บทที่ 81

          อันที่จริงเธอไม่เคยมีความรู้สึกต่อชายหนุ่มตรงหน้าเกินกว่าคำว่าเพื่อน การรับความปรารถนาดีจากเพื่อนก็คงไม่แปลกอะไร มัฑณาวีแอบชำเลืองมองดิน และก็พบว่าเขากำลังมองมาที่เธอด้วยแววตาตัดพ้อ แม้จะเป็นเพียงแวบเดียวแต่เธอก็สังเกตเห็น

            “ดีครับ ผมว่าเรากลับกันเลยดีกว่า นายช่วยขับรถให้ฉันหน่อยนะดิน”

            ที่ภูมิระพีเสนอตัวไปส่งหญิงสาวที่บ้านเพราะรู้ดีอยู่แล้วว่าไม่ได้ไปกันเพียงลำพัง ขามาเขาก็มารถคันเดียวกับติณณ์ ตอนจะกลับก็ต้องกลับด้วยกัน และก็รู้ด้วยว่าติณณภพคงอยากจะไปส่งมัฑณาวีด้วยตัวเอง เพียงแต่ไม่พอใจที่เขาเป็นคนเอ่ยปากเสนอตัวที่จะไปส่งเธอ

            “ครับคุณติณณ์”

            “แล้วคุณอาทรละคะ”

            “ผมขับรถมาครับ”

            “งั้นก็กลับกันเถอะ”

            ติณณภพขับรถไปส่งมัฑณาวีที่บ้าน ก่อนจะขับกลับไปที่บ้านพ่อ

            “นายว่าคุณอารีย์จะยอมเปิดปากซัดทอดผู้บงการอยู่เบื้องหลังไหม”

            “ก็เป็นไปได้ ใครจะยอมเดือดร้อนอยู่ฝ่ายเดียวจริงไหมภูมิ นอกเสียจากว่าฝ่ายนั้นใช้เงินปิดปากเป็นจำนวนมากจนอารีย์พอใจ คงต้องมาดูกันล่ะว่าเธอจะยอมเปิดปากพูดความจริงไหม”

            ทันทีที่ติณณภพและภูมิระพีก้าวเท้าเข้ามาในบ้าน อรจิราซึ่งรอพวกเขาอยู่แล้วรีบเอ่ยถาม

            “ไปไหนกันมาเหรอคะถึงได้กลับมาป่านนี้”

            “อย่าสอดรู้สิครับ”

            “ฉันแค่ถามคุณดี ๆ ทำไมจะต้องมาว่ากันแรง ๆ แบบนี้ด้วย”

            “เขาเรียกว่าสั่งสอนจะได้จำ ทีหน้าทีหลังจะได้ไม่เสนอหน้ามายุ่งเรื่องของคนอื่น” จากนั้นก็เดินกลับขึ้นห้องไป

            “พูดแรงไปหรือเปล่าวะติณณ์”

            “ไม่หรอก จะได้ไม่กล้ามายุ่งกับฉันอีก”

            สองหนุ่มเข้าไปหาบิดาที่ห้องและอยู่คุยกับท่านอีกพักใหญ่ก่อนจะแยกย้ายกันไปพักผ่อน

            หลังจากที่เรียกตัวคนกระทำผิดมาสอบถามก็เป็นไปตามคาด คือไม่สามารถเอาผิดอดิศรได้อย่างที่คิด จับได้เพียงปลาซิวปลาสร้อยที่ออกรับแทน และไม่มีการซัดทอดไปถึงตัวผู้ที่อยู่เบื้องหลัง ติณณภพมอบหมายให้อาทรเป็นผู้ดูแลคดีนี้ และส่งผู้จัดการฝ่ายคนใหม่ไปประจำสองหน้าที่นี้แทน และยังได้แต่งตั้งให้มัฑณาวีเป็นผู้อำนวยการฝ่ายการเงิน เพื่อลงไปกำกับดูแลแผนกบัญชีและการเงินที่นั่นด้วย

            มัฑณาวีจะต้องเป็นคนวางระบบบัญชีใหม่ทั้งหมด จึงต้องย้ายไปประจำที่นั่นชั่วคราวจนกว่างานที่ได้รับมอบหมายจะสำเร็จลุล่วง เพื่อป้องกันการรทุจริตที่อาจจะเกิดขึ้นได้ในอนาคต และเพื่อจับตามองอดิศรเอาไว้ เผื่อว่าอีกฝ่ายจะลงมือกระทำการทุจริตอีกครั้ง

            ครั้งนี้ติณณภพได้เพิ่มกฎใหม่ลงไปว่าการเซ็นเบิกจ่ายใด ๆ จะต้องมีลายเซ็นของอดิศรและมัฑณาวีควบคู่กันเสมอ จึงจะสามารถอนุมัติให้เบิกถอนหรือจ่ายชำระบิลของบริษัทได้

