บทที่ 62

            ภูมิระพีพาหญิงสาวเดินไปที่ห้องประชุมเล็ก ในขณะนั้นนอกจากดินแล้วก็ยังมีชายสูงวัย ซึ่งแต่งตัวภูมิฐานนั่งอยู่ภายในห้องนั้นด้วยอีกคน เมื่อทุกคนมากันครบภูมิระพีก็เปิดการประชุม

            “เริ่มกันเลยละกัน ก่อนอื่นผมขอแนะนำให้คุณรู้จักกับคุณอาทร เขาเป็นผู้ช่วยของผม”

            หญิงสาวยกมือไหว้ชายสูงวัยพร้อมเอ่ยแนะนำตัวเอง

            “มัฑณาวีค่ะ เรียกมัทก็ได้ค่ะง่ายดี”

            อีกฝ่ายรับไหว้และยิ้มให้เธออย่างเป็นมิตร

            “เธอจะมาช่วยตรวจสอบความผิดปกติทางการเงินของดิเอ็มไพร์ภูเก็ตที่เราสงสัยครับ”

            ตลอดการประชุมมัฑณาวีนั่งฟังข้อมูลที่พวกเขาพูดคุยกันเกี่ยวกับเรื่องนี้อย่างตั้งใจ และร่วมแสดงความคิดเห็นในบางครั้ง รวมถึงชี้ให้เห็นข้อบกพร่องเบื้องต้นคร่าว ๆ ของรายงานทางการเงินฉบับที่พวกเขาเอ่ยถึง

            “จากที่คุณพูดมารายงานฉบับนี้มีปัญหาจริง ๆ”

            “ใช่ค่ะ แต่ถ้าจะเอารายละเอียดมัทคงต้องขอเวลาตรวจสอบดูอีกที และอาจจะต้องขอลงไปตรวจเอกสารที่สาขานั้น”

            “ไม่มีปัญหา ต้องการอะไรเพิ่มเติมก็บอกดินได้เลย ส่วนห้องทำงานของคุณดินเขาจัดไว้ให้หมดแล้ว คุณทำงานล่วงเวลาได้ใช่ไหม”

            “ที่ผ่านมามัทก็ทำงานล่วงเวลาตลอด”

            “ดี พรุ่งนี้เริ่มงานได้เลย ถ้าไม่มีอะไรแล้วก็จบการประชุมแต่เพียงเท่านี้”

            ในขณะที่นั่งประชุมติณณภพสังเกตเห็นว่ามีข้อความเข้ามือถือของมัฑณาวีตลอดเวลา แม้ว่าเธอจะปิดเสียงไว้ก็ตาม แต่เป็นเพราะนั่งติดกันทำให้เขาเหลือบไปเห็นข้อความที่ส่งกันเข้ามาอย่างต่อเนื่อง

            และแอบเห็นสายตาที่แสดงถึงความกังวลใจของหญิงสาวข้างตัว ยามที่เหลือบสายตาไปมองข้อความที่ส่งเข้ามาทางไลน์ แต่ยังไม่มีโอกาสได้ถามจนกระทั่งเพื่อนรักกล่าวปิดการประชุม ความร้อนใจทำให้เขารีบเอ่ยถาม

            “มีปัญหาอะไรเหรอมัท”

            น้ำเสียงที่ถามแสดงถึงความห่วงใยอย่างแท้จริงของติณณภพยามเมื่อเอ่ยประโยคนั้น เรียกความสนใจจากอาทรและภูมิระพีได้เป็นอย่างดี ทั้งคู่จึงเฝ้าดูอยู่เงียบ ๆ แทนการเดินออกไปจากห้องอย่างที่ตั้งใจไว้แต่แรก

            เธอหันไปสบตาเขาก่อนจะส่ายหน้า แต่เขาไม่เชื่อ แววตาที่ฉายชัดถึงความกังวลใจของอีกฝ่าย ทำให้เขาเอื้อมไปกุมมือเธอ

            “บอกผมมา คุณมีปัญหาอะไร”

            “ไม่มีค่ะ” เธอดึงมือออกจากการเกาะกุม

            “อย่าโกหกมัฑณาวี คุณทำมันได้ไม่เนียนหรอก สีหน้าและแววตาของคุณมันฟ้อง”

            นัยน์ตาของเธอเบิกกว้างก่อนจะหมุนเก้าอี้หันไปเผชิญหน้าเขาพร้อมกับย้อนถาม

            “มัทดูออกง่ายขนาดนั้นเลยเหรอคะ”

