บทที่ 6 หวงก้างได้อีก

วันต่อมา จางเล่อถง บุตรชายคหบดีจางที่อยู่จวนใกล้ ๆ กัน และเป็นสหายในกลุ่มของพวกเขาตั้งแต่เด็ก ก็กลับมาจากติดต่อการค้าที่เขามักจะเดินทางไปแทนบิดาของเขาหลายต่อหลายเมืองเพื่อตรวจบัญชีของร้าน และดูแลกิจการที่เขานั้นบัดนี้สืบทอดต่อจากบิดาของเขาที่อายุมากแล้ว เขาเพิ่งจะรับหน้าที่แทนบิดาอย่างเต็มตัวมาได้เพียงแค่หนึ่งหนาวเท่านั้น

เมื่อกลับมาถึงจวนแล้ว ระหว่างมื้ออาหารมารดาของเขาก็เอ่ยขึ้นว่า

“เล่อถง เจ้ารู้หรือไม่ ตอนนี้แม่ทัพเฉินมู่หยางกลับมาจากชายแดนแล้วนะ เขาชนะศึกสงคราม ต่อไปนี้แคว้นของเราคงจะสงบลงอีกหลายปี เป็นเรื่องที่น่ายินดีจริง ๆ แต่ว่ากลับมาคราวนี้เขาพาสตรีอื่นกลับมาด้วยนะ ได้ยินสาวใช้พูดกันว่า บ่าวที่จวนพากันตกตะลึงกันไปหมด เพราะว่าเขาพาสตรีนางนั้นนั่งม้าตัวเดียวกันกลับมาด้วย สงสัยว่าจินเยว่หลานสาวแม่นมหวังคงจะเป็นหม้ายขันหมากแล้ว ช่างน่าสงสารจริง ๆ เลย”

ฮูหยินจางเอ่ยขึ้น เพราะนางก็เห็นเด็ก ๆ จวนข้าง ๆ มาตั้งแต่ยังเล็ก พวกเขานั้นรู้จักกันและก็เป็นเพื่อนเล่นสมัยเด็กกันอีกด้วย

ทำให้พลอยได้รับรู้เรื่องที่หลานชายของจวนโน้นชอบพอกับหลานสาวของแม่นมหวังที่เติบโตมาด้วยกัน ได้ยินพูดกันว่าจะให้แต่งงานกันหลังจากฝ่ายชายกลับมาจากออกศึกแล้ว แต่คราวนี้คงจะเป็นไปไม่ได้แล้ว ช่างน่าสงสารฝ่ายหญิงที่เฝ้ารอคอยมาหลายปีดีดักแล้ว

เคยได้ยินว่ามีแม่สื่อมาทาบทามก็หลายต่อหลายครั้ง แต่นางก็ปฏิเสธไปเสียหมด เพราะเฝ้ารอคนรักของตนเอง แต่เขากลับพาสตรีอื่นเข้าจวนมาด้วย และจะยกย่องให้เป็นฮูหยิน น่าสงสารจริง ๆ ฮูหยินจางบ่นเบา ๆ หลังจากบอกเล่าเรื่องราวที่ได้รับรู้มาให้บุตรชายฟังเพราะพวกเขานั้นรู้จักกันมาตั้งแต่เด็กแล้ว ย่อมจะต้องเป็นห่วงสหายของตนอยู่บ้าง

เมื่อเล่อถงได้ฟังเรื่องราวที่มารดาบอกกับเขา คหบดีหนุ่มนิ่งอึ้งไปนาน เพราะเขาสงสารจินเยว่ นางรักมั่นคงกับเจ้ามู่หยางนั่นมาตั้งแต่รุ่นสาว ก่อนจะปักปิ่นเสียด้วยซ้ำ แต่นี่เขากลับพาสตรีอื่นกลับมาด้วย แล้วป่านนี้นางจะเป็นเช่นไรบ้างก็ไม่รู้ได้

ดังนั้นหลังจากกินอาหารร่วมกับครอบครัวแล้ว เขาก็เดินไปที่จวนสกุลเฉิน แล้วก็ขอพบกันจินเยว่ หลังจากที่สาวใช้เดินไปตามนางมาให้กับเขาแล้ว เล่อถงก็เดินเข้าไปในเรือนของท่านย่าที่อยู่ข้าง ๆ เรือนหลัก เมื่อเข้าไปด้านในเรือนก็พบว่าท่านย่ากับแม่นมหวัง นั่งอยู่ที่โต๊ะกลมกลางห้อง และยังมีแม่ทัพเฉินมู่หยางกับสตรีแปลกหน้าอีกคน ที่เล่อถงคิดว่าคงจะเป็นสตรีที่เขาได้ยินมาว่านางตามเจ้าแม่ทัพเฉินนั่นมาจากชายแดนด้วย

