LOGINShare
บทที่ 7
publish date:
2026-09-18 00:10:53“ใครจะแต่งงานกับใครคะพี่พิซซี่”
“ก็พี่สาวคนดีของลียาไงล่ะ”
“พี่มัทจะแต่งงานเหรอคะ เมื่อไรคะ ทำไมเราถึงไม่เคยรู้เรื่องนี้มาก่อนเลยละคะ” สีหน้าของหญิงสาวรุ่นน้องยามเอ่ยถามบ่งบอกถึงความงุนงงปนสงสัย
“คือ...คือว่า...”
“แกจะอธิบายอะไรก็พูดมา มัวแต่คือว่า ๆ อยู่นั่นแหละ”
“คือมัทจะบอกว่ามันไม่ใช่เรื่องจริง”
“ไม่ใช่เรื่องจริง! หมายความว่ายังไงคะพี่มัท” ฬียากรย้อนถามด้วยความไม่เข้าใจ
“แกมโนเพื่อรักษาหน้าใช่ไหม” ภาคินคาดเดา และค่อนข้างมั่นใจว่าสิ่งที่ตนเองคาดเดานั้นถูกต้อง
มัฑณาวีรีบพยักหน้ารับคำ
“เข้าใจละ พี่จะอธิบายให้ลียาฟังเอง ลียารู้ใช่ไหมว่าฤทัยเป็นคู่ปรับเก่าของมัท เคยทะเลาะกันเพราะเรื่องแย่งผู้ชายคนเดียวกันมาก่อน”
“มัทไม่เคยแย่งผู้ชายของใครนะ ฤทัยต่างหากที่เป็นฝ่ายแย่งพี่วุฒิไปจากมัท” มัฑณาวีรีบแก้ต่างที่เพื่อนรักพูดจาคลุมเครือ คล้ายกับว่าตนเองเป็นฝ่ายไปแย่งผู้ชายมาจากหนึ่งฤทัย ซึ่งความจริงมันไม่ใช่
“เหมือนกันนั่นล่ะ”
“ไม่เหมือน” มัฑณาวีเถียงกลับไปทันควัน
ฬียากรรีบห้ามทัพก่อนที่สงครามย่อย ๆ ระหว่างพี่ ๆ จะเริ่มต้นขึ้น
“อย่าเพิ่งทะเลาะกันค่ะ พี่พิซซี่เล่าต่อสิคะ”
“เวลาที่สองคนนี้เจอกันทีไร ฤทัยเป็นต้องพูดจากระแนะกระแหนตอกย้ำถึงแต่เรื่องนี้ทุกทีไป”
“แต่ครั้งนี้หนักกว่านั้นน่ะสิ ดันมาพูดเยาะเย้ยทำนองว่าอายุจนป่านนี้แล้วยังไม่ใครเอา มัทก็เลยสติหลุดเผลอพูดออกไปว่ามัทกำลังจะแต่งงานเร็ว ๆ นี้”
“แล้วพี่ฤทัยไม่สงสัยเหรอคะว่าใครเป็นว่าที่เจ้าบ่าวของพี่มัท เพราะที่ผ่านมาพี่มัททำแต่งาน ไม่เคยสนใจผู้ชายคนไหนมาก่อนเลยสักคน แล้วจู่ ๆ ก็บอกว่ากำลังจะแต่งงาน”
“ก็เพราะไม่เชื่อไงล่ะลียา ถึงได้ท้าทายให้มัทควงว่าที่เจ้าบ่าว ไปงานปาร์ตี้เลี้ยงรุ่นเพื่อนสมัยมัธยมที่จะจัดขึ้นในต้นเดือนหน้า นี่มันแผนลวงสังหารชัด ๆ ไม่อยากคิดเลยว่าจะเกิดอะไรขึ้นหากมัทไปร่วมงานนี้แบบเดียวดายไร้คู่ ว่าแต่คุณติณณภพนี่เป็นใคร ไปรู้จักกันตอนไหน หรือว่าไม่มีตัวตน แค่อุปโลกน์ขึ้นมาหลอกฤทัย”
“มีตัวตนสิ”
“เขาเป็นใคร”
“เป็นเจ้านายของคนที่เกือบขับรถชนมัทวันนี้ นี่ไงนามบัตรของเขา” มัฑณาวีหยิบนามบัตรที่ได้รับมาส่งให้ภาคินดู
“ติณณภพ เตชะกษิดิศ" ภาคินอ่านชื่อที่ระบุอยู่ในนามบัตร ก่อนจะทำตาโตเท่าไข่ห่านเมื่อเห็นตำแหน่งพ่วงท้าย
