บทที่ 8 ของหวง nc

มื้อค่ำของวันนี้ แม่ทัพมู่หยางก็เข้าไปร่วมสำรับกับครอบครัวเช่นเดิม วันนี้เขาตัดสินใจถามถึงสตรีนางนั้นทันที  เพราะมองหาเท่าไหร่ก็ไม่พบนาง และเขาเกรงว่านางจะออกไปกับจางเล่อถงด้วย

“ท่านย่าขอรับ จินเยว่ไปที่ใด เหตุใดนางไม่มาร่วมสำรับกับพวกเราเช่นเดิมขอรับ หรือเดี๋ยวนี้เย่อหยิ่งไม่อยากจะกินอาหารร่วมสำรับกับคนจวนนี้เสียแล้ว”

แม่ทัพหนุ่มเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงที่ไม่ค่อยพอใจนัก ทำเอาท่านย่ากับแม่นมหวังหันไปสบตากัน ส่วนมู่หลันตอบสิ่งที่พี่ชายค้างคาใจแทนท่านย่าทันที เพราะนางเองก็หมั่นไส้พี่ชายตัวเองไม่น้อย เพราะตัวเองก็มีสตรีคนใหม่แล้ว ยังจะทำท่าหวงก้างคนรักเก่าอยู่ได้

“ นางก็ออกไปพบปะผู้คนที่งานเลี้ยงบ้างนะสิเจ้าคะ ใครจะมามัวอุดอู้อยู่แต่ที่จวน เดี๋ยวก็ขายไม่ออกกันพอดี ”

มู่หลันเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงเยาะหยัน แต่ไม่ยอมมองหน้าพี่ชายเพราะยังเคืองเขาไม่หาย

ร่างหนาวางตะเกียบกระแทกลงบนถ้วยข้าวตรงหน้าทันที ทำเอาทุกคนชะงักค้างกันไปหมดเพราะตกใจ

“อะไรกัน จวนเราเลี้ยงดูมา ยังไม่ได้ตอบแทนบุญคุณก็จะให้นางแต่งออกไป ข้าเห็นว่าไม่สมควร ควรให้นางอยู่รับใช้ดูแลท่านย่าก่อนจะรีบแต่งงานทำไมกัน”

เขาพูดออกไปอย่างหงุดหงิดขึ้นมาทันที เพียงแค่คิดว่านางจะแต่งงานออกไปกับบุรุษอื่นเขาก็ไม่พอใจอย่างมาก

“ก็เจ้าไม่ได้รักนางแล้วมิใช่หรือ อีกอย่างเจ้าก็มีสตรีใหม่ที่เจ้าพึงใจแล้ว นางแต่งออกไปเสียเจ้าก็จะได้สบายใจ ไม่มีใครมาให้ขวางหูขวางตาเจ้ากับว่าที่ฮูหยินของเจ้า อีกอย่างไม่ต้องห่วงว่าจะไม่มีคนดูแลย่าหรอก อีกหน่อยเจ้าก็แต่งเมียเข้ามาแล้วก็ให้นางช่วยดูแลย่าก็แล้วกัน”

ฮูหยินผู้เฒ่าเอ่ยแย้งหลานชาย ด้วยใบหน้าเรียบเฉยทำเหมือนไม่รู้เท่าทันเขา อยากจะรู้ว่าเจ้าหมาบ้านี่จะทำอย่างไรต่อไป  หากนางยอมให้จินเยว่แต่งงานออกไปกับชายใดก็ได้ที่นางพึงใจ

“ใครบอกกันว่าข้าไม่อยากให้นางอยู่ ข้าจะแต่งงานหรือไม่ก็ตาม แต่นางต้องอยู่ที่จวนนี้แหละ ข้าไม่อนุญาติให้นางแต่งงานไปกับใครทั้งนั้น หากนางจะคบหากับบุรุษใดต้องให้ข้าอนุญาติก่อน มิเช่นนั้นนางก็แต่งหรือคบหากับบุรุษใดไม่ได้ทั้งนั้น หากนางกล้าขัดคำของข้า ต้องได้เห็นดีกันแน่ ๆ ” แม่ทัพหนุ่มพูดจาขึงขังอย่างแสดงออกว่าเขาเอาจริง

