Home / รักโบราณ / คืนวาสนาให้สามีทรยศ / ตอนที่ 24 หวนกลับมาพบกันอีกครั้ง บทส่งท้าย

Share

ตอนที่ 24 หวนกลับมาพบกันอีกครั้ง บทส่งท้าย

last update publish date: 2026-11-17 19:30:05

ตอนที่ 24

หวนกลับมาพบกันอีกครั้ง

บทส่งท้าย

จวนตระกูลเสิ่น

สตรีในอาภรรณ์มงคลสีแดงสดนั่งอยู่หน้าคันฉ่องทองเหลือง เครื่องประดับทองคำและหยก ประดับอยู่บนเรือนผลดำขลับอย่างวิจิตร

มงกุฎหงส์ซึ่งประดับด้วยไข่มุกเม็ดงามนับร้อย ส่องประกาบรับแสงอาทิตย์จนคนรอบข้างแสบตา

นางนั่งมองตัวเองแล้วอดที่จะนึกถึงเรื่องในวันวานไม่ได้ บุรุษที่นางตัดใจไปแล้ว ใครจะคิดว่าสวรรค์กลับส่งเขากลับมาอีกครั้ง

ทำให้นางได้รู้ว่าความรักที่แท้จริงนั้นเป็นเช่นไร ความเอาใจใส่ ความอ่อนโยนที่เขามอบให้ ค่อย ๆ ละลายกำแพงที่นางก่อขึ้นจนหมดจด

นับว่านางโชคดีจริง ๆ ที่ได้เขากลับคืนมาเช่นนี้

“พระชายาได้เวลาแล้วเพคะ” หงซิ่ว สาวใช้คนสนิทของนางเอ่ยขึ้น ทำให้นางหลุดจากภวังค์

นางค่อย ๆ ยื่นมือออกไปให้สาวใช้ประคอง ก่อนจะลุกขึ้นยืนอย่างสง่างาม เมื่อมองตัวเองในคันฉ่องอีกครั้ง นางก็พลันนึกถึงคำถามและข่าวลือในเมืองหลวงก่อนหน้านี้ขึ้นมา

เหตุใดนางเลือกแต่งให้ฟู่ชินอ๋อง ทั้งที่เขาอัปลักษณ์จนผู้ใดเห็นเป็นต้องหวาดผวาจนไม่เป็นอันใช้ชีชิตเช่นนั้น

บางคนคิดว่านางถูกบังคับ บางคนคิดว่านางเห็นแก่ฐานะและอำนาจ แต่บางคนถึงกับกล่าวหาว่านางไม่มีทางเลือกอื่น จึงจำต้องรับบุรุษที่สตรีทั่วเมืองหลวงต่างหวาดกลัว

แต่ที่ดูจะฟังไม่เข้าทีมากที่สุดเห็นจะเป็น กลุ่มคนที่แอบซุบซิบกัน ว่านางที่เคยผ่านการแต่งงานมาแล้วนั้น ไม่อาจหาบุรุษดี ๆ แต่งด้วยได้ จึงต้องหันไปให้ท่าบุรุษที่ทุกคนหวาดกลัว และไม่มีใครต้องการเช่นชินอ๋อง

พร้อมกับถากถางว่าคนอักลักษณ์กับสตรีที่เคยผ่านการหย่าร้าง เหมาะสมกันแล้ว

แต่ถึงอย่างนั้นคนที่รู้ดีที่สุดก็คือตัวนางเอง เขาไม่เคยคิดบังคับนางให้แต่งให้เขาเลย เป็นเขาเองด้วยซ้ำที่เอ่ยปาก ว่าหากนางไม่ต้องการการแต่งงานครั้งนี้ เขาจะเป็นฝ่ายถอยออกไปเอง

แต่ทำอย่างไรได้ หัวใจนางเลือกเขาไปแล้ว นางจึงไม่คิดปล่อยให้เขาต้องก้าวขาถอยห่างนางแม้แต่ก้าวเดียว และเป็นนางเองด้วยซ้ำที่เดินเขาหาเขาด้วยตัวเอง

