LOGINตอนที่ 20
ผลของการกระทำ วันนั้นหลินจาวหนิงกลับจวนก็ตรงไปหามารดาทันที พร้อมกับเค้นถามเอาความจริงให้กระจ่าง “เจ้าไปได้ยินเรื่องนี้มาจากไหนกัน!!” หลินมู่หลานหันมาตวาดใส่บุตรสาวเสียงสั่น “ท่านแม่เพียงบอกมาว่าจริงหรือไม่ แล้วข้าเป็นลูกของผู้ใดกันแน่!” หญิงสาวเห็นอาการมารดาก็เข้าใจได้ทันที ว่าที่ท่านกั๋วกงเอ่ยมานั้นเป็นความจริงทุกอย่าง “หนิงเอ๋อร์เจ้าใจเย็นก่อน เรื่องนี้จะให้แพร่งพรายออกไปไม่ได้ ไม่เช่นนั้นจะไม่ดีต่อชื่อเสียงเจ้าแน่ และที่สำคัญไม่สามารถให้ท่านโหวรู้ได้เด็ดขาด!!” “ยังจะปิดเขาได้อีกหรือ คำพูดนี้ถูกเอ่ยออกจากปากท่านกั๋วกง และเกิดขึ้นที่หน้าจวนกั๋วกง คนคงได้ยินกันทั่วและเอาไปพูดกันสนุกปากแล้ว!” “แม่จะให้คนไปปิดข่าวเดี๋ยวนี้! เจ้าสบายใจเถอะ นั่งก่อนนะเด็กดี เจ้าอยากรู้เรื่องใดแม่จะบอกเจ้าเอง” หลินมู่หลานประคองบุตรสาวให้นั่งลง แล้วรีบรินชาให้ดื่มเพื่อดับความโกรธในใจ แต่ยังไม่ทันที่สองแม่ลูกจะได้คุยสิ่งใดกัน ก็มีบ่าววิ่งพราดเข้ามาในห้อง “แย่แล้วเจ้าค่ะนายหญิง!! เกิดเรื่องใหญ่แล้วเจ้าค่ะ!!” “เกิดเรื่องอะไรขึ้น เจ้ารีบพูดมา” หลินจาวหนิงรีบเอ่ย “คนลือกันว่าอนุหลินคบชู้กับอดีตพ่อบ้านจวนกั๋วกงจนตั้งท้องมีลูก และเด็กคนนั้นก็คือนายหญิงเจ้าค่ะ!!” สาวใช้คนสนิทของหลินจาวหนิงเอ่ยรายงาน คนฟังถึงกับรับความจริงไม่ได้ เป็นลมคาอ้อมกอดมารดาไปตรงนั้น “หนิงเอ๋อร์!! ไปตามหมอมาเร็ว!!” หลินมู่หลานลนลานจนทำอะไรไม่ถูก รีบให้บ่าวพาบุตรสาวไปนอนที่เตียง เซียวเฉิงยวนได้ยินข่าวก็รีบกลับจวนมาถามเอาความจริง แต่กลับเห็นว่าคนรักเป็นลมหมดสติไปพอดี ในจวนจึงวุ่นวายยกใหญ่ เรื่องชาติกำเนิดของหลินจาวหนิงนี้ แพร่กระจายไปอย่างรวดเร็ว กลบข่าวลือใหม่เมื่อเช้าไปเสียสนิท เมื่อเช้าเซียวเฉิงยวนให้คนปล่อยลือว่า เรื่องวางยาพิษเป็นฝีมือของหลินมู่หลานเพียงคนเดียว เขากับคนรักไม่รู้เห็นสิ่งใดเลย ตอนแรกก็มีคนพูดกันแพร่หลาย แต่ผ่านไปเพียงสองชั่วยาม ข่าวลือเรื่องชาติกำเนิดของหลินจาวหนิงก็กลบมันมิด ไม่มีผู้ใดเอ่ยถึงสิ่งที่เขาจงใจให้คนปล่อยออกไปเลย กว่าหลินจาวหนิงจะตื่นก็เย็นแล้ว หญิงสาวเห็นเขาก็ร้องห่มร้องไห้ บอกว่าขอให้เขาอย่าทิ้งนางไป ในใจเขารู้สึกอึดอัดนัก