บทที่ 9 ตกเป็นของกันและกัน nc

แม่ทัพหนุ่ม เมื่ออดทนไม่ไหวอีกต่อไปเขาค่อย ๆ ดึงรั้งกางเกงเอวรูดของตัวเองออกเพื่อปลดปล่อยอาวุธคู่กายของเขาออกมา และมันก็ผงาดง้ำอย่างพรักพร้อมในทันทีที่เป็นอิสระ เขายกขาอวบของนางขึ้นเกี่ยวเอวหนาของเขา แล้วค่อย ๆ สอดเจ้าแม่ทัพน้อยของเขาเข้าไปในร่องอวบของนางอย่างช้า ๆ จนมันเข้าไปได้ครึ่งทาง

“อ๊ายท่านแม่ทัพ ข้าเจ็บไม่เอาแล้ว เจ็บจัง อ๊าย อ่าาห์” 

จินเยว่พยายามดิ้นรนหนีออกจากอ้อมกอดของเขา แต่มันแน่นปานคีมเหล็ก เขารัดนางแน่นเข้า แล้วเสยกระแทกมันเข้าไปทีเดียวจนมิดลำกาย

“อ๊าย อ๊าย เจ็บ ข้าเจ็บมากเลย “

นางกรีดร้องขึ้นมา เขาจึงประกบจูบนางอย่างเร่าร้อนและยาวนานจนร่างบางในอ้อมกอดเคลิบเคลิ้ม จากนั้นจึงค่อย ๆ ขยับอาวุธคู่กายของเขาเข้าออกช้า ๆ จนน้ำหวานของนางชะโลมกายแกร่งจนทั่ว เขาจึงค่อย ๆ โยกขย่มนางช้า ๆ จนเร่งความเร็วขึ้น เสียงเนื้อกระทบเนื้อดังก้อง จนพุ่มไม้ใกล้ ๆ สั่นไหวโยกเบา ๆ ตามแรงกระแทกของร่างแกร่ง เขาเร่งกระแทกร่างอวบรุนแรงขึ้นเรื่อย ๆ

ทั้งสองร้องครวญครางผสานกันอย่างสุขสม ร่างหนาเฝ้ากระแทกนางอย่างเร่าร้อน สะโพกอวบก็ร่อนรับกายแกร่งดุจสตรีร่านรักเช่นกัน จนทั้งสองกระตุกเกร็งและแตกระเบิดอย่างรุนแรงไปในเวลาไล่เลี่ยกัน 

ร่างอวบอิ่มอ่อนแรงลงซบอกแกร่งของชายตรงหน้า เพราะนางไม่สามารถทรงกายได้ด้วยตนเอง ขาแข้งพลันอ่อนแรงไปหมด แม่ทัพหนุ่มจัดอาภรณ์ของทั้งคู่อย่างลวก ๆ แต่ก็คลุมร่างทั้งสองจนมิดชิด แล้วยกแขนแกร่งโอบกอดนางไว้ พลางย่อตัวลงอุ้มนางไว้แนบอก แล้วพาเดินลัดเลาะไปจนถึงเรือนน้อยของนาง

เมื่อเปิดประตูเข้าไปก็เข้ากับพบสาวใช้นางยืนอยู่ที่ห้องโถงเล็ก ๆ ด้านหน้าเรือน นางอ้าปากค้างมองดูเจ้านายหนุ่มของจวนอุ้มคุณหนูจินเยว่เข้ามา แต่ที่นางตกใจยิ่งกว่าที่เห็นทั้งสองโอบอุ้มกันเข้ามาในเรือนเล็กนี้ก็คือ สภาพเครื่องแต่งกายของทั้งคนคู่ที่มันหลุดลุ่ยไม่เรียบร้อยจนมองปราดเดียวก็รู้ว่าทั้งสองไปทำอะไรกันมา

แม่ทัพหนุ่มถลึงตาใส่สาวใช้นางนั้น ที่กำลังจ้องมองคนทั้งคู่อย่างตกตะลึง

 “เจ้ามาทำอะไรที่นี่ "  เขาร้องถามนาง

สาวใช้ตรงหน้าเขาตัวสั่นเทา แล้วก็ตอบเขาอย่างไม่สบตาว่า

“แม่นมหวังให้ข้านำรังนกร้อน ๆ มาให้กับคุณหนูจินเยว่เจ้าค่ะ” 

นางชี้มือไปที่โถที่วางอยู่บนโต๊ะข้างตัวของนาง ประกอบคำพูด แม่ทัพหนุ่มหันไปมองตามมือของนางแล้วพูดว่า

" เจ้าอย่าปากโป้งไปล่ะ ว่าเห็นอะไรมาบ้าง ต่อไปนี้เห็นอะไรก็ตามระหว่างข้ากับจินเยว่ให้เจ้าเก็บเป็นความลับ อย่าได้แพร่งพรายให้ใครได้รู้ ไม่อย่างนั้นข้าเอาเรื่องเจ้าแน่ แล้วก็ออกไปได้แล้ว “