“นามสกุลของเขาเหมือนเจ้าของห้างสรรพสินค้านี้เลยนะคะ”
“ใช่เลยล่ะลียา”
“พี่มัทรู้จักกับเขาเหรอคะ”
มัฑณาวีส่ายหัวก่อนจะอธิบาย “ตอนนั้นพี่คิดไม่ออกจริง ๆ ว่าจะอ้างชื่อใครดี แต่แล้วชื่อของเขาก็แวบเข้ามาในหัว พี่ก็เลยตอบมั่ว ๆ ไป ไม่คิดว่าฤทัยจะรู้เรื่องราวของเขา”
“เป็นเรื่องเลยทีนี้”
“ใช่แล้วพิซซี่ ไม่น่าพูดออกไปเลย ปากพาซวยแท้ ๆ”
“ไม่รู้จะสงสารหรือสมน้ำหน้าแกดี แล้วทีนี้จะทำยังไง”
“ก็ยังไม่รู้เหมือนกัน” สีหน้าของมัฑณาวีบ่งบอกว่าจนปัญญา คิดไม่ตกว่าจะแก้ไขปัญหาที่เกิดขึ้นเพราะความปากไวของตัวเองด้วยวิธีไหนดี
“อย่าเพิ่งคิดมากเลยนะคะพี่มัท บางทีพี่ฤทัยอาจจะยังไม่ได้บอกใครเกี่ยวกับเรื่องนี้ก็ได้ค่ะ”
“ปากสว่างอย่างกับนีออนอย่างฤทัย มีหรือที่จะไม่รีบประกาศให้ทุกคนรู้ ดีไม่ดีป่านนี้คงรู้กันทั้งรุ่นแล้วล่ะมั้ง”
“แล้วเราจะแก้ปัญหานี้ยังไงดีคะ” ฬียากรเอ่ยถามเมื่อเห็นเค้าลางแห่งความวุ่นวายที่กำลังจะตามมา
“เฮ้อ! กลุ้มชะมัดเลย” มัฑณาวีถอนหายใจด้วยความกลัดกลุ้ม
“ตอนพูดไม่คิดให้ดี ปัญหามันก็เลยมาทันที”
“ก็ตอนนั้นมันฟิวส์ขาดที่โดนสบประมาท โกรธจนควันออกหูก็เลยเผลอหลุดปากพูดออกไปแบบนั้น ไม่คิดว่าจะมีปัญหา”
“ปัญหามาแน่นอนล่ะสิไม่ว่า แล้วอ้างชื่อใครไม่อ้าง ดันไปอ้างชื่อคุณติณณภพ เตชะกษิดิศ ทายาทหมื่นล้าน แล้วทีนี้จะแก้ปัญหายังไง”
“มัทเองก็ไม่รู้เหมือนกันว่าจะแก้ไขเรื่องนี้ยังไงดี ช่วยคิดหน่อยสิพิซซี่”
“ลองหาข้อมูลของเขาดูก่อนละกันแล้วค่อยมาช่วยกันคิด”
ทั้งสามคนช่วยกันค้นหาข้อมูลของติณณภพด้วยความสนใจ
“เขาไปใช้ชีวิตอยู่เมืองนอกตั้งแต่เด็ก เพิ่งจะกลับมาอยู่เมืองไทยเมื่อไม่นานมานี้เอง” มัฑณาวีเอ่ยหลังจากนั่งค้นหาข้อมูลของเขาอยู่พักใหญ่
“น่าแปลกทำไมถึงไม่มีรูปของเขาบ้างเลย”
“ก็ไม่แปลกนักหรอกลียา เขาอาจจะเป็นคนเก็บตัวหรือไม่ก็ไม่ใช่คนที่ชอบเล่นโซเชียล ก็เลยไม่มีรูปของเขาตามอินเตอร์เนตหรือตามสื่อต่าง ๆ” ภาคินตอบ
Latest chapter
คิวปิดสะกิดรัก บทที่ 113
