บทที่ 8

            “พี่มัทจำหน้าของเขาได้ใช่ไหมคะ”

            “ที่จริงแล้วพี่เห็นแค่เสี้ยวหน้าด้านข้างของเขา ตอนที่รถเขาขับผ่านหน้าพี่ไปเท่านั้น ยังไม่เคยเห็นหน้าเขาชัด ๆ เลยสักครั้ง”

            “อ้าว! ในเมื่อพี่มัทยังไม่เคยเห็นหน้าเขาชัด ๆ ถ้าต้องเจอกันอีกครั้งพี่มัทจะจำเขาได้เหรอคะ”

            “เรื่องนั้นน่ะช่างมันก่อนเถอะลียา พี่ว่าตอนนี้เรามาช่วยคิดกันก่อนดีกว่า ว่าจะแก้ไขปัญหาที่มัทสร้างขึ้นมายังไงดี”

            “เราหาคนไปสวมบทบาทแทนเขาดีไหมพิซซี่”

            ภาคินเบ้ปากมองบนเมื่อได้ยินข้อเสนอแนะของมัฑณาวี

            “ก็แล้วถ้ามีคนที่รู้จักติณณภพตัวจริงขึ้นมาหน้าหล่อนไม่แตกเหรอยะ”

            “จริงด้วย”

            “พี่มัทก็ไม่ต้องไปร่วมงานนี้สิคะ บอกว่าป่วยก็ได้ ดีไหมคะ”

            “ถ้าไม่ไปมีหวังโดนเม้าไม่เลิกแน่ เม้ากันอย่างสนุกปาก คราวนี้คงพูดกันให้กระฉ่อนว่ามัฑณาวีจอมมโน อยากมีแฟนหนักมากแต่ไม่เคยมีเลยสักคน ก็เลยเกิดมโนว่าตนเองเป็นแฟนกับทายาทมหาเศรษฐีหมื่นล้าน รับรองได้เลยว่ามัทจะต้องถูกหยามเรื่องนี้ไปตลอดชีวิต ฤทัยก็จะได้โอกาสพูดข่มมัทไปได้เรื่อย ๆ แน่”

            “พิซซี่พูดซะมัทเห็นภาพเลย”

            “สิ่งที่ฉันพูดมันจะต้องเกิดขึ้นอย่างแน่นอนจ้ะมัฑณาวี ถ้าแกไม่ไปงานนี้พร้อมกับผู้ชายที่แกอ้างว่ากำลังจะแต่งงานด้วย”

            “ถ้างั้นเราไปขอคุณติณณภพช่วยดีไหม”

            ภาคินถึงกับต้องเบ้ปากมองบนอีกครั้งก่อนจะดีดนิ้วไปตรงหน้าเพื่อน

            “สติ! ตั้งสติหน่อยมัฑณาวี”

            “พิซซี่คิดว่าเขาจะไม่ช่วยมัทเหรอ”

            “เรากำลังพูดถึงติณณภพคนเดียวกันอยู่ใช่ไหม”

            “ก็ใช่น่ะสิ”

            “เขาเป็นถึงประธานกรรมการบริหารบริษัทดิเอ็มไพร์กรุ๊ป แล้วเราเป็นใคร อย่าว่าแต่เอ่ยปากขอความช่วยเหลือจากเขาเลย แค่เข้าพบเขาก็เป็นเรื่องยากแล้ว”

            “ก็ไม่แน่นักหรอก”

            “พี่มัทมีวิธีเหรอคะ”

            “เราก็ใช้เหตุการณ์ในวันนี้ให้เป็นประโยชน์สิ”

            “แกคิดจะไปข่มขู่เขาเหรอ ที่พูดออกมาเนี่ยคิดดีหรือยัง”

            “ใครว่า...มัทไม่ทำอะไรแย่ ๆ แบบนั้นหรอก มัทแค่จะโทรไปนัดพบเขาเท่านั้น ก็อย่างที่พิซซี่บอกเขาไม่รู้จักมัทคงไม่ยอมให้มัทเข้าพบง่าย ๆ แน่ แต่ถ้ามัทเอ่ยถึงเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นวันนี้ เขาก็อาจจะนึกออกและยอมให้มัทเข้าพบเขาก็ได้จริงไหม”

            “แล้วถ้าเขาคิดว่าพี่มัทอยากพบเขา เพื่อหวังผลประโยชน์บางอย่างจากเขาละคะ เขาคงไม่ยอมพบหน้าพี่มัทหรอกค่ะ”

            “คิดอะไรในแง่ร้ายอย่างนั้นล่ะลียา”

            “แต่มันก็เป็นไปได้นะมัท”

