แผนชิงรัก 9.3

ตัดพ้อกับคนหลับไม่รู้เรื่อง ไหนว่าเป็นมาเฟียอเมริกา จนถึงเวลานี้ยังไม่รู้ด้วยซ้ำว่าเกิดอะไรขึ้นกับผู้หญิงของตัวเอง กระจอกสิ้นดี ไม่ได้ถือเป็นบุญคุณอะไร แค่น้อยใจที่เธอเปลี่ยนไปก่อน ทั้งที่หลังแต่งงาน เขาไม่แตะต้องทิพย์อาภาเพื่อรอวันหย่าร้าง

เมื่อคิดถึงหญิงผู้เป็นภรรยา สีหน้าพลันเปลี่ยนเป็นทะมึน ไม่อยากจะเชื่อว่าทิพย์อาภากล้าทำถึงเพียงนี้ ใจดำอำมหิตทำกับผู้หญิงด้วยกันได้ลงคอ เพราะความริษยาโรสหรือ ยิ่งทำแบบนี้กลับยิ่งจะไม่มีทางได้หัวใจของเขาเลย ไม่อยากคิดเลยว่าโรสจะเสียใจแค่ไหน ถ้าต้องตกเป็นของวิโรจน์

"กลับมาหาพี่นะโรส พี่สัญญา ไม่ว่าจะใครหน้าไหนก็ทำอะไรโรสไม่ได้ พี่พร้อมจะชนกับคุณพ่อคุณแม่ และแม้แต่ผู้ชายคนนั้น"

ริมฝีปากอุ่นจุมพิตลงที่หน้าผาก ไล่ลงมาที่พวงแก้ม ทำให้หญิงสาวขยับใบหน้าหลบ เหมือนรำคาญที่ถูกรบกวนการนอน กฤษณ์หายใจแรงจากอาการตื่นเต้น รักเธอมากมากเสียจนหักหาญน้ำใจเธอไม่ลง ดึงผ้าห่มคลุมร่างงามเอาไว้

ทำจริงไม่ได้ งั้นก็ทำหลอกๆ เขาถอดชั้นในที่เหลือของโรส ในขณะที่ไม่เปิดผ้าห่ม ไม่กล้ามองร่างกายสวยงามเพราะกลัวจะห้ามใจไม่อยู่ ส่วนตัวเองถอดเพียงเสื้อออก นอนตะแคงจ้องหน้าหญิงสาวอันเป็นที่รัก

"พี่อยากให้โรสตื่นเร็วๆ จัง ถ้าเข้าใจว่าเป็นของพี่โรสจะรู้สึกยังไง ยังรักพี่ไหมคนดี"

สำหรับเขายังรักและคิดถึงเธอเสมอ แม้ว่า ช่วงหลังมานี้ ความสัมพันธ์กับภรรยาดีขึ้น จนเขาเกือบจะยอมเปิดใจรับทิพย์อาภาแล้ว ถ้าเธอไม่ทำแบบนี้กับโรส

เร็วสมใจกฤษณ์ โรสพยายามเปิดเปลือกตาอันหนักอึ้ง มึนงงไม่รู้ตัวว่าอยู่ที่ไหน และกำลังทำอะไร จำไม่ได้ว่าเกิดอะไรขึ้น แต่อยากจะตื่นขึ้นมาจากการหลับใหล ตาคู่สวยลืมขึ้นมองด้านบน ฝ้าเพดานเป็นกระจก มีภาพสะท้อนของกฤษณ์นอนเคียงข้าง เธอกระพริบแล้วเบิ่งตาจ้องเงาในกระจกใหม่ก็ยังเห็นเช่นเดิม ในหัวยังมึนๆ อึนๆ ไม่แน่ใจว่าเป็นฝันหรือเรื่องจริง

อีกความรู้สึกคืออากาศเย็นเฉียบ จนต้องกอดอก สัมผัสโดนเนื้อเต่งตึง เธอไม่ได้ใส่เสื้อ ด้านล่างเองก็หวิวๆ นั่นเองถึงได้ตกใจลืมตาโพลง ภาพบนนั้นชัดเจนไม่ใช่ฝัน เธออยู่ในห้องที่ไหนสักแห่งกับกฤษณ์ เธอเปลือยเปล่าและเขาไม่ใส่เสื้อ ชายนอนข้างๆ เอาแต่ยิ้มเมื่อเห็นเธอตื่น โรสไม่ใช่คนขี้โวยวายมาแต่ไหนแต่ไร จึงได้แต่รวบผ้าห่มขึ้นมากอดบดบังอกเปล่าเปลือย ส่ายหน้าไปมาปฏิเสธส่งที่ในหัวคิด

"มันเกิดอะไรขึ้น! " น้ำเสียงสั่น

"โรสถูกคนของนายวิโรจน์วางยาสลบแล้วจับตัวไป พี่ไปช่วยโรสได้ทัน แต่พี่อดใจไม่ไหว"

บอกเล่าพร้อมกับตีสีหน้าสำนึกผิดอย่างแนบเนียน

"พี่กฤษณ์! อย่ามาโกหกนะ โรสไม่เชื่อ! "

ปากบอกไม่เชื่อแต่ใจแป้ว ในหัวสับสนปนเป พยายามจับความรู้สึกของตัวเอง ว่าเกิดอะไรขึ้นจริงหรือไม่ แต่จากสภาพของเธอแล้ว จะดึงดันเถียงหลักฐานนี้ได้อย่างไร

