บทที่ 86

            ติณณภพเอื้อมไปกุมมือเธอไว้ทั้งสองข้าง เขาจ้องมองเธอด้วยสายตาหวานซึ้ง ราวกับจะเปิดเปลือยความรู้สึกของตนเองให้เธอรู้

            ใบหน้าของมัฑณาวีร้อนผ่าว เมื่อสบสายตาที่สื่อถึงความในใจของเขา หัวใจของเธอเต้นแรง สิ่งเหล่านี้ไม่เคยเกิดขึ้นเมื่อเธออยู่กับติณณภพ แต่มันมักจะเกิดขึ้นเสมอเมื่ออยู่กับดิน

            “คุณอยากเป็นผู้หญิงที่โชคดีคนนั้นไหม”

            มัฑณาวีอึ้งไปเมื่อได้ยินคำถามนั้น เขาจะรู้ไหมว่ากำลังให้หัวใจของเธอสั่นหวั่นไหวอย่างรุนแรง

            “เพื่อนไม่ควรมีความรู้สึกแบบนี้กับเพื่อนถูกต้องไหม ว่าแต่ดินเคยบอกความรู้สึกนี้กับผู้หญิงคนนั้นหรือยัง”

            “ถ้าหมายถึงคำพูดล่ะก็ไม่เคย”

            “ต้องบอกนะ ถ้าไม่บอกแล้วเธอจะรู้ได้ยังไงว่าดินรักเธอ”

            “การกระทำบอกได้ดีกว่าคำพูด”

            “มันก็จริง แต่สำหรับผู้หญิง เราอยากได้ยินคำว่ารักจากปากของคนที่เรารัก อย่างน้อยก็สักครั้งหนึ่ง เพื่อยืนยันว่าเราไม่ได้ทึกทักไปเองฝ่ายเดียว”

            “มันควรเป็นเช่นนั้นใช่ไหม”

            “แน่นอน”

            เขาดึงตัวเธอเข้ามากอดพร้อมกระซิบบอกความในใจที่เขามีต่อตัวเธอ

            “ผมรักคุณ รักคุณจริง ๆ นะมัท คุณเป็นคนสอนให้ผมรู้จักความหมายของคำว่ารัก สอนให้รู้ว่าการคิดถึงใครสักคนมาก ๆ มันเป็นยังไง ทั้งที่ผมก็รู้คำตอบดีอยู่แล้วว่าคุณคงไม่เลือกผม เพราะคุณมีเป้าหมายในใจไว้อยู่แล้ว รู้ไหมว่าผมทรมานแค่ไหนที่ต้องทนเห็นคุณอยู่ใกล้ชิดสนิทสนมกับเจ้านายของตัวเอง”

            เธอเงยหน้าขึ้นสบตาเขา ได้ยินไม่ผิดไปใช่ไหมที่เขาบอกว่า ‘รัก’

            บอกไม่ถูกเลยว่ารู้สึกเช่นไรที่ได้ยินคำว่ารักจากปากเขา

            ทั้งดีใจ ทั้งประหลาดใจ และอบอุ่นหัวใจ มันผสมปนเปไปจนแยกไม่ออก

            “ที่ผมบอกรักคุณเพราะอยากให้คุณรู้ว่าผมรู้สึกอย่างไรกับคุณ และเข้าใจดีถ้าคุณไม่เลือกผม อย่ากังวลหรือลังเลที่จะตัดสินใจอะไรในเรื่องของหัวใจ ขอเพียงคุณมีความสุขผมก็มีความสุข เพราะความสุขของคุณคือความสุขของผม”

            “แม้ว่าสุดท้ายแล้วคุณจะผิดหวังกับความรักที่คุณมอบให้มัท” เธอย้อนถามด้วยน้ำเสียงที่แผ่วเบา และรอฟังคำตอบเขาอย่างใจจดใจจ่อ

            “ใช่ แม้จะผิดหวังผมก็ยอม สิ่งเดียวที่ผมต้องการคือได้เห็นคุณมีความสุขในทุก ๆ วันกับชีวิตที่คุณเลือก และขออยู่เคียงข้างคุณแม้จะเป็นแค่ในฐานะเพื่อน”

            ทำไมเขาต้องทำให้รู้สึกสับสนแบบนี้ด้วย เหตุใดเธอจึงรู้สึกอ่อนไหวไปกับการกระทำและคำพูดของเขาได้มากถึงเพียงนี้ แค่คิดว่าการตัดสินใจของเธออาจทำให้เขาต้องเจ็บและผิดหวัง ก็รู้สึกหน่วงใจอย่างไรบอกไม่ถูก สีหน้าและแววตาของเธอบ่งบอกได้เป็นอย่างดีว่า ตอนนี้เธอกำลังสับสนกับความรู้สึกของตัวเอง คงต้องให้เวลามัฑณาวีได้ย้อนคิดว่าแท้จริงแล้วเธอรักใคร และใครกันแน่ที่เธออยากที่จะใช้ชีวิตอยู่ด้วย

