บีบให้จนตรอก 4.1

"อะไรกันเนี่ย! "

ไม่เชื่อก็ต้องเชื่อ แม้แต่เครื่องสำอางที่เธอรับรีวิวยังยกเลิก นี่เป็นเรื่องผิดปกติที่ไม่เคยเกิดขึ้น 'เขาหรือ? ' คงไม่ใช่ เอเดรียนจะตามจองล้างจองผลาญเธอทำไม เมื่อเขาได้ไปทุกอย่าง แค่รอเวลาหนึ่งเดือนหลังจากนี้ ถ้าไม่มีอะไรเกิดขึ้นก็ไม่ต้องเกี่ยวข้องกันอีก

"จะทำยังไงดี โอ๊ย ฉันจะบ้าแล้วนะ! "

ตะโกนเสียงดังปามือถือลงเตียงนิ่มอย่างแรง จนเครื่องเด้งขึ้นมา แล้วมิวายมีสายเรียกเข้าอีก คราวนี้เป็นเบอร์ที่ไม่ได้บันทึกไว้

"สวัสดีค่ะ โรสค่ะ" 

ทักทายเสียงหวาน หวังว่าจะเป็นลูกค้ารายใหม่

 [สวัสดีโรสที่รัก] พูดไทยไม่ชัดแล้วยังเรียกเธอแบบนี้ จะใครล่ะ น่าหมั่นไส้จริงๆ

"คุณ! " เรียกเขาเป็นเสียงอุทาน ไปเอาเบอร์มาจากไหน แล้วทำไมโทร.มาเวลานี้ เธอยิ่งกำลังเครียดเรื่องเสียงานอยู่

 [เรียกชื่อสามีให้ชื่นใจหน่อยสิโรสที่รัก] คนโทร.มายังทำพูดจากระเซ้าเย้าแหย่ หาเรื่องให้เธอโกรธ

"นี่อย่ามากวนประสาทนะ วันนี้ฉันไม่ได้อารมณ์ดีเหมือนหน้าตา  แค่นี้นะ ฉันงานยุ่ง" ต่อว่าไปก็หัวเราะหึ หึ กลับมา

"หัวเราะอะไร! บ้าไปแล้วเหรอ!" เธอต่อว่าเสียงดัง 

 [ผมว่าคุณไม่มีงานมากกว่า]

"พูดแบบนี้หมายความว่ายังไง คุณรู้ได้ยังไงว่าฉันไม่มีงาน? " เค้นเสียงถาม นี่เป็นฝีมือของเขาจริงๆ อย่างนั้นหรือ 

 [เปิดประตูให้ผมโรสที่รัก] 

หันขวับไปที่ประตู ไม่อยากจะเชื่อหรอกว่าเขาจะตามมาตอแยถึงที่นี่ โรสลุกจากเตียงเดินไปยังโซนรับแขก เธอยืนแนบประตูส่องช่องตาแมว และเอเดรียนอยู่ที่นี่จริงๆ ตาคมคู่นั้นจ้องมาในมุมที่คิดว่าเธอจะเห็นชัด

"ฉันไม่เปิด คุณกลับไปซะเอเดรียน"

 [ผมมีเรื่องจะคุยกับคุณ เรื่องของบุษรินทร์]

เขาชิงพูดทันทีที่ได้ยินเสียง 'อะ' ของเธอเหมือนจะพูดแทรก แต่แค่ได้ยินชื่อเพื่อนเธอก็เงียบ

"อย่ามาหลอกฉันเสียให้ยาก"

[ผมไม่ได้หลอก และคุณก็รู้ว่าผมทำได้ทุกอย่างแม้แต่เรื่องงานของคุณ] 

โรสกลืนน้ำลายหนืด พูดไม่ออกเธอกดวางสายและเปิดประตูให้ เอเดรียนยิ้มหวาน แค่เห็นหน้าหญิงสาวใจก็เต้นระส่ำ แต่ต้องระงับความตื่นเต้นไว้ ภายใต้รอยยิ้มกวนประสาท คนเข้ามาใหม่สำรวจภายในห้อง โทนสีสว่างสะอาดตา มีมุมห้องรับแขกแยกกับห้องนอน เขานั่งลงที่โซฟาโดยไม่รอคำเชิญ

"เรื่องบุษน่ะ เรื่องอะไรบอกฉันมานะ" เธอยืนจ้องเขา

"ผมจะบอกว่าเธอปลอดภัยดี คุณไม่ต้องห่วง" พูดอย่างเรียบเฉยแล้วเอนตัวพิงพนักโซฟาอย่างสบายใจ

"แค่นี้เหรอ" โรสถามคิ้วขมวด สงสัยว่าเขารู้ได้ยังไงว่าเพื่อนเธอปลอดภัยหรือไม่

"อืมก็แค่นี้ล่ะ" พยักหน้าแล้วช้อนตาขึ้นมองเธอ

"รู้ได้ไงว่าบุษสบายดี ฉันยังติดต่อเพื่อนไม่ได้เลย"

"เธออยู่กับพี่ชายผมเอง"

"พี่ชายคุณเกี่ยวอะไรกับเพื่อนฉัน แล้วเขา...ทำอะไรเพื่อนฉันหรือเปล่า? "

ที่อยากถามคือพี่ชายของเขา ลามกและหื่นระดับสิบอย่างเขาหรือไม่ ชักจะห่วงเพื่อนซะแล้วสิ