“เวยเวยของแม่ วันมงคลของเจ้าครั้งนี้ แม่ยินดีกับเจ้าด้วย หลังจากนี้จวนชินอ๋องจะเป็นบ้านของเจ้า จงใช้ชีวิตอย่างมีความสุขนะลูก ท่านอ๋องผู้นั้นหากเขารักเจ้า ก็จงตอบแทนความรักนั้นด้วยหัวใจที่จริงใจ หากวันใดมีเรื่องทุกข์ใจ อย่าเก็บเอาไว้เพียงลำพัง จงพูดคุยกันด้วยเหตุผล อย่าให้ความเข้าใจผิดมาพรากความรักของคนทั้งสองไป”

มารดาของนางเอ่ยด้วยดวงตาที่เอ๋อคลอไปด้วยหยาดน้ำสีใส แต่ใบหน้ายังคงประดับยิ้มกว้างไม่หุบ

ภาพนี้นางเคยเห็นมาแล้วครั้งหนึ่ง แต่พอได้เห็นอีกครั้งก็ยังสัมผัสได้ถึงความรักความห่วงใยที่มารดามีให้ตัวเองเช่นเดิม

“ท่านแม่ก็รักษาสุขภาพด้วยนะเจ้าคะ” นางยิ้มตอบ พร้อมกับสวมกอดมารดาแน่น

“จำไว้นะลูก ไม่ว่าเจ้าจะแต่งออกไปไกลเพียงใด ไม่ว่าภายหน้าจะสุขหรือทุกข์ ประตูบ้านหลังนี้จะยังเปิดรอเจ้าเสมอ”

คำพูดของมารดาทำเอานางน้ำตาคลอ ยังคงเป็นครอบครัวเสมอที่คอยหนุนหลังนาง และพร้อมอุ้มชูยามนางลำบากและตกต่ำ นางช่างโชคดีจริง ๆ ที่มีครอบครัวเช่นนี้

“ขอบคุณท่านแม่เจ้าค่ะ ลูกจะจดจำไว้แน่นอน”

นางผละออก ก่อนที่แม่สื่อจะสวมผ้าปิดหน้าเจ้าสาวให้ แล้วออกไปขึ้นเกี้ยวเจ้าสาวที่มารอรับอยู่หน้าประตูจวน

เสียงประทัดดังเป็นระลอก เมื่อขบวนเจ้าสาวมาถึงหน้าตำหนักชินอ๋อง ผู้คนสองข้างทางต่างเบียดเสียดกันเพื่อชมขบวนมงคลอันยิ่งใหญ่

เสียงดนตรีบรรเลงก้องกังวาน ธงสีแดงสะบัดพริ้วไหวไปตามสายลม กลีบดอกไม้โปรยปรายลงจากระเบียงชั้นบน มองไปแล้วราวกับสายลมหลากสี

หน้าขบวนคือชินอ๋องที่อยู่ในชุดแดงมงคล ขี่ม้านำขบวนเจ้าสาวอย่างองอาจ เมื่อเกี้ยวเจ้าสาวหยุดลง เขาก็รีบลงจากหลังม้าเพื่อไปรับเจ้าสาวของตัวเองลงจากเกี้ยว

เขาหยุดหน้าเกี้ยวเจ้าสาวสีแดงหลังใหญ่ ก่อนจะยื่นมืออกไปเพื่อรอรับนางในดวงใจ ม่านเกี้ยวเปิดออก พร้อมกับมือเรียวขาวของเจ้าสาวค่อย ๆ วางลงบนฝ่ามือของเขา

ชินอ๋องกุมมือนางไว้อย่างทนุถนอม ก่อนจะเอ่ยเสียงแผ่วเบาที่ได้ยินกันเพียงสองคน

“ข้ามารับเจ้าแล้ว เวยเวย”

น้ำเสียงทุ้มต่ำที่แสนอ่อนโยนของเขา ทำเอานางที่อยู่ใต้ผ้าคลุมหน้าเจ้าสาวเผยรอยยิ้มกว้างออกมา

“หม่อมฉันรอท่านอ๋องอยู่นานแล้วเพคะ” ประโยคสั้น ๆ ของนางทำเอาหัวใจที่เต้นโครมครามของบุรุษตัวโต แทบกระเด็นออกมาเต้นอยู่นอกอกให้ชาวบ้านและแขกที่มาร่วมงานวันนี้ได้เห็น

