บทที่ 10 คนใจดำข้าไม่รักท่านอีกแล้ว

“ ถ้าเจ้าต้องการเช่นนั้น  ข้าก็มิขัดข้อง  เจ้าไม่ต้องการให้ข้ารับผิดชอบอันใด  ก็ตามใจเจ้า  หญิงฐานะอย่างเจ้าไม่มีบิดามารดา  ทรัพย์สมบัติใดก็ไม่มี  มีเพียงตัวเปล่า ๆ  จะมีบุรุษใดอยากได้เจ้าไปเป็นภรรยากันเล่า  ข้าเสนอให้เจ้าเป็นหญิงอุ่นเตียงของข้า  นับว่าเป็นเม่ียคนหนึ่งของข้า  เพียงแต่มิให้ใครรู้  แต่ข้าจะรับเลี้ยงดูแลเจ้า  

อยากได้สิ่งใดเพียงแค่เอ่ยปากข้าจะหามาให้เจ้า  แต่เมื่อเจ้ามักใหญ่ไฝ่สูง  อยากได้ฐานะฮูหยินข้าเช่นนั้นหรือ    ฝันไปเถอะ  หญิงร่านง่าย ๆเช่นเจ้า  ข้ามิอยากได้เป็นภรรยาหรอก  แต่เมื่อข้าเสนอไปแล้ว  เจ้ามิรับก็แล้วแต่เจ้า  อย่ามาว่าข้าทีหลังก็แล้วกันว่าไม่รับผิดชอบ ”  

จากนั้นแม่ทัพหนุ่มก็เดินออกจากห้องนอนน้อย ๆ ของจินเยว่ไป  อย่างหัวเสียที่นางดื้อดังกล้าแข็งข้อกับเขา ทั้ง ๆ ที่ตกเป็นของเขาไปแล้วเช่นนี้ 

ฝ่ายจินเยว่นางตะลึงงันกับวาจาที่บาดเข้าไปในใจของนาง  วาจาของเขามันเหมือนกับเอามีดมากรีดใจของนางเป็นริ้ว ๆ มันเจ็บจนนางร่ำไห้ออกมาอย่างเจ็บปวดใจเหลือเกิน   นางกรีดร้องไห้ออกมาด้วยน้ำเสียงเยียบเย็นเหมือนกลั่นความเจ็บปวดสุดแสนออกมาจากอก   ปล่อยให้น้ำตามันไหลลงมาไม่ขาดสายเผื่อหัวใจที่เจ็บช้ำเกินจะทนของนางจะได้บรรเทาไปบ้าง  

เสียงกรีดร้องของนางดั่งสัตว์ที่ติดแร้วของนางพราน  แล้วดิ้นไม่หลุด  ยิ่งดิ้นยิ่งเจ็บปวดเพราะบ่วงแร้งที่ผูกมัดนางเอาไว้นั้น  มันยิ่งบาดเข้าไปในผิว   ยิ่งดิ้นยิ่งเจ็บปวดปางตาย  นางร้องจนไม่มีน้ำตาจะไหลออกมา  นางร้องไห้เพราะเจ็บใจตนเอง  นางรักอสูรกายผู้นั้นไปได้เช่นไร   

รักคนที่หัวใจดำยิ่งกว่าอีกาที่ขัดกับใบหน้าที่หล่อเหลาของเขา  เขาเลือดเย็นเหลือเกิน  ทำดังว่านางต่ำต้อยด้อยค่าเป็นหญิงไม่มีราคา  เขาอยากเหยียบย่ำนางเพียงไรก็ทำได้   ช่างเจ็บปวดจริง ๆ  เขาไม่อยากมีภรรยาเช่นนาง   เพราะนางต่ำต้อยเกินไป  ไม่คู่ควรกับท่านแม่ทัพใหญ่เช่นเขา  

นางมิโทษใครนอกจากตนเองที่มันโง่เง่ามองคนไม่ออก  เขาคงจะรังเกียจนางมาก   และในใจของเขาคงจะดูแคลนนาง ว่าเป็นเช่นบ่าวในเรือน   ถึงได้พูดจาเช่นนั้นออกมา  แล้วอย่างนี้เขาจะอยากได้นางเป็นภรรยาออกหน้าออกตา  ที่เขายอมรับกับใคร ๆ  ได้เต็มปากเช่นนั้นหรือ  

