาม่าคนนั้นไปเป็นเวลาหนึ่งปี และอาม่าผู้ใจดีก็บอกว่านางยกอุปกรณ์ตัดเย็บเก่าแก่ของนางในร้าน ทั้งราวไม้ และตู้โชว์อาภรณ์ที่ตอนนี้มันอยู่ในร้านอยู่แล้วให้กับอี้หลานไป ให้นางไปจัดการตรวจดูว่ามันใช้งานได้หรือไม่

หากมีบางอย่างที่ใช้งานไม่ได้แล้ว ก็ให้ไปสั่งร้านเครื่องเรือนที่ตลาดให้ทำให้ใหม่หรือต้องการจะซ่อมก็ให้พวกเขามายกมันไปซ่อมแซมก่อนที่จะเปิดร้าน ส่วนพวกผ้าที่จะต้องใช้ในการตัดเย็บให้ไปสั่งกับร้านขายส่งในตลาดที่มีขายพร้อมอุปกรณ์ตัดเย็บที่นางคงจะต้องใช้ทั้งหมด เป็นร้านใหญ่ที่สุดในตลาดนี้ ให้อี้หลานไปลองเดินหาดูก่อน จะได้สอบถามพวกเขาและสำรวจตลาดแห่งนี้ไปด้วย ว่าอะไรขายอยู่ที่ใดบ้าง

ส่วนพวกเครื่องเรือนที่นางจำเป็นต้องใช้ก็สามารถใช้ของที่มีอยู่ได้เลย มันมีทั้งเตียงและพวกโต๊ะตู้ตัวเก่า ๆ อยู่แล้ว แต่ก็ยังพอใช้งานได้ และมีครัวเล็ก ๆ ที่อยู่หลังห้องแถวก็ยังใช้งานได้ ให้อี้หลานไปสำรวจเอาเอง หากต้องการซ่อมแซมก็ให้บอกคนที่อยู่บ้านที่ถัดไปอีกสองหลัง เขาเป็นช่างรับจ้างซ่อมทั่วไป งานไม้ก็ทำได้ ให้ไปว่าจ้างเขาได้ เขาคิดราคาไม่แพงนัก เจ้าของบ้านเช่าอธิบายทุกอย่างด้วยความใจดี หลังจากมอบกุญแจห้องแถวเล็ก ๆ นั้นให้กับอี้หลานแล้ว

แต่หลังจากย้ายข้าวของมาพักอยู่ที่ห้องเช่าแล้ว อีกหนึ่งสัปดาห์ต่อมา จางเล่อถงก็มาเยือน เขาบอกว่าพอเสร็จจากงานแต่งงานนั่นแล้ว เขาก็จัดการเรื่องร้านค้าของเขาอีกเล็กน้อย แล้วก็เตรียมตัวออกเดินทางมาตรวจงานที่ร้านสาขาทางฟากนี้ทันที เขาบอกว่ายังไม่ได้แวะที่ร้านค้าเมืองอื่น ๆ เลยเพราะเป็นห่วงจินเยว่ จึงรีบรุดมาที่โหยวโจวก่อนที่อื่น

“ ถ้าอย่างนั้น เจ้าเข้านั่งพักด้านในก่อน ตอนนี้ข้ายังไม่ได้ลงมือทำอะไรสักอย่าง ตั้งแต่มาอยู่ที่นี่ก็แค่ทำความสะอาดและให้ช่างไม้มายกเครื่องเรือนไปซ่อมแซม และก็ออกเดินสำรวจร้านค้าในตลาดจนทั่ว ตอนแรกอยากจะเปิดร้านตัดเสื้อเล็ก ๆ ของตัวเอง แต่อยากจะรอถามความคิดเห็นเจ้าก่อน เพราะข้าเองก็ไม่มีประสบการณ์เลย ไม่เคยค้าขาย ยังไม่กล้าเสี่ยงเท่าไหร่ ”

นางบอกกับเล่อคงที่ตอนนี้ทรุดนั่งอยู่ตรงข้ามกับนาง พร้อมกับจิบน้ำชาไปด้วย