Home / รักโบราณ / คืนวาสนาให้สามีทรยศ / ตอนที่ 22 คนที่รอมานาน

Share

ตอนที่ 22 คนที่รอมานาน

last update publish date: 2026-11-17 19:29:59

ตอนที่ 22

คนที่รอมานาน

อีกฝ่ายได้ยินเช่นนั้นก็ชะงักแล้วผงะถอยหลังไปพอสมควร สายตาที่มองนางนั้นเปลี่ยนไปราวกับเห็นผี

“จะ เจ้า พะ พี่หญิงใหญ่ นั่นเป็นอนุหลินที่วางแผนเพียงคนเดียว ข้าไม่รู้เรื่องอะไรด้วยเลยเจ้าค่ะ”

“หลินจาวหนิง ข้าดูเป็นคนโง่เพียงนั้นเชียวหรือ แต่ก่อนเจ้าตาย ก็ควรรู้ความจริงบางอย่างเสียหน่อย ที่เซียวเฉิงยวนเข้าหาเจ้านั้น แท้จริงเขาไม่ได้รักเจ้าเลย เขาคิดว่าเจ้าสนิทสนมกับท่านยาย แล้วจะได้รับมอบกองกำลังลับในมือท่านยาย เขาต้องการคนพวกนั้นเพื่อตัวเขาเอง ส่วนเจ้าก็แค่คนที่ติดร่างแหไปกับเขาเท่านั้น เรียกว่าอะไรนะ อ๋อ! เสียตัวฟรีแล้วยังต้องมาตายฟรีอีก”

นางเอ่ยจบก็หัวเราะอีกฝ่ายอย่างขบขัน ทำเอาหญิงสาวหน้าดำหน้าแดงสลับกันไปมาจนมองแทบไม่ทัน

“เจ้า!!! นังหญิงสารเลว! เจ้าก็แค่สตรีที่ถูกสามีหย่า! ยังทำมาเป็นลอยหน้าลอยตา เจ้าคิดว่าชั่วชีวิตนี้ยังจะมีบุรุษใดมาสู่ขอเจ้าอีกงั้นหรือ! หึ! รอเป็นหญิงเทื่อขึ้นคานไปเถอะ จนตายเจ้าก็ไม่มีวาสนาได้สัมผัสหรอก ว่าความรักฉันสามีภรรยาที่แท้จริงนั้นเป็นเช่นไร!!”

ด้วยความโกรธหลินจาวหนิงจึงสบถด่าออกมาสุดเสียง ดวงตาของหญิงสาวแดงก่ำจนดูน่ากลัว ราวกับวิญญาณอาฆาตที่หลุดมาจากขุมนรกชั้นที่ลึกที่สุด

“น้องสาม เจ้าอย่าลืมว่าข้ายังมีชีวิตอยู่ ตระกูลเสิ่นก็มีทั้งอำนาจเงินทอง บุรุษที่อยากได้อำนาจนั้นมีมากมาย เจ้าก็เห็นไม่ใช่หรือ สามีเจ้านั่นก็คนหนึ่งไงเล่า ก่อนที่เจ้าจะห่วงข้า ห่วงตัวเองก่อนดีหรือไม่ ชีวิตเจ้าเหลือเวลาอีกไม่กี่วันเท่านั้น ไม่สู้กินให้อิ่มท้องก่อน ตายไปจะได้ไม่กลายเป็นผีหิวโหย”

นางเอ่ยจบก็เดินจากมาทันที เพียงแค่นางหันหลัง เสียงในห้องขังก็ดังขึ้น แน่นอนว่าข้าวหมูตุ๋นห่อนั้นถูกคนแย่งชิงกันราวกับหมาหิวโซ ลืมสิ้นถึงความเป็นผู้ดีในวันวาน

อีกคำสอนหนึ่งของตระกูลเสิ่นที่นางไม่ได้บอกพวกเขาคือ หากผู้ใดรังแกคนในตระกูล ก็กำจัดเส้นทางของคนผู้นั้นเสีย นี่แหละตระกูลของนาง

คำว่าสะอาดไม่ได้หมายถึงแค่เบื้องหน้าหรือเบื้องหลังเท่านั้น แต่ยังหมายถึงทุกเส้นทางที่ก้าวเดิมก็ต้องสะอาดไร้สิ่งกีดขวางเช่นกัน ไม่งั้นตระกูลเสิ่นคงไม่อยู่มายาวนานหลายชั่วอายุคนเช่นนี้