ฮูหยินผู้เฒ่าหันมามองหน้าบึ้งตึงของหลานชาย อย่างขวาง ๆ เขาจะเอาอย่างไรกันแน่ ไม่ได้รักนางแล้ว ตัวเองก็มีคนใหม่แล้ว ก็ควรให้จินเยว่แต่งออกไป จะได้ไม่ต้องพบเจอกัน แต่พอจะให้นางแต่ง เขาก็เกิดไม่ยอมอีก

จะคบหาบุรุษผู้ใดก็ไม่ได้ ต้องให้เขาอนุญาติก่อน เจ้าหลานผู้นี้มันเป็นบ้าอะไรกัน หรือว่ามันจะหวงก้างเสียแล้ว ฮูหยินผู้เฒ่าครุ่นคิดแล้วกันไปมองใบหน้าของแม่นมหวังที่ก็ดูท่าแล้วจะคิดเช่นเดียวกัน สองผู้อาวุโสหันมาสบตากัน

คืนนั้นแม่ทัพหนุ่มมาดักรอน้องสาวกาฝากของเขาที่ทางเดินระหว่างสวนที่มีอาณาเขตกว้างใหญ่ และมีต้นไม้ใหญ่อยู่มากมาย ทั้งไม้ดอกและไม้ใบที่ได้รับการดูแลอย่างดี ล้วนแต่งามตา เวลานี้เป็นเวลาค่ำคืนแล้ว ทั้งสวนมีแต่ความมืดปกคลุมจนทั่ว

มีเพียงแสงคบไฟและตะเกียงที่จุดเอาไว้ตามรายทางเท่านั้น ที่พอให้มองเห็นบางส่วนของสวนที่กว้างใหญ่นี้ แต่บรรยากาศก็งดงามไปอีกแบบ สายลมอ่อนๆ พัดมาเป็นระยะ หากอยู่ในอารมณ์ที่สุนทรีย์กว่านี้คงจะสดชื่นและสบายใจอย่างมาก แต่ไม่ใช่ด้วยหัวอกที่ร้อนรุ่มดังไฟสุมเช่นในขณะนี้

ผ่านไปครู่ใหญ่จินเยว่เดินตรงมาทางเขาอย่างไม่รู้ชะตากรรมตนเอง ตอนนี้แม่ทัพหนุ่มเมามายไม่น้อย เพราะเขาเริ่มดื่มสุราตั้งแต่ออกมาจากเรือนของท่านย่า เพราะอารมณ์ไม่ค่อยดี โดยไล่ให้หนิงอันกลับเรือนไปก่อน

เขาบอกกับนางว่าเขามีราชการยุ่งที่ต้องจัดการ เพราะเขาอยากจะมีเวลาที่จะพูดกับสตรีนางนั้นให้รู้เรื่องให้ได้ในคืนนี้ เพราะเขาไม่ชอบที่นางเริ่มจะหว่านเสน่ห์ชายอื่น เมื่อวานเห็นไปทำท่าออเซาะ เจ้าจางเล่อถง วันนี้ก็ยังไปงานเลี้ยงอีก นางกลัวจะหาบุรุษไม่ได้หรืออย่างไรกันถึงได้ไม่ค่อยอยู่ติดจวนอย่างนี้

ยิ่งเขาเห็นนางใกล้ชิดเจ้าหนุ่มข้างจวนนั่นหัวใจของเขามันร้อนรุ่ม  อยากจะตรงไปกระชากนางให้ออกมาจากเจ้าเล่อถงนั่น แต่คงจะทำอย่างนั้นต่อหน้าผู้อื่นมิได้ เขากลั้นใจอดทนไว้ หากนางมาถึงจวนเมื่อไหร่เขาจะคิดทบต้นทบดอกกับนางขั้นเด็ดขาดจนนางไปหาบุรุษที่ไหนอีกไม่ได้เลย

