บทที่ 63

            ทันทีที่หญิงสาวกลับ ติณณภพหันมาเห็นรอยยิ้มยียวนกวนอารมณ์ของเพื่อนก็ให้ขัดใจจนต้องเอ่ยถาม

            “ยิ้มอะไร”

            “ก็ยิ้มให้กับความสุขของนาย อีกไม่นานเราคงได้รับข่าวดีใช่ไหมครับคุณอาทร”

            อาทรยิ้มกว้างก่อนจะพยักหน้าเห็นด้วยกับคำพูดของภูมิระพี

            “ข่าวดีอะไร!”

            “ก็ข่าวดีเกี่ยวกับการลั่นระฆังวิวาห์ของคุณติณณ์กับคุณมัทไงครับ” คนที่ตอบคำถามนี้คืออาทร

            “ยังหรอกครับ”

            แม้จะยอมรับกับตนเองว่าเธอเป็นคนพิเศษสำหรับเขา แต่ก็ยังไม่มั่นใจมากพอว่าความรู้สึกที่เขามีต่อเธอนั้น จะนำพาไปถึงขั้นตัดสินใจที่จะใช้ชีวิตคู่ร่วมกันหรือไม่ ที่สำคัญไปกว่านั้นคือเขายังไม่รู้ว่าเธอรู้สึกอย่างไรกับเขา เป็นแค่เพื่อนคนหนึ่งหรือมากกว่านั้น ถ้าใจเราตรงกันก็เป็นไปได้ว่าอาจจะมีงานวิวาห์เกิดขึ้น

            “แต่ฉันมั่นใจว่ามันจะเกิดขึ้นเร็ว ๆ นี้แน่นอน”

            ติณณภพไม่ได้โต้ตอบอะไรในเรื่องนี้ เขาเลือกที่จะคุยเรื่องงานกับบุรุษทั้งสองแทน เป็นการปิดฉากการสนทนาเหล่านั้นไปโดยปริยาย ทั้งสามคนนั่งปรึกษาเรื่องงานกันเพลินจนถึงบ่ายสามโมง

            “มีงานด่วนหรือเอกสารอะไรที่ฉันต้องเซ็นอีกไหมภูมิ”

            อีกฝ่ายส่ายหน้าแทนคำตอบ

            “ถ้าไม่มีฉันกลับแล้วนะ”

            “นายจะรีบไปไหน”

            “ไม่ใช่เรื่องของนาย ผมขอตัวก่อนนะครับคุณอาทร” พูดจบก็ลุกเดินไปที่ประตู แต่ยังไม่ทันที่จะได้เปิดมันออกก็ได้ยินคำพูดล้อเลียนของเพื่อนรักดังขึ้น

            “ฝากทักทายคุณมัทด้วยนะ บอกเธอว่าคุณติณณ์คิดถึง” ภูมิระพีพูดพร้อมกับยักคิ้วให้เพื่อน

            ติณณภพหันกลับมามองอีกฝ่ายอย่างคาดโทษไว้ที่บังอาจกล้ามาล้อเลียนเขาก่อนจะเดินจากไป

            “ติณณ์ยอมแง้มประตูหัวใจที่ปิดตายมานานแบบนี้ ข่าวดีที่ว่าคงอีกไม่นานแล้วล่ะครับคุณอาทร และผมก็มั่นใจว่าคุณมัทคือผู้หญิงที่จะได้ครอบครองหัวใจของติณณ์”

            “ถ้าเป็นเช่นนั้นจริงคุณไตรต้องดีใจมากแน่ ๆ”

            แม้อาทรจะมาช่วยงานติณณภพอย่างเต็มตัว แต่เขาก็ยังติดต่อกับคุณไตรภพอยู่เสมอ และยังไปมาหาสู่กันบ้างเป็นครั้งคราว ทุกครั้งที่ไปพบอีกฝ่ายก็จะบอกให้เขาเล่าเรื่องของคุณติณณภพให้ฟังอยู่เสมอ เดาได้เลยว่าคุณไตรภพจะต้องดีใจมากถ้ารู้ว่าคุณติณณ์กำลังจะมีข่าวดีเรื่องแต่งงาน

            สัปดาห์ต่อมา...