เขาค่อย ๆ ประคองนางลงจากเกี้ยวเจ้าสาวราวกับกำลังดูแลสิ่งล้ำค่าที่สุดในชีวิต เมื่อเจ้าสาวข้ามกระถางไฟแล้วก้าวขาเข้าสู่ประตูตำหนักชินอ๋อง ผู้คนต่างก็พากันส่งเสียงอวยพรอย่างพร้อมเพรียงกัน

เจ้าบ่าวพาเจ้าสาวเดินเข้าห้องโถงพิธีอย่างสง่างาม แขกเหรื่อทั้งหมดต่างลุกขึ้นยืนเพื่อร่วมเป็นสักขีพยาน

พิธีการต่าง ๆ ถูกดำเนินไปอย่างราบรื่น แต่สิ่งที่ทุกคนเห็นคือ ชินอ๋องไม่เคยปล่อยมือพระชายาเลยแม้แต่ครั้งเดียว

แม้แต่ตอนที่ขันทีประกาศให้ทั้งสองยืนประจำตำแหน่ง ชินอ๋องก็ยังคอยประคองนางอย่างระมัดระมัดระวัง ทำเอาเหล่าคุณหนูที่มาร่วมงานต่างอิจฉาขึ้นมากันถ้วนหน้า ที่เห็นอ๋องปีศาจเอาใจใส่พระชายาตัวเองดีเพียงนี้

ยามค่ำคืนมาเยือน จวนชินอ๋องสว่างไสวด้วยแสงโคมไฟสีแดง เสียงดนตรีและเสียงหัวเราะจากงานเลี้ยงยังคงดังอย่างต่อเนื่อง ทว่าในห้องหอกลับเงียบสงบอย่างน่าประหลาด

บนโต๊ะมีสุรามงคลสองจอก ขนมมงคลหลายชนิด และผลไม้ที่ถูกจัดเตรียมไว้อย่างประณีต

ท่านอ๋องยืนอยู่ตรงหน้าเจ้าสาว มือหนาหยิบคันช้อนหยกขึ้นมาก่อนจะค่อย ๆ ยกผ้าคลุมหน้าเจ้าสาวออก

วินาทีนั้นใบหน้างามก็ปรากฏขึ้นใต้แสงเทียน ทำเอาบุรุษตัวโตนิ่งงันไปชั่วขณะ

“เหตุใดจึงมองหม่อมฉันเช่นนั้นเล่าเพคะ” นางเอ่ยพลางยิ้มอย่างเก้อเขิน ที่ถูกเขาจ้องตาไม่กระพริบเช่นนี้ คนที่ถูกถามจึงได้สติกลับมา

“เพราะวันนี้เจ้างดงามมาก”

“แล้ววันอื่นหม่อมฉันไม่งดงามหรือเพคะ”

“เจ้างดงามทุกวันอยู่แล้ว แต่วันนี้เจ้างดงามเป็นพิเศษ เพราะตั้งแต่วันนี้ไป เจ้าจะเป็นภรรยาของข้าโดยสมบูรณ์” เขารีบตอบ พร้อมนั่งลงข้างนางแล้วดึงร่างเล็กให้มานั่งบนตักเขาแทน

“ท่านนี่ปากหวานเสียจริงนะ” นางตีเขาไปหนึ่งทีแก้เขิน แม้จะได้ฟังคำชมจากปากเขาทุกวัน แต่นางก็ยังไม่เคยชินเลยสักครั้ง

“ข้าปากหวานกับเจ้าคนเดียวเท่านั้น เจ้าก็รู้” เขาตอบอย่างเต็มเสียงเพราะสิ่งที่เขาเอ่ยนี้เป็นเรื่องจริง

“ท่านอ๋องเพคะ” นางเปลี่ยนท่าทีเป็นจริงจัง ก่อนค่อย ๆ ถอดหน้ากากให้เขาอย่างเบามือ

“หืม” เขาขานรับในลำคอ

“ท่านรู้หรือไม่ว่าเหตุใดหม่อมฉันถึงตกลงแต่งให้ท่าน” คำถามนี้ทำเอาเขาชะงัก

“เพราะเหตุใดงั้นหรือ” ใจจริงเขาก็อยากรู้และอยากฟังจากปากนางเช่นกัน

“เพราะท่านเป็นคนที่รักหม่อมฉันอย่างที่หม่อมฉันเป็น ไม่เคยบังคับ หรือทำให้หม่อมฉันรู้สึกไร้ค่า และที่สำคัญคือไม่เคยคิดใช้ความรักของหม่อมฉันเป็นเครื่องผูกมัด หม่อมฉันเคยคิดว่าหากท่านเป็นเช่นบุรุษคนอื่นแม้เพียงนิดเดียว หม่อมฉันจะตัดขาดจากท่านทันที แต่ท่านไม่เคยให้หม่อมฉันได้มีโอกาสนั้นเลย”

“.......”