“อ้าว….เล่อถง กลับมาจากต่างเมืองเมื่อไหร่กัน ไม่ได้พบหน้าเสียนาน เหตุใดวันนี้ถึงมาที่นี่ได้”

ท่านย่าหันไปทักทายจางเล่อถงที่เพิ่งจะเดินเข้าไปในห้องโถงหน้าเรือนที่พวกเขากำลังนั่งสนทนาพลางจิบชากันในยามบ่ายอยู่

“คารวะท่านย่ากับแม่นมหวังขอรับ ข้าเพิ่งจะกลับมาเมื่อวานนี้เอง วันนี้คิดถึงจินเยว่จึงจะมาขออนุญาติพานางไปเที่ยวเล่นข้างนอกสักครู่ขอรับ " คหบดีหนุ่มเอ่ยขึ้นหลังจากทักทายผู้อาวุโสแล้ว

ท่านย่าพยักหน้าน้อย ๆ แล้วหันไปมองแม่นมหวังที่ก็พยักหน้าให้กับท่านย่าเป็นทีว่านางอนุญาติ ท่านย่าจึงได้เอ่ยขึ้นว่า

“ได้สิ มีคนไปตามจินเยว่ให้หรือยัง”    เล่อถงนั่งลงที่เก้าอี้มุมห้อง แล้วก็เอ่ยว่า

“สาวใช้ไปตามนางให้แล้วขอรับ ข้ามีผ้างาม ๆ หลายผืนมาฝากนางด้วย ส่วนห่อของนี้เป็นชาชั้นดี กับผ้าอีกหกผืนขอรับ ข้านำมาฝากท่านย่ากับแม่นมหวัง ส่วนอีกสองผืนให้กับมู่หลันขอรับ”

เขาบอกพร้อมกับส่งของห่อใหญ่ให้สาวใช้ที่มารับมันไปส่งให้กับท่านย่า

“ไม่ทักทายกันสักคำเลยนะ เล่อถง จำกันไม่ได้แล้วหรือ”

มู่หยางเอ่ยขึ้น เพราะเขารู้สึกว่ากลับมาพบกันใหม่คราวนี้ เจ้าเล่อถงเองก็ดูหมางเมินกับเขามากเช่นกัน

“ต้องขออภัยด้วยท่านแม่ทัพ ข้าน้อยมัวแต่กังวลอะไรนิดหน่อย ท่านกลับมาแล้วดีใจด้วยนะขอรับที่ชนะศึกกลับมาเสียที "

เขาหันไปทักทายมู่หยาง แต่ก็ไม่ได้เอ่ยถามเขาสักคำเรื่องสตรีที่นั่งอยู่ข้างกายเขา เหมือนนางไร้ตัวตนเช่นนั้น

ขณะนั้นจินเยว่ก็เดินเข้ามาในห้องพอดี

“มาแล้วหรือ เล่อถงมารอเจ้าอยู่ เห็นไหมเขามีผ้าผืนงาม ๆ มาฝากทุกคนด้วยนะ”

ท่านย่าเอ่ยขึ้นเมื่อเห็นจินเยว่เดินเข้ามาในห้อง

“คารวะท่านย่ากับท่านยายเจ้าค่ะ และก็เอ่อ….ท่านแม่ทัพด้วยเจ้าค่ะ”

จินเยว่ย่อกายคารวะทุกคนอย่างอ้อนช้อย แล้วก็หันมาทักทายเล่อถง

“ไม่ได้พบกันเสียนาน กลับมาแล้วหรือ การเดินทางเป็นอย่างไรบ้าง ข้าคิดถึงเจ้า ดีแล้วที่วันนี้เจ้ามาพบข้า”

จินเยว่หันไปทักทายจางเล่อถงที่เขาพยักหน้าทำทีบอกให้นางมาทรุดนั่งข้างกายเขา จินเยว่จึงได้เดินไปทรุดนั่งที่เก้าอี้มุกริมผนังข้างกายเล่อถง เมื่อนางนั่งลงแล้ว เขาจึงได้ส่งห่อผ้าห่อเล็กให้กับนาง จินเยว่เปิดออกดูพบว่ามันคือผ้าไหมสีสวยสองผืน มันสวยแปลกตาดี และก็มีสร้อยมุกเส้นเล็กๆ อีกด้วยในถุงผ้าเล็ก ๆ สีแดงใบน้อย

“เกรงใจเจ้าจริง ๆ มาเยี่ยมข้าเฉย ๆ ข้าก็ดีใจมากแล้ว ไม่จำเป็นต้องมีของมาฝากให้สิ้นเปลืองหรอก” 

นางบอกกับสหายข้างกายเบาๆ อย่างเกรงใจที่สหายซื้อของฝากมีราคาเช่นนี้มาให้กับนาง ผ้าไหมผืนงามสองผืนนี้ราคาคงไม่น้อย แถมยังมีสร้อยมุกอีกเส้นด้วย