พระเจ้า...เธอช่างหอมหวาน...หวานไปทั้งเนื้อทั้งตัว ริมฝีปากเธอแยกออกเล็กน้อย แต่ความเคลื่อนไหวนั้นบอกความลังเล ราวกับว่าเธอยังคงกำลังตัดสินใจ ติณณภพดึงเธอเข้ามาใกล้ยิ่งขึ้น เขาจุมพิตเธอเนิ่นนานพร้อมกับสอดแขนใต้เข่าและแผ่นหลังเธอ อุ้มเธอขึ้นมาอย่างงายดายก่อนจะวางตัวเธอลงบนเตียงนอน ตรึงข้อมือเธอไว้อย่างอ่อนโยน ใช้เพียงริมฝีปากเพื่อทำให้เธอตื่นเต้น เขาและเล็มใบหูและซอกคอหอมกรุ่นนุ่มละมุนเรื่อยมาจนถึงฐานลำคอ เสียงครางด้วยความสุขติดอยู่ในลำคอของเธอ ความรู้สึกของมัฑณาวีหมุนคว้าง แต่ก็รับรู้ถึงแรงสั่นสะท้านที่แล่นลงสู่ทุกเส้นประสาทของเรือนกาย ทั้งหมดนี้เกิดจากสัมผัสรักที่เขามอบให้ เธอต้องหยุดเขาก่อนที่ทุกอย่างจะเลยเถิดมากไปกว่านี้ “เราทำแบบนี้ที่นี่ไม่ได้นะคะติณณ์ คุณยายอยู่ที่นี่ด้วย” ติณณภพผละจากร่างบางไปนอนหงายอยู่ข้างตัวเธอ ไม่ง่ายเลยที่จะสะกดกลั้นความต้องการของตัวเอง “จริงของคุณ ทุกคนกำลังรอเราอยู่ พ่อผมก็ด้วย” “คุณพ่อก็มาที่นี่ด้วยเหรอคะ” “ผมชวนท่านมาเอง ป่านนี้ทุกคนคงรอกันแย่แล้ว”
คิวปิดสะกิดรัก บทที่ 112
หลังจากที่ได้ระบายความอัดอั้นในใจออกมาจนหมดสิ้น เธอก็ยอมที่จะฟังคำแก้ตัวจากปากของเขา ยอมให้เขาได้อธิบาย “ก็อธิบายมาสิว่าคุณมีเหตุผลอะไรที่ทำให้คุณไม่เชื่อใจฉัน” “ไม่ใช่ผมไม่เชื่อใจคุณนะมัท ผมเชื่อใจคุณมาตลอด ไม่มีสักครั้งที่ผมจะสงสัยในตัวคุณ เพียงแต่ผมต้องทำแบบนั้นเพื่อให้อดิศรตายใจ เขาจะได้ไม่ไหวตัวหนีไปก่อนที่เราจะดำเนินการตามกฎหมาย” “คุณรู้ว่าเขาเป็นคนยักยอกเงินบริษัท” “และก็รู้ด้วยว่าเขาสร้างหลักฐานเท็จมาใส่ร้ายป้ายสีผู้หญิงที่ผมรัก” “แต่คุณก็ยังทำเหมือนว่าเชื่อคำพูดของเขาและปรักปรำผู้หญิงที่คุณบอกว่ารัก” “มันจำเป็นน่ะมัท ถ้าผมไม่ทำแบบนี้อดิศรก็อาจจะหลุดรอดไปได้เหมือนอย่างคราวที่แล้วอีก” “ทำไมคุณถึงไม่บอกฉัน” “ถ้าผมบอกคุณ ๆ ก็อาจจะทำพิรุธให้อดิศรสงสัย เขาอาจจะไหวตัวหนีไปก่อนที่เราจะมีหลักฐานไปจับตัวเขาไว้ได้ หรือไม่เขาก็อาจจะจับตัวคุณไว้เพื่อมาต่อรองกับผม และไม่ว่าเขาจะเรียกร้องอะไรผมคงยอมทุกอย่างเพื่อแลกกับตัวคุณ ผมรักคุณนะมัท รักมาก และจะไม่ยอมเสียคุณไปเด็ดขาด”
คิวปิดสะกิดรัก บทที่ 111
ในเวลาเดียวกันนั้นเอง ติณณภพเดินเข้าไปในห้องนอนของหญิงสาวที่เขารัก โดยไม่ได้ทำเสียงกระโตกกระตาก เขาพบว่าเธอกำลังยืนเหม่อมองออกไปนอกหน้าต่าง และยังไม่มีทีท่าจะรู้ตัวว่ามีคนบุกรุกเข้ามาภายในห้อง ติณณภพเดินตรงเข้าไปสวมกอดมัฑณาวีไว้จากทางด้านหลัง พร้อมกับจูบไซ้ซอกคอเธอด้วยความคิดถึง