บทที่ 73

            “เกิดอะไรขึ้นกับพ่อนาย” ภูมิระพีถาม

            ไม่ใช่เพียงเขาเท่านั้นที่อยากรู้ แม้แต่อาทรและมัฑณาวีก็อยากรู้เช่นกัน

            “เมียพ่อโทรมาบอกว่าพ่อไม่สบาย”

            “ท่านเป็นอะไรไปคะ”

            “ก็อ่อนเพลีย แขนขาอ่อนแรง นอกจากนี้ก็ไม่มีอะไร และยืนยันว่าไม่จำเป็นต้องตามหมอมาดูอาการ”

            “ถ้าเป็นอย่างที่พูดอาการก็ดูจะไม่หนักหนาอะไร” อาทรกล่าว

            “นั่นสิ แล้วทำไมนายถึงกังวล” ภูมิระพีเอ่ยขึ้นหลังจากเห็นสีหน้าวิตกกังวลของเพื่อน

            “ไม่ได้กังวล”

            มัฑณาวีเดินมาหยุดยืนอยู่ตรงหน้าและกุมมือเขาเอาไว้ “แต่สีหน้าของคุณไม่ได้บอกเราแบบนั้น”

            น้ำเสียงเธอบ่งบอกถึงความห่วงใย แม้แต่อาทรและภูมิระพีก็ยังสัมผัสได้ว่าเธอห่วงใยในตัวติณณภพจริง ๆ

            “มีอะไรมากกว่านั้นใช่ไหมดิน บอกมัทมาซิว่าอะไรที่มันรบกวนจิตใจคุณจนทำให้คุณเป็นกังวลแบบนี้ บางทีการได้พูดระบายมันออกมาอาจจะทำให้คุณสบายใจขึ้น”

            “เป็นห่วงผมเหรอ” ไม่เพียงแต่พูดเท่านั้นเขายังโน้มตัวเข้าไปใกล้ใบหน้าเธอ

            ไม่รู้ทำไมมัฑณาวีจึงเกิดอาการประหม่า เธอปล่อยมือเขาก่อนจะเชิดหน้าตอบ

            “เพื่อนก็ต้องห่วงเพื่อนเป็นเรื่องธรรดา ไม่ห่วงสิแปลก”

            แม้ในเวลาที่เขาเป็นกังวลแต่เธอก็ยังทำให้เขายิ้มออกมาได้

            “พ่อผมต้องชอบคุณแน่ผมมั่นใจ”

            “เพ้อเจ้อ! จะเป็นไปได้ยังไงในเมื่อเราไม่เคยพบหน้ากันด้วยซ้ำ คนที่ไม่เคยเจอหน้ากันจะชอบกันได้ยังไจริงไหม”

            “อยากเจอไหม ผมหมายถึงพ่อผม”

            “สักวันต้องได้พบแน่ แต่จะให้มัทไปพบในฐานะอะไร”

            “ฐานะเพื่อนไง เพื่อนไปทำความรู้จักกับพ่อของเพื่อนก็ไม่ใช่เรื่องแปลกใช่ไหม”

            ไม่รู้ทำไมจึงรู้สึกผิดหวังกับคำตอบของเขา

            เธอกำลังคาดหวังอะไรมัฑณาวี

            “สักวันผมจะพาคุณไปแนะนำให้พ่อรู้จัก”

            “ว่าแต่คุณยังไม่ได้ตอบคำถามมัทเลยนะ”

            “ผมแค่แปลกใจที่เมียพ่อโทรมาบอกว่าพ่อป่วย ก่อนจะมาที่นี่ผมแวะไปหาพ่อที่บ้าน ก็ยังเห็นพ่อแข็งแรงดีเดินเหินได้เป็นปกติ ไม่มีอาการอะไรที่บ่งบอกว่าจะป่วย แล้วทำไมจู่ ๆ ถึงมีอาการแบบนี้ได้ทั้งที่เพิ่งจะผ่านมาเพียงไม่กี่วัน”

            “นายสงสัยอะไร” ภูมิระพีเอ่ยถามด้วยความอยากรู้

            “ก็สงสัยว่าใครที่ทำให้พ่อเป็นแบบนี้”

            “ถ้าอย่างนั้นเรารีบกลับไปดูอาการของท่านกันดีไหม” อีกฝ่ายออกความเห็น

            “ตอนแรกก็ตั้งใจไว้แบบนั้น แต่พ่อห้ามไว้บอกให้ทำงานให้เสร็จแล้วค่อยกลับ”

            “ถ้าคุณไม่สบายใจจะกลับไปดูอาการของท่านก่อนก็คงไม่เป็นไร จริงไหมคะคุณติณณ์”

            “ช่างเถอะ พ่อบอกเองว่าไม่เป็นอะไรมาก ถ้าไม่ดีขึ้นจะให้คนไปตามหมอมาดูอาการ”

            “แล้วเรื่องที่คุณกังวล”

            “คงไม่มีอะไรหรอกมัท บางทีผมอาจจะคิดมากไปเอง รีบทำงานต่อเถอะก่อนที่เราจะโดนเจ้านายตัดเงินเดือน”

            “ฉันไม่โหดขนาดนั้นหรอก” ภูมิระพีรีบพูดสวนกลับไปทันที

            “ขู่ว่าจะตัดเงินเดือนโทษฐานที่ไม่ตรงต่อเวลา ทั้งที่เพิ่งจะมาทำงานสายเป็นครั้งแรกถือว่าไม่โหด”

            พูดจบก็เดินกลับไปนั่งทำงานต่อหน้าตาเฉย หารู้ไม่ว่าคำพูดของเธอทำให้ใครต่อใครเผลอยิ้มออกมา มีเพียงภูมิระพีเท่านั้นที่ทำหน้าเหวอไป จากนั้นต่างก็แยกย้ายกันไปทำงาน

            ก่อนจะเลิกงานภูมิระพีได้เดินไปที่โต๊ะทำงานของมัฑณาวีพร้อมกับเอ่ยถาม

            “เย็นนี้คุณว่างไหม”

            “คุณติณณ์มีอะไรเหรอคะ”

            “ผมอยากชวนคุณว่ายน้ำ ไปด้วยกันนะ”

            “มัทตั้งใจว่าจะไปเดินเล่นชายหาดดูพระอาทิตย์ตกดินค่ะ” ทันใดนั้นก็เหลือบไปเห็นสายตาของดินคล้ายกับจะบอกให้เธอฉวยโอกาสนี้ไว้ ทำให้เธอต้องเอ่ยปากชวนเขา ทั้งที่ตอนแรกตั้งใจไว้ว่าจะชวนดินไปเดินเล่นริมทะเล ชวดอีกตามเคย

            “ไปด้วยกันไหมคะ”

            “ดีเลยครับ ถ้างั้นเรากลับกันเลยดีกว่า ผมอยากใช้เวลาอยู่กับคุณสองต่อสองนาน ๆ”

            “แล้วคนอื่น ๆ ละคะ”

            “เขากลับเองได้ใช่ไหมดิน”

            “ครับ”

            ภูมิระพีฉุดมือมัฑณาวีให้เดินตามเขาออกไป เมื่อแลเห็นสายตาที่แสดงถึงความหึงหวงของติณณภพ ก็ยักคิ้วให้อย่างยียวนกวนประสาท

            “จงใจแกล้งกันชัด ๆ” ติณณภพพูดออกมาอย่างหัวเสีย