บทที่ 88

            “คิดได้หรือยังว่าจะตอบรับหรือตอบปฏิเสธ” ภาคินย้อนถาม

            “ยัง ถึงต้องมาปรึกษาพิซซี่กับลียาไง มัทควรตอบคุณติณณ์ยังไงดี”

            “ก่อนอื่นแกต้องตอบตัวเองให้ได้ก่อนว่าแกรักใคร เวลาอยู่กับใครแล้วมีความสุขมากกว่ากันโดยตัดเรื่องฐานะทิ้งไป อยากใช้ชีวิตอยู่ร่วมกับใคร และถ้าขาดเขาไปแล้วจะอยู่ไม่ได้ ดินหรือคุณติณณ์ นั่นล่ะคำตอบ”

            “คุณติณณ์จะเสียใจ”

            “ให้เขาเสียใจตั้งแต่ตอนนี้ ดีกว่าคบหากันไปแล้วมารู้ทีหลังว่าแกไม่ได้รักเขา แกว่าอย่างไหนเจ็บมากกว่ากัน”

            “มัทควรบอกความรู้สึกที่แท้จริงกับเขาตั้งแต่วันนี้ดีกว่าปล่อยให้มันยืดเยื้อออกไปใช่ไหมพิซซี่”

            “ก็รู้คำตอบดีอยู่แล้วนี่ อะไรทำให้แกลังเล หรือยังไม่มั่นใจในความรู้สึกของดินว่าเขารู้สึกอย่างไรกับแก”

            “เพราะดินบอกรักมัท และมันทำให้มัทเห็นภาพชัดขึ้น ใครกันที่อยู่ในใจมัทมาตลอด”

            “แกก็ได้คำตอบแล้วนี่”

            “มัทไม่อยากทำให้คุณติณณ์เสียใจนะพิซซี่”

            “ก็เลยจะเป็นคนเสียใจเสียเอง ลืมไปหรือเปล่าว่ายังมีผู้ชายอีกคนที่รักแก และเขาจะต้องเสียใจกับการตัดสินใจในครั้งนี้ของแกด้วย”

            “มัทไม่รู้จริง ๆ ว่าควรจะตัดสินใจยังไงดี” ที่ยังคงลังเลเพราะไม่อยากให้ตนเองเป็นต้นเหตุที่ทำให้ใครบางคนต้องเสียใจ

            “ไม่ว่าพี่มัทจะตัดสินใจอย่างไร แน่นอนว่าจะต้องมีใครบางคนเจ็บปวด เรื่องนี้พี่มัทหลีกเลี่ยงไม่ได้หรอกค่ะ สิ่งที่พี่มัทต้องทำคือฟังเสียงเรียกร้องจากหัวใจของตัวเอง ไม่มีใครตัดสินใจเรื่องนี้แทนพี่มัทได้นอกจากตัวพี่มัทเอง แต่ไม่ว่าพี่มัทจะตัดสินใจอย่างไรเราสองคนก็พร้อมที่จะสนับสนุนและยืนอยู่เคียงข้างพี่มัทเสมอ”

            “ถามตัวเองดูว่าระหว่างตอบตกลงกับตอบปฏิเสธ อย่างไหนที่ทำให้แกอึดอัดน้อยกว่ากัน เมื่อได้คำตอบก็อย่าลังเลที่จะพูดมันออกไป”

            “ขอบใจมากนะพิซซี่ เธอด้วยลียา”

            “สบายใจขึ้นหรือยัง”

            “ดีขึ้นแล้วพิซซี่ มัทจะลองคิดดู ไม่ว่ายังไงพรุ่งนี้มัทก็ต้องให้คำตอบคุณติณณ์ แม้ว่ามันอาจจะเป็นคำตอบปฏิเสธก็ตาม”

            “แล้วแกไม่นึกเสียดายเหรอมัท ถ้าแกปฏิเสธ ตำแหน่งลูกสะใภ้ทายาทมหาเศรษฐีหมื่นล้านจะหายวับไปในพริบตา แถมปัญหาเรื่องฤทัยก็ยังไม่จบ คาราคาซังกันต่อไป”

