บทที่ 19 กลับจวนกันเถิด

“แต่ข้าไปก็ได้นะ แต่เจ้าก็ต้องกลับไปกับข้าด้วย เจ้ากลับข้าก็กลับ หากเจ้าไม่กลับข้าก็จะปักหลักอยู่กับเจ้าที่นี่แหละ”

แม่ทัพหนุ่มยืนกราน เพราะเขาไม่มีทางถอยแน่ ๆ เพราะดูท่าแล้ว นางกำลังจะหนีเขาไป เพราะถึงกับย้ายออกมาอยู่ที่ร้านแห่งนี้ และคงวางแผนที่จะหนีไปแต่งงานหรือไม่ก็ยอมเข้าเรือนหลังของเจ้าเล่อถงแน่ ๆ ซึ่งเขาไม่มีทางยอมหรอก หากนางจะทำเช่นนั้น 

เขาจะอาละวาดให้งานแต่งของนางล่มแน่ ๆ หรือก็จะตามไปอาละวาดทุกๆ ที่ ที่นางไปอยู่กับชายใดก็ตาม ให้มันรู้กันไปสิ เมียคนเดียวเขาจะพากลับไปไม่ได้

“ข้าไม่กลับไปกับท่าน เราไม่ได้เป็นอะไรกัน เพราะฉะนั้นท่านจะมาบังคับข้าไม่ได้ กลับไปเสีย หาไม่ ข้าจะฟ้องท่านย่าว่าท่านมาวุ่นวายรบกวนการทำงานของข้า”

แม่ทัพหนุ่มยักไหล่ ฟ้องก็ฟ้องไปสิ เขาไม่ได้สนใจ เพราะเขาบอกท่านย่าแล้วว่านางเป็นภรรยาของเขาแล้ว เขามาเฝ้าเมียไม่ให้คิดจะคบชู้ มันผิดตรงไหน และนางก็ไม่ใช่คนตัวเปล่า สามีก็มานั่งเฝ้าอยู่ตรงนี้ ยังคิดจะหว่านเสน่ห์ชายอื่นได้อีก ใครผิดกันแน่ ๆ ก็เห็น ๆ อยู่ อย่างไรเขาก็ไม่ยอม จะให้ไปพบเจ้าเล่อถงที่จวนเขาก็ยินดี ไปบอกมันว่าสตรีที่มันหมายปองมีสามีแล้ว

หลังจากนั้นแม่ทัพมู่หยางก็ยังคงปักหลักเฝ้าที่ข้างโต๊ะบัญชีของจินเยว่จนกระทั่งถึงเวลาปิดร้านอย่างหน้าตาเฉย ไม่สนใจสิ่งใด แม้จะถูกสตรีหลังโต๊ะบัญชีมองค้อนแล้วค้อนอีก เขาก็หน้าทนนั่งอยู่ ทำไมล่ะ เขาเป็นสามีของนาง นางไม่กลับเขาก็ไม่กลับเสียอย่างใครจะทำไม

“ท่านแม่ทัพ ร้านปิดแล้ว รบกวนท่านออกไปจากร้านได้แล้ว ข้าจะให้คนปิดร้าน แล้วจะได้ขึ้นไปนอนพักเสียที เหน็ดเหนื่อยกันมาทั้งวันแล้ว ขอท่านได้โปรดอย่าทำตัวให้มีปัญหาอีกเลย และควรกลับจวนของท่านไปเสีย และไม่ต้องมาที่นี่อีก”

จินเยว่บอกกับเขาอย่างอ่อนใจ เพราะเขาไม่ยอมเคลื่อนย้ายตัวเองออกไปจากร้าน ไม่ว่านางจะทำประชดประชันเช่นไร เขาก็นิ่งเฉย แต่คราวนี้แม่ทัพหนุ่มกลับยอมก้าวออกไปแต่โดยดี แต่เขาเพียงเดินย้อนกลับไปที่รถม้า แล้วเข้าไปนั่งเอนกายอยู่ในนั้น เพื่อรอเวลาเท่านั้น 