จึงรับปากและปลอบนางจนหลับไปอีกครั้งเลยกลับห้องหนังสือ “นายท่าน เรื่องชาติกำเนิดของอนุหลินนั้นเป็นเรื่องจริงขอรับ เดิมทีท่านกั๋วกงให้คนปิดข่าวนี้ไว้ แต่ตอนนี้ไม่ทำแล้ว พอคนของเราสืบจึงรู้ความจริงได้ไม่ยากขอรับ” คนของเขากลับมารายงาน ในใจเขาหนักอึ้งจนไม่มีแรงขยับกาย ไม่คิดว่าเขาจะลงทุนไปเสียเปล่าจริง ๆ หากนับเป็นเงิน เขาก็ใกล้หมดตัวแล้วก็ว่าได้ “แปลว่าหลินจาวหนิงไม่มีส่วนเกี่ยวข้องกับจวนกั๋วกงเลยสินะ” “ขอรับ” เซียวเฉิงยวนถอนหายใจออกมาอย่างแรง ก่อนจะไล่คนออกไป เขาอุตส่าห์เลือกคนที่ว่านอนสอนง่าย ไม่ฉลาดหรือโง่เกินไป ที่สำคัญคือสนิทสนมกับฮูหยินผู้เฒ่าเสิ่น นั่นก็เพราะเขาต้องการกำลังในมือของหญิงชรานางนั้น เสิ่นจือเวยไม่ใช่ทางเลือกของเขาเลย เพราะสตรีนางนั้นหัวแข็ง และที่สำคัญคือฮูหยินผู้เฒ่าเสิ่นไม่ชอบหลานสาวผู้นี้ ซึ่งเป็นเรื่องที่ใคร ๆ ก็รู้ดี การที่จะมอบกองกำลังลับห้าหมื่นนายให้นางนั้นเป็นไปไม่ได้เลย แต่มีคนหนึ่งที่เขาคิดว่าเป็นไปได้ ก็คือเสิ่นจาวหนิง แต่ทุกอย่างกลับตาลปัตรอีกครั้ง หญิงสาวไม่ใช่หลานสาวแท้ ๆ แล้วเช่นนี้เขาจะทำเพื่อนางไปทำไม!! “พ่อบ้านเข้ามา อนุหลินไม่สบายจากนี้ก็ให้รักษาตัวในเรือน ไม่ต้องออกไปไหนอีก” “ขอรับท่านโหว!” คำสั่งนี้เหมือนเป็นการกักบริเวณตลอดชีวิต เพราะหญิงสาวไม่ได้ป่วยอะไรเลย ทุกคนในจวนโหวก็รู้ความหมายดี พวกเขาเตรียมตัวรับการเปลี่ยนแปลงในจวนโหวใหม่อีกครั้งอย่างเป็นธรรมชาติ ราวกับมันเกิดขึ้นทุกฤดูกาลเหมือนการผลัดเปลี่ยนชุด จวนกั๋วกง กลางดึกสงัดที่ไม่มีผู้ใดออกมาเดินเล่น กลับมีเงาร่างสตรีนางหนึ่งกำลังนั่งชมพระจันทร์ในศาลารับลม ข้างกายก็มีสาวใช้คอยพัดให้ไม่ห่าง ขณะที่กำลังคิดอะไรเพลิน ๆ ก็มีเงาสายหนึ่งปรากฏตัวขึ้น “นายหญิง เรื่องที่นายหญิงเคยคาดการณ์ไว้ได้เกิดขึ้นแล้วเจ้าค่ะ” นางไม่ได้หันไปมองคนที่เพิ่งเข้ามา แต่กลับเอ่ยถามเสียงราบเรียบ เหมือนไม่ได้สำคัญอะไร “เล่ามา” “พอรู้เรื่องชาติกำเนิดของหลินจาวหนิง ท่านโหวก็ไม่สนใจนางอีกเลย แถมยังออกคำสั่งเหมือนการกักบริเวณตลอดชีวิตแก่หญิงสาวด้วยหลินมู่หลานถูกย้ายเข้าไปอยู่กับบุตรสาว โดยใช้ข้ออ้างว่าให้มารดาได้ดูแลบุตรสาว แล้วให้คนเฝ้าหน้าเรือนนั้นไว้ ราวกับต้องการปิดตายการเข้าออกของหลินจาวหนิงเจ้าค่ะ” คนของนางรายงานเรื่องในจวนโหว นางไม่สนใจพวกเขาก็จริง เพราะได้คาดเดาจุดจบไว้หมดแล้ว แต่ก็อยากฟังจากปากคนของนางเองเช่นกัน “แล้วเจตนาของชายผู้นั้นเล่า รู้หรือยังว่าเขาหวังอะไรกันแน่” เรื่องนี้นางเพิ่งมาสงสัยตอนที่รู้ว่าเขากับหลินจาวหนิงแอบนัดพบกัน ทั้งที่บุตรสาวขุนนางในเมืองหลวงมีมากมายที่เพียบพร้อมทั้งรูปโฉมและอำนาจ แต่เขากลับสนใจหลินจาวหนิงที่เป็นน้องภรรยาตัวเองที่เป็นเพียงบุตรอนุแทน เพราะฉะนั้นมันจึงต้องมีเหตุผลบางอย่างแอบแฝงอยู่ ซึ่งนางไม่รู้ว่าคือสิ่งใด และไม่สามารถคาดเดาได้เช่นเรื่องอื่น ๆ “เรื่องนั้นข้าน้อยกำลังจะรายงานพอดีขอรับ” คนของนางอีกคนปรากฏตัวขึ้น “เช่นนั้นก็เล่ามา” “เซียวเฉิงยวนผู้นั้นต้องการกองกำลังลับห้าหมื่นนายในมือฮูหยินผู้เฒ่าเสิ่นขอรับ แม้ตอนนี้เขาจะไม่สามารถเข้าทางการเป็นเขยของตระกูลเสิ่นได้แล้ว เขาจึงวางแผนจะเข้าหาฮูหยินผู้เฒ่าเสิ่นเองขอรับ” “กองกำลังลับห้าหมื่นนายงั้นหรือ เขาคงไม่รู้สินะว่าท่านยายมอบคนให้ข้าแล้ว หากเขารู้คงได้อกแตกตายแน่ หึหึหึ” “เป็นเช่นนั้นขอรับ เขายังคิดว่าคนอยู่ในมือฮูหยินผู้เฒ่าเสิ่น และจะมอบให้หลานสาวคนใดคนหนึ่งของจวนกั๋วกง ตามที่เคยได้ลั่นวาจาไว้ เดิมเขาคิดว่าหลินจาวหนิงจะได้ เพราะนางสนิทสนมกับฮูหยินผู้เฒ่าเสิ่นมากที่สุด แต่ตอนนี้คงไม่หวังแล้ว” “คนเช่นนี้ปล่อยทิ้งไว้ก็มีแต่เป็นภัยภายหลัง ไปเถอะ ตามข้าไปหาท่านพ่อที่เรือนหลักหน่อย” นางเอ่ยพลางเดินไปยังห้องหนังสือของบิดา ที่ยามนี้ยังมีแสงตะเกียงส่องสว่างอยู่ นั่นก็เพื่อจัดการตัวปัญหาและภัยทุกอย่างให้จวนกั๋วกง ก่อนที่นางจะเดินทางลงใต้ วันต่อมา ในท้องพระโรง ขุนนางฝ่ายบุ๋นทั้งหมดพร้อมใจกันยื่นฎีกาถอดถอนท่านแม่ทัพใหญ่เซียว ข้อหายักยอกเสบียง และเงินอุดหนุนกองทัพ แม้จะจำนวนไม่มากโทษไม่ถึงตาย แต่ก็เสียทั้งบรรดาศักดิ์ และเงินทองทั้งหมดที่จวนโหวสั่งสมมา คราแรกเซียวเฉิงยวนโกรธมาก และต้องการหาตัวคนเปิดโปงเขา เพราะเขาจัดการทุกอย่างไว้จนสะอาด เรื่องนี้ต้องมีคนในที่แพร่งพรายออกมาเท่านั้น แต่เขายังไม่ทันได้คิดให้ดีว่าคือพี่น้องร่วมสาบานคนไหน ข้อหากบฏก็หล่นใส่หัวเขา