"พี่ขอโทษ...พี่ยังรัก พี่ทำลงไปเพื่อให้ได้โรสกลับมา แม้โรสจะว่าพี่เป็นคนเลวก็ยอม"

สิ่งที่บอกกับหญิงสาวคือความรู้สึกที่แท้จริง บีบเค้นน้ำคำมาจากหัวใจ หากเธอเกลียดชัง ก็คงเจ็บปวดมากกว่าเดิมอีก หยาดน้ำใสไหลเอ่อจากตาคู่สวย และเธอเริ่มสะอื้นไห้ ซบหน้ากับผ้าห่ม รับไม่ได้กับสิ่งที่เกิดขึ้น 

"โรส... "

ชายหนุ่มจับที่ไหล่เล็ก พูดไม่ออกไม่เคยเห็นเธอร้องไห้เลยสักครั้ง

"พี่ทำลายชีวิตโรสทุกอย่างเลย เพราะถูกพี่ทิ้งไปแต่งงานกับคนอื่น โรสถึงได้พบกับเอเดรียน เรากำลังไปด้วยกันได้ดี พี่ก็มาทำแบบนี้อีก คนเลว! เลวที่สุด! "  

มือหนึ่งข้างรวบผ้าห่มแนบอก ใช้ข้างที่เหลือกำหมัดทุบตีที่แผงอกอดีตคนเคยรัก แรงสุดกำลังเท่าที่จะพอมีในเวลานี้

"เดี๋ยวก่อนโรส! ถ้าพี่ไม่ช่วยมาจากนายวิโรจน์ โรสก็เสร็จมันไปแล้ว! นอนกับพี่มันจะเป็นอะไร เรารักกันไม่ใช่เหรอ? "

"เราแค่เคยรัก และไม่ว่าโรสจะเสร็จนายวิโรจน์ หรือใครมันก็เลวร้ายไม่ต่าง เพราะพี่ไม่ใช่เอเดรียน เข้าใจไหม! "

"หัวใจโรสไม่เหลือพี่เลยจริงๆ หรือ? " ถามขณะพยายามจับข้อมือเธอเอาไว้

ปัง! ปัง! ปัง! "เปิดประตูเดี๋ยวนี้นะ! "

"เอเดรียน! ไม่จริง"

น้ำเสียงของเขาทำให้หญิงสาวรู้สึกช็อก ไม่อยากจะเชื่อเลยว่าเอเดรียนจะตามมาที่นี่ แม้แต่เธอเองก็ยังไม่รู้เลยว่ามันคือที่ไหน

"ถ้าไม่เปิดผมจะพังประตูเข้าไป เปิดเดี๋ยวนี้! "

เสียงทุบประตูดังราวกับว่า เขาจะพังมันเข้ามาจริงๆ เอเดรียนรู้ได้ยังไงว่าเธออยู่ที่นี่ แล้วอยู่ห้องนี้ด้วย หรือกฤษณ์เป็นคนเรียกเขามากันนะ คนที่เธอสงสัยเดินไปที่ประตู โรสกลัวจนทำตัวไม่ถูก เธอลุกขึ้นนั่งบนเตียงกำผ้าห่มคลุมกายแน่น

"ไม่! อย่าเปิด"

"ไม่อยากรู้เหรอ ว่าคนรักของโรสจะทำยังไง ถ้ารู้ว่าเรามีอะไรกัน"

เจ็บปวดจนแทบคลั่งเมื่อหญิงสาวบอกความในใจ ว่านอนกับใครก็เลวร้ายเพราะไม่ใช่หนุ่มลูกครึ่งคนนั้น มันมีดีอะไรนักหนา เวลาเพียงไม่นานโรสก็ลืมเขาหมดใจอย่างนั้นหรือ

"ไม่นะ! พี่กฤษณ์! "

คำร้องห้ามไม่ช่วยให้กฤษณ์หยุด ประตูถูกกระชากเปิดโดยคนในห้อง เอเดรียนมาพร้อมกับบอดี้การ์ดทั้งสอง และเขากำลังเผชิญหน้าอยู่กับเธอ จ้องกันอย่างไม่กระพริบตา

นาทีที่ได้เห็นหญิงคนรักนั่งร้องไห้บนเตียงนั้น เอเดรียนรู้สึกราวกับโลกถล่มทับ มันหนักอึ้ง เจ็บปวด เขาพยายามระงับความโกรธ เช่นเดียวกับโรสที่กำลังพยายามระงับความกลัว ส่วนความเสียใจนั้นมันมากมาย เสียจนบรรยายไม่ถูก

"เอเดรียน ฉะ ฉัน... "

ทักเขาแล้วก็สะอื้น ไม่รู้จะบอกเล่าหรืออธิบายอย่างไร เมื่อเข้าใจว่าตัวเองพลาดท่าไปกับชายอีกคนแล้ว

"ผมภาวนามาตลอดทางว่า ขอให้เป็นเรื่องโกหกใส่ร้าย เพราะริก้าเกลียดคุณ แต่มันก็เป็นความจริง"

น้ำเสียงเย็นเยียบเจือไปด้วยความเจ็บปวด โกรธแค้น ผิดหวัง ภายในผ้าห่มนั่นคงไม่มีเสื้อผ้าสักชิ้น เพราะที่ปลายเตียงมีบราเซียร์ของเธอ พาดอยู่คู่กับเสื้อเชิ้ตของชายผู้อยู่ร่วมห้อง

"คุณมาที่นี่ เพราะริก้าบอกงั้นหรือคะ? "