ตอนที่ 12(Nc18+)

​

 ยามฮ้าย(21.00-22.59น) รัชทายาทเสด็จกลับตำหนักตงกง ระหว่างทางกลับตำหนักบรรยากาศเงียบสงบจ้าวเยียนหลงนั้นได้ครุ่นคิดวางแผนไว้ว่ารุ่งเช้าหลังจากเข้าร่วมว่าราชการที่ท้องพระโรงแล้วจะส่งเทียบเยี่ยมเยียนไปที่จวนแม่ทัพดีหรือไม

เมื่อมาถึงตำหนักจ้าวเฉียนหลงมองเห็นร่างบอบบางของหญิงสาวยืนรออยู่หน้าประตูมาแต่ไกลจึงได้แต่ถอนหายใจ เขาแต่งงานกับลู่จื่อหลาน บุตรีของราชครูมาเป็นเวลาสองปีกว่าแล้ว คราแรกตั้งใจไว้ว่าหากไม่สามารถตบแต่งกับผู้ที่ตนรักใคร่ได้ ก็จะเลือกแต่งกับผู้ที่มีความประพฤติดี กิริยาเหมาะสมให้กำเนิดทายาทแก่ตน 

ด้วยตำแหน่งความมั่นคงของราชบัลลังค์ของราชวงศ์จ้าวแล้ว แม้นไม่มีเขาก็ยังมีน้องรอง น้องสาม ที่เป็นพี่น้องคลานตามกันมาจากครรภ์ของฮองเฮา อีกทั้งเสด็จพ่อเองก็ยังทรงมีพระพลานามัยที่แข็งแรง ทำให้จ้าวเยียยนหลงไม่รีบร้อนที่จะรับชายาเข้าตำหนัก มีบ้างที่เหล่าขุนนางต่างก็เรียกร้องให้พระองค์แต่งตั้งตำแหน่งพระชายาต่างๆเพื่อยัดเยียดบุตรหลานของตนเอง แต่เมื่อมีขุนนางคนใดเปิดปากพูดเรื่องนี้ขึ้นมา ถัดไปเพียงไม่กี่วันขุนนางผู้นั้นก็จะเจอข้อร้องเรียนที่ไม่เล็กไม่ใหญ่แต่สามารถทำให้หมวกขุนนางที่สวมอยู่นั้นลดลงไปหนึ่งขั้น 

จนกระทั่งอายุได้ยี่สิบสองปีก็เกิดเรื่องไม่คาดคิดที่เขาจำต้องรับชายารอง แม้ว่ารัชทายาทเองก็ได้พูดคุยกับลู่จื่อหลานในเงื่อนไขที่ว่าเขาสามารถให้ตำแหน่ง ให้ความห่วงใย ความเมตตาได้ แต่นางจะไม่ได้รับความรักจากเขาตำแหน่งชายเอกเขาจะเก็บไว้ให้กับคนที่ตนรักใคร่เท่านั้น ซึ่งเป็นวิธีเดียวกันกับฮ่องเต้ 

"ถวายพระพรองค์รัชทายาท" ลู่จื่อหลานพระชายารองกล่าวทักทายสามีที่ไม่ได้พบหน้ามากว่าหนึ่งเดือน

"ไม่ต้องมากพิธี ลำบากเจ้าแล้วพระชายารอง" จ้าวเฉียนหลงจำต้องกล่าวทักทายนางตามมารยาท แล้วเดินเข้าตำหนักไป 

ลู่จื่อหลานเดินตามสามีเข้าไปในตำหนัก จ้าวเฉียนหลงฉงนใจว่าเหตุใดนางต้องตามเขามาที่ตำหนักตนด้วย เหตุใดไม่กลับตำหนักของตนไปดังเช่นทุกครา จึงหันไปสอบถามด้วยสายตา 'ตามข้ามาทำไม'

"ทูลรัชทายาท หม่อนฉันทราบมาว่าท่านรับสำรับกับเสด็จพ่อเสด็จแม่มาแล้ว จึงได้ให้ทางห้องครัวตุ๋นซุปรังนกมาให้ พระองค์จะได้บรรทมได้สบายขึ้นเพค่ะ" ลู่จื่อหลานพูดพร้อมกับรับชามรังนกจากนางกำนัลให้แก่องค์รัชทายาท

จ้าวเฉียนหลงจึงรับไปตักมาทานเพียงสามช้อน จากนั้นก็ส่งคืนให้แก่ชายารอง พร้อมกันกับเอ่ยปากบอกให้นางกลับตำหนัก"ข้าอิ่มแล้ว เจ้ากลับไปพักเถิด ข้าจะอาบน้ำพักผ่อน" 

"รัชทายาทให้หม่อมฉันปรนนิบัตินะเพคะ" ลู่จื่อหนานเอ่ยขึ้นพลางเดินเข้าไปปรนิบัติถอดเสื้อผ้าให้แก่รัชทายาท 

ในระหว่างที่รัชทายาทไปว่าราชการแทนฮ่องเต้ในหนึ่งเดือนนั้นก็ไม่ได้แนบชิดกับสตรีมานานแล้ว เมื่อลู่จื่อหลานกำลังถอดสายคาดเอว พระองค์ก็ได้กลิ่นหอมอ่อนๆของดอกเหม่ยกุ่ย (กุหลาบ)บนกายนาง เมื่อนางถอดสายคาดเอวออกแล้วจึงได้ถอยออกมา เพื่อจะถอดชุดด้านนอกออก

