MasukShare
บทที่ 25
Tanggal publikasi:
2026-09-18 00:12:20“มันเป็นเรื่องสำคัญสำหรับฉันค่ะ แต่ถ้าจะให้เล่าคงต้องใช้เวลา”
“วันนี้คุณติณณ์คิวแน่นทั้งวัน ผมเองก็ต้องไปกับเขาด้วย อีกสักพักก็ต้องไปแล้ว”
มัฑณาวีมีหน้าผิดหวังอย่างเห็นได้ชัด
“ไว้เราค่อยนัดคุยกันดีไหม เผื่อว่าผมจะช่วยให้คุณได้พบกับคุณติณณ์ตามที่คุณต้องการ แต่คงต้องรู้เหตุผลก่อนว่าทำไมคุณถึงอยากพบเจ้านายของผม”
สีหน้าของหญิงสาวออกอาการดีใจจนปิดไว้ไม่มิด
“ถ้าเป็นแบบนั้นได้ก็วิเศษไปเลยค่ะ มัทขอเบอร์โทรศัพท์คุณไว้ได้ไหมคะ”
“เบอร์โทรผม!”
“ใช่ค่ะ เราจะได้โทรติดต่อกัน”
ติณณภพยอมบอกเบอร์โทรศัพท์ส่วนตัวของเขา ซึ่งมีคนสนิทเพียงไม่กี่คนเท่านั้นที่รู้เบอร์นี้ โชคดีที่เขามีสองเบอร์ ปกติแล้วเขาจะไม่ให้เบอร์ส่วนตัวนี้กับใครง่าย ๆ โดยเฉพาะกับคนที่ไม่คุ้นเคยยิ่งแล้วใหญ่ แต่กับเธอคนนี้แม้เพิ่งจะพบกันเป็นครั้งแรก เขากลับยอมให้เบอร์โทรศัพท์ส่วนตัวของตัวเองกับเธอราวกับกำลังละเมอ ซึ่งมันแปลกและไม่เคยเกิดขึ้นกับเขามาก่อน
หญิงสาวหยิบโทรศัพท์มือถือของตนเองมากดเบอร์โทรศัพท์ตามที่เขาบอกพร้อมกับกดโทรออก
“นี่เบอร์มือถือของมัทค่ะ เราเป็นเพื่อนกันแล้วนะ ลิฟต์มาพอดีขอตัวก่อนนะคะ แล้วมัทจะโทรหาค่ะ”
“เป็นเพื่อนกัน! ทึกทักกันง่าย ๆ แบบนี้เลยเหรอ”
ในเวลานั้นเองภูมิระพีเดินมาสมทบกับติณณภพที่หน้าลิฟต์ เขามาทันได้ยินเพื่อนรักยืนบ่นพึมพำอะไรอยู่คนเดียว แต่จับใจความไม่ได้จึงเอ่ยถาม
“มีอะไรหรือเปล่า”
“เปล่า จะไปกันหรือยัง”
“ไปสิ” จากนั้นทั้งคู่ก็ลงลิฟต์เพื่อไปที่ลานจอดรถของผู้บริหาร ซึ่งเป็นลานจอดรถที่จัดเตรียมไว้สำหรับผู้บริหารระดับสูงโดยเฉพาะ
ระหว่างที่นั่งมาในรถภูมิระพีได้เอ่ยถาม
“พนักงานบอกว่ามีผู้หญิงมาขอพบนาย ใครเหรอติณณ์”
เมื่ออยู่ด้วยกันตามลำพังภูมิระพีมักจะใช้คำพูดสนิทสนมกับเพื่อนแบบนี้เสมอ แต่ถ้ามีบุคคลอื่นอยู่ด้วยเขาจะเกียรติเพื่อนอย่างที่ควรจะเป็น ติณณภพเองก็ต้องการเช่นนั้น
“หมายถึงมัทใช่ไหม”
“ฉันหมายถึงผู้หญิงที่มาขอพบนาย ถ้าเธอชื่อมัทก็คงใช่ ว่าแต่ไปทำความสนิทสนมกันตอนไหน ถึงขั้นเรียกชื่อเล่นกันอย่างสนิทสนมเลย”
ที่พูดเช่นนี้เพราะโดยปกติแล้วติณณภพจะไม่ค่อยให้ความสนิทสนมกับใครง่าย ๆ เพราะเป็นคนที่มีโลกส่วนตัวสูง ไม่ชอบสุงสิงกับใครโดยไม่จำเป็น ยกเว้นคนที่พูดคุยกันถูกคอ โดยเฉพาะผู้หญิงยิ่งแล้วใหญ่ ที่ผ่านมาภูมิระพีไม่เคยเห็นเพื่อนรักสนใจหรือให้ความสนิทสนมกับผู้หญิงคนไหนเป็นพิเศษมาก่อนเลย