เพราะมีขุนนางถวายฎีการ้องเรียนว่าเขาซ่องสุมกำลังและอาวุธ หวังก่อกบฏ มีทั้งหลักฐานและพยานจนดิ้นไม่หลุด ฝ่าบาทสั่งประหารคนจวนโหวในอีกสิบวันต่อมาทันที เขาถูกคุมตัวมาขังไว้รอประหาร คนในจวนโหวก็ไม่เว้น ตระกูลเซียวสายหลักรีบแสดงหลักฐานว่าตัดขาดกันแล้ว แต่เพราะหลักฐานว่าเงินพวกนั้นและแหล่งซ่องสุมกำลังอยู่ในพื้นที่ตระกูลเซียว พวกเขาจึงถูกลากมารอประหารกันถ้วนหน้า ไม่รอดสักราย ข่าวลือนี้ดังไปทั่วเมืองหลวง ชาวบ้านต่างด่าทอและประณาม อย่างเสีย ๆ หาย ๆ บางคนถึงขั้นเอาของเน่าเสียมาปาหน้าจวนโหว และตระกูลเซียว “เจ้าได้ยินหรือไม่ ข่าวลือกบฏนั่นน่ะ!!” “ได้ยินสิ คนผู้นี้นอกจากไร้คุณธรรมแล้ว ยังทำตัวต่ำทรามอีก ถูกสั่งประหารก็ดีแล้ว อยู่ไปก็หนักแผ่นดินเปล่า ๆ” “นั่นแหละ ๆ ดีนะที่คุณหนูใหญ่เสิ่นหลุดพ้นจากอาจมกองนี้แล้ว ไม่เช่นนั้นคนดี ๆ อย่างนางหากโดนร่างแหไปด้วยคงน่าสงสารแย่” “ได้ยินว่าที่จับกบฏได้คราวนี้ก็เพราะคุณชายรองเป็นผู้ตรวจพบความผิดปกติของพื้นที่ไร่นาจวนตระกูลเซียวนี่ เขาเป็นเจ้าหน้าที่กรมคลังใช่หรือไม่ เก่งกาจนัก เห็นความผิดปกติก็ไม่ปล่อยผ่าน จนเจ้าหน้าที่ไปตรวจสอบและพบเจอว่าตระกูลเซียวเลี้ยงกองกำลังไว้กว่าห้าร้อยนาย” “ใช่ ๆ ความชอบนี้ต้องยกให้คุณชายรองเสิ่นและจวนกั๋วกงแล้ว ที่เลี้ยงบุตรชายได้ดีเพียงนี้” “ใช่ ๆ” ทุกคนต่างเห็นตรงกัน คือด่าทอสาปแช่งคนชั่ว ยกย่องจวนกั๋วกงและราชสำนักที่มีความชอบในครั้งนี้ คืนนั้นที่คุกหลวง มีคนผู้หนึ่งมาขอพบนักโทษคนใหม่ และเจ้าหน้าที่ก็เปิดทางให้แต่โดยดี เหมือนได้รับคำสั่งมาแล้ว “เป็นอย่างไรบ้างเจ้าคะ ท่านอดีตสามี” เสียงหวานเอ่ยขึ้นทำลายความเงียบในคุกแห่งนี้จนคนที่มุมห้องหันขวับมามองด้วยสายตาอาฆาตตอนที่ 24หวนกลับมาพบกันอีกครั้งบทส่งท้าย จวนตระกูลเสิ่นสตรีในอาภรรณ์มงคลสีแดงสดนั่งอยู่หน้าคันฉ่องทองเหลือง เครื่องประดับทองคำและหยก ประดับอยู่บนเรือนผลดำขลับอย่างวิจิตรมงกุฎหงส์ซึ่งประดับด้วยไข่มุกเม็ดงามนับร้อย ส่องประกาบรับแสงอาทิตย์จนคนรอบข้างแสบตานางนั่งมองตัวเองแล้วอดที่จะนึกถึงเรื่องในวันวานไม่ได้ บุรุษที่นางตัดใจไปแล้ว ใครจะคิดว่าสวรรค์กลับส่งเขากลับมาอีกครั้งทำให้นางได้รู้ว่าความรักที่แท้จริงนั้นเป็นเช่นไร