บทนำ

พิธีวิวาห์

เด็กสาวในชุดเดรสสีหวานนั่งสนทนาอยู่กับเพื่อนใหม่อย่างสุภาพ ความสดใสและใบหน้าพริ้มเพราสะกดใจคนมอง ไม่เว้นแม้แต่ชิงพลบซึ่งยืนจิบไวน์อยู่ไม่ห่าง

วันนี้เป็นวันมงคลสมรสของหัสดินทร์และอาชิตา ละพอจึงมีความสุขเป็นพิเศษ

เพื่อนใหม่หัวเราะเมื่อละพอเล่าเรื่องตลกผ่านภาษามือ ทั้งสองอายุไล่เลียกัน จึงคุยกันได้ กระนั้นท่าทีของละพอยังค่อนข้างไว้ตัวอยู่มาก

ตอนนั้นน้ำเปล่าในแก้วของละพอหมดพอดี เธอจึงลุกขึ้นจะไปเติม เพื่อหาเรื่องเบี่ยงออกจากวงสนทนาโดยไม่เสียมารยาทกับแขก

“พี่ไปเอาให้มั้ย”

ละพอส่ายหน้า ‘ไม่เป็นไรค่ะ หนูอยากเดินยืดเส้นบ้าง พี่ธัชรอที่นี่นะ หนูไปแป๊บเดียว’

กรธัชไม่ขัด เขาเข้าใจอาการอยากจะเดินย่อยอาหารบ้าง จึงตอบยิ้มว่าจะรอเธอที่นี่นะ

ละพอมุ่งตรงไปที่มุมเครื่องดื่มและอาหาร แขกเหรื่อในงานเอ่ยทักทายละพอ เด็กสาวทักกลับด้วยกิริยาเรียบร้อยมีมารยาท จนกระทั่งเธอรู้สึกเหมือนเดินไปชนอะไรบางอย่างที่แข็งราวกับกำแพงหิน

ละพอเงยหน้าขึ้นมายกมือไหว้ขอโทษ แต่ก็ต้องชะงักเมื่อพบว่าคนคนนั้นคือ…ชิงพลบ

ชิงพลบมีสีหน้าบึ้งตึงไม่รับแขก เห็นอย่างนั้นละพอรีบเดินเลี่ยงไป ทว่าเดินไปได้สองก้าวก็ถูกชิงพลบรั้งแขน ตรงนั้นเป็นมุมอับระหว่างทางเดินมีเสาคอยบังสายตาคนไว้ ร่างเล็กถูกดันแนบชิดติดกับผนัง โดยมีร่างสูงคอยกักขังเธอเอาไว้

‘ทำอะไรน่ะ?’

ละพอดิ้นขลุกขลัก มองเขาอย่างหวาดระแวง นัยน์ตาคมเฉี่ยวตวัดมองอย่างดุๆ พลางรวบข้อมือเล็กไว้แล้วดันไปติดกับผนัง ความเย็นของผนังทำให้ละพอรู้สึกสะท้าน ทั้งยังหวาดหวั่นเมื่อต้องเผชิญหน้ากับชิงพลบตามลำพัง สายตาละพอสอดส่ายหาหนทางรอด

เมื่อครู่อาธูปยังอยู่แถวนี้ แต่ตอนนี้ไม่เห็นแล้ว

ครั้นไม่พบอาธูป เธอยิ่งเริ่มตระหนก พยายามบิดข้อมือออกจากการจับกุมของมือแกร่ง แต่ไม่สำเร็จ

ชิงพลบเลิกคิ้วยิ้มมุมปาก ท้าทายให้เธอร้องให้คนช่วย

“พูดสิ เรียกคนมาช่วย ไม่งั้นจะถือว่าสมยอมนะ”

ดวงตากลมมองชิงพลบอย่างไม่พอใจ เธอดิ้นรนจนทำให้ร่างกายเสียดสีกัน

“วันนี้เธอน่ารักดีนะ…” ชิงพลบรวบมือทั้งสองข้างไว้ด้วยมือข้างเดียว ส่วนมืออีกข้างจับปลายคางเชยขึ้น เขาจ้องมองกลีบปากบางสีหวานที่ขบเม้มเมื่อเจอเรื่องเครียด

ไม่รู้ทำไม แต่ภาพความสนิทสนมของละพอกับเด็กอ่อนนั้นขวางหูขวางตาเขาจนต้องลุกขึ้นมาทำอะไรสักอย่าง

ชิงพลบไล้นิ้วโป้งกับกลีบปากที่ชุ่มชื้นและนุ่มนิ่มมือ ละพอพยายามเบี่ยงหน้าหนี หวั่นใจกับสายตาที่จ้องมองมา

เหมือนว่าเขากำลังหิวกระหาย...

‘จะทำอะไร อย่านะ…’

ดวงตาละพอเบิกกว้างเมื่อเรียวปากถูกครอบครองด้วยปากร้อนที่แนบลงมาโดยไร้สุ้มเสียง!

เธอเบี่ยงหน้าหนี ปฏิเสธลิ้นร้อนที่พยายามแทรกเข้ามา ชิงพลบเบียดชิดไล่ต้อนไม่ห่าง ริมฝีปากหยักหนาคลอเคลียแนบคลึงกับกลีบปากบาง

เรี่ยวแรงอันน้อยนิดของละพอไม่ระคายผิวหนัง ชิงพลบใช้มือบีบคางเพื่อให้อีกฝ่ายยอมอ้าปาก

ความเจ็บทำให้ละพอยอมเผยปาก ครั้นเขาสมใจอยากจึงยอมถอนปากอย่างอ้อยอิ่ง พลางใช้นิ้วมือเกลี่ยไล่หยาดน้ำตา และกอดกระชับเนื้อตัวที่สั่นระริกของเธอไว้แน่น

ชิงพลบก้มหน้าลงชิดใบหู ก่อนจะผ่อนลมหายใจร้อนผ่าวออกมา

“ตะโกนสิละพอ เรียกให้คนมาช่วย”

เสียงนั้นทำให้ละพอขนลุก เขาเป่ารดลมหายใจร้อนๆ กระทบแก้มนวล นัยน์ตาคมเฉี่ยววาววับส่องประกายความพึงพอใจ

น้ำตาหยดแล้วหยดเล่าของละพอหลั่งไหล เธอพยายามจะพูดแต่ไม่มีเสียงใดเล็ดลอดออกมา ชิงพลบไม่สบอารมณ์ ประทับจุมพิตเพื่อกดดันให้เธอพูด

แต่ไม่ว่ายังไงเธอก็ไม่พูด

ไม่กล้าส่งเสียงสักคำ

ชิงพลบถอนหายใจอย่างหงุดหงิด ก่อนจะผลักเธอทิ้ง

“ครั้งนี้ฉันจะปล่อยเธอไป แต่คราวหน้าฉันจะไม่ใจดีแล้วนะ”

เมื่อหลุดจากการจับกุม ละพอยกมือตบหน้าเขาฉาดใหญ่แล้ววิ่งหนีไปสุดฝีเท้า

ชิงพลบหยักยิ้ม

อา…มือหนักเหมือนกันนะ