 นางช่างไร้เดียงสาเสียจริง ๆ ที่คิดอะไรโง่เง่าเช่นนั้น  ทั้ง ๆ ที่นางเองก็รู้ว่าเขามีสตรีอื่น  ที่เขาหมายมั่นปั้นมือจะแต่งงานกับนาง  รับสตรีนางนั้นเป็นฮูหยินแล้วแท้  ๆ  ก็ยังยอมให้เขาย่ำยี   เมื่อเขาได้ดังใจแล้วเขาก็เหยียบย่ำนาง  ทิ้งนางไปทันทีที่ได้ตัวของนางแล้ว   เจ้ามันโง่……จินเยว่   เป็นหญิงที่โง่งมจึงได้เจ็บปวดเช่นนี้ซ้ำแล้วซ้ำเล่า  

ต่อไปนี้นางจะพยายามลืมบุรุษผู้นี้ออกไปจากใจ   นางจะพยายามหาทางย้ายออกไปจากจวนแห่งนี้ให้เร็วที่สุด  นางไม่อยากเห็นหน้าของเขาอีก    สิ่งที่เสียไปเมื่อคืนนี้นางจะคิดว่าตอบแทนบุญคุณของสกุลเฉินของเขาก็แล้วกัน  ที่ให้ที่อยู่ที่กินนางมาหลายปี    

ต่อไปนี้มิมีสิ่งใดติดค้างกันอีก   แต่นางยังจะหาทางตอบแทนฮูหยินผู้เฒ่า   ผู้มีเมตตาที่ดีกับนางเสมอมา   เพราะเรื่องนี้ไม่เกี่ยวกับฮูหยินผู้เฒ่า   นางไม่อยากจะรักบุรุษหน้าไหนอีกแล้ว   ไม่อยากจะเจ็บปวดซ้ำซากกับคนที่ไม่เห็นค่าของนาง   นางคิดว่าจะหาทางทำมาหากินด้วยตนเอง   นางจะต้องหาทางย้ายออกไปจากจวนแห่งนี้ให้เร็วที่สุด 

นางร้องไห้จนตัวโยน  ร้องจนนำ้ตามันไม่มีจะไหลออกมาอีกแล้ว   และเริ่มรู้สึกเจ็บแสบที่คอจึงพยายามหยุดร้องไห้  เมื่อครุ่นคิดหาทางออกให้กับตนเองได้แล้ว  นางก็สบายใจขึ้น  ครั้งนี้คิดว่าเสียว่านางซื้อความโง่ของตนเอง  จินเยว่คิดปลุกปลอบใจตนเอง

ขณะนั้นมู่หลันเปิดประตูเดินเข้ามาในห้องนอนของจินเยว่   เพราะเห็นว่าสายป่านนี้แล้วมองไม่เห็นสหายรักมาที่เรือนของท่านย่า   จึงได้เดินมาหานางที่เรือน 

เมื่อเข้ามาในห้องนอนของสหายแล้ว   นางก็เพ่งพิศดูใบหน้านวลของจินเยว่ชัด ๆ  นางมองดวงตาที่บวมช้ำดังเช่นคนที่ผ่านการร้องไห้อย่างหนักมา   มู่หลันตะลึงงันแล้วรีบตรงเข้าไปสอบถามเรื่องราวว่าเกิดอะไรขึ้นกันแน่

 “ เกิดอะไรขึ้น เยว่เอ๋อ  เหตุใดตาของเจ้าถึงได้บวมช้ำมากเช่นนั้นล่ะ   เกิดอะไรขึ้นกันแน่  หรือว่าเป็นท่านพี่มู่หยางที่รังแกเจ้า  หรือว่าเป็นสตรีของเขาที่ทำให้เจ้าเสียใจอีกแล้ว บอกข้ามา  ”  จินเยว่ยิ้มเศร้า ๆ ให้กับมู่หลัน 

“ เขารังแกข้าไม่ได้อีกต่อไปแล้ว   ต่อไปนี้ข้าจะไม่ยอมให้เขามารังแกข้าฝ่ายเดียวอีกแล้ว   ต่อไปนี้ข้ากับเขาไม่ยุ่งเกี่ยวกัน  ไม่ต้องพูดชื่อเขาให้ข้าได้ยินอีก ” 

มู่หลันนิ่งงันไปครู่ใหญ่นางคิดว่านางรู้ว่าท่านพี่ของนางต้องรังแกหรือพูดจาบ้า ๆ  ให้จินเยว่เสียใจอย่างมากแน่   เพราะครั้งนี้นางถึงกับออกปากว่าไม่อยากได้ยินชื่อของเขาด้วยซ้ำไป   เกิดอะไรระหว่างพวกเขากันแน่น  มู่หลันจ้องมองใบหน้าและดวงตาที่แดงช้ำของสหายรักอย่างเป็นกังวล 

