บทที่ 7 เบื้องหลังการจับบุรุษได้อยู่มือ

ส่วนเล่อถงที่คบหากันมาตั้งแต่เด็กก็สวมรอยเล่นละครช่วยสหายรักของเขาทันที เพราะเขาเองก็รับรู้ได้ว่าเจ้าหมอนั่นจ้องพวกเขาอยู่ตาเป็นมัน ไม่ยอมคลาดสายตาเลยด้วยซ้ำ แล้วยังทำท่าฮึดฮัดขัดใจเหมือนหึงหวงเขากับจินเยว่อีกด้วย แล้วอย่างนี้จะบอกว่าหมดรักนางแล้วได้เช่นไร หรือว่าเจ้าหมอนี่มันคิดจะจับปลาสองมือกันแน่   ยิ่งคิดยิ่งขัดเคืองแทนจินเยว่

เขาจึงทำทีอ้อยอิ่งจับมือนุ่มนิ่มและขาวผ่องของจินเยว่ขึ้นมาจ้องมองจนแทบจะจรดริมฝีปากลงบนหลังมือของนางแล้ว และแล้วคนที่เอาแต่จ้องมองอย่างจับผิดคนที่คู่ก็ทนต่อไปไม่ไหว เขาลุกพรวดพลาดขึ้นทันที แล้วก็กระโจนเข้ามาชกหน้าเล่อถง จนเขาหล่นลงไปกองอยู่บนพื้น

ท่ามกลางเสียงกรีดร้องหลาย ๆ เสียงที่ดังขึ้น จินเยว่ตกตะลึง และเมื่อนางได้สติ ก็รีบลุกจากเก้าอี้ ลงไปประคองเล่อถงขึ้นมาทันที

“ เป็นอะไรหรือไม่ เล่อถง เจ็บหรือไม่ ” 

นางยกมือขึ้นจับที่แผลที่มีเลือดออกที่ริมฝีปากของเขาอย่างแผ่วเบาเพราะเกรงสหายรักจะเจ็บ

แล้วก็หันมาเงยหน้าขึ้นจ้องมองใบหน้าถมึงทึงของบุรุษที่ยังคงยืนจังก้าตรงหน้าของนาง

“ท่านแม่ทัพ ท่านทำอะไรน่ะ ชกเล่อถงทำไม เขาทำอะไรให้ท่าน” 

จินเยว่ร้องถามคนตรงหน้าอย่างไม่พอใจที่เขาทำหยาบคายและรุนแรงกับสหายของนาง

“ชกทำไมน่ะหรือ ก็มันเกือบจะจูบมือของเจ้าอยู่แล้ว หากข้าไม่ขัดขวางมันเสียก่อน มันกับเจ้าไม่ใช่เด็ก ๆ เหมือนเมื่อก่อนแล้ว จะถึงเนื้อถึงตัวกันเช่นนั้นไม่ได้แล้ว แถมมันยังทำท่าเหมือนกับจะจูบมือของเจ้า แถมยังทำต่อหน้าทุกๆ คนในห้องนี้ด้วย ท่านย่ากับท่านยายของเจ้าก็อยู่ที่นี่ มันก็ยังกล้าทำ”

เขาตอบโต้จินเยว่ที่ร้องต่อว่าเขา ใบหน้าหล่อเหลายังไม่คลายความบึ้งตึง ดวงตาคมจ้องมองเล่อถงอย่างเอาเรื่อง

“ มู่หยาง หยุดนะ ไปชกหน้าเล่อถงทำไมกัน เจ้าจะโมโหไปทำไม จินเยว่กับเจ้าไม่ได้เป็นอะไรกันแล้ว นางจะคบหากับชายอื่นบ้างก็ไม่เห็นจะเป็นไร ย่าคิดว่าเล่อถงอาจจะพึงใจจินเยว่หรือเปล่า เขาถึงทำท่าเหมือนเกี้ยวนางเช่นนี้ ย่าคิดว่าไม่ผิดนะ พวกเขาก็ถึงวัยที่จะออกเรือนมีครอบครัวได้แล้ว หากจะคบหากันเฉกเช่นคนรักย่าก็ว่าไม่ผิดนะ ต่อไปย่าขอห้ามเจ้ายุ่งกับพวกเขา ปล่อยจินเยว่ นางจะทำอะไรก็ไม่ใช่เรื่องของเจ้าอีกต่อไปแล้ว เจ้าควรจะไปดูแลคนรักของเจ้า คนที่เจ้ากำลังจะแต่งงานกับนางจะดีกว่า ปล่อยให้พวกเขาได้คบหากัน หากเล่อถงพึงใจอยากจะได้จินเยว่เป็นภรรยาจริง ย่าก็ยินดียกให้ ”