            “ใช่ ทีนี้จะตอบผมได้หรือยังว่าคุณกลุ้มใจเรื่องอะไร”

            “โอเค มัทยอมรับว่ากำลังมีปัญหา แต่มัทจะเป็นคนแก้ไขปัญหาเหล่านี้เอง”

            เขาเผลอยิ้มก่อนจะย้อนถาม “คุณเคยแก้ไขปัญหาอะไรได้ด้วยเหรอมัท”

            “หา! นี่คุณคิดว่ามัทเป็นตัวภาระเหรอ”

            “ใครว่าคุณเป็นภาระ”

            “ก็คุณน่ะสิ คิดแบบนี้ไม่ได้นะ” เธอเผลอทุบไปที่อกของเขาไม่ยั้งพร้อมกับชักสีหน้าบึ้งตึง

            ติณณภพรวบข้อมือเธอก่อนที่เธอจะประทุษร้ายเขามากไปกว่านี้

            “ผมไม่ใช่กระสอบทรายนะถึงได้ทุบเสียน่วมอย่างนี้ เจ็บนะรู้ไหม”

            “สมน้ำหน้า อยากมาว่ามัทเป็นตัวภาระก่อนทำไมล่ะ สมควรแล้วที่ต้องโดนแบบนี้”

            “ผมยังไม่ได้พูดอย่างนั้นสักคำ”

            “ไม่พูดแต่คิดใช่ไหมบอกมาเดี๋ยวนี้นะ” เธอเอ่ยด้วยน้ำเสียงคาดคั้นคำตอบ

            “เปล่า”

            “แล้วที่ถามมัทแบบนั้นหมายความว่ายังไง”

            “ก็หมายความว่าคุณเป็นผู้หญิงที่ผมอยากปกป้องยังไงล่ะ”

            อีกละ! คำพูดและการแสดงออกของเขามีผลต่อจังหวะการเต้นของหัวใจเธอ ซึ่งตอนนี้มันกำลังเต้นรัวเร็วอย่างกับใครมารัวกลองสะบัดชัยอยู่ในอกจนเธอเกรงว่าเขาจะได้ยิน แล้วยังสายตากรุ้มกริ่มรวมถึงรอยยิ้มกระชากใจนั่นอีก ไม่รู้จะบริหารเสน่ห์ไปถึงไหน

            เขาจะรู้ตัวไหมว่าหัวใจของใครบางคนกำลังสั่นไหวอย่างรุนแรงกับสิ่งที่เขาแสดงออก จะตั้งใจหรือไม่ตั้งใจก็ตาม แต่มันก็มีผลต่อหัวใจที่อ่อนไหวของเธอ

            มัฑณาวีเบือนหลบสายตากรุ้มกริ่มของเขา ทันใดนั้นสายตาของเธอก็ปะทะเข้ากับสายตาของบุรุษอีกสองคนที่นั่งอยู่ภายในห้องนั้น และกำลังจ้องมองมาที่เขาและเธอ นัยน์ตาของหญิงสาวเบิกกว้างพร้อมกับยกมือปิดปากตัวเอง

            โอมายก๊อด! ลืมไปเสียสนิทเลยว่ามีบุคคลอื่นนั่งอยู่ด้วย อาทรยิ้มให้เธอด้วยความเอ็นดู

            “คุณยังไม่ได้ตอบผมเลย” ติณณภพทวงถามคำตอบ

            ให้ตายสิ! ไม่รู้ทำไมเขาถึงอยากรู้ทุกเรื่องที่เป็นเรื่องของผู้หญิงคนนี้

            “ไว้เดี๋ยวจะเล่าให้ฟัง”

            “เดี๋ยวน่ะเมื่อไร”

            “ยังไม่ใช่ตอนนี้”

            “ต้องเดี๋ยวนี้”

            “เอ๊ะ! ทำไมเอาแต่ใจ”

            “ก็ผมอยากรู้”

            “ต้องได้รู้แน่ อะไรที่มัฑณาวีรู้เพื่อนต้องรู้ แล้วคืนนี้จะเล่าให้ฟัง”

            “รับปากแล้วนะว่าจะเล่า”

            “คุณได้รู้ทุกเรื่องที่อยากรู้แน่นอน” จากนั้นก็หันไปเอ่ยลาติณณภพและอาทร

            “ถ้าไม่มีอะไรแล้วมัทขอตัวก่อนนะคะ พบกันพรุ่งนี้ค่ะ”