สาวใช้นางนั้นก้มหน้ารับคำเบา ๆ แล้วก็รีบก้าวเดินออกไปจากเรือนแล้วปิดประตูตามหลังในทันที

นางบอกกับตัวเองไว้ว่านางไม่รู้ไม่เห็นสิ่งใดทั้งสิ้น เพราะนางไม่กล้าปากโป้งอยู่แล้ว ใคร ๆ ก็รู้ว่าแม่ทัพมู่หยางทั้งดุและเด็ดขาดยิ่งกว่าอะไร หากเขาโกรธเคืองขึ้นมา นางอาจจะถูกโบยก็เป็นได้

แม้สงสัยและไม่เห็นด้วยกับกระทำนี้มากเพียงไรก็มิอาจเอ่ยทัดทานอะไรได้เพราะอีกฝ่ายเป็นเจ้านาย แต่นางเป็นเพียงบ่าวไพร่ในจวนนี้เท่านั้น นางก็เห็นอยู่ว่าคุณหนูจินเยว่ซบอกแกร่งของท่านแม่ทัพนิ่งอยู่ ไม่ได้กำลังดิ้นรนขัดขืนเสียหน่อย นางอาจจะเต็มใจเป็นของเขาก็เป็นได้ เพราะใคร ๆ ในจวนนี้ต่างก็รู้ว่าท่านแม่ทัพกับคุณหนูจินเยว่เคยเป็นอะไรกันมาก่อน

เคยคิดกันด้วยซ้ำว่านางนั้นไม่พลาดที่จะเป็นฮูหยินจวนแม่ทัพแน่ ๆ แต่แล้วทุกคนก็กลับต้องเปลี่ยนความคิดใหม่ เพราะท่านแม่ทัพกลับเข้าจวนมาพร้อมกับสตรีอีกนาง แต่ตอนนี้เรื่องราวมันอาจจะผิดผันไปแล้วก็เป็นได้ นางเองก็ไม่เข้าใจว่าเหตุใดท่านแม่ทัพถึงได้ทำเช่นนี้กับคุณหนูจินเยว่ทั้ง ๆ ที่เขาบอกว่าเขาไม่ได้รักนางแล้ว แต่ก็ช่างเถอะ มันจะเป็นเพราะอะไรก็ตาม ก็ไม่ใช่เรื่องของสาวใช้เช่นนาง เพราะถึงนางจะรู้ จะเห็นอะไรก็ตาม ก็ไม่กล้าบอกความสงสัยนี้กับใครทั้งสิ้นอยู่ดี

เมื่อไม่รู้จะทำเช่นไร ก็ได้แต่ยอมถอยออกจากเรือนนี้ไป ยืนมองที่หน้าเรือนสักครู่หนึ่ง แล้วครุ่นคิดว่าบ่าวอย่างนางแม้รู้อะไรอยู่เต็มอกบางครั้งก็ทำอะไรมิได้ จึงหันหลังกลับไปเรือนนอนสาวใช้ของตนเองแล้วสลัดความคิดคำนึงของเจ้านายทั้งสองของจวนไปเสีย

คืนนั้นแม่ทัพหนุ่มนอนค้างกับจินเยว่ทั้งคืน เขาโยกขย่มนางแทบจะจมเตียง จินเยว่ที่ในใจยังคงรักแม่ทัพมู่หยางจนล้นปรี่เช่นเดิม นางเองก็รู้ดีว่ามิควรยอมเขาง่ายดายเช่นนี้ แต่นางทำอะไรมิได้แล้ว และนางก็หลงรักเขามานานจนมันเอ่อล้นไปหมดทั้งใจ จึงยอมเป็นของเขาอย่างเต็มใจ

คืนนั้นทั้งคืนแม่ทัพหนุ่มสุขสมยิ่งนัก ยิ่งกว่าที่เคยกับหญิงใดทั้งสิ้น แม้หญิงที่เขาออกปากว่าจะแต่งนางเป็นฮูหยินก็ไม่ทำให้เขาสุขสมเท่านี้ แต่วันนี้เหตุการณ์มันเปลี่ยนไปแล้ว เขาได้จินเยว่เป็นเมียแล้ว เพราะเขาทนไม่ได้ที่จะปล่อยนางให้กลายเป็นของบุรุษอื่น นางเป็นของเขามาตั้งแต่แรกแล้ว เกิดมาเพื่อเป็นของเขา และต่อไปก็ยังเป็นสตรีของเขาเท่านั้น ไม่ว่าเขาจะมีสตรีอื่นใดหรือไม่ แต่นางก็คือสตรีคนหนึ่งที่เป็นภรรยาของเขา