หญิงสาวตกใจที่ถูกจู่โจมอย่างกะทันหัน แต่เมื่อเห็นว่าใครเป็นคนทำก็รีบสลัดตัวออกจากอ้อมกอดเขา พร้อมกับหันมายืนเผชิญหน้า เธอจ้องมองเขาอย่างกับจะกินเลือดกินเนื้อ “คุณเข้ามาได้ยังไง ใครให้คุณเข้ามาที่นี่” “คุณยายอนุญาตผมแล้ว และห้องของคุณก็ไม่ได้ล็อคผมก็เลยเดินเข้ามา” “ออกไป” เธอเอ่ยปากไล่เขาซึ่งหน้า “ไม่” “ฉันบอกให้คุณออกไปจากห้องของฉันเดี๋ยวนี้” เพราะความโกรธทำให้เธอเปลี่ยนสรรพนามที่ใช้แทนตัวเอง “ผมจะไม่ยอมก้าวออกไปไหนทั้งนั้นถ้าเรายังคุยกันไม่รู้เรื่อง” “ความจำเสื่อมหรือไง เราเลิกกันแล้ว ระหว่างเราไม่มีอะไรต้องคุยกัน ถ้าไม่ออกไปอย่าหาว่าฉันไม่เตือน” “เอาเลยมัท อยากทำอะไรก็ทำเลย แต่ผมจะไม่ยอมก้า
คิวปิดสะกิดรัก บทที่ 110
ติณณภพชวนบิดาและภูมิระพีให้เดินทางไปที่ไร่ห่มรัก เพราะจะไปปรับความเข้าใจกับมัฑณาวี และไม่ลืมที่จะโทรศัพท์ไปบอกภาคินถึงเรื่องนี้ “พิซซี่กับลียาก็กำลังจะเดินทางไปที่นั่น แล้วเจอกัน ยังมีเรื่องที่เราต้องต่อว่าคุณเยอะเลย แต่ตอนนี้มีภารกิจที่สำคัญมากกว่านั้น” “คุณจะเป็นแนวร่วมให้ผมใช่ไหม” “แน่นอน แต่คุณต้องสัญญากับพวกเราว่าจะไม่ทำให้มัทเจ็บเจียนตายแบบนี้อีก” “ผมสัญญา แล้วเจอกันที่ไร่ห่มรักนะครับ” ระหว่างทางภูมิระพีได้เอ่ยปากขอโทษเพื่อนรัก “ขอโทษนะที่ฉันเข้าใจนายผิด หลงต่อว่านายเสียตั้งมากมาย แต่ถ้านายเป็นฉัน แล้วเห็นคุณมัทร้องไห้เสียใจมากแค่ไหนกับการกระทำของนาย ๆ ก็คงทำแบบที่ฉันทำเหมือนกัน” “มัทเสียใจมากเลยเหรอ” “แค่พูดว่าเสียใจยังน้อยเกินไปด้วยซ้ำ ที่ถูกต้องพูดว่าหัวใจแตกสลายมากกว่า เธอร้องไห้น้ำตาแทบเป็นสายเลือด แม้แต่คุณพิซซี่ยังบอกว่าตั้งแต่รู้จักกันมา ไม่เคยเห็นคุณมัทเสียใจกับเหตุการณ์ไหนมากเท่านี้มาก่อน นายเตรียมทำใจไว้ได้เลยอะไร ๆ อาจจะไม่ง่ายอย่างที่คิด” “ฉันทำใจไ
คิวปิดสะกิดรัก บทที่ 109
ความเสียใจจากชายที่มัฑณาวีหลงรัก ทำให้เธอกลับมาพักอยู่กับคุณยายที่ไร่ห่มรัก แม้จะพยายามทำตัวให้ร่าเริงเหมือนปกติ แต่ก็ยังไม่สามารถรอดพ้นสายตาของคนที่ผ่านร้อนผ่านหนาวมาก่อนอย่างกานดาไปได้ เธอรู้ดีว่าหลานสาวทุกข์ใจเพียงแต่พยายามทำตัวให้ร่าเริง เพราะไม่อยากให้เธอต้องทุกข์ใจตามไปด้วย กานดารอคอยให้เวลาผ่านไปสักพักโดยไม่ถามอะไรที่จะไปสะกิดแผลใจของหลาน รอให้สบโอกาสจึงได้เอ่ยปากถาม “มัทมีอะไรจะเล่าให้ยายฟังไหมลูก” ความเงียบเริ่มเข้าครอบงำ มัฑณาวีไม่อยากโกหกผู้เป็นยาย แต่ก็ไม่อยากเล่าเรื่องทุกข์ใจของตัวเองให้ท่านฟัง ด้วยเกรงว่าท่านจะร้อนใจตามไปด้วย “บอกยายได้ไหมว่าอะไรทำให้มัทเศร้าและทุกข์ใจมากอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน” กานดาเอ่ยถามพร้อมกับลูบผมของหลานด้วยความรักใคร่ “คุณยายรู้ได้ยังไงคะ” เธอเอ่ยถามเสียงแผ่วเบา “มัทเป็นหลานของยาย ยายเลี้ยงมัทมากับมือ มีหรือที่จะไม่รู้ว่ามัทแปลกไป แม้ว่ามัทจะพยายามทำตัวให้ร่าเริง เพื่อปกปิดเรื่องเศร้าโศกเสียใจของตัวเอง แต่มัทปิดยายไม่ได้หรอกลูก ที่ยายไม่ถามทันทีเพราะอยากให้มัทมีเ
คิวปิดสะกิดรัก บทที่ 108
“ตอบพ่อมาตามความรู้สึกที่แท้จริงของติณณ์ ลูกเชื่อจริง ๆ เหรอว่ามัททำ” “ผมกำลังตรวจสอบอยู่ครับ” “ไม่เอาการตรวจสอบ พ่ออยากรู้ความรู้สึกของติณณ์” ติณณภพนิ่งไปพักใหญ่ ใช่ว่าเขาเองไม่เสียใจแต่จำเป็นต้องทำ แม้ไม่มีใครเข้าใจก็ไม่เป็นไร เมื่อความจริงถูกเปิดเผยทุกคนก็จะรู้เอง เขาได้แต่หวังว่าเมื่อเวลานั้นมาถึง คนที่เคยโกรธเคืองเขาจะยอมเข้าใจและให้อภัย เขาสบตาบิดาก่อนจะเอื้อนเอ่ยวาจา “ผมยังยืนยันที่จะทำให้ความจริงปรากฏ และไม่ว่าใครก็ตามที่ทำผิดก็ต้องได้รับโทษตามกฎหมาย” ติณณภพยังคงปากแข็งอยู่ดี แต่แววตาของเขาบ่งบอกให้ไตรภพรู้ว่าลูกเองก็ทุกข์ใจกับเรื่องนี้ ความรู้สึกที่ติณณภพมีก็คงจะไม่แตกต่างไปจากที่มัฑณาวีรู้สึก คือเสียใจและทุกข์ใจไม่ต่างกัน “พ่อจะบอกอะไรให้นะติณณ์ คนรักกันจำเป็นจะต้องมีความไว้เนื้อเชื่อใจกัน นั่นคือสิ่งสำคัญ ถ้าไม่มีสิ่งนี้ชีวิตรักก็จะไปกันไม่รอด ไม่ว่าจะตั้งใจหรือไม่ตั้งใจติณณ์ก็ได้ทำให้มัทรู้ว่าติณณ์ไม่เชื่อใจเธอ คนเราถ้าสูญเสียความรู้สึกดี ๆ ที่เคยมีต่อกันไปแล้ว มันก็ยากที่จะประส
You May Also Like
How Much รักนี้เท่าไหร่
ณดารินทร์104.1K viewsงานแต่งสายฟ้าแลบ：สามีลึกลับเป็นมหาเศษรฐี！
หลั่วหลิ่วหยิง65.3K viewsเกิดใหม่ทั้งที ขอหนีจากผู้ชายเฮงซวยคนนี้เถอะ
อี้เสี่ยวเหวิน88.5K viewsแต่พี่ไม่ได้ชอบเธอ | wanna be yours
ACHICHI78.5K viewsสปาลับเร้นรัก
อลิซาเบธ ลี135 viewsภรรยาประธานจอมเย็นชาหอบลูกหนีรัก
อิ๋นอู้5.5K viewsพูดเองนะว่าไม่รัก
ณัฐพรพราว238 viewsฉันตื่นขึ้นมาเป็น แวมไพร์สาว200ปี
จิตจักร์95 views