            ขณะที่มัฑณาวีกำลังนั่งทำงานล่วงเวลาร่วมกับดินที่คอนโดของเขา ภาคินก็ได้โทรศัพท์เข้ามือถือของหญิงสาว

            “งานเข้าแกแล้วมัท”

            “หมายความว่าไง เกิดอะไรขึ้นเหรอพิซซี่”

            “ก็ฤทัยน่ะสิ มันสาระแนเข้าไปตอบคอมเมนต์ของทุกคน ที่เข้ามาถามเรื่องงานแต่งงานของแกกับคุณติณณ์ ทำราวกับว่าจะเป็นเจ้าสาวเสียเอง แถมยังป่าวประกาศไปทั่วว่าแกกำลังจะกลายเป็นหนูตกถังข้าวสาร ได้แต่งงานกับทายาทหมื่นล้านของดิเอ็มไพร์กรุ๊ปอย่างคุณติณณภพ เตชะกษิดิศ”

            “หา! เป็นความจริงเหรอ” หญิงสาวย้อนถามด้วยน้ำเสียงสูงปรี๊ด

            “ก็จริงน่ะสิ ถ้าแกไม่เชื่อก็ไปเปิดเฟซบุ๊กดูแล้วก็จะเห็นเอง”

            “โอเค ขอบใจนะพิซซี่ที่โทรมาบอกมัทเรื่องนี้”

            หลังจากวางสายก็รีบเปิดเข้าไปดูในเฟซบุ๊กของตัวเอง เป็นอย่างที่เพื่อนบอกไว้จริง ๆ สีหน้าของหญิงสาวแสดงถึงความกังวล

            “มีปัญหาอะไรหรือเปล่ามัท” น้ำเสียงที่เอ่ยถามนั้นอ่อนโยนบ่งบอกถึงความห่วงใย หาใช่ถามแบบขอไปที

            “คุณยังจำสเตตัสของฤทัยที่มัทเคยเล่าให้ฟังได้ไหมคะ”

            “จำได้ คุณตัดสินใจที่จะแก้ไขปัญหาด้วยการไม่โต้ตอบ รอให้เรื่องมันเงียบหายไปเอง”

            “ใช่ค่ะ”

            “แล้วปัญหามันอยู่ตรงไหน”

            “ฤทัยไม่ยอมปล่อยให้เรื่องนี้เงียบไปง่าย ๆ อย่างที่มัทคิด แต่กลับกระพือไฟโหมด้วยการเข้าไปตอบคอมเมนต์ของทุกคนที่เข้ามาถามเกี่ยวกับเรื่องนี้ แถมยังป่าวประกาศไปทั่วว่ามัทกำลังจะแต่งงานกับคุณติณณ์ เห็นทีว่างานนี้คงจะไม่จบง่าย ๆ แน่”

            “แล้วคุณจะแก้ไขปัญหานี้ยังไง”

            “ยังไม่รู้เหมือนกัน บอกตามตรงนะดินว่ามัทมืดแปดด้าน บางทีมัทอาจจะต้องยอมออกมาพูดความจริง เพื่อให้เรื่องมันจบไม่บานปลายมากไปกว่านี้ ยอมทนเสียหน้าและทนฟังเสียงกระแนะกระแหนของฤทัยไปตลอดชีวิตคงไม่ถึงตาย แม้ใจไม่อยากทำแต่ก็อาจจะต้องทำ”

            “คุณเคยบอกผมว่าระหว่างคุณกับฤทัยฆ่าได้หยามไม่ได้”

            “มันก็จริง แต่มันเริ่มจะลุกลามบานปลายจนยากจะควบคุมแล้วนะ ถ้าเรื่องนี้รู้ถึงหูเจ้านายของคุณล่ะก็ไม่อยากจะคิดเลยว่าจะเกิดอะไรขึ้นกับมัทอีกบ้าง มัทจนปัญญาไม่รู้ว่าจะแก้ไขปัญหาเรื่องนี้ยังไงดี อาจต้องถอดใจยอมเสียหน้าออกมาสารภาพความจริง”

            เขาเอื้อมไปกุมมือเธอ “มัฑณาวีที่ผมรู้จักเป็นนักสู้ ไม่เคยยอมแพ้อะไรง่าย ๆ โดยเฉพาะเรื่องนี้”

            “แล้วดินจะให้มัททำยังไง มัทคิดไม่ออกจริง ๆ ว่าจะแก้ไขเรื่องยุ่งยากนี้ด้วยวิธีไหน”

            ติณณภพคิดอยากจะลองใจมัฑณาวี และอยากรู้ว่าเธอคิดยังไงกับเขา จึงได้เอ่ยปากเสนอตัวว่าจะช่วยเธอแก้ไขปัญหานี้เอง

            “เรื่องนี้ผมว่าผมช่วยคุณได้”