“ขอบคุณที่กลับมาหาหม่อมฉันนะเพคะ”

คำพูดของนางทำเอาชายหนุ่มรู้สึกแสบจมูกขึ้นมากระทันหัน แขนที่โอบกอดร่างเล็กไว้กระชับแน่นขึ้นเล็กน้อย

“ข้าเองก็เคยเกือบตัดใจจากเจ้าไปแล้ว แต่สวรรค์คงคิดว่าข้าไม่เหมาะกับการอยู่คนเดียว จึงส่งเจ้ากลับมาหาข้าอีกครั้ง เสิ่นจือเวย เจ้าคือสตรีคนแรกที่ข้ามอบหัวใจให้ ตั้งแต่อดีตจนถึงปัจจุบันและอนาคต ก็จะยังคงเป็นเจ้าไม่เปลี่ยนแปลง”

เขาประทับจุมพิตที่ริมฝีปากนางอย่างแผ่วเบา ค่อยที่มันจะค่อย ๆ หนักหน่วงร้อนแรงขึ้นตามแรงอารมณ์ที่ปะทุ

คืนนั้นแสงเทียนในห้องหอส่องสว่างไปจนเกือบรุ่งสาง บ่าวไพร่ในจวนต่างยินดีปรีดา ที่ตำหนักชินอ๋องแห่งนี้ จะสว่างสดใสเช่นตำหนักอื่นเขาเสียที

จบบริบูรณ์

Continue to read this book for free
Scan code to download App

Latest chapter

  • คืนวาสนาให้สามีทรยศ   ตอนที่ 24 หวนกลับมาพบกันอีกครั้ง บทส่งท้าย

    ตอนที่ 24หวนกลับมาพบกันอีกครั้งบทส่งท้าย จวนตระกูลเสิ่นสตรีในอาภรรณ์มงคลสีแดงสดนั่งอยู่หน้าคันฉ่องทองเหลือง เครื่องประดับทองคำและหยก ประดับอยู่บนเรือนผลดำขลับอย่างวิจิตรมงกุฎหงส์ซึ่งประดับด้วยไข่มุกเม็ดงามนับร้อย ส่องประกาบรับแสงอาทิตย์จนคนรอบข้างแสบตานางนั่งมองตัวเองแล้วอดที่จะนึกถึงเรื่องในวันวานไม่ได้ บุรุษที่นางตัดใจไปแล้ว ใครจะคิดว่าสวรรค์กลับส่งเขากลับมาอีกครั้งทำให้นางได้รู้ว่าความรักที่แท้จริงนั้นเป็นเช่นไร ความเอาใจใส่ ความอ่อนโยนที่เขามอบให้ ค่อย ๆ ละลายกำแพงที่นางก่อขึ้นจนหมดจดนับว่านางโชคดีจริง ๆ ที่ได้เขากลับคืนมาเช่นนี้“พระชายาได้เวลาแล้วเพคะ” หงซิ่ว สาวใช้คนสนิทของนางเอ่ยขึ้น ทำให้นางหลุดจากภวังค์นางค่อย ๆ ยื่นมือออกไปให้สาวใช้ประคอง ก่อนจะลุกขึ้นยืนอย่างสง่างาม เมื่อมองตัวเองในคันฉ่องอีกครั้ง นางก็พลันนึกถึงคำถามและข่าวลือในเมืองหลวงก่อนหน้านี้ขึ้นมาเหตุใดนางเลือกแต่งให้ฟู่ชินอ๋อง ทั้งที่เขาอัปลักษณ์จนผู้ใดเห็นเป็นต้องหวาดผวาจนไม่เป็นอันใช้ชีชิตเช่นนั้นบางคนคิดว่านางถูกบังคับ บางคนคิดว่านางเห็นแก่ฐานะและอำนาจ แต่บางคนถึงกับกล่าวหาว่านางไม่มีทางเลือกอื่น จึง