            “พี่พิซซี่กำลังจะทำให้พี่มัทสับสนนะคะ”

            “พี่กำลังสร้างภูมิคุ้มกันให้มัทต่างหากล่ะลียา”

            “แต่ลียาว่าจะยิ่งทำให้พี่มัทสับสนมากกว่าเดิม”

            “ไม่หรอกลียา พี่ตัดสินใจแล้วและคงไม่เปลี่ยนแปลงการตัดสินใจ” มัฑณาวีเอ่ย

            “ตัดสินใจว่า...” ภาคินถามด้วยความอยากรู้ทั้งที่ก็พอจะเดาคำตอบได้

            “พรุ่งนี้มัทจะปฏิเสธคำขอของคุณติณณ์”

            ภาคินและฬียากรยิ้มออกมาพร้อมกันเมื่อได้ยินคำตอบที่หนักแน่นของมัฑณาวี

            “ในที่สุดเสียงเรียกร้องของหัวใจก็เอาชนะความโลภได้ เก่งมากมัฑณาวี”

            “ขอบคุณนะ” มัฑณาวีเอ่ยด้วยน้ำเสียงซาบซึ้งใจ

            “สำหรับอะไร” ภาคินย้อนถาม

            “ที่อยู่เคียงข้างมัทเสมอ”

            “ก็เรารักแก หรือแกไม่รู้”

            “รู้สิ มัทรู้ดีว่าพิซซี่กับลียารักและปรารถนาดีกับมัทมากกว่าใคร”

            “รู้ก็ดีแล้ว ดึกละแยกย้ายกันไปนอนสักทีดีไหม”

            “ก็ดีเหมือนกัน” จากนั้นต่างก็วางสาย

            หลังจากที่มัฑณาวีได้รับคำตอบว่าใครคือคนที่อยู่ในหัวใจของเธอ และใครเป็นคนที่เธออยากจะใช้ชีวิตอยู่ด้วย เธอตัดสินใจว่าจะบอกคำตอบนี้กับติณณภพในเช้าวันรุ่งขึ้น จึงส่งข้อความขอให้เขามาพบเธอตอนเช้าก่อนเข้างาน ที่ร้านกาแฟซึ่งตั้งอยู่ไม่ห่างจากที่ทำงานมากนัก จากนั้นก็ส่งข้อความไปบอกดินถึงเรื่องราวที่เกิดขึ้น โดยไม่ลืมที่จะเล่าว่าเธอจะให้คำตอบติณณภพในวันพรุ่งนี้ แต่ไม่ได้บอกว่าเธอจะตอบรับหรือตอบปฏิเสธ

            มัฑณาวีมาถึงที่นัดพบก่อนเวลาแต่ก็ยังช้ากว่าเขา เธอเดินตรงเข้าไปทักทายชายหนุ่ม

            “มารอมัทนานหรือยังคะ”

            “สักพักแล้วครับ ผมตื่นเต้นที่จะได้ยินคำตอบจากคุณ”

            หญิงสาวมอบรอยยิ้มที่สดใสให้เขาก่อนที่จะเอ่ยปาก

            “ขอบคุณนะคะสำหรับความรู้สึกดี ๆ ที่คุณมีให้มัท แต่มัทคงไม่สามารถรับปากคบหากับคุณได้”

            “บอกได้ไหมครับว่าคุณมีเหตุผลอะไรถึงได้ปฏิเสธคำขอของผม หรือเป็นเพราะผมไม่ดีพอ” ภูมิระพีแสร้งเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงผิดหวัง ทั้งที่ภายในใจเขาลิงโลดเมื่อได้ยินคำตอบของเธอ เพราะนั่นหมายความว่าคนที่เธอเลือกคือเพื่อนรักของเขา

            “ไม่ใช่ค่ะ มันไม่ใช่ความผิดของคุณติณณ์ แต่เป็นเพราะมัทรักคนอื่น และมันไม่แฟร์สำหรับคุณ”