บทที่ 40

           ที่จริงเขาก็ได้รับรายงานมาเหมือนกันว่าตอนแรกก็มีเสียงวิพากษ์วิจารณ์ เรื่องการปรับเปลี่ยนนโยบายและแผนการปฏิบัติงานเกือบทั้งระบบ แต่ก็ต้องยอมรับว่ามันได้ผล ลดการทำงานซ้ำซ้อนในระบบงานออกไป ทำให้งานทุกอย่างดำเนินไปได้อย่างราบรื่น ยอดขายที่ดีอยู่แล้วก็ดีขึ้นกว่าเดิมหลายเท่า สามารถทำกำไรให้กับบริษัทได้อย่างเป็นกอบเป็นกำ

            และยังรู้มาอีกว่าเมื่อใดก็ตามที่เกิดปัญหาขัดข้องตรงจุดไหน ปัญหาเหล่านั้นก็จะถูกแก้ไขอย่างรวดเร็วและมีประสิทธิภาพ อุปสรรคต่าง ๆ ที่เกิดขึ้นระหว่างการลงมือทำงานก็เช่นกัน มันจะถูกขจัดไปอย่างว่องไวภายในเวลาอันรวดเร็ว จากเสียงวิพากษ์วิจารณ์กลายมาเป็นคำชื่นชมแซ่ซ้อง

            ไม่เว้นแม้แต่ผู้ถือหุ้นของบริษัท ที่ต่างก็โทรมาเอ่ยชมการบริหารงานของบุตรชายให้เขาฟัง นับได้ว่าติณณภพและทีมงานของเขา ทำผลงานเข้าตาจนเป็นที่ชื่นชอบของผู้ถือหุ้นทุกคน ทั้งที่เพิ่งจะเข้ามาบริหารงานของบริษัทต่อจากเขาได้ไม่นาน สิ่งเหล่านั้นได้นำพาความปลาบปลื้มใจมายังไตรภพได้เป็นอย่างดี เขารู้สึกภาคภูมิใจในตัวบุตรชายของตัวเอง

            ไตรภพบอกให้สองหนุ่มมานั่งคุยกับเขา ก่อนจะพูดคุยกันโดยลืมให้ความสนใจอรจิรา ทำราวกับว่าเธอไม่มีตัวตน ทั้งที่เธอเองก็นั่งอยู่ข้างตัวสามี เธอจ้องมองลูกติดของสามีโดยไม่ละสายตา

            คาดไม่ถึงเลยว่าลูกชายของไตรภพจะหน้าตาหล่อเหลาถึงเพียงนี้ มีเสน่ห์ดึงดูดเพศตรงข้ามแม้ในยามที่เขาอยู่นิ่ง ๆ

            แววตาที่เธอมองเขาบ่งบอกว่าเธอสนใจในตัวเขา นอกจากสนใจแล้วเธอยังแอบส่งสายตาเชิญชวนอยู่ในทีอีกด้วย เมื่อเห็นว่าสามียังคงนิ่งเฉยไม่ได้แนะนำเธอให้บุคคลทั้งสองรู้จักจึงเอ่ยเตือน

            “คุณไตรจะไม่แนะนำให้อรรู้จักกับพวกเขาหน่อยเหรอคะ”

            “จริงสิ ผมมัวแต่ดีใจก็เลยคุยกันเพลินจนลืมแนะนำไป อรนี่ติณณ์ลูกชายผม ส่วนนั่นภูมิเพื่อนและผู้ช่วยคนสนิทของติณณ์”

            จากนั้นก็หันไปพูดกับสองหนุ่มที่นั่งอยู่ตรงข้าม

            “ติณณ์ ภูมิ รู้จักกันไว้สิ นี่อรจิรา...”

            “ภรรยาคนปัจจุบันของพ่อคุณ ยินดีที่ได้รู้จักค่ะ” อรจิรารีบแนะนำตัวเองก่อนที่สามีจะพูดจบ

            เธอสบตาลูกเลี้ยงพร้อมกับชม้อยชม้ายชายตาหว่านเสน่ห์อยู่ในที

            ติณณภพยิ้มเยาะที่มุมปาก เขารู้สึกขยะแขยงและดูแคลนการกระทำเหล่านั้น ทั้งที่สามีก็นั่งอยู่ข้างตัวแต่ก็ยังไม่วายแอบส่งสายตาหว่านเสน่ห์ให้ลูกติดของสามี นัยน์ตาเย็นชาของเขาปราดมองเธออย่างไม่ใส่ใจ ทำให้ภูมิระพีต้องรีบเอ่ย

            “ยินดีที่ได้รู้จักครับคุณอร”

            อรจิราหันไปฝืนยิ้มให้ภูมิระพี ทั้งที่ภายในใจคุกรุ่น เหตุเพราะลูกเลี้ยงที่เธอหมายตามิได้ให้ความสนใจในตัวเธอแม้แต่น้อย เขาแทบไม่มองเธอด้วยซ้ำ ทำเหมือนเธอไม่มีตัวตนทั้งที่เธอมีศักดิ์เป็นแม่เลี้ยงของเขา ทำให้เธอเรียกร้องความสนใจด้วยการหันไปเอ่ยถามสามี

