บทที่ 3 เป็นไข้ 3

         “เจ้าเป็นแม่ประสาอะไรกัน เจ้าปล่อยให้ซีห่าวตัวร้อนเป็นไข้ขนาดนี้เชียวหรือ ถ้าเจ้าไม่รักเขา เจ้าไม่ควรทรมานเขาขนาดนี้ ข้าไม่น่าตามใจเสี่ยวห่าวเลย..” 

            เฟยห่วงกะพริบตาปริบ ๆ ในหัวกำลังประมวลความคิด นางเองก็ไม่คิดเช่นกันว่าเจ้าตัวน้อยจะอ่อนแอถึงเพียงนี้   ตอนนี้พาเจ้าตัวน้อยออกไปนางก็ประคบประหงมอย่างดี อย่างไรแล้วความผิดครั้งนี้นางคงไม่อาจปฏิเสธ  ซีห่าวถูกเลี้ยงมาราวกับไข่ในหิน 

            อีกอย่างที่ทำให้ฉางเห่ยในร่างของเฟยห่วงฉุกคิด เนื้อเรื่องของนวนิยายที่นางเคยเขียนไม่เหมือนอย่างที่เขียนเอาไว้ 

            เฟยห่วงอ้ำอึง แต่สายตามองมาด้วยความเหยียดหยันในตัวนางทำให้นางอดกลืนน้ำลายลงคอด้วยความลำบากใจ   เฟยห่วงคิดไม่มีเวลาคิดถึงเรื่องอื่นนอกจากซีห่าว  

            “ข้าไม่ได้ตั้งใจให้ซีห่าวต้องเป็นไข้เสียหน่อย  เจ้าก้อนเมื่อตอนเย็นยังดีอยู่เลย ข้ายอมรับว่าพาลูกเล่นอย่างไม่ระมัดระวัง เจ้าดูประคบประหงมซีห่าวอย่างกับไข่ในหิน  ซีห่าวเป็นบุรุษ เรื่องแค่นี้ไยต้องโวยวาย อย่างไรต้มยาลดไข้เขาก็หายดีแล้ว ถ้าเจ้าไม่อยากดูแลเขา ข้าดูแลเอง”

            “เจ้ายังมีหน้ามาเรียกซีห่าวมาลูกได้อย่างไร เจ้าทำดีกับเขาแค่ไม่กี่วัน จนเขาต้องมาฝืนร่างกายขนาดนี้ ข้าถามเจ้าจริง ๆ เถอะเฟยห่วงเจ้าเห็นเขาเป็นบุตรชายของเจ้าบ้างไหม”   ความโกรธของซีอั่นยามนี้ช่างน่ากลัวยิ่งนัก แต่คนฟังก็ยังไม่ไหวติง   นางสมแล้วกับที่เป็นนางมาร

            ตัวประกอบผู้นี้ช่างปากร้ายเสียจริง

            “เจ้าเลิกด่าทอข้าแล้วสั่งให้คนไปต้มยาได้แล้ว ไข้ขึ้นแค่นี้ ข้าดูแลเจ้าก้อนแป้งได้ให้เขานอนอยู่บนเตียงเช่นเดิมนั่นแหละ ข้าจะไปเตรียมผ้าหมาดมาประคบเขา” 

            เฟยห่วงไม่อยากถือสาคำพูดของซีอั่น  

            ตลอดเวลาที่ผ่านมา เฟยห่วงถูกเขียนให้เป็นมารดาที่โหดร้ายไม่น้อย ฉะนั้นการดูแลบุตรชายอย่างซีห่าวก็คงเป็นหน้าที่ตัวประกอบอย่างซีอั่น  เพราะถ้ายิ่งต่อปากต่อคำกับเขาต่อไป ผลเสียยิ่งตกอยู่กับเจ้าก้อนแป้งที่นอนตัวสั่นในอ้อมอกของผู้เป็นพ่อ 

            เฟยห่วงรีบสั่งให้บ่าวรับใช้เตรียมน้ำ พร้อมกับต้มยาสมุนไพรฤทธิ์เย็น  รอไม่นานบ่าวต่างก็รีบนำผ้าชุบน้ำหมาด ๆ มาให้นางพร้อมกับถังน้ำ  

            หญิงสาวรีบวิ่งเข้าไปในเรือนนอนด้วยความเป็นห่วงเจ้าก้อนแป้ง แต่ผู้เป็นบิดานั้นกลับมองนางด้วยหางตาอย่างไม่สบอารมณ์ 

            เฟยห่วงยกยิ้มมุมปากก็เช็ดตัวให้เจ้าอ้วนก้อนแป้งที่นอนตัวสั่น

            “หนาว.......”