เพราะเขามีแผนการณ์ที่เด็ดขาดที่คิดเอาไว้ เพราะการลงมือทำย่อมดีกว่าคำพูดมากมาย การต่อล้อต่อเถียงกับนางไปก็ไม่มีประโยชน์เพราะนางยืนกรานว่าจะไม่กลับไปกับเขา นางไม่กลับไปดีๆ เขาก็มีแผนที่จะพานางกลับไปจนได้นั่นแหละ

ส่วนจินเยว่นั้นเข้าใจว่าแม่ทัพมู่หยางยอมถอยกลับไปที่จวนของเขาแล้ว นางถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอก แต่ไม่อยากจะคิดอะไรให้เคร่งเครียดไปเปล่า ๆ จึงสลัดความกังวลในเรื่องของวันพรุ่งนี้ออกไปเสีย แล้วก็ก้าวขึ้นไปที่ชั้นบนเพื่อจะได้อาบน้ำและเข้านอนเสียที หลังจากที่นางกินอะไรรองท้องไปแล้ว 

สาวใช้คนหนึ่งนั้นมีห้องพักอยู่ด้านล่างก็แยกย้ายไปพักผ่อนในห้องของนาง ส่วนอีกสาวใช้อีกสองคนและบ่าวชายอีกสองคนที่มีหน้าที่ส่งของและช่วยยกข้าวของในร้านนั้นพักอยู่ที่ห้องแถวไม้ที่ด้านหลังตลาด ที่นั่นเล่อถงเช่าเอาไว้ให้กับคนงานของเขาใช้พำนักโดยไม่ต้องเสียค่าเช่า และมีอาหารให้กินอีกสองมื้อ

เมื่ออาบน้ำเปลี่ยนอาภรณ์แล้ว จินเยว่ก็ก้าวขึ้นไปนอนบนเตียงหลังเล็กของนางแล้วก็หลับตาลง นางไม่อยากจะคิดอะไรมาก เพราะจะต้องตื่นแต่เช้าเพื่อจะได้เริ่มทำงาน เพราะนางเพิ่งจะมาเริ่มงานเป็นคนดูแลร้านให้กับเล่อถงที่เพิ่งจะเปิดร้านผ้าไหมร้านนี้ใหม่ ๆ

เขาแยกร้านเล็ก ๆ นี้ออกจากร้านใหญ่ของเขา เพื่อจะเปิดขายผ้าไหมเนื้อดี ที่เพิ่งจะได้มาจากต่างเมืองที่เขาไปว่าจ้างชาวบ้านให้ทอผ้าไหมเนื้อดีที่มีลวดลายแปลกตานี้ขึ้น พร้อมกับเริ่มเปิดร้านค้าแห่งนี้ เพื่อขายผ้าไหมและรับสั่งตัดชุดที่ทำจากผ้าไหมเหล่านี้ด้วย และก็ออกปากให้จินเยว่มาช่วยเขาดูแลกิจการร้านค้าแห่งนี้เป็นการฝึกหัดการค้าขายไปในตัว จินเยว่ที่อยากจะออกมาจากจวนแม่ทัพจึงรับปากเขาในทันที

นางพยายามข่มตาให้หลับ แม้ว่าความคิดคำนึงเกี่ยวกับบุรุษที่มาวุ่นวายกับนางที่ร้านในวันนี้ทั้งวันจะคอยรบกวนจิตใจ แต่นางก็ไม่อยากจะยุ่งเกี่ยวกับเขาอีกแล้ว นางไม่อยากจะหวนกลับไปเจ็บปวดเช่นเดิมอีก เขาเป็นบุรุษที่หัวใจโลเลและมากรัก อีกอย่างเขาแต่งงานกับสตรีนางนั้นแล้ว นางก็ไม่อยากจะยุ่งเกี่ยวกับพวกเขาอีกต่อไป ไม่ได้อยากได้ชื่อว่าแย่งสามีของสตรีอื่น