หรือเธอคนนี้จะเป็นม้ามืด ว่าแต่ไปสนิทสนมกันตอนไหน ทำไมเขาถึงไม่เคยรู้เรื่องนี้ พลาดไปได้ยังไง
“เธอเป็นผู้หญิงที่ลุงทิมเกือบขับรถชนเมื่อวานนี้”
“หา! แล้วเธออยากพบนายทำไม”
ติณณภพไหวไหล่ก่อนที่จะตอบ “ฉันเองก็อยากรู้เหมือนกัน”
“สรุปว่านายเองก็ยังไม่รู้ว่าเธอมาขอพบนายเรื่องอะไร”
“ใช่ ฉันถึงต้องหาคำตอบ”
“หรือว่าจะมาเรียกร้องค่าเสียหาย”
“ไม่น่าจะใช่ เพราะดู ๆ แล้วอาการของเธอก็ครบสามสิบสองไม่มีอะไรบุบสลาย”
“แล้วทำไมเธอถึงต้องอยากมาพบนาย”
“ฉันเองก็อยากรู้เหตุผลเหมือนกันว่าทำไมเธอถึงอยากพบฉัน ก็เลยบอกเธอไปว่าฉันชื่อดินเป็นผู้ช่วยของคุณติณณภพ”
“ทำไมต้องปลอมตัวให้ยุ่งยาก”
“เพราะฉันอยากสืบหาสาเหตุ”
“นายมีเวลาว่างมากขนาดมาใส่ใจเรื่องเล็กน้อยแบบนี้ด้วยเหรอติณณ์ ปกติฉันไม่เคยเห็นนายสนใจผู้หญิง”
“ก็แค่อยากรู้ไม่เสียหายอะไรนี่ อีกอย่างฉันก็ไม่ได้เปิดเผยตัวตนของตัวเองให้เธอรู้”
“ระวังจะเข้าทำนองขว้างงูไม่พ้นคอ ก่อให้เกิดปัญหาตามมาทีหลัง”
“คงไม่ถึงขนาดนั้นหรอก ดูจากท่าทางแล้วเธอก็ไม่เหมือนพวกสิบแปดมงกุฎ ฉันก็เลยอยากรู้ว่าทำไมเธอถึงอยากพบฉัน”
“อยากพบคุณติณณ์แต่ได้พบคุณดินแทน แล้วเมื่อถึงเวลาที่เธอจะต้องพบคุณติณณภพตัวจริงจะทำยังไง”
“จะยากอะไรก็นายไง”
“หมายความว่าไง อย่าบอกนะว่าจะให้ฉันสวมรอยเป็นนาย”
“ก็ถ้ามันจำเป็นนายก็ต้องทำหรือนายจะปฏิเสธ”
“หาเหาใส่หัวให้ฉันอีกแล้วนะไอ้ติณณ์”
“ยังไม่ชินอีกเหรอ”
การสนทนาต้องยุติลงเมื่อภูมิระพีขับรถมาถึงที่หมาย อันที่จริงทั้งเขาและภูมิระพีก็มีคนขับรถประจำตัว แต่พวกเขามักจะไม่ค่อยเรียกใช้ยกเว้นในเวลาจำเป็น เพราะทั้งคู่ชอบที่จะขับรถไปไหนมาไหนด้วยตัวเอง มากกว่าที่จะเรียกใช้คนขับรถ เหตุเพราะการขับรถเองนั้นมันมีความเป็นส่วนตัว และสะดวกต่อการพูดคุยเรื่องงานที่บางครั้งก็เป็นความลับ อีกทั้งภูมิระพีเองก็บอกว่าเขาไม่มีปัญหาอะไร ถ้าจะพ่วงหน้าที่คนขับรถส่วนตัวของติณณภพเข้าไปอีกตำแหน่งหนึ่ง และในบางครั้งพวกเขาก็จะสลับกันขับแล้วแต่สถานการณ์
Bab terbaru
คิวปิดสะกิดรัก บทที่ 113