            “เดี๋ยวก็ไม่หนาวแล้ว...เจ้าก้อนแป้ง”  มือก็เช็ดผิวขาวตามหน้าท้อง ตามลำคอ ก่อนเช็ดหน้าโดยที่เจ้าอ้วนยังหนาวสั่น 

            “ถ้าลูกข้าเป็นอะไรไปข้าจะ...”

            “เสี่ยวห่าวเขาก็เป็นบุตรของข้าเช่นกัน ท่านไม่ต้องห่วงดอก อย่างไรเสียคืนนี้ข้าจะดูแลเขาเอง”   เฟยห่วงก็ขอทวงสิทธิ์ความเป็นแม่เช่นกัน   

          ซีอั่นเหนื่อยล้าแค่เพียงคิดจะโต้เถียงกับสตรีผู้นี้  สายตามองนางที่นั่งเช็ดตัวให้เจ้าตัวน้อย อาการตัวร้อนของซีห่าวเริ่มทุเลาลง ไม่นานบ่าวก็น้ำยาต้มมาให้  เฟยห่วงนำมันจ่อที่ปากของลูกชาย นางทำเองทุกอย่างและการกระทำของนางอยู่ในสายตาคมกริบ  

            เฟยห่วงไม่ได้สนใจสายตาของซีอั่นนางจะมองเขาด้วยสายตาเช่นไรก็เรื่องของเขา นางแค่อยากให้เจ้าตัวน้อยหายไข้สักที

            เฟยห่วงอดคิดไม่ได้เลยสักนิดว่าการดูแลเด็กไม่ใช่เรื่องที่ง่ายเอาเสียเลย  มิน่าล่ะซีอั่นถึงโกรธนางนัก

            โชคดีที่เมื่อก่อนเคยใช้ชีวิตอยู่เพียงลำพัง  ยามป่วยไข้ต้องดูแลตนเองแค่ไข้ขึ้นแค่นี้จึงไม่คณามือ  ซีห่าวนอนละเมอ

            “ท่าน....แม่ อย่าทิ้งข้า..” 

            “โอ๋ ๆ” 

          เฟยห่วงได้แต่ยิ้มน้อยยิ้มใหญ่ลูบศีรษะทุยของเจ้าก้อนแป้งด้วยความเอ็นดู  เจ้าตัวน้อยจะรู้หรือเปล่าว่าตนเองนั้นเป็นบิดาของเจ้าซีห่าวมองนางด้วยความคับแค้นใจ  

            นางกลับไม่ได้สนใจสายตาที่มองนางด้วยสายตายากจะคาดเดา จิตใจพะวงกับเจ้าตัวน้อยนางคอยเช็ดตัวอยู่ไม่ห่าง  คราวหน้าพาลูกออกไปข้างนอกเช่นนี้ต้องระวังมากกว่า  แต่นางก็คิดว่าอีกเดียวซีห่าวก็คงแข็งแรงขึ้น  ซีอั่นที่เริ่มห่าวนอนแต่สายตาคมกริบของเขายังจับจ้องมองนาง 

            ผ่านไปสองชั่วยาม เฟยห่วงยังคงนั่งเฝ้าเจ้าก้อนแป้ง กลัวว่าไข้ขึ้นอีกครา การเลี้ยงดูบุตรไม่ใช่เรื่องง่ายเลยจริง ๆ  ภายในใจของเฟยห่วงก็เป็นห่วงเจ้าก้อนแป้งอย่างที่สุด   ยากนักเกิดมาชาติใหม่ก็กลายเป็นตัวร้ายในนวนิยายของตัวเอง  แถมต้องมาเป็นมารดา

            เฟยห่วงถอนหายใจ สายตาก็จดจ้องมองหน้าตาของเด็กน้อย  พลางเหลือบมองอีกคนที่นอนพิงหัวเตียง มืออีกข้างก็เขาก็กุมมือของเจ้าก้อนแป้งเอาไว้ 

            เฟยห่วงแอบลอบสังเกตใบหน้าของตัวประกอบ ซีอั่นช่างหล่อเหลายิ่งนัก แต่เสียดายใจดำไปหน่อย นางไม่อยากคิดเลยว่านางกับเขาจะลงเอยกันได้เช่นไร  อย่างน้อยเจ้าก้อนแป้งก็คงอยากให้ครอบครัวสมบูรณ์แบบ