บทที่ 87

            เย็นวันต่อมา...

            ภูมิระพีขับรถมารับมัฑณาวีไปดินเนอร์ในสถานที่ ๆ เขาได้สั่งให้จัดเตรียมขึ้นมาเป็นพิเศษเพื่อเธอโดยเฉพาะ เขามอบดอกไม้ช่อใหญ่ให้เธอ

            “สำหรับคุณ ผู้หญิงที่พิเศษที่สุดของผม”

            เธอเอื้อมมือไปรับพร้อมกับเอ่ยปากขอบคุณ เขาขับรถพาเธอไปยังสถานที่ ๆ ได้จัดเตรียมไว้ เมื่อหญิงสาวก้าวเท้าเข้าไปในร้านซึ่งตั้งอยู่ภายในโรงแรมหรูก็รู้สึกแปลกใจจนต้องเอ่ยถาม

            “ทำไมไม่เห็นมีลูกค้าคนอื่นเลยคะ”

            “ผมสั่งปิดร้านนี้เพื่อคุณโดยเฉพาะ”

            “ไม่เห็นจำเป็นต้องทำแบบนั้นเลยค่ะ สิ้นเปลืองเปล่า ๆ”

            “ผมอยากให้วันนี้เป็นวันพิเศษสำหรับเราสองคน”

            ภายในร้านถูกจัดตกแต่งไว้อย่างสวยงามด้วยดอกไม้นานาชนิด ที่พากันส่งกลิ่นหอมอ่อน ๆ ตัดด้วยลูกโป่งสีสันสดใส รวมถึงเทียนหอมรูปทรงต่าง ๆ ทั้งหมดถูกจัดวางไว้อย่างสวยงามลงตัว มัฑณาวีมองไปรอบ ๆ ด้วยความตื่นตาตื่นใจ รอยยิ้มสดใสปรากฎขึ้นบนใบหน้า ภูมิระพีจูงมือเธอพาเดินไปที่โต๊ะอาหารที่ถูกเนรมิตไว้อย่างงดงาม

            เขาเลื่อนเก้าอี้ให้เธอนั่ง ก่อนจะไปนั่งลงตรงข้ามเธอ อาหารทยอยกันมาเสิร์ฟ สองหนุ่มสาวพูดคุยกันระหว่างที่นั่งรับประทานอาหารร่วมกัน โดยมีคนเล่นเปียนโนคลอเบา ๆ เพลงที่เขาเล่นล้วนแล้วแต่เป็นเพลงรักหวานซึ้ง

            หลังจากกินเสร็จภูมิระพีเดินมายื่นมือมาตรงหน้าเธอ

            “ให้เกียรติเต้นรำกับผมสักเพลงนะครับ”

            “มัทเต้นรำไม่เก่งนะคะ”

            “ไม่เป็นไรครับ ขอเพียงคุณให้เกียรติเต้นรำกับผมก็พอ”

            มัฑณาวีวางมือลงบนมือเขา เขาพาเธอเดินไปที่ฟลอร์ และพาเธอเต้นรำท่ามกลางบรรยากาศที่สุดแสนจะโรแมนติก เธอรู้สึกราวกับว่าเขาและเธอกำลังเต้นรำอยู่บนสรวงสวรรค์ ตาสบตาในระยะใกล้ก่อนที่เธอจะเบนหลบสายตาร้อนแรงนั้น เขาโอบตัวเธอเข้ามาชิดพร้อมกับกระซิบบอกความในใจ สิ่งที่ภูมิระพีทำเป็นส่วนหนึ่งในการที่จะลองใจเธอตามแผนของติณณภพ

            “ผมรักคุณ”

            ไม่รู้ทำไมเธอถึงรู้สึกอึดอัดเมื่อได้ยินคำบอกรักจากปากเขา...มันไม่ควรเป็นเช่นนั้น

            เธอสบตาเขาอีกครั้ง แต่คราวนี้กลับมีภาพของตนเองที่ยืนเต้นรำอยู่ในอ้อมกอดของดินซ้อนทับขึ้นมา หญิงสาวพยายามสลัดภาพเหล่านั้นออกจากหัวของตัวเอง แต่ก็ทำได้อย่างยากเย็น และแล้วเวลาที่เธอเคยรอคอยก็มาถึง

            ภูมิระพีปล่อยตัวเธอให้เป็นอิสระ ก่อนจะเกาะกุมมือของเธอไว้ ตาสบตาในระยะประชิด วินาทีนั้นเธอพอจะเดาได้ว่ากำลังจะเกิดอะไรขึ้น

