บทที่ 82

            “ผมรู้มาว่าพ่อไปร่วมงานรับปริญญาของผมทั้งสองครั้ง แต่ทำไมถึงไม่มีความกล้าพอที่จะแสดงตัวให้ผมรู้”

            ไตรภพมีสีหน้าตกใจที่ลูกรู้เรื่องนี้ รู้ได้อย่างไร ในเมื่อเขาไม่เคยบอกใคร มีเพียงอาทรเท่านั้นที่รู้เรื่องนี้

            “ติณณ์รู้เรื่องนี้ได้ยังไง”

            “รู้ได้ยังไงไม่สำคัญ สิ่งที่สำคัญคือมันเป็นความจริงไหมต่างหากครับ”

            “เป็นความจริง พ่อยังแอบถ่ายรูปติณณ์กับแม่เก็บไว้ดูต่างหน้า”

            “ผมเห็นแล้วครับ”

            “เห็นได้ยังไง...อาทรใช่ไหม”

            “ใช่ครับ พ่อยังไม่ได้ตอบเลยว่าทำไมถึงไม่แสดงตัวให้ผมรู้”

            “เพราะคำมั่นสัญญาที่พ่อเคยให้ไว้กับแม่ ทำให้พ่อได้แต่เฝ้ามองความสำเร็จของติณณ์อยู่ห่าง ๆ และภูมิใจในตัวติณณ์ตลอดมา”

            “พ่อรักแม่ไหมครับ”

            “รักสิ รักมาก เราถึงได้แต่งงานกัน”

            “แต่มันคงยังไม่มากพอที่จะทำให้พ่อหยุดอยู่ที่แม่”

            “ทั้งหมดเป็นความผิดของพ่อ เพราะพ่อไม่ดีเองแม่ของติณณ์ถึงต้องช้ำใจ เราทะเลาะกันบ่อยครั้งเรื่องที่พ่อแอบไปมีผู้หญิงอื่น สุดท้ายตติยาก็ขอหย่าขาดจากพ่อ”

            “หมดรักจึงตัดขาดกันได้อย่างสิ้นเยื่อใย”

            “ใครว่า เพราะรักถึงได้ยอมปล่อยให้เธอเป็นอิสระ เธอจะได้ไม่ต้องทนทุกข์อยู่กับพฤติกรรมแย่ ๆ ของพ่อ เพราะพ่อรู้ดีว่าพ่อเลิกพฤติกรรมเหล่านั้นไม่ได้”

            “คำพูดกับการกระทำของพ่อมันสวนทางกัน ถ้าพ่อรักแม่จริงทำไมถึงไม่กลับไปดูใจในวาระสุดท้ายของแม่”

            แม้จะพอรู้มาบ้างถึงเหตุผลแห่งการกระทำในครั้งนั้น แต่เขาก็อยากที่จะฟังคำอธิบายจากปากของท่าน

            “ไม่ใช่ว่าพ่อไม่อยากไปอยู่ดูใจแม่ของลูกในวาระสุดท้ายของเธอ นั่นเป็นสิ่งที่พ่ออยากทำที่สุด เพียงแต่ไม่สามารถทำได้ในตอนนั้น เพราะบริษัทเกิดปัญหาวิกฤตที่ทำให้พ่อต้องอยู่จัดการกับปัญหาเหล่านั้นด้วยตัวเอง มิฉะนั้นเราอาจต้องสูญเสียเงินมูลค่าหลายพันล้าน ในเวลานั้นพ่อจึงต้องเลือกละทิ้งเรื่องส่วนตัวมารับผิดชอบเรื่องงานที่บริษัทก่อน เพราะยังมีพนักงานอีกหลายร้อยชีวิตที่ต้องดูแล ถ้าเกิดอะไรขึ้นกับบริษัทเราก็อาจจะอยู่ได้ไม่เดือดร้อนมากนัก แต่พนักงานของเราจะอยู่ยังไง พวกเขายังมีครอบครัวที่ต้องดูแลเช่นกัน พ่อจึงละทิ้งหน้าที่และความรับผิดชอบนี้ไปไม่ได้”