ความเอาใจใส่ ความอ่อนโยนที่เขามอบให้ ค่อย ๆ ละลายกำแพงที่นางก่อขึ้นจนหมดจดนับว่านางโชคดีจริง ๆ ที่ได้เขากลับคืนมาเช่นนี้“พระชายาได้เวลาแล้วเพคะ” หงซิ่ว สาวใช้คนสนิทของนางเอ่ยขึ้น ทำให้นางหลุดจากภวังค์นางค่อย ๆ ยื่นมือออกไปให้สาวใช้ประคอง ก่อนจะลุกขึ้นยืนอย่างสง่างาม เมื่อมองตัวเองในคันฉ่องอีกครั้ง นางก็พลันนึกถึงคำถามและข่าวลือในเมืองหลวงก่อนหน้านี้ขึ้นมาเหตุใดนางเลือกแต่งให้ฟู่ชินอ๋อง ทั้งที่เขาอัปลักษณ์จนผู้ใดเห็นเป็นต้องหวาดผวาจนไม่เป็นอันใช้ชีชิตเช่นนั้นบางคนคิดว่านางถูกบังคับ บางคนคิดว่านางเห็นแก่ฐานะและอำนาจ แต่บางคนถึงกับกล่าวหาว่านางไม่มีทางเลือกอื่น จึง
ตอนที่ 23หวนกลับมาพบกันอีกครั้ง“ยังโชคดีที่ท่านรอดมาได้ แถมได้รับความทรงจำกลับมา นับว่าสวรรค์ยังเมตตาแล้วเพคะ”หลังจากที่ข่าวการตายของเขามาถึง หลังจากนั้นสองปีทัพจากแดนใต้ก็ได้รับชัยชนะ ฝ่าบาทได้ประทานยศชินอ๋องแก่หลานชายตัวจริง แต่นางไม่ได้ใส่ใจ เพราะตอนนั้นเพิ่งได้กองกำลังลับจากท่านยาย จึงต้องจัดระเบีบยหลายอย่าง ๆ ใหม่อีกอย่างคนก็ลือกันว่าเขาโหดเหี้ยม ไม่ไว้หน้าผู้ใด ขนาดมารดาแท้ ๆ หาสตรีให้ยังถูกเขาด่าจนหนีไปบวชชี คนเช่นนี้นางยิ่งไม่อยากสุงสิง จึงพยายามอยู่ให้ห่างเขาที่สุด ไม่คิดว่าเขาจะเป็นคนที่นางรักมาตลอด“และโชคดีมาก ที่เจ้าหย่ากับชายไม่เอาไหนคนนั้น เวยเวย เจ้าจำสัญญาก่อนที่ข้าจะไปออกรบได้หรือไม่”เขาเอ่ยพร้อมกับเอามือของนางไปกุมไว้ หัวใจดวงน้อยของนางเต้นแรงขึ้นมาอีกครั้ง สัญญานั้นนางไม่คิดว่าจะได้เกิดขึ้นอีกแล้วด้วยซ้ำ“จำได้เจ้าค่ะ”“ข้าขอโทษเจ้าด้วยที่ปล่อยให้เจ้ารอนานเพียงนี้ ข้าไม่เอาไหนจนลืมเจ้าไปหลายปี ยามนี้ข้าจำได้ทุกอย่างแล้ว จึงขอทำตามสัญญาที่เคยให้สตรีที่เป็นดั่งดวงใจไว้ แต่งงานกับข้านะเวยเวย”ดวงตาคมเข้มทอประกายราวกับหมู่ดาวบนท้องฟ้าในยามราตรี มันเต็มไปด้วยความรั
ตอนที่ 22คนที่รอมานานอีกฝ่ายได้ยินเช่นนั้นก็ชะงักแล้วผงะถอยหลังไปพอสมควร สายตาที่มองนางนั้นเปลี่ยนไปราวกับเห็นผี“จะ เจ้า พะ พี่หญิงใหญ่ นั่นเป็นอนุหลินที่วางแผนเพียงคนเดียว ข้าไม่รู้เรื่องอะไรด้วยเลยเจ้าค่ะ”“หลินจาวหนิง ข้าดูเป็นคนโง่เพียงนั้นเชียวหรือ แต่ก่อนเจ้าตาย ก็ควรรู้ความจริงบางอย่างเสียหน่อย