บทที่ 59

            สองหนุ่มสาวชวนกันเดินไปที่รถก่อนจะขับออกไปยังจุดหมายที่ต้องการ เธอพาเขาตระเวนกินของอร่อยโดยเริ่มจากขนมปังร้านดังของเยาวราช ที่ขึ้นชื่อเรื่องรสชาติความอร่อย ทำให้ขายดีจนต้องแจกบัตรคิว ต่อด้วยเกาลัดญี่ปุ่นคั่วมือที่ใช้วิธีคั่วแบบโบราณ ทำให้มีกลิ่นหอมน่ารับประทาน

            แต่ไม่ว่าเขาและเธอจะเดินไปร้านไหนก็ดูเหมือนจะเป็นจุดสนใจ มีแต่คนจับตามอง อาจเป็นเพราะเสื้อผ้าที่สวมใส่ไม่เหมาะกับการมากินอาหารริมทางแม้จะเป็นย่านดัง แต่มัฑณาวีก็ไม่มีอาการประหม่าหรือเคอะเขินอะไร ที่ทุกสายตาต่างก็จ้องมองมาที่เธอ

            “ที่นี่เป็นย่านที่ขึ้นชื่อเรื่องอาหารอร่อย คุณอยากกินอะไร ก๋วยเตี๋ยวลูกชิ้นปลา ผัดไทเจ้าดังย่านตลาดเก่าเยาวราช ก๋วยจั๊บน้ำใสสูตรเด็ด อาหารทะเลก็มีนะ หรือจะเป็นหูฉลามน้ำแดงของร้านเก่าแก่ที่ขึ้นชื่อของที่นี่ดี อร่อยมากบอกเลย ถ้าได้ลองกินมัทรับรองเลยว่าจะต้องติดใจ”

            “ผมกินอะไรก็ได้ตามใจคุณ”

            “ได้เลย มัฑณาวีจัดให้”

            เธอตัดสินใจพาเขาไปกินหูฉลามร้านดังที่เปิดขายมานานกว่าหกสิบปี และสั่งเมนูยอดนิยม เรียกได้ว่าไม่ควรพลาดอย่างหูฉลามน้ำแดง ปลาหิมะนึ่งซีอิ๊ว หมี่อบขาห่าน และกุ้งอบวุ้นเส้น

            “มัทรับรองเรื่องความอร่อย ใครที่ได้ลองมาชิมอาหารที่ร้านนี้ติดใจทุกคน อร่อยจนต้องยกนิ้วให้”

            ขณะที่นั่งรับประทานอาหารอย่างเอร็ดอร่อยอยู่นั้น มัฑณาวีเอ่ยถามถึงงานของเขา

            “จริงสิงานของคุณเป็นยังไงบ้าง ผ่านไปด้วยดีใช่ไหม”

            “ก็ไม่เชิง”

            “แปลได้ว่ามีปัญหา”

            “ผมเองก็ยังไม่แน่ใจ เบื้องต้นเราตรวจพบความผิดปกติทางด้านการเงิน ในห้างสรรพสินค้าสาขาใหม่ของเราที่ภูเก็ต เพียงแต่ยังไม่รู้รายละเอียด”

            “คงไม่ใช่เรื่องยากเย็นอะไรที่จะหาคนมาตรวจสอบ ดิเอ็มไพร์กรุ๊ปน่าจะมีคนเก่ง ๆ ทางด้านนี้อยู่หลายคน”

            “ประเด็นคือเราอยากได้คนของเราและต้องเป็นคนที่เราไว้ใจได้”

            “คงจะดีถ้ามัทช่วยคุณได้ มัทอยากทำอะไรเป็นการตอบแทนที่คุณช่วยมัทวันนี้”

            “คุณมีความรู้ทางด้านนี้ด้วยเหรอมัท” ขณะที่เอ่ยถามสมองของติณณภพก็คิดอะไรบางอย่าง

            “จริงสิ มัทคงยังไม่เคยบอกคุณว่ามัทเรียนจบทางด้านบัญชี และทำงานด้านนั้นมาโดยตลอด แต่ต้องมาตกงานแบบไม่รู้เนื้อรู้ตัวเมื่อไม่นานมานี้เอง ใครจะคาดคิดว่าพนักงานดีเด่นสามปีซ้อนของบริษัทอย่างมัทจะถูกคัดออกเป็นอันดับแรก”

            “เกิดอะไรขึ้นกับคุณ หรือว่าโดนกลั่นแกล้ง”

