บทที่ 38

            “คุณพูดว่าอะไรนะคะมัทได้ยินไม่ชัด” ขณะที่เอ่ยถามก็ยังคงนั่งอยู่บนตักเขา

            “ผมบอกว่าผมชอบ” เขาเน้นย้ำอีกครั้งด้วยเสียงดังฟังชัด ไม่เพียงเท่านั้นเขายังกระชับอ้อมแขนที่โอบรัดรอบตัวเธอให้แน่นขึ้นอีกด้วย

            คำตอบของเขาทำให้หญิงสาวถึงกับอ้าปากค้าง ก่อนจะแปรเปลี่ยนเป็นความเขินอายจากคำพูดของเขา ทำให้ใบหน้าของมัฑณาวีร้อนผ่าว และกลายเป็นสีชมพูระเรื่อขึ้นมาทันตาเห็น เมื่ออีกฝ่ายแสดงความเจ้าชู้ของผู้ชายออกมา

            เธอไม่ค่อยคุ้นเคยกับสิ่งเหล่านี้เท่าใดนัก เพราะตั้งแต่เด็กจนโตเธอมักจะถูกสั่งสอนให้เป็นคนรักนวลสงวนตัว

            ซึ่งเธอก็ยึดถือคำสอนเหล่านั้นของแม่และยายมาโดยตลอด ไม่เคยปล่อยให้ผู้ชายเข้าถึงเนื้อถึงตัวในลักษณะเช่นนี้ได้ง่าย ๆ แต่ไม่รู้ทำไม่ถึงไม่ได้นึกรังเกียจอ้อมแขนของเขาอย่างที่ควรจะเป็น ตรงกันข้ามเธอกลับรู้สึกอบอุ่นยามเมื่อได้อยู่ในอ้อมแขนของเขาด้วยซ้ำ การกระทำของเขาจะตั้งใจหรือไม่ก็ตาม

            แต่เขาจะรู้ตัวไหมว่ากำลังทำให้เธอรู้สึกเขินอายจนแทบจะม้วนตัวลงไปกองอยู่ที่พื้น ความรู้สึกเช่นนี้มันห่างหายจากเธอไปนานมากแล้ว นานจนจำแทบไม่ได้ว่าครั้งสุดท้ายที่เธอเขินอายในลักษณะเช่นนี้เคยเกิดขึ้นตั้งแต่เมื่อไร

            “คุณอายเหรอมัท หน้าคุณแดงมากเลยนะรู้ตัวไหม”

            อีตาบ้า! รู้แล้วยังจะมาแกล้งถามให้เราวางหน้าไม่ถูกอีก เธอแอบนึกนินทาเขาอยู่ในใจ

            มัฑณาวีกระแอมก่อนจะยกมือกุมแก้มที่ร้อนผ่าวของตนเอง จากนั้นก็พูดแก้ต่างให้ตัวเองซึ่งมันไม่เข้าท่าเลยสักนิด

            “สงสัยมัทคงจะร้อนก็เลยหน้าแดงอย่างที่คุณเห็น”

            “ร้อน...ให้ผมปรับลดอุณหภูมิแอร์ให้เอาไหม คุณจะได้หายร้อน” ติณณภพกระซิบถามที่ข้างหูเธอ

            แววตายามที่เขามองเธอนั้นดูจะล้อเลียนเธออยู่ในที ไม่ว่าจะเป็นแววตาล้อเลียนหรือลมหายใจอุ่น ๆ ของเขา ทำให้มัฑณาวีหน้าแดงมากขึ้นกว่าเดิมหลายเท่า เธอตัวแข็งขึ้นทันตาพร้อมกับรีบปฏิเสธปากคอสั่น

            “ไม่เป็นไรค่ะ มัทกลับก่อนดีกว่าค่ะ กลับช้าลียาจะเป็นห่วง” หญิงสาวพูดพร้อมกับรีบลุกขึ้นยืน

            เธอแอบถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอกที่เขายอมปล่อยตัวเธอให้เป็นอิสระ ใจจริงติณณภพเองก็ยังไม่อยากปล่อย และอยากที่จะแกล้งเธอมากกว่านี้อีกนิด เขารู้สึกมีความสุขเมื่อเห็นอีกฝ่ายเขินอาย หน้าแดงกับการกระทำของเขาจนปิดไว้ไม่มิด

            แต่ที่ต้องปล่อยเธอเพราะเกรงว่าขืนแกล้งเธอมากกว่านี้ เธอจะอายจนม้วนตัวลงไปกองอยู่กับพื้นมากกว่า

            “มัทกลับก่อนนะคะ”

            เขาเดินตามมาส่งเธอที่หน้าประตู ตอนแรกว่าจะเดินไปส่งที่รถแต่หญิงสาวห้ามไว้

            “ส่งมัทแค่นี้ก็พอค่ะ มัทกลับเองได้”

            “แน่ใจ”

            หญิงสาวพยักหน้าแทนคำตอบ ก่อนที่เธอจะเดินไปเธอเอื้อมไปจับมือเขาไว้ทั้งสองข้างอย่างสนิทสนม

            “ขอบคุณนะดิน”

            “สำหรับอะไร”

            “ทุกอย่าง โดยเฉพาะเรื่องที่คุณรับปากจะเป็นคู่ควงของมัทไปงานเลี้ยงรุ่นแทนคุณติณณ์”

            “อันที่จริงคุณให้ผมสวมรอยเป็นเขา”

            “ก็เหมือนกันนั่นแหละ เพราะคุณมัทถึงได้โล่งใจเหมือนยกภูเขาออกจากอก”

            “ถ้าเป็นแบบนั้นจริงมันคงดูโล่งพิลึกเลยนะว่าไหม”

            “พูดอะไรน่ะดิน ทะลึ่งใหญ่แล้วนะ” เธอทุบไปที่ไหล่ของเขา

            แล้วทั้งคู่ก็หัวเราะออกมาพร้อมกัน มัฑณาวีตวัดตาคมค้อนเขาที่เขาบังอาจพูดอะไรสองแง่สามง่ามกับเธอแบบนี้

            “มัทไปนะ ถึงบ้านแล้วจะไลน์มาบอกคุณจะได้ไม่เป็นห่วง” 

            “ขับรถดี ๆ”

            หญิงสาวโบกมือให้เขาพร้อมรอยยิ้มที่สดใส ก่อนจะลงลิฟต์ไปชั้นที่ต้องการ

            โดยไม่ทันได้สังเกตเห็นใครบางคนที่เดินตรงไปยังห้องของชายหนุ่มที่เธอจากมา

            “คุณมัทกลับไปแล้วเหรอ”

            “ใช่ เข้ามาก่อนสิ”

            ภูมิระพีตอบรับคำเชิญด้วยการเดินตามเพื่อนรักเข้าไปในห้องโดยไม่ลืมที่จะปิดประตู

            “เธอเป็นยังไงบ้าง”

            “ก็เศร้าหลังจากได้ยินคำปฏิเสธของนาย”

            “นายก็เลยปลอบใจเธอ”

            “เปล่า ฉันปลอบใจใครไม่เป็นหรือนายไม่รู้”

            ภูมิระพียิ้ม เขารู้ดีกว่าใครในเรื่องนั้น ในวันที่เขาต้องสูญเสียบิดามารดา

           ติณณภพเป็นคนที่อยู่เคียงข้างเขาตลอดเวลาไม่ยอมห่าง ไม่มีคำพูดปลอบใจหลุดออกมาจากปากติณณภพเลยสักคำ แถมยังบอกว่าพูดปลอบใจใครไม่เป็น ทำได้เพียงอยู่เคียงข้างในเวลาที่เขาต้องการ แต่เพียงแค่นั้นมันก็มากพอ

            “นั่นสินะ แล้วนายรู้ไหมว่าเธอจะแก้ไขปัญหานี้ยังไง”

            “ลองเดาดูสิ”

            “ฉันเดาไม่ถูกหรอกนายเฉลยมาเลยดีกว่า ฉันจะได้ไม่ต้องเสียเวลาเดา”