เวลาผ่านไปจนกระทั่งตลอดถนนหน้าตลาดเงียบสงัด ผู้คนพากันปิดประตูร้านค้าเงียบ บ้างก็นอนเฝ้าร้านค้า หรือไม่ก็กลับไปยังเคหสถานของหัวเองจนหมดสิ้นแล้ว แต่ก็ยังมีเวรยามที่เดินไปมาตามถนนที่ทอดยาวผ่านตลาดเป็นระยะ คอยตีเกราะบอกเวลาอยู่แทบจะชั่วยาม นอกนั้นบรรยากาศทั้งมืดและเงียบสงัด ไร้ผู้คนสัญจรไปมาแล้ว อากาศยามค่ำคืนนั้นเริ่มจะเย็นลงทุกที

แม่ทัพมู่หยาง จึงได้ก้าวลงจากรถม้าของตัวเอง แล้วเหาะเหินอย่างง่ายดายขึ้นไปบนชั้นสองของร้านค้าเป้าหมายและก็เปิดหน้าต่างออกอย่างง่ายดาย สำหรับผู้มีวรยุทธ์เป็นเลิศเช่นเขา การทำเรื่องเช่นนี้ง่ายดายและรวดเร็วนัก เขาก้าวผ่านหน้าต่างเข้าไปในห้องนอนของจินเยว่

เห็นนางนอนหลับสบายอยู่บนเตียงเล็ก ๆ นั่น มีตะเกียงที่หรี่แสงลงแล้วจุดเอาไว้อยู่ด้านหนึ่ง เขาเดินไปถึงตัวนาง แล้วก็เลิกผ้าผวยที่นางห่มเอาไว้ขึ้น กวาดตามองไปตามเรือนร่างของนางเพื่อดูร่องรอยที่ชายชู้ฝากเอาไว้ ว่ามีบ้างหรือเปล่า แต่มองไปจนทั่วก็ยังไม่เห็นร่องรอยอันใด เขาช้อนตัวอุ้มนางขึ้นทั้งผ้าผวยที่นางใช้ห่มนั้น แล้วหันหลังก้าวเดินออกจากห้องนอนน้อยนั้น ลงบันไดไปที่ชั้นล่างของร้าน แล้วก็เปิดประตูด้านหน้าออกไป

ส่วนคนสนิทของเขา ก้าวเข้ามาแทนที่ แล้วเข้าไปร้องเรียกสาวใช้ที่นอนอยู่ในห้องด้านหลัง

“สามีของเถ้าแก่เนี๊ยะของเจ้า มารับตัวนางกลับไปแล้วนะ เจ้าเองก็ไปรายงานหลงจู๊ที่ร้านของคุณชายจางก็แล้วกัน บอกเขาว่าให้หาคนมาทำงานแทนนางเสีย เพราะนางคงจะไม่ได้กลับมาทำงานที่นี่อีกแล้ว เข้าใจหรือไม่”

สาวใช้ที่พักอยู่ที่ห้องพักด้านล่างพยักหน้า แล้วก็มองออกไปที่หน้าประตูร้าน เห็นร่างของเถ้าแก่เนี๊ยะคนงามของนาง ถูกอุ้มอยู่โดยชายร่างสูงใหญ่คนหนึ่งขึ้นไปบนรถม้าที่จอดอยู่หน้าร้าน แล้วคนสนิทของแม่ทัพหนุ่มสองคนที่ติดตามมาด้วย พร้อมกับคนขับรถม้าก็พากันก้าวขึ้นรถม้าแล้วไปนั่งอยู่ที่ม้านั่งข้างคนขับ ส่วนอีกคนไปนั่งที่ม้านั่งด้านหลังรถม้า แล้วรถม้าคันนั้นก็แล่นออกไปจากหน้าร้านผ้าไหมในทันที