            “คุณจะว่าอะไรไหมถ้าผมอยากจะคบกับคุณในฐานะคนรักของคุณ”

            มัฑณาวีไม่ได้รู้สึกดีใจที่เขาขอคบหากับเธอ ตรงกันข้ามกลับรู้สึกอึดอัดเมื่อตัวเองต้องตกอยู่ในสถานการณ์นี้

            “เราเป็นคู่รักกันได้ไหมมัท ผมอยากให้คุณเป็นคนรักของผม”

            สุดท้ายเขาก็ยอมเอ่ยปากขอคบหากับเธอ เสียงนั้นยังคงดังก้อง แต่เธอกลับไม่รู้สึกตื่นเต้นอย่างที่ควรจะเป็น ในทางกลับกันเธอรู้สึกลังเลที่จะตอบรับคำขอของเขา ทั้งที่จริงแล้วเธอทำทุกอย่างเพื่อรอเวลานี้มาโดยตลอด

            “ขอเวลาให้มัทตัดสินใจหน่อยได้ไหมคะ มันรวดเร็วจนมัทตั้งรับไม่ทัน พรุ่งนี้นะคะคุณติณณ์ มัทจะให้คำตอบในเรื่องที่คุณติณณ์ขอ ไม่ว่ากันใช่ไหมคะ”

            มัฑณาวีกลั้นใจพูดออกไปแบบนั้น แม้จะรู้ดีว่าคำพูดของเธออาจจะทำให้เขาเสียความรู้สึก แต่จะให้ทำเช่นไรในเมื่อเธอต้องการเวลาคิดเรื่องนี้อย่างถี่ถ้วนก่อนที่จะให้คำตอบเขา เธอนึกว่าเขาจะโกรธที่เธอทำให้เขาเสียหน้า แต่ผิดคาด นอกจากเขาจะไม่โกรธเธอแล้ว เขายังส่งยิ้มให้เธออย่างอบอุ่น

            “ผมจะรอคำตอบจากคุณนะมัท และหวังว่าพรุ่งนี้ผมจะได้รับคำตอบตกลงจากปากของคุณ”

            จะตั้งใจหรือไม่ตั้งใจก็ตามที แต่คำพูดของเขาเป็นแรงกดดันเธออย่างแรง เธอยิ้มตอบเขาจากนั้นก็ชวนกันกลับ เขาขับรถมาส่งเธอที่บ้านพัก เธอยิ้มให้เขาก่อนจะก้าวลงจากรถ ยืนรอจนรถของเขาลับตาไปจากนั้นก็เดินกลับเข้าไปในบ้านด้วยหัวใจที่หนักอึ้ง

            ในค่ำคืนนั้นมัฑณาวีตัดสินใจปรึกษาเรื่องนี้กับภาคินและฬียากร โดยการคุยกันสามสาย

            “มีอะไรก็ว่ามา พวกเรารอฟังอยู่” ภาคินเอ่ย

            “คุณติณณ์เอ่ยปากขอคบกับมัทอย่างจริงจังแล้วนะ”

            “มันเป็นเรื่องที่น่ายินดี แกควรดีใจสิที่ทุกอย่างเป็นไปตามที่แกต้องการ แต่ทำไมเสียงแกถึงฟังดูเนือย ๆ แบบนั้น”

            “นั่นสิคะ เกิดอะไรขึ้นคะพี่มัท”

            “มัทควรดีใจใช่ไหม”

            “ใช่” ทั้งคู่ตอบพร้อมกัน

            “นี่ล่ะปัญหา มัทไม่ได้รู้สึกตื่นเต้นยินดีอย่างที่ควรจะเป็นทั้งที่รอเวลานี้ แต่กลับลังเลที่จะตอบรับคำขอของเขา”

            ภาคินและฬียากรรู้ทันทีว่าอะไรเป็นสาเหตุที่ทำให้เป็นเช่นนั้น

            “รู้ตัวไหมว่าแกไม่ได้รักเขา แต่มีใครอีกคนในใจ แกถึงได้รู้สึกแบบนั้นตอนที่คุณติณณ์ขอคบกับแก”

            “มันไม่ควรเป็นแบบนั้นใช่ไหมพิซซี่” เพราะกำลังสับสนกับความรู้สึกของตัวเองจึงต้องการคำยืนยันจากปากของเพื่อน

            “ใช่”

            “แล้วพี่มัทตอบเขาไปว่ายังไงคะ”

            “ยังไม่ได้ตอบเลยลียา พี่ขอเวลาคิดและจะให้คำตอบเขาวันพรุ่งนี้”