1 เดือนต่อมา

ตอนนี้นางกำลังร่ำลาคนในครอบครัว เพราะถึงเวลาออกเดินทางไปยังแดนใต้แล้ว ทุกอย่างถูกจัดเตรียมไว้อย่างเรียบร้อย บิดานางถึงกับสั่งทำรถม้าคันใหม่ให้นางโดยเฉพาะ

ส่วนคนแซ่เซียวถูกประหารไปตั้งแต่ครึ่งเดือนก่อน สิ่งที่พวกเขาทำถูกตีแผ่ หลักฐานแน่นหนา จนคนประณามมาจนถึงทุกวันนี้ และเหมือนจะด่าทอสาปแช่งตระกูลพวกเขาไปอีกหลายปี

“เจ้าไปถึงจวนท่านป้าแล้วก็เขียนจดหมายกลับมาด้วยเข้าใจหรือไม่” ท่านแม่เอ่ยกำชับด้วยน้ำเสียงเป็นห่วง ในใจไม่อยากให้บุตรสาวห่างกายเลยสักนิด

“พ่อได้สั่งคนของเราแล้ว ว่าให้ดูแลเจ้าให้ดี หากต้องการสิ่งใดก็แจ้งแก่พวกเขาได้เลย นี่เป็นเงินส่วนตัวของพ่อ เจ้าเก็บไว้ อยากได้สิ่งใดก็เพียงใช้เงิน อย่าได้ทำให้ตัวเองลำบาก”

ท่านพ่อยัดตั๋วเงินหนึ่งปึกใหญ่ใส่มือนาง ทำเอาพี่ชายทั้งสองแอบมองบนพร้อมกันอย่างไม่ได้นัดหมาย

“เช่นนั้นเงินที่พี่ใหญ่กับข้าเตรียมไว้ให้จะยังมีค่าอีกหรือ” ทั้งสองควักเงินออกมาให้นางอีกคนละปึก แต่มันเล็กกว่าเงินของท่านพ่อมาก

“ได้เห็นความตั้งใจของพี่ใหญ่กับพี่รอง ข้าก็ซาบซึ้งใจมากแล้วเจ้าค่ะ พวกท่านเก็บไว้แต่งฮูหยินเถิด กลับมาคราวหน้าข้าต้องได้ยกน้ำชาคารวะพี่สะใภ้ทั้งสองแล้วนะเจ้าคะ”

นางเอ่ยแซวพวกเขา เรื่องนี้ทำเอาพวกเขากรอกตามองบนกันอีกรอบ สตรีที่มารดาหาให้ก็ดีอยู่หรอก แต่มันไม่ถูกใจพวกเขานี่สิ

“เวลาไม่เช้าแล้ว ไปเถอะเดี๋ยวตามขบวนเสด็จของฟู่ชินอ๋องไม่ทัน หากเจ้าเดินทางคนเดียวพ่อจะให้พี่ใหญ่ของเจ้าตามไปส่งจริง ๆ แน่” บิดาเอ่ย

“ข้าไปได้นะขอรับ!” พี่ชายใหญ่ของนางรีบเอ่ย เลยถูกมารดาส่งสายตาคมดุให้ทันที

“เจ้ายังมีงานต้องทำ ใช่คุณชายเสเพลที่เที่ยวเตร่ไปวัน ๆ ที่ไหน จือเวยเจ้าต้องดูแลตัวเองให้ดีนะลูก” มารดาหันมาเอ่ยกับนางเสียงอ่อน

“ลูกเข้าใจแล้วพวกท่านไม่ต้องห่วง เมื่อเที่ยวจนพอใจข้าจะกลับจวนแน่นอนเจ้าค่ะ ท่านพ่อ ท่านแม่ พี่ใหญ่ พี่รองก็ดูแลตัวเองด้วยนะเจ้าคะ”

นางเอ่ยจบก็ทำความเคารพพวกเขาอย่างเต็มพิธีการ แล้วเดินไปขึ้นรถม้าที่จอดรออยู่

รถม้าเคลื่อนออกจากหน้าจวนตระกูลเสิ่น โดยมีพี่ชายของนางทั้งสองควบม้าไปส่งที่หน้าประตูเมือง พอพ้นประตูเมืองนางจึงยื่นหน้าออกไปโบกมือให้ทั้งสอง

