หวั่นไหว 7.4

ผ่านไปเกือบชั่วโมง เธอคิดว่าน่าจะพอได้แล้ว ดำผุดดำว่ายไปจนถึงบันไดขึ้นจากสระว่ายน้ำ มีมือใหญ่ยื่นมาให้จับ หญิงสาวยื่นมือเปียกเกาะกุมก้าวขึ้นบันไดได้หนึ่งขั้น แล้วก็ตกใจแทบหงายหลังเมื่อจ้องหน้าหนุ่มหล่อที่ดึงเธอขึ้นมา หน้าตาคล้ายกันแต่มีความเป็นลูกครึ่งไทยมากกว่า

"ขึ้นมาก่อนเถอะน่า ผมไม่กอดคุณหรอก"

พูดแล้วอมยิ้มน้อยๆ ให้หญิงสาว รูปร่างของโรสดึงดูดมาร์กให้เดินเข้าหา เธอสวยเย้ายวนดูมีระดับ สมกับเป็นราชินีแห่งดอกไม้ ไม่อยากจะเชื่อว่าเป็นเพื่อนกันกับผู้หญิงหน้าเงินคนนั้น คิดถึงหน้าบุษรินทร์แล้วพาลให้โมโห 

โรสมองผ่านไปด้านหลังมาร์ก ได้เห็นคนที่เธอเพ้อถึงตลอดเวลายืนทำหน้ายักษ์ใส่ แต่อย่างไรก็รู้สึกปลอดภัย เพราะชายรูปหล่อคนนี้มากับเอเดรียนไม่ใช่ผู้ร้ายที่ไหน ผู้ชายที่กุมมือเธออยู่ตอนนี้ ดูเคร่งขรึมกว่าเอเดรียน แต่ดูท่าจะเจ้าเล่ห์และร้ายกาจไม่ต่างกัน

"ขอบคุณค่ะ... "

"ผม มาร์ก" มาร์กแนะนำตัวเพราะเห็นเครื่องหมายคำถามในแววตาคู่นั้น

"ยินดีที่ได้รู้จักนะคะ"

หนุ่มหล่อกระตุกยิ้มมุมปาก แกล้งโปรยเสน่ห์ใส่หญิงสาว เมื่อสักครู่นี้เองเอเดรียนพูดดักคอไว้ ว่าเธอไม่มีทางสนใจใครอีก

"นั่นโรสที่รักของฉัน" 

"ฉันขอทักทายเธอสักหน่อยนายคงไม่ว่า"

"ไม่หรอก โรสมองแค่ฉันเท่านั้น" 

เอเดรียนตอบอย่างมั่นใจ แต่พอเห็นพี่ชายกุมมือโรสกลับหวงถลึงตาใส่เธอ โรสรีบคว้าผ้าเช็ดตัวผืนใหญ่มาคลุมไหล่ พันปกปิดกายแล้วเดินเข้าหาเขา

"ผมไม่รู้ว่าคุณจะว่ายน้ำ" น้ำเสียงไม่พอใจ มาร์กบอกจะทักทาย แต่กลับมาจับไม้จับมือผู้หญิงของเขา

"เอเดรียน แค่ชุดว่ายน้ำเองใครก็ใส่กัน"

“ไปอาบน้ำเปลี่ยนชุดใหม่เลย”

ออกคำสั่งอ่อนโยนพร้อมกับยื่นมือจับแก้มใส โรสยิ้มหวานให้ชายหนุ่ม แล้วหันหลังเดินเข้าบ้าน ยังมิทันได้ก้าวเท้า ก็มีรถเก๋งอีกคันขับเข้ามาจอด

"พี่เอเดรียน! "

หญิงผู้ก้าวลงจากรถร้องเรียก แล้วก็วิ่งเข้ามากอดเอเดรียนด้วยท่าทางดีใจ สาวน้อยลูกครึ่งหน้าหวาน เส้นผมตรงสลวยสีน้ำตาลเข้ม ใครกัน? โรสมองอย่างขัดใจ ไม่ใช่แค่กอดยังซบอกผู้ชายของเธออีก

"นั่นเบลล่าน้องสาวผมเอง"

มาร์กเดินเข้ามาแนะนำ โรสพยักหน้า พยายามห้ามตัวเองไม่ให้แววตาขุ่นเคือง ในขณะที่มองความสนิทสนมของสองคนนั้น อีกทั้งเธออยู่ในชุดที่ไม่พร้อมจะทักทายกับใคร เลยรีบเข้าบ้านไปอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้า

"ผู้หญิงคนนั้นแฟนพี่เหรอ? " 