ส่วนแม่ทัพหนุ่ม เขาไม่รู้ว่าเกิดสิ่งใดขึ้นกับตนเอง  เพราะอยู่ ๆ  เขาก็โมโหจินเยว่ขึ้นมา  และออกปากบอกว่าเขารับนางได้เพียงแค่นางบำเรอลับ ๆ  เพราะอะไรก็ไม่รู้ทำให้เขาพูดจาเช่นนั้นกับนางออกไป   มันเป็นเพราะอยู่ ๆ เขาก็เกิดคิดถึงสตรีอีกนางขึ้นมา  กลัวนางจะเสียใจที่ตนเองเกิดมาได้จินเยว่เป็นภรรยาอีกคน  

อยู่ๆ ก็เกิดเป็นห่วงความรู้สึกของหนิงอันขึ้นมา   และอยากจะพบหน้าของนางเป็นอย่างมาก   มันเกิดบ้าอะไรขึ้นกับเขาก็ไม่รู้ได้   อยู่ ๆ  เขาก็อยากจะเห็นหน้าของหนิงอัน  รักนางขึ้นมาอย่างไม่ทราบสาเหตุ   และอยากจะกอดนางเอาไว้แนบอก 

แม่ทัพหนุ่มอยู่ ๆ ก็คิดถึงหนิงอันขึ้นมาอย่างมากจนทนไม่ได้    เขาเร่งสาวเท้าตรงไปหาหนิงอันที่เรือน  แม้จะแปลกใจตนเองที่อยู่ ๆ  ก็อยากจะกอดนาง  ปลอบประโลมนาง   และโอบร่างของนางเอาไว้แนบอกแกร่งของเขา  แม่ทัพหนุ่มเองก็ไม่รู้ว่าเกิดสิ่งใดขึ้นกับตัวเองกันแน่  แต่ก็ห้ามตนเองไว้ไม่ได้   เขารู้แต่ว่าต้องไปพบหนิงอันให้เร็วที่สุด  เหมือนหัวใจของเขาจะขาดรอนๆ เสียให้ได้ หากไม่ได้พบหน้าของนางในตอนนี้ 

ขณะที่เรือนหนึ่งที่เป็นสตรีของแม่ทัพหนุ่มเช่นกัน  เป็นคนรักแรก ที่เขาและนางเคยรักกันมาก  นางกำลังร้องไห้เสียอกเสียใจกับท่าทางของพี่มู่หยางของนางที่ดูไม่ได้แยแสนาง  ไม่ได้ทะนุถนอมนางดังเช่นตลอดค่ำคืนที่ผ่านมาที่เขาพร่ำบอกว่าเขารักนาง  แต่พอตอนเช้าขึ้นมาเขาก็เปลี่ยนไปเป็นคนละคน  

แต่จินเยว่กลับคิดไปว่าเขาแค่เพียงเสียดายนางขึ้นมา แต่ก็ไม่ได้รักนางแล้ว  เพียงแค่หวงก้าง  และไม่พอใจที่เห็นว่านางดูเหมือนเริ่มจะเปิดใจให้ชายคนอื่น   และเมื่อได้ตัวของนางแล้วเขาก็จากไปเช่นเดิม   ไม่ได้สนใจนางอีกต่อไป   

หลังจากที่ไม่ได้ย่างกรายออกไปจากเรือนของตนเองมาหลายวัน  เพราะจิตใจยังไม่เข้มแข็งพอ  จินเยว่ที่เริ่มทำใจได้บ้างแล้ว  ก็เริ่มกลับมาเข้มแข็งใหม่อีกครั้ง  นางเริ่มตระหนักว่า  การไม่มีบุรุษก็ใช่ว่าจะขาดใจตาย   แต่หากไม่มีอะไรตกถึงท้องต่างหากที่จะทำให้ตายได้   นางจึงพยายามหักห้ามใจไม่ให้คิดถึงคนผู้นั้นอีก  แล้วก็จะเริ่มต้นชีวิตใหม่ของตนเองเสียที   

นางคิดจะไปขออนุญาตฮูหยินผู้เฒ่าและท่านยายของนางเพื่อจะไปทำงานที่ร้านผ้าไหมของจางเล่อถง   เพราะเขาเคยปรารภว่าต้องการให้นางไปฝึดหัดดูแลร้านค้าที่เพิ่งจะเปิดใหม่ของเขา   อยากให้นางเรียนรู้งานค้าขายเอาไว้  เผื่อวันข้างหน้านางอาจจะใช้การค้านี้เลี้ยงตนเองได้   ไม่จำเป็นต้องพึ่งพาบุรุษอีกต่อไป