ภาพชายหนุ่มบนหลังม้าทั้งสองคนค่อย ๆ เล็กลงเรื่อย ๆ จนหายไปในที่สุด นางถึงกลับมานั่งดี ๆ พร้อมกับกางหนังสือนิยายประโลมโลกที่เคยซื้อไว้แต่ไม่มีเวลาอ่านมาเปิดดู

“คุณหนูเห็นขบวนเดินทางของชินอ๋องแล้วเจ้าค่ะ”

นางถึงกับวางหนังสือลง ไม่ใช่ว่าขบวนเดินทางของชินอ๋องออกไปก่อนนางหนึ่งชั่วยามแล้วหรือ เหตุใดนางเพิ่งออกจากประตูเมืองก็พบกันแล้วล่ะ

“นายหญิงคนของท่านอ๋องมาขอพบขอรับ” คนของนางที่ควบม้าอยู่ด้านนอกเอ่ยรายงาน นางจึงเปิดหน้าต่างออกดู

“คุณหนูเสิ่น เปิ่นหวางได้ยินว่าเจ้าจะเดินทางลงใต้ แต่ตอนที่ขบวนของเปิ่นหวางออกจากเมืองหลวงไม่เห็นขบวนของเจ้า เปิ่นหวางจึงให้คนแวะรอก่อน”

เสียงนี้ฟังดูยียวนนัก เหมือนต้องการหยอกล้อคนในรถม้า แต่ก็ยังรักษามารยาทอยู่ พอนางเลิกม่านหน้าต่างขึ้นจึงเห็นบุรุษรูปร่างองอาจ กำลังควบอยู่บนหลังม้า ใบหน้าครึ่งซีกของเขาถูกหน้ากากหนังปิดบังไว้ มุมปากก็กระตุกยิ้มอย่างเจ้าเล่ห์

“ฟู่ชินอ๋องช่างมีน้ำใจนัก ขอบพระทัยเพคะ”

นางเอ่ยพร้อมกับรถม้าที่หยุดลง เขาจึงลงจากหลังม้า แล้วเดินขึ้นมาบนรถม้าของนางแทน หงซิ่วตกใจจนทำอะไรไม่ถูก แต่ไม่ทันได้ตั้งตัวก็ถูกคนของชินอ๋องลากลงจากรถม้าไป

“ท่านอ๋องทำเช่นนี้กับสตรีเป็นปกติหรือเพคะ” นางเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงราบเรียบ แต่มือเตรียมส่งสัญญาณให้คนของตัวเองแล้ว

“เจ้านี่ความจำสั้นหรือไม่เคยคิดจดจำข้าไว้ในสมองกันแน่” เขายิ้มกว้างก่อนจะมานั่งใกล้นางราวกับเราสนิทสนมกันมานาน

“ท่านอ๋องล้อหม่อมฉันเล่นแล้ว เราทั้งสองเคยพบกันในงานเลี้ยงเพียงไม่กี่ครั้งเท่านั้นนะเพคะ”

นางเอ่ยพลางขยับตัวถอยห่างจากเขาพอสมควร ชายหนุ่มขมวดคิ้วพร้อมชักสีหน้า ก่อนจะหยิบถุงหอมออกมาให้นางดู และถอดหน้ากากครึ่งซีกที่ใส่อยู่

พอนางได้เห็นก็เบิกตากว้าง หัวใจดวงน้อยเต้นแรงอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน เมื่อได้สติจึงโผลเขาสู่อ้อมกอดเขาทันทีอย่างลืมตัว

“พี่ชวนเสวี่ยน!!! มีจดหมายแจ้งมาว่าท่านตายในกองทัพเมื่อห้าปีก่อนแล้วไม่ใช่หรือ แล้วท่าน ท่านกลายเป็นชินอ๋องได้อย่างไร หรือที่ผ่านมาท่านโกหกข้ามาตลอด!!”