  • คืนวาสนาให้สามีทรยศ   ตอนที่ 23 หวนกลับมาพบกันอีกครั้ง

    ตอนที่ 23หวนกลับมาพบกันอีกครั้ง“ยังโชคดีที่ท่านรอดมาได้ แถมได้รับความทรงจำกลับมา นับว่าสวรรค์ยังเมตตาแล้วเพคะ”หลังจากที่ข่าวการตายของเขามาถึง หลังจากนั้นสองปีทัพจากแดนใต้ก็ได้รับชัยชนะ ฝ่าบาทได้ประทานยศชินอ๋องแก่หลานชายตัวจริง แต่นางไม่ได้ใส่ใจ เพราะตอนนั้นเพิ่งได้กองกำลังลับจากท่านยาย จึงต้องจัดระเบีบยหลายอย่าง ๆ ใหม่อีกอย่างคนก็ลือกันว่าเขาโหดเหี้ยม ไม่ไว้หน้าผู้ใด ขนาดมารดาแท้ ๆ หาสตรีให้ยังถูกเขาด่าจนหนีไปบวชชี คนเช่นนี้นางยิ่งไม่อยากสุงสิง จึงพยายามอยู่ให้ห่างเขาที่สุด ไม่คิดว่าเขาจะเป็นคนที่นางรักมาตลอด“และโชคดีมาก ที่เจ้าหย่ากับชายไม่เอาไหนคนนั้น เวยเวย เจ้าจำสัญญาก่อนที่ข้าจะไปออกรบได้หรือไม่”เขาเอ่ยพร้อมกับเอามือของนางไปกุมไว้ หัวใจดวงน้อยของนางเต้นแรงขึ้นมาอีกครั้ง สัญญานั้นนางไม่คิดว่าจะได้เกิดขึ้นอีกแล้วด้วยซ้ำ“จำได้เจ้าค่ะ”“ข้าขอโทษเจ้าด้วยที่ปล่อยให้เจ้ารอนานเพียงนี้ ข้าไม่เอาไหนจนลืมเจ้าไปหลายปี ยามนี้ข้าจำได้ทุกอย่างแล้ว จึงขอทำตามสัญญาที่เคยให้สตรีที่เป็นดั่งดวงใจไว้ แต่งงานกับข้านะเวยเวย”ดวงตาคมเข้มทอประกายราวกับหมู่ดาวบนท้องฟ้าในยามราตรี มันเต็มไปด้วยความรั

  • คืนวาสนาให้สามีทรยศ   ตอนที่ 22 คนที่รอมานาน

    ตอนที่ 22คนที่รอมานานอีกฝ่ายได้ยินเช่นนั้นก็ชะงักแล้วผงะถอยหลังไปพอสมควร สายตาที่มองนางนั้นเปลี่ยนไปราวกับเห็นผี“จะ เจ้า พะ พี่หญิงใหญ่ นั่นเป็นอนุหลินที่วางแผนเพียงคนเดียว ข้าไม่รู้เรื่องอะไรด้วยเลยเจ้าค่ะ”“หลินจาวหนิง ข้าดูเป็นคนโง่เพียงนั้นเชียวหรือ แต่ก่อนเจ้าตาย ก็ควรรู้ความจริงบางอย่างเสียหน่อย ที่เซียวเฉิงยวนเข้าหาเจ้านั้น แท้จริงเขาไม่ได้รักเจ้าเลย เขาคิดว่าเจ้าสนิทสนมกับท่านยาย แล้วจะได้รับมอบกองกำลังลับในมือท่านยาย เขาต้องการคนพวกนั้นเพื่อตัวเขาเอง ส่วนเจ้าก็แค่คนที่ติดร่างแหไปกับเขาเท่านั้น เรียกว่าอะไรนะ อ๋อ! เสียตัวฟรีแล้วยังต้องมาตายฟรีอีก”นางเอ่ยจบก็หัวเราะอีกฝ่ายอย่างขบขัน ทำเอาหญิงสาวหน้าดำหน้าแดงสลับกันไปมาจนมองแทบไม่ทัน“เจ้า!!! นังหญิงสารเลว! เจ้าก็แค่สตรีที่ถูกสามีหย่า! ยังทำมาเป็นลอยหน้าลอยตา เจ้าคิดว่าชั่วชีวิตนี้ยังจะมีบุรุษใดมาสู่ขอเจ้าอีกงั้นหรือ! หึ! รอเป็นหญิงเทื่อขึ้นคานไปเถอะ จนตายเจ้าก็ไม่มีวาสนาได้สัมผัสหรอก ว่าความรักฉันสามีภรรยาที่แท้จริงนั้นเป็นเช่นไร!!”ด้วยความโกรธหลินจาวหนิงจึงสบถด่าออกมาสุดเสียง ดวงตาของหญิงสาวแดงก่ำจนดูน่ากลัว ราวกับวิญญาณอ