พระเจ้า...เธอช่างหอมหวาน...หวานไปทั้งเนื้อทั้งตัว ริมฝีปากเธอแยกออกเล็กน้อย แต่ความเคลื่อนไหวนั้นบอกความลังเล ราวกับว่าเธอยังคงกำลังตัดสินใจ ติณณภพดึงเธอเข้ามาใกล้ยิ่งขึ้น เขาจุมพิตเธอเนิ่นนานพร้อมกับสอดแขนใต้เข่าและแผ่นหลังเธอ อุ้มเธอขึ้นมาอย่างงายดายก่อนจะวางตัวเธอลงบนเตียงนอน ตรึงข้อมือเธอไว้อย่างอ่อนโยน ใช้เพียงริมฝีปากเพื่อทำให้เธอตื่นเต้น เขาและเล็มใบหูและซอกคอหอมกรุ่นนุ่มละมุนเรื่อยมาจนถึงฐานลำคอ เสียงครางด้วยความสุขติดอยู่ในลำคอของเธอ ความรู้สึกของมัฑณาวีหมุนคว้าง แต่ก็รับรู้ถึงแรงสั่นสะท้านที่แล่นลงสู่ทุกเส้นประสาทของเรือนกาย ทั้งหมดนี้เกิดจากสัมผัสรักที่เขามอบให้ เธอต้องหยุดเขาก่อนที่ทุกอย่างจะเลยเถิดมากไปกว่านี้ “เราทำแบบนี้ที่นี่ไม่ได้นะคะติณณ์ คุณยายอยู่ที่นี่ด้วย” ติณณภพผละจากร่างบางไปนอนหงายอยู่ข้างตัวเธอ ไม่ง่ายเลยที่จะสะกดกลั้นความต้องการของตัวเอง “จริงของคุณ ทุกคนกำลังรอเราอยู่ พ่อผมก็ด้วย” “คุณพ่อก็มาที่นี่ด้วยเหรอคะ” “ผมชวนท่านมาเอง ป่านนี้ทุกคนคงรอกันแย่แล้ว”
คิวปิดสะกิดรัก บทที่ 112
หลังจากที่ได้ระบายความอัดอั้นในใจออกมาจนหมดสิ้น เธอก็ยอมที่จะฟังคำแก้ตัวจากปากของเขา ยอมให้เขาได้อธิบาย “ก็อธิบายมาสิว่าคุณมีเหตุผลอะไรที่ทำให้คุณไม่เชื่อใจฉัน” “ไม่ใช่ผมไม่เชื่อใจคุณนะมัท ผมเชื่อใจคุณมาตลอด ไม่มีสักครั้งที่ผมจะสงสัยในตัวคุณ เพียงแต่ผมต้องทำแบบนั้นเพื่อให้อดิศรตายใจ เขาจะได้ไม่ไหวตัวหนีไปก่อนที่เราจะดำเนินการตามกฎหมาย” “คุณรู้ว่าเขาเป็นคนยักยอกเงินบริษัท” “และก็รู้ด้วยว่าเขาสร้างหลักฐานเท็จมาใส่ร้ายป้ายสีผู้หญิงที่ผมรัก” “แต่คุณก็ยังทำเหมือนว่าเชื่อคำพูดของเขาและปรักปรำผู้หญิงที่คุณบอกว่ารัก” “มันจำเป็นน่ะมัท ถ้าผมไม่ทำแบบนี้อดิศรก็อาจจะหลุดรอดไปได้เหมือนอย่างคราวที่แล้วอีก” “ทำไมคุณถึงไม่บอกฉัน” “ถ้าผมบอกคุณ ๆ ก็อาจจะทำพิรุธให้อดิศรสงสัย เขาอาจจะไหวตัวหนีไปก่อนที่เราจะมีหลักฐานไปจับตัวเขาไว้ได้ หรือไม่เขาก็อาจจะจับตัวคุณไว้เพื่อมาต่อรองกับผม และไม่ว่าเขาจะเรียกร้องอะไรผมคงยอมทุกอย่างเพื่อแลกกับตัวคุณ ผมรักคุณนะมัท รักมาก และจะไม่ยอมเสียคุณไปเด็ดขาด”
คิวปิดสะกิดรัก บทที่ 111