ที่เซียวเฉิงยวนเข้าหาเจ้านั้น แท้จริงเขาไม่ได้รักเจ้าเลย เขาคิดว่าเจ้าสนิทสนมกับท่านยาย แล้วจะได้รับมอบกองกำลังลับในมือท่านยาย เขาต้องการคนพวกนั้นเพื่อตัวเขาเอง ส่วนเจ้าก็แค่คนที่ติดร่างแหไปกับเขาเท่านั้น เรียกว่าอะไรนะ อ๋อ! เสียตัวฟรีแล้วยังต้องมาตายฟรีอีก”นางเอ่ยจบก็หัวเราะอีกฝ่ายอย่างขบขัน ทำเอาหญิงสาวหน้าดำหน้าแดงสลับกันไปมาจนมองแทบไม่ทัน“เจ้า!!! นังหญิงสารเลว! เจ้าก็แค่สตรีที่ถูกสามีหย่า! ยังทำมาเป็นลอยหน้าลอยตา เจ้าคิดว่าชั่วชีวิตนี้ยังจะมีบุรุษใดมาสู่ขอเจ้าอีกงั้นหรือ! หึ! รอเป็นหญิงเทื่อขึ้นคานไปเถอะ จนตายเจ้าก็ไม่มีวาสนาได้สัมผัสหรอก ว่าความรักฉันสามีภรรยาที่แท้จริงนั้นเป็นเช่นไร!!”ด้วยความโกรธหลินจาวหนิงจึงสบถด่าออกมาสุดเสียง ดวงตาของหญิงสาวแดงก่ำจนดูน่ากลัว ราวกับวิญญาณอ
ตอนที่ 21ให้มันอกแตกตายกันไปข้างเสียงขยับกายดังขึ้น พร้อมกับร่างของเขาที่พุ่งมาเกาะลูกกรงไว้แน่นจนเห็นเอ็นที่ข้อมือ“เสิ่นจือเวยเจ้ามาช่วยพี่ใช่หรือไม่! เจ้าก็รู้ว่าพี่ไม่ใช่คนที่จะทำเรื่องพวกนั้น เป็นคนตระกูลเซียวพวกนั้นที่วางแผนลับหลัง ทำเรื่องสกปรกแล้วโยนความผิดมาที่พี่ เจ้าต้องขอให้ท่านพ่อตาช่วยพี่นะ!!”“.....”“หากพี่รอดออกไปได้พี่สาบาน ว่าชั่วชีวิตนี้จะมีเพียงเจ้าเป็นฮูหยิน คนเดียวของพี่ นะจือเวย ที่ผ่านมาพี่หลงผิดไปชั่วขณะหลงใหลมัวเมากับมารยาสตรีจนละเลยเจ้าไป ตอนนี้พี่กลับใจได้แล้ว พี่รู้แล้วว่าในใจพี่มีเพียงเจ้าคนเดียวเท่านั้น ไม่อาจให้ใครอื่นมาแทนที่ได้!!”อุแหวะ!!!!นางฟังคำหวานที่ช่วยเลียนหูพวกนี้แล้วรู้สึกอยากอาเจียนขึ้นมากระทันหัน จึงหันไปทำท่าโก่งคอ จนเขาร้อนรนรีบถามนางใหญ่“เสิ่นจือเวยเจ้าเป็นอะไร ไม่สบายงั้นหรือ หรือเจ้าท้อง! เจ้าท้องกับผู้ใดกัน!!!” เขาตกใจสุดขีด ก่อนจะเปลี่ยนสีหน้าเป็นโกรธขึงเมื่อคิดว่านางสวมหมวกเขียวให้เขา“ข้าไม่ได้ป่วยหรือท้องหรอกเจ้าคะ แค่รู้สึกเลี่ยนกับคำพูดชวนฝันของท่านเท่านั้น ท่านไม่สงสัยหรือว่าเหตุใดตัวเองมาอยู่ในสภาพนี้ คงไม่คิดจริงหรอกนะ