"พอแล้วโรส ผมจะบอกเรื่องเพื่อนคุณ แค่รู้ว่าเธออยู่ไหน สบายดี และคุณไม่ต้องห่วง ไม่ต้องทำงานหนักเพื่อช่วยเธอก็เท่านั้น"

พูดพลางลุกขึ้นเดินเข้าหา เธอไม่หลบหลีกคนตัวใหญ่ที่เดินเข้าแนบชิด ตอนนี้อารมณ์โกรธคับแค้นใจจุกอก

"ไม่ต้องทำงานหนักงั้นเหรอ คุณทำอะไรกับงานของฉัน"

"ผมแค่บอกให้เขาเลิกจ้างคุณ แลกกับค่าตอบแทนนิดหน่อย"

หญิงสาวส่ายหน้าไปมา ไม่อยากจะเชื่อว่าเขาจะคุกคามเธอ

"ทำบ้าอะไรเอเดรียน ไม่มีงานไม่มีเงินแล้วฉันจะใช้ชีวิตอยู่ยังไง" 

"ผมบอกคุณแล้วว่าให้รับเงินจากผม ถ้ามาเป็นผู้หญิงของผม คุณไม่ต้องลำบากซะด้วยซ้ำ"

พูดอย่างอารมณ์ดี แต่รอยยิ้มมุมปากดูร้าย และบ่งบอกว่าเขาทำได้ทุกอย่างเพื่อเอาชนะเธอ

"ไม่มีทาง"

ถ้าเป็นผู้หญิงของเขา ไม่ยืนด้วยลำแข้งตัวเอง เกิดวันหนึ่งไม่มีเขาก็ลำบาก เหมือนอย่างในวัยเด็กอาศัยกับพ่อแม่บุญธรรม วันที่ไม่มีพวกท่านเธอไม่เหลืออะไรเลย 

"งั้นก็ลองสิ แข่งกับผมว่าใครจะชนะ" อำนาจเงินของเขาแผลงฤทธิ์ให้เห็นขนาดนี้ ไม่ต้องถามเลยว่าใครจะชนะ 

"ถ้าใช้วิธีสกปรกอย่างนี้ฉันคงชนะยาก แต่ฉันไม่ยอมหรอก สุดท้ายคุณต้องเป็นฝ่ายแพ้" 

เอเดรียนมองสบตาหญิงสาว เธอไม่หลบตาเขาจนเริ่มรู้สึกถึงประกายบางอย่างในแววตาคู่นั้น 

"คุณมีธุระแค่นี้ใช่ไหม งั้นเชิญกลับได้แล้ว"  

หญิงสาวทำท่าจะเดินไปเปิดประตู แต่ถูกจู่โจมเบียดชิดผนังห้อง วงแขนแกร่งกักตัวเอาไว้ โรสตัวแข็งทื่อ 

"ไม่ใช่แค่นี้สักหน่อย ยังมีอีกมากมายหลายชั่วโมง"

พูดพลางใช้หลังมือไล้ข้างแก้มของอีกฝ่าย หญิงสาวเอียงหน้าข้างหนึ่งชิดผนังห้อง แต่ถูกมือหนาประคองให้หันกลับมา ตาคมมองสำรวจเธอ โรสที่รักของเขางดงามหมดจด เป็นส่วนผสมระหว่างเอเชียกับชาติยุโรปที่แสนลงตัว ใบหน้าเรียวสวย นัยน์ตาสีเข้มออกน้ำตาลอมเทา จมูกเรียวโด่งกว่าหญิงไทยทั่วไป 

ริมฝีปากสีนู้ทฉาบด้วยลิปออยล์ให้ความชุ่มชื้น แลดูนุ่มนวลน่าสัมผัส เธอเติมเมคอัพแค่บางๆ แต่สวยหรูดูแพง ทั้งที่ตอนนี้อยู่ในชุดกางเกงผ้าขาสั้น กับเสื้อยืดคอวีเนื้อผ้าบางนุ่ม คนถูกมองสะบัดแก้มแนบชิดผนังห้องอีกหน เขาเบียดชิดเธอไออุ่นที่เคยสัมผัสมาแล้ว ทำให้รู้สึกแปลกๆ ใจเต้นแรงราวกับจะทะลุหน้าอกออกมา

"แค่นี้ยังหันหน้าหนี คุณจะสู้ผมได้เหรอ"

พูดจายั่วยุ ดูเชิงว่าคนตัวเล็กจะต่อกรอย่างไร

"คุณกำลังคิดลามก ฉันสู้กำลังคุณไม่ได้หรอกเอเดรียน"

เธอหันมาต่อว่า ดวงตากลมสวยประกายวาบเหมือนจะพ่นไฟใส่หน้าเขา ผู้ชายคนนี้ไม่เป็นสุภาพบุรุษและเจ้าเล่ห์ ร่างกายกำยำรุกเมื่อไหร่ใครจะสู้ไหว

"งั้นผมต่อให้ก็ได้ ผมจะใช้แค่สองนิ้วสู้กับคุณ แต่ถ้าคุณแพ้ผมจะใช้กำลังทั้งหมดกับคุณ"

'ตาฉ่ำวาวรอยยิ้มร้ายแบบนี้ เขาต้องตุกติกแน่เลย'

เขาต้องคิดไม่ซื่อแน่ อันนั้นโรสรู้สึกได้ แต่เธอยังไร้เดียงสากับเรื่องแบบนี้ จึงไม่เข้าใจในสิ่งที่เอเดรียนต้องการสื่อถึง