นางผละออกก่อนจะทุบตีเขาไปหลายทีให้สาสมกับความเจ็บปวดที่เคยพบเจอมา

เมื่อเจ็ดปีก่อนนางมีรักแรกคนหนึ่ง เขาคือคุณชายตระกูลหนาน ยามนั้นนางเป็นเพียงคุณหนูที่ยังไม่ได้ปักปิ่นด้วยซ้ำ แต่ก็ถูกความใจดีและอบอุ่นของเขาขโมยหัวใจไปจนหมด

ต่อมาสองปีให้หลังเขาบอกจะไปเข้าร่วมกับกองทัพ เมื่อออกรบที่แดนใต้ ผ่านไปเพียงหกเดือนกลับมีจดหมายส่งมาหานางว่าเขาจากไปแล้ว นางเสียใจมาก ไม่กินไม่นอนอยู่หนึ่งเดือนเต็ม จนมารดามาร้องไห้ขอร้อง นางจึงพยายามทำใจ และได้มีสัญญาหมั้นหมายกับเซียวเฉิงยวนในเวลาต่อมา

“ข้าขอโทษ มารดาข้าเป็นคนตระกูลหนาน ตอนนั้นที่ได้พบเจ้าเพราะข้าไปร่วมงานเลี้ยงวันเกิดท่านยาย ข้าไม่ได้คิดปิดบังเจ้าเลยสักนิด เพียงแต่ยามนั้นท่านพ่อถูกฝ่าบาทแคลงใจ หากมีข่าวว่าข้ากับเจ้ามีความสัมพันธ์ที่พิเศษต่อกัน ครอบครัวเจ้าอาจถูกเพ็งเล็งไปด้วยได้”

“.......”

“แต่ที่จดหมายส่งหาเจ้าว่าข้าตายนั้น เป็นเพราะคนของข้าที่ทำงานดีเกินไป เห็นว่าข้าความจำเสื่อมเลยไม่อยากให้เจ้าต้องรอ”

“.......”

“ปีนั้นข้าออกรบแล้วพลาดท่าหลงเข้าไปในวงล้อมของศัตรู กว่าจะฝ่าออกมาได้ก็เกือบเอาชีวิตไม่รอด ด้วยสภาพที่ยามนั้นยังไม่โตพอ เมื่อได้รับความเจ็บปวดทางกายอย่างหนัก ส่งผลให้ข้าความจำเสื่อม จำทุกคนไม่ได้เลยนอกจากคนที่ออกรบร่วมกันเท่านั้น ท่านพ่อและฝ่าบาทจึงให้คนปิดข่าวเรื่องนี้ไว้ จนเมื่อต้นปีความทรงจำข้ากลับมา แต่เจ้าก็ได้แต่งเข้าตระกูลเซียวไปแล้ว”

นางได้ฟังก็นิ่งอึ้งไป พร้อมกับพิจารณารอยแผลเป็นขนาดใหญ่ที่พาดผ่านจากกลางหน้าผากเฉียงลงมาที่ข้างแก้มซ้าย ในใจก็เจ็บร้าวขึ้นมา

ยามนั้นเขาจะเจ็บมากเพียงใดกัน

Continue to read this book for free
Scan code to download App

Latest chapter

  • คืนวาสนาให้สามีทรยศ   ตอนที่ 24 หวนกลับมาพบกันอีกครั้ง บทส่งท้าย

    ตอนที่ 24หวนกลับมาพบกันอีกครั้งบทส่งท้าย จวนตระกูลเสิ่นสตรีในอาภรรณ์มงคลสีแดงสดนั่งอยู่หน้าคันฉ่องทองเหลือง เครื่องประดับทองคำและหยก ประดับอยู่บนเรือนผลดำขลับอย่างวิจิตรมงกุฎหงส์ซึ่งประดับด้วยไข่มุกเม็ดงามนับร้อย ส่องประกาบรับแสงอาทิตย์จนคนรอบข้างแสบตานางนั่งมองตัวเองแล้วอดที่จะนึกถึงเรื่องในวันวานไม่ได้ บุรุษที่นางตัดใจไปแล้ว ใครจะคิดว่าสวรรค์กลับส่งเขากลับมาอีกครั้งทำให้นางได้รู้ว่าความรักที่แท้จริงนั้นเป็นเช่นไร ความเอาใจใส่ ความอ่อนโยนที่เขามอบให้ ค่อย ๆ ละลายกำแพงที่นางก่อขึ้นจนหมดจดนับว่านางโชคดีจริง ๆ ที่ได้เขากลับคืนมาเช่นนี้“พระชายาได้เวลาแล้วเพคะ” หงซิ่ว สาวใช้คนสนิทของนางเอ่ยขึ้น ทำให้นางหลุดจากภวังค์นางค่อย ๆ ยื่นมือออกไปให้สาวใช้ประคอง ก่อนจะลุกขึ้นยืนอย่างสง่างาม เมื่อมองตัวเองในคันฉ่องอีกครั้ง นางก็พลันนึกถึงคำถามและข่าวลือในเมืองหลวงก่อนหน้านี้ขึ้นมาเหตุใดนางเลือกแต่งให้ฟู่ชินอ๋อง ทั้งที่เขาอัปลักษณ์จนผู้ใดเห็นเป็นต้องหวาดผวาจนไม่เป็นอันใช้ชีชิตเช่นนั้นบางคนคิดว่านางถูกบังคับ บางคนคิดว่านางเห็นแก่ฐานะและอำนาจ แต่บางคนถึงกับกล่าวหาว่านางไม่มีทางเลือกอื่น จึง