ทิ้งสาวใช้นางนั้นที่รีบวิ่งออกมาที่หน้าร้านอย่างรวดเร็ว แล้วมองตามหลังรถม้าคันนั้นไปจนลับตา นางยกมือเกาศีรษะอย่างงุนงง เพราะเพิ่งจะตื่นขึ้นมา และก็พบเจอเรื่องที่น่าตกใจ แต่ตอนนี้ดึกมากแล้ว คงจะต้องปิดประตูแล้วกลับเข้าไปนอนก่อน รอให้ร้านใหญ่ที่ในตลาดเปิดแล้วนางจะเดินไปบอกข่าวแก่พวกเขา จะได้หางานมาทำงานแทนเถ้าแก่เนี๊ยะ เพราะนางเองก็ไม่รู้เรื่องรู้ราวอะไรกับเขาด้วย คงจะต้องทำตามที่ชายคนนั้นบอกไปก่อน

เมื่อรถม้าแล่นมาถึงจวนเล็กนอกเมืองที่เป็นจวนของสหายท่านแม่ทัพอีกครั้งก็เมื่อมีแสงสาดส่องลงมาเจิดจ้าไปทั่วแล้ว อากาศด้านนอกเริ่มจะร้อน เขาอุ้มร่างจินเยว่ที่ถูกยาสลบที่เขาเป่าใส่นางเมื่อตอนที่ขึ้นไปบนห้องนอนของนางที่บนร้านค้า อุ้มพานางลงจากรถม้าแล้วเดินเข้าไปในจวน

แล้วอุ้มตรงเข้าไปในเรือนที่อยู่ด้านใน เมื่อคนสนิทของเขาช่วยเปิดประตูเรือนให้แล้ว เขาก็เดินเข้าไปในห้องนอนทางด้านหลัง แล้ววางนางลงบนเตียง แล้วก็ลงมือถอดอาภรณ์ของนางออกจนหมด จนร่างงามเปลือยเปล่าไปทั้งร่าง เขาอยากจะรู้นักว่าเจ้าชู้รักนั่นทิ้งร่อยรอยอะไรไว้มากเพียงไหน และนางกับเจ้าเล่อถงได้ล่วงเกินกันแล้วหรือไม่ เขาจะต้องพิสูจน์ให้ได้

เมื่อถอดเครื่องแต่งกายออกจนหมด จนร่างของจินเยว่ที่ยังสลบไสลนั้นเปลือยเปล่า เขามองสำรวจจนทั่วร่าง ก็ไม่พบร่องรอยอันใดที่ผิดแปลก ผิวของนางยังคงผุดผาดเช่นเดิม เขาดึงตูโต้วตัวบางของนางออกมา แล้วลงมือมัดข้อมือของนางทั้งสองข้างแล้วโยงมันไว้กับลวดลายฉลุที่หัวเตียง แต่เขาก็ยังไม่มั่นใจ 

เขายกขาอวบขาวของนางตั้งขึ้นแล้วแยกมันออกจากกัน มือหนาดึงเชือกผ้าเส้นเล็กที่ผูกเอาไว้ที่สะโพกผายทั้งสองข้างของนางออกจากกัน แล้วขยุ้มผ้าผืนน้อยที่ปกปิดเนินอวบใหญ่ไว้จากสายตาของเขาออกไป แล้วโยนมันลงไปจากเตียง

จากนั้นนิ้วแกร่งและสากเพราะจับอาวุธมาเกือบตลอดชีวิตของเขา ก็ค่อย ๆ สอดเข้าไปในร่องอวบของนางช้า ๆ ในตอนนี้เองที่จินเยว่ตกใจตื่นขึ้นทันที เพราะความเจ็บแปลบที่กลางกายอย่างมาก ดังถูกแยกร่างออกเป็นสองส่วน

นางลืมตาขึ้นทันที ก็พบใบหน้าหล่อเหลาของแม่ทัพเฉินมู่หยางอยู่ตรงหน้า นางกรีดร้องเสียงดัง เพราะความตกใจ