            ติณณภพมองเห็นแววตาแห่งความเสียใจของบิดา และเห็นน้ำตาลูกผู้ชายที่เจ้าตัวพยายามฝืนไว้จนตาแดงก่ำ

            “ติณณ์อาจไม่เชื่อว่าพ่อเสียใจมาก และเสียใจมาจนถึงทุกวันนี้ ที่ตอนนั้นพ่อไม่อาจเดินทางไปอยู่ดูใจผู้หญิงที่พ่อรัก ก่อนที่เธอจะจากไปอย่างไม่มีวันกลับ และไม่ได้ไปร่วมในงานพิธีศพของเธอ แต่ถึงแม้จะย้อนเวลากลับไปได้พ่อก็จะยังตัดสินใจเช่นเดิม ด้วยเหตุผลที่พ่อบอกติณณ์ และก็หวังว่าติณณ์จะเข้าใจเมื่อติณณ์ได้อยู่ในสถานะเดียวกับพ่อ สถานะที่ต้องรับผิดชอบชีวิตของพนักงานเกือบพันชีวิต การอยู่ในจุดนั้นไม่ใช่คิดคำนึงแต่เรื่องของเรา แต่ต้องคำนึงถึงพวกเขาด้วยในฐานะที่พวกเขาเป็นคนในปกครอง แน่นอนว่าการกระทำใดก็ตามของเราจะมีผลกระทบไปถึงพวกเขาไม่มากก็น้อย”

            ไตรภพสูดลมหายใจแรงพร้อมกับเอื้อมไปกุมมือบุตรชาย

            “พ่อไม่คาดหวังให้ติณณ์ยกโทษให้พ่อ และขอบใจที่ติณณ์ยอมอดทนรับฟังพ่ออธิบายถึงเหตุผล ว่าทำไมพ่อถึงต้องตัดขาดการติดต่อกับติณณ์ รวมถึงสาเหตุที่ทำให้พ่อไม่สามารถไปอยู่ดูใจผู้หญิงที่พ่อรักตามคำขอของติณณ์ได้ในเวลานั้น การที่ติณณ์สูญเสียแม่ไม่ใช่แค่ติณณ์เท่านั้นที่เสียใจ พ่อเองก็เสียใจไม่น้อยไปกว่าติณณ์ เพราะพ่อก็สูญเสียคนที่พ่อรักไปเช่นกัน แม่ของติณณ์คือผู้หญิงเพียงคนเดียวที่พ่อรัก ไม่ว่าเวลาจะผ่านไปนานแค่ไหนเธอก็ยังคงอยู่ในหัวใจของพ่อเสมอ เช่นเดียวกับติณณ์ พ่อรักติณณ์ รักมาตลอด ความรักที่พ่อมีให้ติณณ์มากไม่ต่างไปจากที่แม่ติณณ์มีให้ และพูดได้เต็มปากว่าติณณ์เป็นลูกที่พ่อตั้งใจให้เกิด พ่อภาคภูมิใจในตัวลูกเสมอไอ้ลูกชาย”

            “หลังจากแม่ตายทำไมพ่อถึงไม่ติดต่อผม”

            “แม้พ่อจะไม่เคยแสดงตัวให้ติณณ์เห็น แต่พ่อรู้ทุกเรื่องที่เป็นเรื่องของลูก รู้ว่าลูกเสียใจกับการสูญเสียแม่มากแค่ไหน เสียศูนย์แค่ไหนในเวลานั้น และผ่านช่วงเวลาเลวร้ายนั้นมาได้ยังไง พ่อรู้หมด รู้แม้กระทั่งว่าลูกโกรธและเกลียดพ่อจนไม่คิดที่จะให้อภัย”

            “ผมเคยคิดเช่นนั้น แม้ในเวลาที่แม่ขอร้องให้ผมรับปากว่าจะยกโทษให้พ่อ เลิกโกรธเลิกเกลียดพ่อ ผมยอมรับปากแม่แต่ก็ใช่ว่ามันจะทำเช่นนั้นกันได้ง่าย ๆ พ่อเข้าใจใช่ไหมครับช่องว่างระหว่างเรามันมีมากเกินไป”

            “พ่อเข้าใจ”