แต่แล้วรัชทายาทก็ทรงอุ้มนางไปที่ห้องบรรทมวางลงบนเตียง ริมฝีปากหนาทาบทับลงบนปากอ่อนนุ่มดูดดึงจนนางเผลอครางเสียงเบาออกมา เมื่อสบโอกาสจึงส่งเรียวลิ้นเข้าไปหยอกล้อกับลิ้นน้อยๆนั้น ในขณะที่ลู่จื่อหลานกำลังอยู่ในภวังค์เคลิบเคลิ้มที่สามีมอบให้ ก็ไม่ได้รู้ตัวเลยว่าตนนั้นถูกลอกคราบไปตอนไหน ริมฝีปากหนาย้ายมาดูดดึงเมล็ดทับทิมสีแดงที่แข็งชูชัน มือข้างนึงนวดเฟ้นทรวงอกอีกด้าน ส่วนอีกมือรัชทายาทก็เลื่อนลงไปลูบไล้แกนกลางบุพผา 

เมื่อถูกลูบไล้ตรงตำแหน่งจุดอ่อนของตน ลู่จื่อหลานพลันยกสะโพกขึ้นแนบชิดฝามือนั้นโดยไม่ทันรู้ตัว เมื่อรัชทายาททรงเล้าโลมเตรียมความพร้อมให้นางกว่าเค่อ กลางกายบุพผาหลั่งน้ำหวานใสออกมาตามแรงความเสียวซ่านที่ได้รับ รัชทายาทพลันเลื่อนตัวลงใช้ลิ้นเลียปาดขึ้นลงเป็นจังหวะสอดคล้องกับความเร็วของนิ้วที่ผลุบเข้าออก "อื้อออ.." เมื่อได้ยินเสียงครางของลู่จื่อหลาน รัชทยาทเงยหนามองนางยามที่นางนั้นใบหน้าบิดเบี้ยวระคนกำลังสุขสม ก็ยิ่งกระแทกนิ้วเข้าไปจนสุดเริ่มเร่งความเร็วที่ปลายนิ้ว  ลู่จื่อหลานเผลอยกสะโพกสวนกลับนิ้วร้ายนั้น บิดตัวด้วยความเสียวซ่าน ตัวกระตุกเสร็จสมหลั่งน้ำหวานออกมาจนมือของรัชทายาทนั่นเปียกชุ่มนำหน้าสามีไปแล้วหนึ่งหน 

พลันนั้นรัชทายาททรงจับชายารองนั่งคุกเข่าลง ส่วนตนนั้นยืนขึ้นรีบถอดเสื้อผ้า เหวี่ยงออกไปอย่างรวดเร็ว แล้วดึงแกนมังกรที่ตั้งตรงพร้อมสำหรับลงสนามสวาทที่ห่างหายไปกว่าหนึ่งเดือนตีลงไปที่ปากของนาง เป็นสัญญาญว่าถึงตาเจ้าแล้ว ลู่จื่อหลานนั้นถึงแม้ว่าจะร่วมอภิรมย์กับรัชทายาทเดือนล่ะไม่ต่ำกว่าสิบครั้งก็ยังไม่ชินกับขนาดใหญ่โตนี้ ยิ่งมีลายปูดโปนของเส้นเลือดขึ้นรอบๆ นางก็ได้แต่กลืนน้ำลาย พลางยื่นลิ้นออกไปไล้เลียรอบๆ หัวปริ่มที่มีน้ำใสๆออกมา 

จากนั้นจึงค่อยๆใช้ปากดูดดึงแกนกายมังกรนั้นอย่างเชื่องช้า สร้างความเสียวให้แก่รัชทายาทยิ่งนัก แต่เนื่องด้วยเดือนนึงที่ผ่านมานั้นไม่ได้ปลดปล่อยอารมณ์กำหนัดออกไป ทำให้รัชทายาทมีความต้องการที่ค่อนข้างสูงกว่าทุกครั้งจึงเผลอกระทำการรุนแรงโดยจับยึดศรีษะของลู่จื่อหลานไว้แล้วเร่งขยับสะโพกตอกเข้าออกจนน้ำกามที่กลั้นเอาไว้แตกเข้าไปในปากนาง "อ๊อก แค่กๆ" ลู่จื่อหลานสำลักทันที 

รัชทายาทหอบหายใจถี่ได้ไม่นาน แกนกายมังกรก็ดีดตั้งขึ้นอีกคราเป็นการบอกว่าแค่ครั้งเดียวจะได้อย่างไรกัน "ลำบากเจ้าแล้วชายารอง" พูดได้ไม่จบคำก็จับนางนอนหงายยกสะโพกนางขึ้นจากนั้นจึงค่อยๆสอดใส่มังกรที่ชูชันนั้นเข้าไปกลางบุพผา ช่วงแรกขยับเนิบช้าเพื่อให้นางปรับตัวได้กับขนาดมังกรของตน "ซี๊ดด... จื่อหลานเจ้าผ่อนคลายหน่อย เจ้ารัดข้าแน่นเกินไปแล้ว"

"อื้ออ ซี๊ด รัชทายาททรงขยับเร็วหน่อยเพค่ะหม่อมฉันเสียว" เมื่อได้ยินดังนั้นรัชทายาทจึงจับนางคว่ำลงในท่าคลานสี่ขาเร่งความเร็วและแรงกระแทกของสะโพกให้สมกับคำร้องขอ พลันก็ตีสะโพกนางไปด้วย เรียกความเสียวซ่านให้กับคนทั้งสองเป็นยิ่งนัก ค่ำคืนนี้กว่าความต้องการของรัชทายาทจะจบลงก็ยามโฉ่ว(ตี2)เข้าไปแล้ว 

​

 

​