            “นั่นก็ไม่ดี นี่ก็ไม่ได้ แล้วจะให้มัททำยังไง”

            “ตอนนี้เรายังคิดไม่ออกว่าจะช่วยแก้ไขปัญหานี้ยังไง ถ้าคิดออกแล้วจะบอกอีกทียังพอมีเวลา พักเรื่องนี้ไว้ก่อนมีอีกเรื่องที่ฉันอยากรู้”

            “เรื่องอะไรอีกล่ะพิซซี่” มัฑณาวีมีสีหน้าหวาดระแวงเมื่อเอ่ยถาม

            “ทำไมมัทถึงบอกว่าน่าสงสารฤทัย หรือว่าแกล้งพูดไปอย่างนั้นเอง”

            มัฑณาวีนิ่งไปนานจนภาคินต้องเร่งรัดคำตอบ

            “อย่าเงียบสิ รู้อะไรก็เล่ามา”

            “ฤทัยน่าสงสารตรงที่เชื่อใจพี่วุฒิมากเกินไป จนไม่รู้ระแคะระคายเลยว่าพี่วุฒิกำลังคบหาอยู่กับผู้หญิงอื่น”

            “เป็นเรื่องจริงเหรอคะพี่มัท” ฬียากรเอ่ยถามด้วยความประหลาดใจ ไม่อยากจะเชื่อเลยว่าผู้ชายที่ดีพร้อมอย่างพี่วุฒิก็ออกนอกลู่นอกทางกับเขาเป็นเหมือนกัน

            เพราะเคยเรียนที่เดียวกันกับพวกพี่ ๆ มาก่อน แถมยังได้ศึกษาต่อในมหาวิทยาลัยเดียวกัน เพียงแต่คนละคณะ ทำให้ฬียากรรู้จักเพื่อน ๆ ของมัฑณาวีและภาคินเป็นอย่างดี

            “จริง”

            “แล้วพี่มัทรู้เรื่องนี้ได้ยังไงคะ”

            “พี่เคยเห็นพี่วุฒินัวเนียอยู่กับผู้หญิงอื่น”

            “ก็ไม่แปลกหรอกถ้าพี่วุฒิจะซื้อกินบ้างเป็นครั้งคราว”

            “มันไม่ใช่อย่างนั้นน่ะสิพิซซี่ พี่วุฒิเขาคบจริงจังถึงขนาดซื้อบ้านซื้อรถให้ผู้หญิงคนนั้นเลยนะ”

            “เรื่องจริงใช่ไหม”

            “ใช่ มัทเคยเจอพี่วุฒิกับผู้หญิงคนนั้นโดยบังเอิญ ตอนที่มัทแวะไปเอาเอกสารที่บ้านเพื่อน ซึ่งอยู่ติดกับบ้านที่พี่วุฒิซื้อให้ผู้หญิงคนนั้น”

            “พี่วุฒิเห็นพี่มัทไหมคะ”

            มัฑณาวีพยักหน้า “แต่เราไม่ได้พูดคุยกันหรอกนะลียา ตอนที่พี่รู้เรื่องนี้พี่ชาไปทั้งตัวเลย ไม่อยากจะเชื่อว่าผู้ชายนิสัยดีไม่มีที่ติอย่างพี่วุฒิก็ยังแอบซุกซ่อนเมียน้อยไว้เหมือนกัน”

            “แล้วมัทรู้ได้ยังไงว่าพี่วุฒิซื้อบ้านซื้อรถให้เมียน้อย”

            “เพื่อนมัทบอกว่าผู้หญิงคนนั้นเป็นคนเล่าให้ฟังเอง แต่เขาตั้งข้อสังเกตว่าผู้ชายน่าจะมีครอบครัวอยู่แล้ว แม้จะแวะมาเกือบทุกวัน แต่ไม่เคยนอนค้างที่นั่น”

            “ไม่อยากเชื่อเลยว่าคนอย่างพี่วุฒิจะใจกล้าแอบไปมีบ้านเล็กบ้านน้อย”

            “นั่นยังไม่แย่พอนะพิซซี่”

            “หา! ยังจะมีอะไรแย่ไปกว่านี้อีกเหรอ”

            “ผู้หญิงคนนั้นกำลังตั้งท้อง วันที่มัทกับพี่วุฒิบังเอิญเจอกันที่หน้าบ้าน พี่วุฒิเพิ่งจะกลับจากการพาผู้หญิงคนนั้นไปซื้อของเตรียมไว้ให้ลูก มัทถึงได้บอกว่าน่าสงสารฤทัยที่ไม่เคยรู้ระแคะระคายอะไรกับเขาเลย”