ตอนที่ 20ผลของการกระทำวันนั้นหลินจาวหนิงกลับจวนก็ตรงไปหามารดาทันที พร้อมกับเค้นถามเอาความจริงให้กระจ่าง“เจ้าไปได้ยินเรื่องนี้มาจากไหนกัน!!” หลินมู่หลานหันมาตวาดใส่บุตรสาวเสียงสั่น“ท่านแม่เพียงบอกมาว่าจริงหรือไม่ แล้วข้าเป็นลูกของผู้ใดกันแน่!” หญิงสาวเห็นอาการมารดาก็เข้าใจได้ทันที ว่าที่ท่านกั๋วกงเอ่ยมานั้นเป็นความจริงทุกอย่าง“หนิงเอ๋อร์เจ้าใจเย็นก่อน เรื่องนี้จะให้แพร่งพรายออกไปไม่ได้ ไม่เช่นนั้นจะไม่ดีต่อชื่อเสียงเจ้าแน่ และที่สำคัญไม่สามารถให้ท่านโหวรู้ได้เด็ดขาด!!”“ยังจะปิดเขาได้อีกหรือ คำพูดนี้ถูกเอ่ยออกจากปากท่านกั๋วกง และเกิดขึ้นที่หน้าจวนกั๋วกง คนคงได้ยินกันทั่วและเอาไปพูดกันสนุกปากแล้ว!”“แม่จะให้คนไปปิดข่าวเดี๋ยวนี้! เจ้าสบายใจเถอะ นั่งก่อนนะเด็กดี เจ้าอยากรู้เรื่องใดแม่จะบอกเจ้าเอง”หลินมู่หลานประคองบุตรสาวให้นั่งลง แล้วรีบรินชาให้ดื่มเพื่อดับความโกรธในใจ แต่ยังไม่ทันที่สองแม่ลูกจะได้คุยสิ่งใดกัน ก็มีบ่าววิ่งพราดเข้ามาในห้อง“แย่แล้วเจ้าค่ะนายหญิง!! เกิดเรื่องใหญ่แล้วเจ้าค่ะ!!”“เกิดเรื่องอะไรขึ้น เจ้ารีบพูดมา” หลินจาวหนิงรีบเอ่ย“คนลือกันว่าอนุหลินคบชู้กับอดีตพ่อบ้านจ
ตอนที่ 19อยากขายหน้าไม่จบสิ้นเอง“ขอบคุณท่านแม่เจ้าค่ะ ท่านแม่ช่างดีกับข้ายิ่งนัก” เสิ่นจาวหนิงกอดมารดาร้องไห้ออกมาอีกครั้ง“หนิงเอ๋อร์ เจ้าร้องไห้เป็นเด็กอีกแล้วนะ พอแล้ว ๆ ให้ท่านแม่ยายไปพักผ่อนก่อนเถอะ ข้าได้ให้คนจัดเตรียมเรือนไว้ให้แล้ว”เขาเอ่ยพลางเช็ดน้ำตาให้หญิงคนรัก เพื่อนางแล้วเขายอมได้ทุกอย่าง และแน่นอนว่าฮูหยินเอกของเขาต้องมีนามว่าเสิ่นจาวหนิงเท่านั้น! เสิ่นจาวหนิงพามารดากลับเรือนที่เตรียมไว้ แม้ไม่ใช่เรือนที่ใหญ่โตอะไร แต่ก็นับว่ากว้างกว่าเรือนอนุในจวนกั๋วกงพอสมควร พอได้เห็นเช่นนี้ หลินมู่หลานก็ยิ่งเชื่อว่าบุตรสาวได้รับความรักจากท่านโหวมาก“แม่ตัดสินใจไม่ผิดจริง ๆ ที่วันนั้นให้เจ้าเข้าหาท่านโหว” ผู้เป็นมารดาเอ่ยพลางเดินดูดอกไม้ในลานกว้างอย่างมีความสุข“ท่านแม่คิดถูกแล้วเจ้าค่ะ เพียงแต่ตอนนี้สถานะของข้าต่ำต้อยนัก เป็นเพียงอนุของเขาเท่านั้น หากจะขึ้นเป็นฮูหยินเอก ข้าต้องมีชื่อเป็นคนจวนกั๋วกง แต่กลับเกิดเรื่องเช่นนี้ขึ้นก่อน ท่านแม่ข้าควรทำเช่นไรต่อไปดีเจ้าคะ”คนเป็นบุตรสาวร้อนใจจนไม่อาจปั้นหน้ายิ้มแย้มได้อีกต่อไป เพราะเรื่องนี้สำคัญและใหญ่หลวงสำหรับนางนัก ทั้งหมดก็เป็นเพรา