  • คืนวาสนาให้สามีทรยศ   ตอนที่ 23 หวนกลับมาพบกันอีกครั้ง

    ตอนที่ 23หวนกลับมาพบกันอีกครั้ง“ยังโชคดีที่ท่านรอดมาได้ แถมได้รับความทรงจำกลับมา นับว่าสวรรค์ยังเมตตาแล้วเพคะ”หลังจากที่ข่าวการตายของเขามาถึง หลังจากนั้นสองปีทัพจากแดนใต้ก็ได้รับชัยชนะ ฝ่าบาทได้ประทานยศชินอ๋องแก่หลานชายตัวจริง แต่นางไม่ได้ใส่ใจ เพราะตอนนั้นเพิ่งได้กองกำลังลับจากท่านยาย จึงต้องจัดระเบีบยหลายอย่าง ๆ ใหม่อีกอย่างคนก็ลือกันว่าเขาโหดเหี้ยม ไม่ไว้หน้าผู้ใด ขนาดมารดาแท้ ๆ หาสตรีให้ยังถูกเขาด่าจนหนีไปบวชชี คนเช่นนี้นางยิ่งไม่อยากสุงสิง จึงพยายามอยู่ให้ห่างเขาที่สุด ไม่คิดว่าเขาจะเป็นคนที่นางรักมาตลอด“และโชคดีมาก ที่เจ้าหย่ากับชายไม่เอาไหนคนนั้น เวยเวย เจ้าจำสัญญาก่อนที่ข้าจะไปออกรบได้หรือไม่”เขาเอ่ยพร้อมกับเอามือของนางไปกุมไว้ หัวใจดวงน้อยของนางเต้นแรงขึ้นมาอีกครั้ง สัญญานั้นนางไม่คิดว่าจะได้เกิดขึ้นอีกแล้วด้วยซ้ำ“จำได้เจ้าค่ะ”“ข้าขอโทษเจ้าด้วยที่ปล่อยให้เจ้ารอนานเพียงนี้ ข้าไม่เอาไหนจนลืมเจ้าไปหลายปี ยามนี้ข้าจำได้ทุกอย่างแล้ว จึงขอทำตามสัญญาที่เคยให้สตรีที่เป็นดั่งดวงใจไว้ แต่งงานกับข้านะเวยเวย”ดวงตาคมเข้มทอประกายราวกับหมู่ดาวบนท้องฟ้าในยามราตรี มันเต็มไปด้วยความรั