            ถึงจะเป็นอย่างนั้นอดิศรก็ไม่ได้เดือดเนื้อร้อนใจ เพราะเขามีวิธีที่จะยักย้ายถ่ายเทเงินของบริษัทเข้ากระเป๋า แถมยังมองเห็นคนที่จะมาเป็นแพะรับบาปแทนได้แล้ว

            “ฮึ! คิดเหรอว่าจะหยุดฉันได้ ไว้ใจกันนักใช่ไหม เดี๋ยวก็จะรู้ว่าถูกคนที่ไว้ใจหักหลังมันเป็นยังไง”

            เมื่อย้ายกลับมาพักอยู่กับบิดา ติณณภพตัดสินใจทำตามคำแนะนำของมัฑณาวี โดยการหาเวลาเข้าไปคุยกับบิดาตามลำพังทุกวัน เพื่อสอบถามอาการในแต่ละวัน เท่าที่สังเกตอาการของบิดาก็เริ่มดีขึ้นจนเห็นได้ชัด

            “วันนี้สีหน้าของพ่อดูสดใส”

            “พ่อดีขึ้นมากแล้ว ไม่มีอาการอ่อนเพลียเหมือนก่อน ติณณ์ไม่ต้องห่วงนะอีกไม่นานพ่อก็คงจะหายเป็นปกติ”

            “ดีครับ ถ้าคนลงมือไม่ก่อเหตุซ้ำอีกครั้งพ่อก็คงจะลุกเดินได้เป็นปกติในไม่ช้านี้” 

            “เขาคงไม่กล้าแล้วล่ะ”

            “ไม่กล้าหรือว่ารอจังหวะที่เหมาะสมครับ ผมยังไม่วางใจและไม่อยากให้พ่อประมาท”

            “พ่อดีใจนะที่ติณณ์เป็นห่วง ไม่คิดเลยว่าจะมีวันนี้ แม้จะแอบหวังว่าสักวันติณณ์จะยอมยกโทษให้พ่อ เราสองคนจะได้กลับมาใช้ชีวิตอยู่ด้วยกันอีกครั้ง โดยไม่มีกำแพงใจมาขวางกั้นระหว่างเรา”

            “ผมคงเป็นลูกที่แย่มากใช่ไหมครับ”

            “เปล่าเลยติณณ์ มันไม่ใช่ความผิดของลูก พ่อต่างหากที่ทำหน้าที่ของตัวเองได้ไม่ดีพอ ละเลยแม้กระทั่งลูกของตัวเอง สมควรแล้วที่ติณณ์จะโกรธจนแทบจะตัดขาดจากพ่อ”

            สิ่งที่ไตรภพพูดไม่ผิดไปจากความเป็นจริง แต่นั่นเป็นความรู้สึกก่อนที่มัฑณาวีจะพูดเตือนสติเขา คำแนะนำของหญิงสาวทำให้ติณณภพตัดสินใจที่จะปรับความเข้าใจกับผู้เป็นพ่อ โดยพูดถึงสิ่งที่มันค้างคาอยู่ในใจมานานกับบิดาของตัวเอง นับเป็นครั้งแรกที่เขายอมเปิดใจพูดถึงเรื่องนี้

            “บอกได้ไหมครับว่าพ่อมีเหตุผลอะไร ทำไมถึงไม่เคยติดต่อเรา”

            “พูดไปติณณ์ก็คงไม่เชื่อและคิดว่ามันเป็นคำแก้ตัวของพ่อ”

            “จะเป็นคำแก้ต่างหรือข้อแก้ตัวผมก็อยากฟังครับ และอยากรู้ว่าทำไมพ่อถึงทำเหมือนผมไม่มีตัวตน”

            แววตาตัดพ้อฉายชัดยามที่เขาเอ่ยคำว่า ‘ไม่มีตัวตน’

            “ติณณ์มีค่าและมีความหมายสำหรับพ่อเสมอ ติณณ์เกิดจากความรักของพ่อกับแม่ เรารักลูกมากนะ แต่ที่พ่อต้องตัดขาดการติดต่อกับติณณ์ เพราะพ่อได้ให้คำมั่นสัญญาไว้กับแม่ของติณณ์ หลังจากเราหย่ากันพ่อจะต้องไม่ติดต่อแม่และติณณ์ไม่ว่าในกรณีใด เชื่อเถอะว่าการรับปากทำตามคำขอของตติยาไม่ใช่เรื่องง่ายเลย แม้พ่อไม่อยากที่จะทำแต่ก็ต้องทำเพราะมันเป็นคำขอสุดท้ายของผู้หญิงที่พ่อรัก และการที่พ่อต้องทำเช่นนั้นมันก็ทำให้พ่อทุกข์ใจไม่ต่างไปจากติณณ์ ติณณ์อาจจะไม่เชื่อคำพูดของพ่อ เพราะพ่อไม่มีหลักฐานมายืนยันคำพูดของตัวเอง มันเป็นสัญญาปากเปล่าที่พ่อต้องยึดมั่น ลูกอาจมองว่ามันเป็นเพียงคำแก้ตัวสวยหรูที่พ่อปั้นแต่งขึ้น แต่มันคือเรื่องจริง”