เพียงแต่ตอนนี้ยังเปิดเผยไม่ได้ แต่เขาจะเก็บจินเยว่ไว้เป็นเมียบำเรอลับ ๆ ของเขา เขาจะมิยอมเสียนางให้กับบุรุษหน้าไหนทั้งสิ้น เมื่อเสพสุขกับอดีตคนรับที่เปลี่ยนสถานะเป็นภรรยาในความลับจนหมดแรง แม่ทัพหนุ่มก็ล้มตัวลงนอนข้าง ๆ นาง

แล้วโอบกอดนางไว้แนบอกแกร่งของเขาทั้งคืน จินเยว่แม้เจ็บระบบไปทั้งกาย แต่นางก็สุขล้ำที่ได้ตกเป็นเมียของท่านพี่มู่หยาง ชายที่เป็นคนรักของนางมาก่อนสตรีนางนั้น และบัดนี้เขากับนางกลายมาเป็นสามีภรรยากันแล้ว

แม้จินเยว่รู้ว่าไม่ควรยอมเขาเช่นนี้ แต่หัวใจของนางมันไม่รักดี มันบ้า ที่ยังตัดใจเท่าใดก็ยังเลิกรักเขาไม่ได้สักที เขาข่มเหงนางก็จริง แต่นางก็ยินยอมมอบกายให้เขาในตอนหลังด้วยความสมัครใจ เพราะทั้งหัวใจมันก็ยังเป็นของเขา

ล่วงเข้ายามซื่อ (เก้าโมงเช้า) แม่ทัพหนุ่มตกใจตื่นขึ้นมา ลุกขึ้นมองไปที่แสงแดดที่ส่องเข้ามาเป็นลำในห้องนอนของเมียหมาด ๆ ของเขา เขาหันไปมองนางได้เพียงครู่นางก็กระพริบตาแล้วค่อย ๆ ลืมตาขึ้นมาทันที

“ท่านพี่ ข้า..” 

นางอึ้งงัน สมองการครุ่นไปคิดถึงเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นเมื่อคืนนี้

“เจ้ามิต้องพูดอะไรมาก ในเมื่อเจ้าตกเป็นเมียของข้าแล้วก็อย่าคิดคบหาบุรุษใดอีก ข้าจะเลี้ยงดูเจ้าอย่างดี แต่เรื่องนี้จะเปิดเผยให้ผู้ใดรู้มิได้ แม้แต่ท่านย่าและท่านยายของเจ้าก็ให้รู้ไม่ได้ เจ้าก็อยู่อย่างเงียบ ๆ ไปเช่นนี้ก่อนก็แล้วกัน ขาดเหลือสิ่งใดก็บอกข้าจะหาให้เจ้าเอง มีข้อแม้เดียวที่ข้าไม่ชอบใช้ของร่วมกับผู้ใด เจ้ามิควรทำให้ข้าขุ่นเคืองใจ วันนี้หากไม่ไหวก็ไม่ต้องออกไปปรนนิบัติท่านย่าก็ได้ ข้าจะบอกให้เองว่าเจ้าไม่สบาย นอนพักอยู่ ข้าไปก่อนล่ะ”

จากนั้นร่างหนาก็ลุกขึ้นสวมเครื่องแต่งกายจนเรียบร้อยแล้ว  กำลังจะก้าวออกไปจากห้องนอนน้อยของนาง

“ท่านพี่ ข้ามิอยากเป็นหญิงอุ่นเตียงของผู้ใด หากท่านมิเต็มใจรับข้าเป็นเมียและท่านมิต้องการให้ผู้อื่นรู้เรื่องนี้ เพราะอับอายหรือว่าเกรงว่าฮูหยินของท่านจะรู้เข้า  ถ้าเช่นนั้นข้าจะถือว่าเรื่องเมื่อคืนนี้ไม่เคยเกิดขึ้น ให้ท่านลืมมันไปเสีย ข้าเองก็จะลืมมันไปเช่นกัน ท่านมิต้องรับผิดชอบ ใด ๆ”

จินเยว่พูดออกมาอย่างน้อยใจ เขาทำร้ายจิตใจนางครั้งแล้วครั้งเล่า ก่อนนั้นก็พาสตรีอื่นเข้าจวนมา แล้วประกาศว่าจะแต่งงานกับสตรีนางนั้น แต่ครั้งนี้เขาปลุกปล้ำนางจนตกเป็นของเขาแล้ว แต่เขากลับบอกให้นางอยู่เงียบ ๆ เป็นนางบำเรอของเขาไปเช่นนี้ ไม่ให้บอกเรื่องนี้แก่ผู้ใดทั้งสิ้น เขาไม่ให้เกียรตินางเลยสักนิด ไม่แยแสนาง และดูแคลนนางอย่างมากที่พูดจาเช่นนี้กับนาง

แม่ทัพหนุ่มหันกลับมาทันที สีหน้าของเขาพลันบึ้งตึงเมื่อสตรีที่ตกเป็นของเขาแล้ว ยังมาทำท่าทางดื้อรั้นอีก