  • คืนวาสนาให้สามีทรยศ   ตอนที่ 22 คนที่รอมานาน

    ตอนที่ 22คนที่รอมานานอีกฝ่ายได้ยินเช่นนั้นก็ชะงักแล้วผงะถอยหลังไปพอสมควร สายตาที่มองนางนั้นเปลี่ยนไปราวกับเห็นผี“จะ เจ้า พะ พี่หญิงใหญ่ นั่นเป็นอนุหลินที่วางแผนเพียงคนเดียว ข้าไม่รู้เรื่องอะไรด้วยเลยเจ้าค่ะ”“หลินจาวหนิง ข้าดูเป็นคนโง่เพียงนั้นเชียวหรือ แต่ก่อนเจ้าตาย ก็ควรรู้ความจริงบางอย่างเสียหน่อย ที่เซียวเฉิงยวนเข้าหาเจ้านั้น แท้จริงเขาไม่ได้รักเจ้าเลย เขาคิดว่าเจ้าสนิทสนมกับท่านยาย แล้วจะได้รับมอบกองกำลังลับในมือท่านยาย เขาต้องการคนพวกนั้นเพื่อตัวเขาเอง ส่วนเจ้าก็แค่คนที่ติดร่างแหไปกับเขาเท่านั้น เรียกว่าอะไรนะ อ๋อ! เสียตัวฟรีแล้วยังต้องมาตายฟรีอีก”นางเอ่ยจบก็หัวเราะอีกฝ่ายอย่างขบขัน ทำเอาหญิงสาวหน้าดำหน้าแดงสลับกันไปมาจนมองแทบไม่ทัน“เจ้า!!! นังหญิงสารเลว! เจ้าก็แค่สตรีที่ถูกสามีหย่า! ยังทำมาเป็นลอยหน้าลอยตา เจ้าคิดว่าชั่วชีวิตนี้ยังจะมีบุรุษใดมาสู่ขอเจ้าอีกงั้นหรือ! หึ! รอเป็นหญิงเทื่อขึ้นคานไปเถอะ จนตายเจ้าก็ไม่มีวาสนาได้สัมผัสหรอก ว่าความรักฉันสามีภรรยาที่แท้จริงนั้นเป็นเช่นไร!!”ด้วยความโกรธหลินจาวหนิงจึงสบถด่าออกมาสุดเสียง ดวงตาของหญิงสาวแดงก่ำจนดูน่ากลัว ราวกับวิญญาณอ

  • คืนวาสนาให้สามีทรยศ   ตอนที่ 21 ให้มันอกแตกตายกันไปข้าง

    ตอนที่ 21ให้มันอกแตกตายกันไปข้างเสียงขยับกายดังขึ้น พร้อมกับร่างของเขาที่พุ่งมาเกาะลูกกรงไว้แน่นจนเห็นเอ็นที่ข้อมือ“เสิ่นจือเวยเจ้ามาช่วยพี่ใช่หรือไม่! เจ้าก็รู้ว่าพี่ไม่ใช่คนที่จะทำเรื่องพวกนั้น เป็นคนตระกูลเซียวพวกนั้นที่วางแผนลับหลัง ทำเรื่องสกปรกแล้วโยนความผิดมาที่พี่ เจ้าต้องขอให้ท่านพ่อตาช่วยพี่นะ!!”“.....”“หากพี่รอดออกไปได้พี่สาบาน ว่าชั่วชีวิตนี้จะมีเพียงเจ้าเป็นฮูหยิน คนเดียวของพี่ นะจือเวย ที่ผ่านมาพี่หลงผิดไปชั่วขณะหลงใหลมัวเมากับมารยาสตรีจนละเลยเจ้าไป ตอนนี้พี่กลับใจได้แล้ว พี่รู้แล้วว่าในใจพี่มีเพียงเจ้าคนเดียวเท่านั้น ไม่อาจให้ใครอื่นมาแทนที่ได้!!”อุแหวะ!!!!นางฟังคำหวานที่ช่วยเลียนหูพวกนี้แล้วรู้สึกอยากอาเจียนขึ้นมากระทันหัน จึงหันไปทำท่าโก่งคอ จนเขาร้อนรนรีบถามนางใหญ่“เสิ่นจือเวยเจ้าเป็นอะไร ไม่สบายงั้นหรือ หรือเจ้าท้อง! เจ้าท้องกับผู้ใดกัน!!!” เขาตกใจสุดขีด ก่อนจะเปลี่ยนสีหน้าเป็นโกรธขึงเมื่อคิดว่านางสวมหมวกเขียวให้เขา“ข้าไม่ได้ป่วยหรือท้องหรอกเจ้าคะ แค่รู้สึกเลี่ยนกับคำพูดชวนฝันของท่านเท่านั้น ท่านไม่สงสัยหรือว่าเหตุใดตัวเองมาอยู่ในสภาพนี้ คงไม่คิดจริงหรอกนะ