เล่อถงยิ้มให้นาง  “ไม่เป็นไรหรอก ข้าเห็นผ้างาม ๆ สองผืนนี้ก็คิดถึงเจ้า หากนำไปตัดอาภรณ์คงจะงดงามมาก ลองสวมสร้อยมุกที่ข้าซื้อมาฝากดูไหม ลองดูว่าสวมได้พอดีหรือเปล่า” คหบดีหนุ่มบอกกับสหาย

จินเยว่หยิบสร้อยมุกน้ำงามนั่นขึ้นมา

“มาข้าจะสวมให้เจ้าเอง” 

เขาบอกกับนางแล้วเล่อถงก็รับสร้อยมาจากมือของจินเยว่แล้วก็สวมมันให้กับนาง  ทำให้ใบหน้าหล่อคมคายของคนที่กำลังจับจ้องมองอยู่ตึงขึ้นมาทันที เพราะเขาเห็นจางเล่อถงจับมือของจินเยว่แล้วสวมสร้อยมุกให้กับนาง แถมยังทำอิดเอื้อนไม่ยอมปล่อยมือบางนั่นเสียที เขาจึงได้กระแอมขึ้นเสียงดัง

ทำเอาทุกคนหันไปจับจ้องเขาทันที

“เป็นอะไรหรือมู่หยาง” 

ท่านย่าถามขึ้น แต่ด้วยสายตาที่มองหลานชายอย่างรู้เท่าทัน เจ้าหมอนี่ บอกว่าไม่รักเขาแล้วแต่ก็ยังจะหวงก้างอีกนะ ท่านย่าคิดคำนึง

“ ไม่มีอะไรขอรับ ข้าแค่รู้สึกว่าจินเยว่เป็นสตรีที่ยังไม่ได้ออกเรือน เหตุใดยอมให้บุรุษจับเนื้อต้องตัวกันเสียสนิทสนมปานนั้น เล่อถงกับนางไม่ใช่เด็ก ๆ เหมือนเมื่อก่อนแล้ว ต่างก็โตเป็นหนุ่มเป็นสาวแล้ว ทำไมไม่สำรวมกิริยากันสักหน่อย ”   เขาบอกกับท่านย่าของตัวเอง

คำพูดของแม่ทัพหนุ่มทำเอาคนในห้องมีปฏิกิริยาที่แตกต่างกันไป สตรีที่นั่งอยู่ข้างกายเขาทำหน้าไม่พอใจอย่างมาก ดวงตาของนางชักจะขุ่นขวางแต่ก็ยังสำรวมกิริยาเอาไว้ได้ 

นางรู้สึกว่าคนรักของนางชักจะสนใจอดีตคนรักเก่ามากไปแล้วตั้งแต่ที่เขายืนจับจ้องมองนางเมื่อตอนเช้าแล้ว ตอนนี้ก็ยังเอาแต่จับจ้องมองจินเยว่ไม่คลาดสายตาอีก มองดูนางกับบุรุษผู้นั้นที่นั่งสนทนากันไม่วางตา ส่วนท่านย่ากับแม่นมหวังนั้นหันมาสบตากัน ส่วนเล่อถงและจินเยว่นั้นต่างก็ทำเป็นไม่ได้ยินคำพูดของแม่ทัพหนุ่ม

“สวยไหม ข้าคิดแล้วว่ามันต้องเหมาะกับเจ้าแน่ ๆ ”

เขาเอ่ยขึ้น พลางจ้องมองใบหน้าสวยกระจ่างตาของจินเยว่ด้วยสายตาเป็นประกาย และเมื่อจินเยว่เงยหน้าขึ้นสบตาที่บ่งบอกความนัยน์บางอย่าง นางก็ทำท่าสะเทิ้นอาย หลบสายตาคมของเขา ที่จริงแล้วนางก็ไม่ได้พึงใจเล่อถงหรอก นางรู้สึกกับเขาเพียงแค่สหายเท่านั้น เพราะรู้จักกันมาตั้งแต่วัยเด็กแล้ว 

แต่ที่นางทำท่าเหมือนกับเขินอายเขาเช่นนี้  ก็เพราะนางรู้สึกสะใจ  อยากจะทำไม่แยแสคนบางคนดูบ้าง อย่างน้อยนางก็อยากจะให้เขารู้สึกเสียดาย เสียใจที่ทิ้งนางเหมือนรองเท้าเก่า ๆ เช่นนี้  เพื่อแก้เผ็ดเขาให้เจ็บ ๆ คัน ๆ ได้เพียงสักเล็กน้อยก็ยังดี  ความรู้สึกของนางจะได้ดีขึ้นมาได้บ้าง