            “มัทก็ไม่รู้เหมือนกันว่าโดนกลั่นแกล้งหรือเปล่า รู้แต่ว่ามัทตรวจสอบพบว่ามีการยักยอกเงินของบริษัทออกไปครั้งละหลายล้าน แต่ได้มีการตบแต่งบัญชีไว้อย่างแนบเนียน และไม่ใช่ครั้งเดียว มัทเลยนำเรื่องนี้ไปบอกกับเจ้านายพร้อมหอบหลักฐานทั้งหมดไปให้เขาดู เช้าวันต่อมาก็ปุ๊บปั๊บรับโชคตกงานโดยไม่ทันตั้งตัว มันเป็นวันเดียวกับที่มัทเกือบถูกรถของคุณติณณ์ชน แต่บริษัทเก่าเขาไม่รู้หรอกว่ามัทเก็บหลักฐานการทุจริตเหล่านั้นไว้ในแฟลชไดร์ฟ และนำติดตัวออกมาด้วย เผื่อว่ามีปัญหาตามมาทีหลังมัทจะได้มีข้อมูลยืนยันความบริสุทธิ์ของตัวเอง”

            “ตอนนี้คุณยังเก็บหลักฐานเหล่านั้นไว้ไหม”

            “แน่นอนค่ะ แต่มัทไม่ได้เอาติดตัวมาด้วยหรอกนะคะ มัทเก็บมันไว้ที่บ้าน”

            “จะเป็นไรไหมถ้าผมจะขอดูข้อมูลในแฟลชไดร์ฟของคุณ”

            แม้จะแปลกใจอยู่บ้างแต่ก็ยังรับปากอนุญาตให้เขาดูข้อมูลของเธอได้ตามที่เขาต้องการ

            “ไม่มีปัญหาค่ะ ว่าแต่ทำไมจู่ ๆ ถึงสนใจเรื่องนี้คะ”

            “ผมขอดูข้อมูลของคุณก่อนแล้วจะบอกคุณอีกที”

            มัฑณาวีไหวไหล่ก่อนจะหันไปสั่งของกินเพิ่ม

            “น้องคะข้าวเหนียวมะม่วงชุดหนึ่งค่ะ”

            “กินไหวเหรอคุณ”

            “ก็กินด้วยกันไง เสร็จจากร้านนี้มัทจะพาไปกินขนมหวานเจ้าเก่าในตำนานของย่านนี้ ถ้าใครมาที่นี่แล้วไม่ได้กินร้านนี้ถือว่าพลาด”

            “ผมเชื่อละว่าคุณเป็นกูรูด้านร้านอาหารอร่อย”

            ในค่ำคืนนั้นมัฑณาวีพาติณณภพตระเวนกินของอร่อยย่านดังอย่างมีความสุขจนอิ่มแปล้ จากนั้นเขาก็ขับรถมาส่งเธอที่บ้าน

            “เข้าบ้านก่อนไหมคะ”

            “ดึกแล้วผมเกรงใจ ไว้วันหลังดีกว่า”

            “รอแป๊บหนึ่งนะคะ มัทขอเข้าไปหยิบแฟรชไดร์ฟมาให้คุณก่อน เดี๋ยวกลับมา”

            หญิงสาวหายไปครู่หนึ่งก่อนจะกลับมาพร้อมกับของที่เขาอยากได้ “นี่ค่ะของที่คุณต้องการ”

            ติณณภพยื่นมือไปรับพร้อมกับบอกว่าดูเสร็จเมื่อไรจะรีบนำกลับมาคืนเธอ

            “ไม่มีปัญหาค่ะ ขับรถกลับบ้านดี ๆ นะคะ ขอบคุณที่ขับรถมาส่งมัทค่ะ” เธอเอ่ยพร้อมกับโบกมือให้เขา

            “แล้วผมจะติดต่อกลับมาหลังจากดูข้อมูลของคุณแล้ว”

            “โอเค” แม้จะไม่ค่อยเข้าใจสักเท่าไรว่าข้อมูลที่เธอให้เขาไปนั้นมันเกี่ยวข้องอะไรกับเขา แต่ก็มิได้เอ่ยถาม อีกไม่นานเขาก็คงจะบอกเธอเอง

            เมื่อติณณภพกลับมาถึงที่พัก เขาได้นำแฟรชไดร์ฟที่หญิงสาวมอบให้มาเปิดดูข้อมูล หลังจากที่ดูข้อมูลเหล่านั้นอย่างละเอียดแล้วก็รู้สึกพึงพอใจ และเชื่อว่ามัฑณาวีเป็นคนมีความสามารถจริง ๆ เธอมีความสามารถมากพอที่เขาจะไว้ใจให้เธอมาช่วยงานเขา

            “ถ้าจะต้องมีใครสักคนที่ไว้ใจได้มาทำหน้าที่นี้ มัฑณาวีถือเป็นตัวเลือกที่ดีที่สุด”

            จากนั้นก็โทรศัพท์ไปคุยอะไรบางอย่างกับภูมิระพี เขาบอกถึงสิ่งที่เขาคิดพร้อมกับบอกเพื่อนว่าคงต้องสวมบทบาทเป็นติณณภพอีกครั้ง จากนั้นก็วางสาย

            “หาเหาใส่หัวฉันอีกจนได้นะไอ้ติณณ์”