  • คืนวาสนาให้สามีทรยศ   ตอนที่ 21 ให้มันอกแตกตายกันไปข้าง

    ตอนที่ 21ให้มันอกแตกตายกันไปข้างเสียงขยับกายดังขึ้น พร้อมกับร่างของเขาที่พุ่งมาเกาะลูกกรงไว้แน่นจนเห็นเอ็นที่ข้อมือ“เสิ่นจือเวยเจ้ามาช่วยพี่ใช่หรือไม่! เจ้าก็รู้ว่าพี่ไม่ใช่คนที่จะทำเรื่องพวกนั้น เป็นคนตระกูลเซียวพวกนั้นที่วางแผนลับหลัง ทำเรื่องสกปรกแล้วโยนความผิดมาที่พี่ เจ้าต้องขอให้ท่านพ่อตาช่วยพี่นะ!!”“.....”“หากพี่รอดออกไปได้พี่สาบาน ว่าชั่วชีวิตนี้จะมีเพียงเจ้าเป็นฮูหยิน คนเดียวของพี่ นะจือเวย ที่ผ่านมาพี่หลงผิดไปชั่วขณะหลงใหลมัวเมากับมารยาสตรีจนละเลยเจ้าไป ตอนนี้พี่กลับใจได้แล้ว พี่รู้แล้วว่าในใจพี่มีเพียงเจ้าคนเดียวเท่านั้น ไม่อาจให้ใครอื่นมาแทนที่ได้!!”อุแหวะ!!!!นางฟังคำหวานที่ช่วยเลียนหูพวกนี้แล้วรู้สึกอยากอาเจียนขึ้นมากระทันหัน จึงหันไปทำท่าโก่งคอ จนเขาร้อนรนรีบถามนางใหญ่“เสิ่นจือเวยเจ้าเป็นอะไร ไม่สบายงั้นหรือ หรือเจ้าท้อง! เจ้าท้องกับผู้ใดกัน!!!” เขาตกใจสุดขีด ก่อนจะเปลี่ยนสีหน้าเป็นโกรธขึงเมื่อคิดว่านางสวมหมวกเขียวให้เขา“ข้าไม่ได้ป่วยหรือท้องหรอกเจ้าคะ แค่รู้สึกเลี่ยนกับคำพูดชวนฝันของท่านเท่านั้น ท่านไม่สงสัยหรือว่าเหตุใดตัวเองมาอยู่ในสภาพนี้ คงไม่คิดจริงหรอกนะ