ท่านย่าพูดกับหลานชายด้วยน้ำเสียงเย็นชา เพราะหมั่นไส้ท่าทางเหมือนหมาหวงก้างของเขา ตัวเองก็ไม่ได้รักใคร่ใยดีจินเยว่แล้ว แต่พอเห็นนางใกล้ชิดบุรุษอื่นก็มาทำตัวเป็นหมาหวงก้างเสียอีก น่าหมั่นไส้นักเชียว ท่านย่าครุ่นคิด

แม่ทัพหนุ่มทำท่าทางฮึดฮัดขัดใจที่เห็นท่านย่าของเขาให้ท้ายบุรุษกับสตรีนางนั้น ที่ทำท่าทางน่าเกลียดต่อหน้าทุกคในห้องโถงเช่นนี้ เขาจ้องมองจินเยว่ที่กำลังพยุงเจ้าเล่อถงนั่นลุกขึ้น แล้วก็พาเจ้าหมอนั่นไปนั่งที่ตั่งไม้ริมหน้าต่างที่ห่างจากพวกเขาออกไปเล็กน้อย

แล้วนางก็ทรุดนั่งลงข้างกายเจ้าหมอนั่น พร้อมกับหยิบผ้าเช็ดหน้าผืนน้อยที่เหน็บเอวของนางขึ้นมา ดวงตาของแม่ทัพหนุ่มพองขยาย เขาคำรามออกมาเบา ๆ เมื่อยามเห็นมือบางของเยว่เอ่อของเขา ค่อย ๆ ซับเลือดที่มุมปากของเจ้าเล่อถงนั้นเบา ๆ

เขาจ้องมองคนทั้งสองไม่คลาดสายตา หัวใจแกร่งเหมือนถูกบีบ เขาทำท่าฮึดฮัดขัดใจ ยิ่งมองยิ่งไม่สบอารมณ์เมื่อเห็นท่าทางใกล้ชิดของคนทั้งสองนั่น สายตาคมกริบจับจ้องมองไปที่คนทั้งคู่ แล้วก็หันไปมองท่านย่ากับแม่นมหวังที่ต่างก็จับจ้องมองสองคนนั้นแล้วยิ้มน้อย ๆ ในหน้าเหมือนกับว่าพอใจที่เห็นสองคนนั้นใกล้ชิดสนิทสนมกัน

ยิ่งทำให้เขาแน่ใจว่าท่านย่ากับแม่นมหวังคิดจะจับคู่ให้สองคนนั้นแน่ ๆ แม่ทัพหนุ่มกำมือแน่น เขาเดินออกไปจากห้องโถงทันที โดยทิ้งสตรีที่ได้ชื่อว่าเป็นคนรักใหม่ของเขา ให้นั่งอึ้งงันอยู่ที่เดิม นางรีบลุกขึ้นแล้ววิ่งตามเขาออกไปในทันที

“ ท่านพี่เจ้าคะ ท่านพี่ ”

นางร้องเรียกเขาพลางวิ่งตามหลังเขามา โดยมีผู้อาวุโสทั้งสองมองตามมาพร้อมกับยิ้มในหน้าอย่างชอบใจ สมน้ำหน้าเจ้าคนหลายใจนัก ตอนนี้ดิ้นพล่านเหมือนหมูถูกน้ำร้อนลวก คงจะกลัวเสียคนรัก ไหนบอกว่าไม่ได้รักจินเยว่แล้ว แต่พอมีบุรุษอื่นมาสนใจนางเข้า ยังไม่ได้ถึงกับมาสู่ขอ ก็ดิ้นพล่านถึงเพียงนี้แล้ว อย่างนี้เรียกว่าหมดรักในตัวของนางแล้วเช่นนั้นหรือ ท่านย่ายกยิ้มนิด ๆ ที่ริมฝีปาก ต่อไปนี้เรื่องมันคงจะสนุกขึ้นทุกทีแล้ว

ด้านแม่ทัพหนุ่มที่เดินออกมาจากเรือนหลักด้วยความหงุดหงิดงุ่นง่าน เพราะความโมโหที่เห็นอดีตคนรักทำท่าเหมือนกับมีใจให้กับเจ้าเล่อถง ทั้ง ๆ ที่ เมื่อก่อนสองคนนี้ก็ไม่ได้สนิทสนมกันมากขนาดนี้ และนางก็ไม่ได้พึงใจเจ้าหมอนั่นด้วยซ้ำ

ตอนนี้เกิดอะไรขึ้น เจ้าหมอนั่นมันจ้องมองจินเยว่เสียหวานฉ่ำ ส่วนนางก็ทำท่าสะเทิ้นอาย หรือว่าสองคนนั้นจะมีใจให้กัน มือหนาของแม่ทัพหนุ่มกำเข้าหากันแน่น แล้วก็ชกเปรี้ยงไปที่ต้นไม้ในสวน