เมื่อจินเยว่เดินมาถึงที่บริเวณเขาซุ่มรอนางอยู่นั้น อ้อมแขนแกร่งก็เข้าโอบรัดร่างอ้อนแอ้นของนางเอาไว้จนแน่น แล้วลากนางไปที่ใต้ต้นไม้ที่ไม้เลื้อยที่ขึ้นบดบังการมองเห็นของคนที่อาจผ่านไปมาบริเวณนี้ได้ เพราะตอนนี้ยังไม่ดึกมากนัก มักจะมีบ่าวชายยังคงเดินไปมาหาสู่กันอยู่

“เป็นเช่นไรสนุกไหม หว่านเสน่ห์บุรุษไปทั่วจับได้กี่คนแล้วล่ะ”

จินเยว่อ้าปากค้าง ตกตะลึงกับวาจาของเขานัก

“ท่านแม่ทัพ ท่านพูดบ้าอะไรกัน ข้าไม่ได้หว่านเสน่ห์ชายอย่างที่ท่านว่าเสียหน่อย”

แม่ทัพหนุ่มเหยียดยิ้มอย่างเยาะหยัน สายตาคมจ้องมองชุดฮั่นฝูที่ด้านหน้านั้นบางเบาและคอกว้างจนเห็นร่องอกอวบของนางอยู่รำไร มันขาวผ่องและอวบใหญ่จนเขาจ้องมองอย่างไม่พอใจที่นางทำท่าเหมือนกับว่าสวมมันเพื่อไปหว่านเสน่ห์ชายในงานเลี้ยง

“ไม่ได้หว่านเสน่ห์บุรุษเช่นนั้นหรือ แล้วชุดนี่มันอะไรกันเล่า มันเปิดเผยจนแทบจะเห็นเต้านมของเจ้าอยู่แล้ว”

เขาเอ่ยแล้วดึงมันอย่างแรงจนสาปเสื้อหลุดจากไหล่มนนั้น เพราะเขาก้มลงมองก็เห็นร่องอกของนางรำไรระหว่างที่ยังรัดร่างของนางเอาไว้แนบอกแกร่งของเขา นางกล้ามากนะ กล้าที่แต่งกายเช่นนี้ไปเพื่อยั่วยวนบุรุษอื่น

“ท่านแม่ทัพ อ๊าย”

นางร้องหวีดขึ้นอย่างตกใจ แต่แม่ทัพหนุ่มกลับตาค้าง เขาจ้องมองทรวงอกอวบใหญ่ที่มีผลอิงเถาสองผลชูชันออกมาเหมือนล่อลวงเขา เพราะสาปเสื้อของนางฉีกขาดเป็นทาง แม่ทัพหนุ่มทนไม่ไหว

ใบหน้าคมคายก้มลงไปจนชิดอกอวบใหญ่นั้น ลิ้นสากไล้เลียมันไปมาจนผลอิงเถานั้นแข็งเป็นไต แล้วเขาจึงอ้าปากรับผลอิงเถาที่ชูชันเหมือนต้องการล่อลวงเขานั้นเข้ามาในปากที่ร้อนรุ่มของเขา แล้วออกแรงดูดดึงมันอย่ามัวเมา

“อ๊ายท่านพี่มู่หยาง อย่านะ ไม่เอา อย่านะ อ๊าย”

ร่างอวบทุบไหล่หนานั้นอย่างแรง นางพยานามดิ้นรนออกจากอ้อมกอดที่รัดรึงนั้น แต่แม่ทัพหนุ่มรัดนางไว้แน่น และดูดดื่มผลอิงเถานั้นอย่างดูดดื่มมากยิ่งขึ้น