ในเวลาเดียวกันนั้นเอง ติณณภพเดินเข้าไปในห้องนอนของหญิงสาวที่เขารัก โดยไม่ได้ทำเสียงกระโตกกระตาก เขาพบว่าเธอกำลังยืนเหม่อมองออกไปนอกหน้าต่าง และยังไม่มีทีท่าจะรู้ตัวว่ามีคนบุกรุกเข้ามาภายในห้อง ติณณภพเดินตรงเข้าไปสวมกอดมัฑณาวีไว้จากทางด้านหลัง พร้อมกับจูบไซ้ซอกคอเธอด้วยความคิดถึง หญิงสาวตกใจที่ถูกจู่โจมอย่างกะทันหัน แต่เมื่อเห็นว่าใครเป็นคนทำก็รีบสลัดตัวออกจากอ้อมกอดเขา พร้อมกับหันมายืนเผชิญหน้า เธอจ้องมองเขาอย่างกับจะกินเลือดกินเนื้อ “คุณเข้ามาได้ยังไง ใครให้คุณเข้ามาที่นี่” “คุณยายอนุญาตผมแล้ว และห้องของคุณก็ไม่ได้ล็อคผมก็เลยเดินเข้ามา” “ออกไป” เธอเอ่ยปากไล่เขาซึ่งหน้า “ไม่” “ฉันบอกให้คุณออกไปจากห้องของฉันเดี๋ยวนี้” เพราะความโกรธทำให้เธอเปลี่ยนสรรพนามที่ใช้แทนตัวเอง “ผมจะไม่ยอมก้าวออกไปไหนทั้งนั้นถ้าเรายังคุยกันไม่รู้เรื่อง” “ความจำเสื่อมหรือไง เราเลิกกันแล้ว ระหว่างเราไม่มีอะไรต้องคุยกัน ถ้าไม่ออกไปอย่าหาว่าฉันไม่เตือน” “เอาเลยมัท อยากทำอะไรก็ทำเลย แต่ผมจะไม่ยอมก้า
คิวปิดสะกิดรัก บทที่ 110
ติณณภพชวนบิดาและภูมิระพีให้เดินทางไปที่ไร่ห่มรัก เพราะจะไปปรับความเข้าใจกับมัฑณาวี และไม่ลืมที่จะโทรศัพท์ไปบอกภาคินถึงเรื่องนี้ “พิซซี่กับลียาก็กำลังจะเดินทางไปที่นั่น แล้วเจอกัน ยังมีเรื่องที่เราต้องต่อว่าคุณเยอะเลย แต่ตอนนี้มีภารกิจที่สำคัญมากกว่านั้น” “คุณจะเป็นแนวร่วมให้ผมใช่ไหม” “แน่นอน แต่คุณต้องสัญญากับพวกเราว่าจะไม่ทำให้มัทเจ็บเจียนตายแบบนี้อีก” “ผมสัญญา แล้วเจอกันที่ไร่ห่มรักนะครับ” ระหว่างทางภูมิระพีได้เอ่ยปากขอโทษเพื่อนรัก “ขอโทษนะที่ฉันเข้าใจนายผิด หลงต่อว่านายเสียตั้งมากมาย แต่ถ้านายเป็นฉัน แล้วเห็นคุณมัทร้องไห้เสียใจมากแค่ไหนกับการกระทำของนาย ๆ ก็คงทำแบบที่ฉันทำเหมือนกัน” “มัทเสียใจมากเลยเหรอ” “แค่พูดว่าเสียใจยังน้อยเกินไปด้วยซ้ำ ที่ถูกต้องพูดว่าหัวใจแตกสลายมากกว่า เธอร้องไห้น้ำตาแทบเป็นสายเลือด แม้แต่คุณพิซซี่ยังบอกว่าตั้งแต่รู้จักกันมา ไม่เคยเห็นคุณมัทเสียใจกับเหตุการณ์ไหนมากเท่านี้มาก่อน นายเตรียมทำใจไว้ได้เลยอะไร ๆ อาจจะไม่ง่ายอย่างที่คิด” “ฉันทำใจไ
คิวปิดสะกิดรัก บทที่ 109
ความเสียใจจากชายที่มัฑณาวีหลงรัก ทำให้เธอกลับมาพักอยู่กับคุณยายที่ไร่ห่มรัก แม้จะพยายามทำตัวให้ร่าเริงเหมือนปกติ แต่ก็ยังไม่สามารถรอดพ้นสายตาของคนที่ผ่านร้อนผ่านหนาวมาก่อนอย่างกานดาไปได้ เธอรู้ดีว่าหลานสาวทุกข์ใจเพียงแต่พยายามทำตัวให้ร่าเริง เพราะไม่อยากให้เธอต้องทุกข์ใจตามไปด้วย กานดารอคอยให้เวลาผ่านไปสักพักโดยไม่ถามอะไรที่จะไปสะกิดแผลใจของหลาน รอให้สบโอกาสจึงได้เอ่ยปากถาม “มัทมีอะไรจะเล่าให้ยายฟังไหมลูก” ความเงียบเริ่มเข้าครอบงำ มัฑณาวีไม่อยากโกหกผู้เป็นยาย แต่ก็ไม่อยากเล่าเรื่องทุกข์ใจของตัวเองให้ท่านฟัง ด้วยเกรงว่าท่านจะร้อนใจตามไปด้วย “บอกยายได้ไหมว่าอะไรทำให้มัทเศร้าและทุกข์ใจมากอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน” กานดาเอ่ยถามพร้อมกับลูบผมของหลานด้วยความรักใคร่ “คุณยายรู้ได้ยังไงคะ” เธอเอ่ยถามเสียงแผ่วเบา “มัทเป็นหลานของยาย ยายเลี้ยงมัทมากับมือ มีหรือที่จะไม่รู้ว่ามัทแปลกไป แม้ว่ามัทจะพยายามทำตัวให้ร่าเริง เพื่อปกปิดเรื่องเศร้าโศกเสียใจของตัวเอง แต่มัทปิดยายไม่ได้หรอกลูก ที่ยายไม่ถามทันทีเพราะอยากให้มัทมีเ
คิวปิดสะกิดรัก บทที่ 108
“ตอบพ่อมาตามความรู้สึกที่แท้จริงของติณณ์ ลูกเชื่อจริง ๆ เหรอว่ามัททำ” “ผมกำลังตรวจสอบอยู่ครับ” “ไม่เอาการตรวจสอบ พ่ออยากรู้ความรู้สึกของติณณ์” ติณณภพนิ่งไปพักใหญ่ ใช่ว่าเขาเองไม่เสียใจแต่จำเป็นต้องทำ แม้ไม่มีใครเข้าใจก็ไม่เป็นไร เมื่อความจริงถูกเปิดเผยทุกคนก็จะรู้เอง เขาได้แต่หวังว่าเมื่อเวลานั้นมาถึง คนที่เคยโกรธเคืองเขาจะยอมเข้าใจและให้อภัย เขาสบตาบิดาก่อนจะเอื้อนเอ่ยวาจา “ผมยังยืนยันที่จะทำให้ความจริงปรากฏ และไม่ว่าใครก็ตามที่ทำผิดก็ต้องได้รับโทษตามกฎหมาย” ติณณภพยังคงปากแข็งอยู่ดี แต่แววตาของเขาบ่งบอกให้ไตรภพรู้ว่าลูกเองก็ทุกข์ใจกับเรื่องนี้ ความรู้สึกที่ติณณภพมีก็คงจะไม่แตกต่างไปจากที่มัฑณาวีรู้สึก คือเสียใจและทุกข์ใจไม่ต่างกัน “พ่อจะบอกอะไรให้นะติณณ์ คนรักกันจำเป็นจะต้องมีความไว้เนื้อเชื่อใจกัน นั่นคือสิ่งสำคัญ ถ้าไม่มีสิ่งนี้ชีวิตรักก็จะไปกันไม่รอด ไม่ว่าจะตั้งใจหรือไม่ตั้งใจติณณ์ก็ได้ทำให้มัทรู้ว่าติณณ์ไม่เชื่อใจเธอ คนเราถ้าสูญเสียความรู้สึกดี ๆ ที่เคยมีต่อกันไปแล้ว มันก็ยากที่จะประส
Anda juga akan menyukai
เด็กมันยั่ว BAD LOVE
ลำเจียก72.3K Dibacaห้ามหย่าร้าง นายลู่คุกเข่าทุกคืนเกลี้ยกล่อม
เฟเธอร์ในลมอ่อน130.9K Dibacaคุณชายฮิลล์ ปล่อยฉันนะ!
ทะเลใต้204.9K Dibacaรวมเรื่องแซ่บ (9) NC20+
Beefy Cat117.5K Dibacaสะใภ้ร้อนรักพ่อผัวร้อนสวาท
ภัทรกร449 Dibacaบอดี้การ์ดร้อนสวาท NC35+
เพื่อนแพง/เผิงโหย่ว/อักษรสีเพลิง90 Dibacaท่านอ๋องได้เวลาสะเดาะเคราะห์แล้วเพคะ
องค์หญิงโนเนม263 Dibacaกุศโลบายรัก
ศรีปุรัม มณีปุรัม22 Dibaca