            “เราเดินกันมาไกลจากที่พักมากแล้วกลับกันเสียทีดีไหม”

            “ก็ดีเหมือนกันค่ะ”

            ติณณภพจูงมือมัฑณาวีเดินย้อนกลับไปตามทางเดิมที่เดินผ่านมา หญิงสาวมองมือของตนเองที่ถูกเขาเกาะกุมไว้ก่อนจะเงยหน้าขึ้นสบตาเขา รอยยิ้มอบอุ่นที่เขามีให้เธอนั้นมันทำให้เธอเผลอยิ้มตอบเขา

            “คุณพักที่ไหนคะ”

            “บ้านพักของคุณอาทร”

            “เราอยู่ไม่ไกลจากกันเท่าไร แล้วจะพักอยู่กี่วันคะ”

            “ถ้าไม่มีงานด่วนอะไรที่กรุงเทพฯ ก็น่าจะอยู่ได้ประมาณสี่ห้าวัน”

            “ดีจังที่มีคุณอยู่ด้วย”

            เขาเดินมาส่งเธอที่หน้าประตูบ้านก่อนจะขอตัวกลับไปที่พักของตัวเอง

            “พรุ่งนี้เราจะได้พบกันอีกไหม” เธอเอ่ยถามก่อนที่เขาจะก้าวเดินจากไป

            “ต้องได้เจอแน่เพราะผมต้องไปทำงานที่นั่นเหมือนกัน”

            เธอโบกมือให้เขาก่อนจะส่งจูบผ่านสายลมไปให้เขา ติณณภพทำท่ารับมันมาวางไว้แนบอกพร้อมกับหลิ่วตาให้เธอ มัฑณาวีรู้สึกเขินอายอย่างไรบอกไม่ถูก แก้มของเธอร้อนผ่าว จากนั้นก็หมุนตัวเดินกลับเข้าไปในบ้านก่อนที่เขาจะเดินจากไป

            ติณณภพเดินกลับไปที่พักของตนเองซึ่งอยู่ไม่ไกลจากกันนัก เขาพบเพื่อนรักนอนเอกเขนกดูทีวีรอเขาอยู่

            “มารอนานหรือยัง”

            “สักพักใหญ่แล้ว นายไปคุยอะไรกับคุณมัทเล่าให้ฟังบ้างสิ”

            “ฉันบอกความรู้สึกที่ฉันมีต่อเธอ”

            ดวงตาของภูมิระพีเบิกกว้าง “นายบอกรักเธอ”

            “ใช่”

            “แล้วเธอมีท่าทียังไง”

            “มัทดูสับสน”

            “นายตั้งใจให้เป็นแบบนั้นใช่ไหม”

            ติณณภพพยักหน้า “พรุ่งนี้นายทำตามแผนได้เลยนะ”

            “ที่จริงวันนี้ฉันตั้งใจจะทำตามแผนของเรา แต่เธอขอเลื่อนเป็นเย็นวันพรุ่งนี้แทน สมมุติว่าถ้าคุณมัทตอบตกลงที่จะเป็นแฟนฉัน นายจะแก้ปัญหานี้ยังไง”

            “ไม่ว่ามัทจะตอบตกลงหรือไม่ ฉันจะเป็นคนจัดการกับปัญหาเหล่านั้นเอง นายแค่ทำตามแผนของเราก็พอ”

            “โอเค หวังว่านายจะจัดการได้ ฉันหวั่นใจว่าถ้าคุณมัทรู้ความจริงว่าเราร่วมมือกันหลอกเธอ เธอจะไม่ให้อภัยเราทั้งสองคน”

            “มัทคิดไม่เหมือนผู้หญิงอื่น การเดาใจเธอในบางครั้งก็ทำได้ยาก โดยเฉพาะเรื่องของหัวใจ”

            “หวังว่านายกับเธอจะลงเอยกันได้ด้วยดี นี่ถ้าไม่ติดว่าเธอเป็นคนที่นายรักล่ะก็ฉันจีบเธอแน่”

            “มัทเป็นผู้หญิงที่อยู่ด้วยแล้วมีความสุข”

            “เห็นด้วย โลกสดใสทันทีที่มีเธออยู่เคียงข้าง”

            “นายจะค้างที่นี่หรือกลับไปพักที่โรงแรม”

            “ฉันขี้เกียจขับรถกลับโรงแรม ค้างมันที่นี่แหละ ได้ใช่ไหม”

            “ตามใจนาย”