“อ๊าย อ๊าย อ๊ะ”

จินเยว่ร้องครางกระเส่า นางแอ่นอกร่อนไปมาอย่างเริ่มจะทนไม่ไหว แม่ทัพหนุ่มยิ่งดึงดูดมันยิ่งขึ้นจนริมฝีปากอวบครางออกมาเบาๆ เพราะเสียวซ่านจนเกินจะทนได้

มือหนาของเขาแหวกชายชุดกระโปรงบานพริ้วของนางเข้าไปแล้วคลำหาจนพบเนินอวบใต้กระโปรงนั่น มือหนาขยำมันแล้วก็พบว่ามันอวบใหญ่จนเต็มฝ่ามือของเขา จึงได้บีบเค้นมันเบา ๆ อย่างมันมือ

นิ้วแกร่งที่ซุกซนก็สอดเข้าไปขยี้เมล็ดดอกไม้ด้านล่างไปมาอย่างช่ำชอง ร่างอวบอิ่มสั่นสะท้าน ร้องครวญครางออกมาด้วยเสียงสั่น และแหบพร่า

“อย่านะท่านแม่ทัพ ไม่นะ อย่า……อ๊าย อ๊าย”

แต่มีหรือแม่ทัพหนุ่มจะสนใจเสียงแหบพร่าและแสนเบานั่น เขายิ่งสอดนิ้วเข้าไปทีละน้อย ๆ ค่อย ๆ เขี่ยร่องอวบไปมาอย่างช่ำชอง จินเยว่ยิ่งบิดร่างไปมาเพราะไม่สามารถทนนิ่งเฉยได้ออีกแล้ว นางยิ่งร้องครวญครางด้วยเสียงกระเส่า อย่างห้ามตนเองเอาไว้ไม่ได้

เขาดันนางเดินไปจนชิดต้นไม้ใหญ่ที่อยู่ด้านหลังของนาง เมื่อแผ่นหลังของนางชิดต้นไม้นั้นแล้ว เขาก็ย่อตัวนั่งลง ก้มใบหน้าลงชิดเนินอวบของจินเยว่ ที่อาภรณ์ตอนนี้หลุดลุ่ยไปเพราะมือที่แสนจะซุกซนและว่องไวของอดีตคนรัก จมูกโด่งของเขาสอดเข้าที่ร่องอวบของนางถนัดถนี่ แล้วลิ้นสากก็ไล้เลียร่องอวบนั้นไปมาอย่างมัวเมา

จากนั้นก็ดูดดึงชิมเมล็ดดอกไม้ที่บวมเป่งและแสนหวานนั้น จนกระทั่งจินเยว่ร้องคราญครางออกมาปานจะขาดใจ นางยกสะโพกอวบโยกใส่ใบหน้าหล่อเหลานั้น เป็นจังหวะอย่างอดรนทนไม่ได้

“พูดสิว่าเจ้าเป็นของข้าใช่หรือไม่”  

จินเยว่นั้นสติไม่อยู่กับเนื้อกับตัว เมื่อแม่ทัพหนุ่มบอกให้นางทำอะไรนางก็ทำทั้งนั้นจึงเอ่ยตามเขาว่า

“ใช่เจ้าคะ ข้าคือสตรีของท่าน”

แม่ทัพหนุ่มยกยิ้มสมใจ ส่วนนางเอ่ยคำพูดตามที่เขาชี้นำเสร็จแล้วก็ครวญครางต่อไปอย่างเสียวซ่าน สะโพกอวบโยกใส่ใบหน้าหล่อเหลานั้น

“ท่านพี่มู่หยาง ข้าไม่ไหวแล้ว ไม่ อ๊าย อ๊ะ อ๊ะ”

นางร้องครางบอกเขาอย่างเกินจะทนกับสิ่งที่เขาปลุกปั่นนาง อย่างไม่ทันให้ได้ตั้งตัว