  • คืนวาสนาให้สามีทรยศ   ตอนที่ 20 ผลของการกระทำ

    ตอนที่ 20ผลของการกระทำวันนั้นหลินจาวหนิงกลับจวนก็ตรงไปหามารดาทันที พร้อมกับเค้นถามเอาความจริงให้กระจ่าง“เจ้าไปได้ยินเรื่องนี้มาจากไหนกัน!!” หลินมู่หลานหันมาตวาดใส่บุตรสาวเสียงสั่น“ท่านแม่เพียงบอกมาว่าจริงหรือไม่ แล้วข้าเป็นลูกของผู้ใดกันแน่!” หญิงสาวเห็นอาการมารดาก็เข้าใจได้ทันที ว่าที่ท่านกั๋วกงเอ่ยมานั้นเป็นความจริงทุกอย่าง“หนิงเอ๋อร์เจ้าใจเย็นก่อน เรื่องนี้จะให้แพร่งพรายออกไปไม่ได้ ไม่เช่นนั้นจะไม่ดีต่อชื่อเสียงเจ้าแน่ และที่สำคัญไม่สามารถให้ท่านโหวรู้ได้เด็ดขาด!!”“ยังจะปิดเขาได้อีกหรือ คำพูดนี้ถูกเอ่ยออกจากปากท่านกั๋วกง และเกิดขึ้นที่หน้าจวนกั๋วกง คนคงได้ยินกันทั่วและเอาไปพูดกันสนุกปากแล้ว!”“แม่จะให้คนไปปิดข่าวเดี๋ยวนี้! เจ้าสบายใจเถอะ นั่งก่อนนะเด็กดี เจ้าอยากรู้เรื่องใดแม่จะบอกเจ้าเอง”หลินมู่หลานประคองบุตรสาวให้นั่งลง แล้วรีบรินชาให้ดื่มเพื่อดับความโกรธในใจ แต่ยังไม่ทันที่สองแม่ลูกจะได้คุยสิ่งใดกัน ก็มีบ่าววิ่งพราดเข้ามาในห้อง“แย่แล้วเจ้าค่ะนายหญิง!! เกิดเรื่องใหญ่แล้วเจ้าค่ะ!!”“เกิดเรื่องอะไรขึ้น เจ้ารีบพูดมา” หลินจาวหนิงรีบเอ่ย“คนลือกันว่าอนุหลินคบชู้กับอดีตพ่อบ้านจ

  • คืนวาสนาให้สามีทรยศ   ตอนที่ 19 อยากขายหน้าไม่จบสิ้นเอง

    ตอนที่ 19อยากขายหน้าไม่จบสิ้นเอง“ขอบคุณท่านแม่เจ้าค่ะ ท่านแม่ช่างดีกับข้ายิ่งนัก” เสิ่นจาวหนิงกอดมารดาร้องไห้ออกมาอีกครั้ง“หนิงเอ๋อร์ เจ้าร้องไห้เป็นเด็กอีกแล้วนะ พอแล้ว ๆ ให้ท่านแม่ยายไปพักผ่อนก่อนเถอะ ข้าได้ให้คนจัดเตรียมเรือนไว้ให้แล้ว”เขาเอ่ยพลางเช็ดน้ำตาให้หญิงคนรัก เพื่อนางแล้วเขายอมได้ทุกอย่าง และแน่นอนว่าฮูหยินเอกของเขาต้องมีนามว่าเสิ่นจาวหนิงเท่านั้น! เสิ่นจาวหนิงพามารดากลับเรือนที่เตรียมไว้ แม้ไม่ใช่เรือนที่ใหญ่โตอะไร แต่ก็นับว่ากว้างกว่าเรือนอนุในจวนกั๋วกงพอสมควร พอได้เห็นเช่นนี้ หลินมู่หลานก็ยิ่งเชื่อว่าบุตรสาวได้รับความรักจากท่านโหวมาก“แม่ตัดสินใจไม่ผิดจริง ๆ ที่วันนั้นให้เจ้าเข้าหาท่านโหว” ผู้เป็นมารดาเอ่ยพลางเดินดูดอกไม้ในลานกว้างอย่างมีความสุข“ท่านแม่คิดถูกแล้วเจ้าค่ะ เพียงแต่ตอนนี้สถานะของข้าต่ำต้อยนัก เป็นเพียงอนุของเขาเท่านั้น หากจะขึ้นเป็นฮูหยินเอก ข้าต้องมีชื่อเป็นคนจวนกั๋วกง แต่กลับเกิดเรื่องเช่นนี้ขึ้นก่อน ท่านแม่ข้าควรทำเช่นไรต่อไปดีเจ้าคะ”คนเป็นบุตรสาวร้อนใจจนไม่อาจปั้นหน้ายิ้มแย้มได้อีกต่อไป เพราะเรื่องนี้สำคัญและใหญ่หลวงสำหรับนางนัก ทั้งหมดก็เป็นเพรา

More Chapters
Explore and read good novels for free
Free access to a vast number of good novels on GoodNovel app. Download the books you like and read anywhere & anytime.
Read books for free on the app
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status