  • คืนวาสนาให้สามีทรยศ   ตอนที่ 20 ผลของการกระทำ

    ตอนที่ 20ผลของการกระทำวันนั้นหลินจาวหนิงกลับจวนก็ตรงไปหามารดาทันที พร้อมกับเค้นถามเอาความจริงให้กระจ่าง“เจ้าไปได้ยินเรื่องนี้มาจากไหนกัน!!” หลินมู่หลานหันมาตวาดใส่บุตรสาวเสียงสั่น“ท่านแม่เพียงบอกมาว่าจริงหรือไม่ แล้วข้าเป็นลูกของผู้ใดกันแน่!” หญิงสาวเห็นอาการมารดาก็เข้าใจได้ทันที ว่าที่ท่านกั๋วกงเอ่ยมานั้นเป็นความจริงทุกอย่าง“หนิงเอ๋อร์เจ้าใจเย็นก่อน เรื่องนี้จะให้แพร่งพรายออกไปไม่ได้ ไม่เช่นนั้นจะไม่ดีต่อชื่อเสียงเจ้าแน่ และที่สำคัญไม่สามารถให้ท่านโหวรู้ได้เด็ดขาด!!”“ยังจะปิดเขาได้อีกหรือ คำพูดนี้ถูกเอ่ยออกจากปากท่านกั๋วกง และเกิดขึ้นที่หน้าจวนกั๋วกง คนคงได้ยินกันทั่วและเอาไปพูดกันสนุกปากแล้ว!”“แม่จะให้คนไปปิดข่าวเดี๋ยวนี้! เจ้าสบายใจเถอะ นั่งก่อนนะเด็กดี เจ้าอยากรู้เรื่องใดแม่จะบอกเจ้าเอง”หลินมู่หลานประคองบุตรสาวให้นั่งลง แล้วรีบรินชาให้ดื่มเพื่อดับความโกรธในใจ แต่ยังไม่ทันที่สองแม่ลูกจะได้คุยสิ่งใดกัน ก็มีบ่าววิ่งพราดเข้ามาในห้อง“แย่แล้วเจ้าค่ะนายหญิง!! เกิดเรื่องใหญ่แล้วเจ้าค่ะ!!”“เกิดเรื่องอะไรขึ้น เจ้ารีบพูดมา” หลินจาวหนิงรีบเอ่ย“คนลือกันว่าอนุหลินคบชู้กับอดีตพ่อบ้านจ

  • คืนวาสนาให้สามีทรยศ   ตอนที่ 19 อยากขายหน้าไม่จบสิ้นเอง

    ตอนที่ 19อยากขายหน้าไม่จบสิ้นเอง“ขอบคุณท่านแม่เจ้าค่ะ ท่านแม่ช่างดีกับข้ายิ่งนัก” เสิ่นจาวหนิงกอดมารดาร้องไห้ออกมาอีกครั้ง“หนิงเอ๋อร์ เจ้าร้องไห้เป็นเด็กอีกแล้วนะ พอแล้ว ๆ ให้ท่านแม่ยายไปพักผ่อนก่อนเถอะ ข้าได้ให้คนจัดเตรียมเรือนไว้ให้แล้ว”เขาเอ่ยพลางเช็ดน้ำตาให้หญิงคนรัก เพื่อนางแล้วเขายอมได้ทุกอย่าง และแน่นอนว่าฮูหยินเอกของเขาต้องมีนามว่าเสิ่นจาวหนิงเท่านั้น! เสิ่นจาวหนิงพามารดากลับเรือนที่เตรียมไว้ แม้ไม่ใช่เรือนที่ใหญ่โตอะไร แต่ก็นับว่ากว้างกว่าเรือนอนุในจวนกั๋วกงพอสมควร พอได้เห็นเช่นนี้ หลินมู่หลานก็ยิ่งเชื่อว่าบุตรสาวได้รับความรักจากท่านโหวมาก“แม่ตัดสินใจไม่ผิดจริง ๆ ที่วันนั้นให้เจ้าเข้าหาท่านโหว” ผู้เป็นมารดาเอ่ยพลางเดินดูดอกไม้ในลานกว้างอย่างมีความสุข“ท่านแม่คิดถูกแล้วเจ้าค่ะ เพียงแต่ตอนนี้สถานะของข้าต่ำต้อยนัก เป็นเพียงอนุของเขาเท่านั้น หากจะขึ้นเป็นฮูหยินเอก ข้าต้องมีชื่อเป็นคนจวนกั๋วกง แต่กลับเกิดเรื่องเช่นนี้ขึ้นก่อน ท่านแม่ข้าควรทำเช่นไรต่อไปดีเจ้าคะ”คนเป็นบุตรสาวร้อนใจจนไม่อาจปั้นหน้ายิ้มแย้มได้อีกต่อไป เพราะเรื่องนี้สำคัญและใหญ่หลวงสำหรับนางนัก ทั้งหมดก็เป็นเพรา

More Chapters
Explore and read good novels for free
Free access to a vast number of good novels on GoodNovel app. Download the books you like and read anywhere & anytime.
Read books for free on the app
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status