            “ทำไมคุณไม่ชวนลูกชายของคุณย้ายมาพักอยู่กับเราที่นี่ละคะ บ้านเราออกใหญ่โตมีห้องพักตั้งมากมาย”

            “ผมเคยบอกคุณแล้วไงว่าติณณ์ไม่ชอบให้ใครเข้าไปวุ่นวายกับชีวิตเขาโดยไม่จำเป็น”

            “น่าเสียดายนะคะ แทนที่จะย้ายมาพักอยู่ด้วยกันเป็นครอบครัว อยู่กันอย่างพร้อมหน้าพร้อมตาพ่อแม่ลูก”

            “แม่ผมเสียชีวิตไปแล้ว และไม่เคยต้องการให้ใครมาทำหน้าที่นี้แทน”

            “แต่ถึงยังไงฉันก็มีศักดิ์เป็นแม่เลี้ยงคุณ เราก็ถือเป็นครอบครัวเดียวกัน”

            “เข้าใจผิดแล้ว การเป็นผู้หญิงของพ่อไม่ได้หมายความว่า จะมีสิทธิเข้ามายุ่งวุ่นวายหรือนับญาติกับผมได้ มันคนละส่วนกัน คุณอยู่ในที่ของคุณ ผมอยู่ส่วนผม ไม่มีอะไรที่ต้องมาเกี่ยวข้องกัน ไม่มีความสัมพันธ์ใด ๆ ระหว่างเราจำไว้ให้ขึ้นใจ”

            เขาพูดสวนกลับไปด้วยน้ำเสียงเย็นชาไร้ความรู้สึก โดยมิได้คำนึงถึงความรู้สึกของบิดาด้วยซ้ำ ใบหน้างามของอรจิราบึ้งตึงทันทีที่ได้ยินคำพูดประโยคนั้น

            ฮึ! ถ้าคิดว่าคำพูดเหล่านั้นจะทำให้เธอยุติความสนใจในตัวเขาได้ล่ะก็...เข้าใจผิด

            ยิ่งเขาแสดงท่าทีไม่สนใจก็ยิ่งทำให้เธออยากเอาชนะ

            “ถึงคุณพยายามปฏิเสธ แต่เราก็หนีความสัมพันธ์นี้ไปไม่พ้นหรอก ตราบใดที่ฉันยังเป็นภรรยาของพ่อคุณ”

            “คุณไม่ใช่ผู้หญิงคนแรกที่อยู่ในสถานะนั้น และก็น่าจะรู้แล้วว่ามีผู้หญิงมากมายที่มาก่อนหน้าคุณ สุดท้ายแล้วพวกเธอมีจุดจบอย่างไรคุณก็คงจะรู้อยู่แก่ใจ ผู้หญิงของพ่อมีมากมายจนนับไม่ถ้วน ฉะนั้นแล้วผมไม่เคยให้ความสนใจหรือใส่ใจพวกหล่อน และขอเตือนว่าถ้าไม่อยากเดือดร้อนก็อย่าเข้ามายุ่งวุ่นวายกับชีวิตผม”

            ทั้งสีหน้า น้ำเสียง ตลอดจนท่าทางของติณณภพ บ่งบอกให้อรจิรารู้ว่าเขาไม่คิดที่จะให้ความสำคัญกับเธอ แม้ว่าเธอจะเป็นภรรยาของพ่อเขาก็ตาม หญิงสาวจึงหันไปพูดตัดพ้อต่อว่าสามี

            “ทำไมคุณปล่อยให้ลูกชายของคุณพูดกับอรแบบนี้คะ”

            “ผมเคยบอกแล้วไม่ใช่เหรอว่าติณณ์ไม่ชอบให้ใครเข้าไปก้าวก่ายชีวิตส่วนตัวของเขา ต่างคนต่างอยู่แบบนี้ก็ดีอยู่แล้ว อย่าวุ่นวายให้มากเรื่องเลยนะอร จะผิดใจกันเปล่า ๆ”

            อรจิราขัดเคืองใจสุด ๆ เมื่อไตรภพพูดเหมือนเข้าข้างติณณภพ และตำหนิตนเองกลาย ๆ ที่ไปยุ่งวุ่นวายกับชีวิตของลูกชายเขาทั้งที่เขาก็เคยเตือนแล้ว เธอได้แต่คิดเดือดดาลอยู่ในใจ

            เจ็บใจจริง ๆ แทนที่จะปกป้องกันกลับพูดหักหน้าเราต่อหน้าลูกชายของตัวเองเสียนี่

            “ไม่ว่าอะไรใช่ไหมถ้าพวกผมจะขอคุยกับพ่อเป็นการส่วนตัว” ติณณภพพูดด้วยใบหน้าเรียบเฉยไม่บ่งบอกอารมณ์ความรู้สึก

            “นี่คุณไล่ฉันเหรอ”

            “ผมขอเวลาคุยกับลูกก่อนนะอร”

            “ฮึ! คุณก็เป็นไปกับเขาด้วยเหรอคะคุณไตร” อรจิราพูดพร้อมกับสะบัดหน้าลุกขึ้นเดินออกไปจากห้องด้วยความไม่พอใจ

            “มีความลับอะไรกันนักกันหนาถึงต้องขอคุยกันตามลำพัง” เธอพึมพำกับตัวเอง