“ ว๊ายย!! ท่านพี่ทำอะไรเจ้าคะ เป็นอะไรหรือไม่เจ้าคะ เหตุใดท่านจึงได้ทำเช่นนี้ ดูสิมือของท่านเลือดออกหมดแล้ว "

หนิงอันร้องเอะอะขึ้นเพราะเห็นเลือดทะลักออกจากบาดแผลของมู่หยาง

หนิงอันรีบปราดเข้ามาจับมือของแม่ทัพเฉินคนรักของนาง ขึ้นดูพบว่ามันแตกและเต็มไปด้วยเลือดสด ๆ ที่กำลังรินไหลออกมา เขาชักมือออกจากการเกาะกุมของสตรีข้างกาย ใบหน้าหล่อเหลาบึ้งตึงยังไม่คลายและไม่มีอารมณ์จะสนใจสตรีที่กำลังระล่ำระลักถามไถ่เขาด้วยความตกใจที่เห็นเขาชกต้นไม้อย่างแรงจนมือแตก

“ เจ้ากลับเรือนไปก่อน ตอนนี้พี่อารมณ์ไม่ดี ”

เขาหันไปบอกหนิงอันที่ตะลึงจ้องมองเขาอยู่ นางจำต้องรับคำแล้วก็หมุนตัวเดินออกไปเพื่อจะมุ่งหน้ากลับไปที่เรือนเล็กของตัวเอง นางหันมาจ้องมองเขาอีกครั้งก่อนจะหมุนตัวกลับแล้วเดินต่อไป ด้วยความไม่พอใจที่เห็นคนรักมีท่าทีเหมือนไม่พอใจที่อดีตคนรักในวัยเด็กของเขาใกล้ชิดกับบุรุษอื่น นางไม่เคยเห็นเขาโมโหมากอย่างนี้มาก่อน 

เห็นทีสตรีนางนี้จะมองข้ามไม่ได้เสียแล้ว แสดงว่าที่ปากเขาบอกว่าหมดรักนางแล้ว นั้นไม่จริงอย่างแน่นอน หนิงอันร้อนใจนัก ที่เหตุการณ์มันกลับกลายมาเป็นแบบนี้ นางไม่พอใจเลยสักนิด ยาเสน่ห์รัญจวนที่นางใช้ชักจูงใจให้แม่ทัพเฉินมู่หยางมันเสื่อมฤทธิ์ลงไปหรืออย่างไรกัน คงจะต้องเพิ่มตัวยาให้มากหน่อยเสียแล้ว หนิงอันครุ่นคิดอย่างกังวลขณะที่ยอมเดินกลับเรือนของนางไป

ท่านพ่อของหนิงอันเป็นหมอสมุนไพรพื้นบ้าน มีความสามารถทั้งรักษาคนและทำลายคนได้ และนางก็เรียนรู้ตัวยามาจากเขาเวลาช่วยงานเขาและก็แอบอ่านตำรายาของท่านพ่อไปด้วย และนางก็ใช้มันกับแม่ทัพเฉินมู่หยางเมื่อยามที่ได้อยู่ใกล้ชิดเขาที่ค่ายทหารเป็นครั้งแรกและก็พบว่ามันได้ผลชะงัด 

และในที่สุดนางก็กลายมาเป็นคนรัก เป็นเมียลับของเขาที่ค่ายทหารทั้ง ๆ ที่ตอนแรกเขาเฉยชา ไม่ได้สนใจสตรีใดทั้งสิ้น แม้ว่าหนิงอันเพียรทอดสะพานเท่าใดเขาก็ไม่เหลือบแลมองนาง เขาได้ชื่อว่าเป็นแม่ทัพที่เย็นชาไร้หัวใจ และหล่อเหลือร้าย ทำให้สตรีที่ต่างก็เพิ่งพบเขาพากันหลงใหลในเสน่ห์ของแม่ทัพหนุ่มอย่างเขาไปตามๆ กัน ไม่เว้นแต่บุตรสาวของหมอในค่ายทหารเช่นนาง และในที่สุดนางก็พิชิตใจของเขามาได้ท่ามกลางความแปลกใจของเหล่าสตรีหลายๆ คนที่ค่ายทหารนั้น

แต่ที่จริงแล้วเขาแพ้พ่ายยาเสน่หารัญจวนของนาง จนกลายมาเป็นคนรักและว่าที่สามีของนางในที่สุด

“ ข้าจะไม่มีทางให้แผนการที่ข้าอุตส่าห์เพียรทำมาหลายเดือน ต้องมาพังพินาศเพราะคนรักเก่าในวัยเด็กของเขาเป็นแน่ ข้าไม่มีทางยอม” 

มือบางของหนิงอันกำแน่น แล้วฟาดลงไปบนต้นไม้ตามรายทางที่นางเดินมุ่งหน้ากลับเรือนของตน  เพื่อระบายโทสะและความขัดเคืองใจ ที่ควบคุมแม่ทัพมู่หยางไม่ได้ดังเช่นเคย