"อืม! ใช่" เอเดรียนตอบทั้งรอยยิ้ม 

"เบลล่าว่าเธอดูหน้านิ่งๆ เหมือนเธอจะไม่หึงพี่เท่าไหร่ หรือเธอรู้ว่าเราเป็นพี่น้องกัน"

"ยังไม่ได้แนะนำเลยนะ"

"งั้นอย่าเพิ่งบอกนะ ขอเบลล่าแกล้งก่อน" สาวสวยยิ้มเจ้าเล่ห์

"ไม่น่าสนุกหรอกเบลล่า ถ้าเธอโกรธขึ้นมาหนีพี่ไปจะทำไง"

"อ่ะ ไม่ก็ได้"

พูดแล้วทำหน้าเซ็ง และดูท่าพี่เอเดรียนจะจริงจังกับเธอ ก็หุ่นแซ่บซะขนาดนี้ ที่สำคัญแม้แต่พี่ชายแท้ๆ คลานตามกันมาของเธอ ยังมองตามโดยปริยาย สิ่งที่เบลล่าพูดก็น่าคิด ตอนมาร์กจับมือโรสเอเดรียนโกรธเป็นไฟ แต่เบลล่าทั้งกอดทั้งหอมแก้มเขา โรสกลับนิ่งๆ ซ้ำยังเบือนหน้าไปทางอื่น

ชายหนุ่มพยายามจะไม่คิดถึง ตอนที่เขาชกต่อยกับนายกฤษณ์ เธอดูเป็นห่วงหมอนั่นมาก เขาเกือบจะลืมภาพเธอเช็ดเลือดให้แฟนเก่าไปแล้ว ถ้าไม่เพราะคำของเบลล่าสะกิดใจ อยากรู้เหลือเกินว่าโรสหึงหวงเขาบ้างหรือไม่

ระหว่างร่วมรับประทานอาหารมื้อค่ำ เบลล่าคอยตักให้เอเดรียนและชายหนุ่มก็ตักอาหารที่น้องสาวตักไม่ถึงให้ เพราะหวังให้โรสแสดงท่าทีหึงหวงตัวเองบ้าง ดูอย่างเขาสิ แค่สายตาญาติผู้พี่มองเธอ ยังรู้สึกโกรธราวกับไปกินดีหมีมา แต่โรสก็ยังคงไม่แสดงออกอะไร เธอกลับไปใส่ใจพูดคุยกับมาร์ก

"คุณหน้าคล้ายเอเดรียนอยู่นะคะ"

สาวสวยพูดพลางยิ้มหวานให้มาร์ก ผู้ถูกทักยิ้มตอบรับอย่างจงใจยั่วประสาทใครบางคน ถ้าเปรียบเทียบใบหน้าสองคนในตอนนี้ เริ่มดูไม่เหมือนกันแล้ว เพราะผู้ชายของโรสหน้าบึ้งตึง และมองเธออย่างกับกำลังบอกว่า คืนนี้จะทำโทษให้หนัก

"ผมเป็นพี่ชายเขาเอง"

"พี่ชายหรือคะ" คำบอกของเขาทำให้โรสนึกขึ้นได้

“ใช่คนเดียวกันกับที่...คุณคือคนที่จับยายบุษเพื่อนฉันไปหรือคะ? "

"จะว่าอย่างนั้นไม่ได้หรอกครับ เพื่อนคุณเป็นฝ่ายมาหาผมต่างหาก" นำเสียงของมาร์กแข็งกร้าว เมื่อพูดถึงเพื่อนรักของโรส

"หมายความว่ายังไง? "

บรรยากาศเป็นไปด้วยความตึงเครียด โรสยิงคำถามถึงเพื่อนรักรัวๆ มาร์กบอกเธอว่าบุษรินทร์คือคนที่ร่วมกับวิโรจน์ วางแผนฆ่าบิดาของเขา แม้จะยืนยันว่าเพื่อนของเธอไม่ได้มีอะไรกับเมธี หรือนายวิโรจน์ และไม่มีทางทำเช่นนั้น แต่อีกฝ่ายก็ไม่สนใจรับฟัง

"ไม่มีทางที่ยายบุษจะเป็นเด็กคุณเมธี" 

โรสครุ่นคิดถึงเรื่องของเพื่อนตลอดเวลา แม้ว่าสองพี่น้องจะเดินทางกลับภูเก็ตไปแล้ว

"นอนเถอะที่รัก" เอเดรียนโอบไหล่เล็กให้ลุกจากโต๊ะเครื่องแป้ง ชวนนอน แต่มือไม้ลูบไล้บั้นท้ายไม่หยุด

"นอนจริงๆ นะ"

"นอนจริงๆ แต่นอนทำ... หรือจะยืนทำตรงนี้" พูดแล้วก็เบียดเป้าตุงเข้ากับหน้าท้อง

"บ้า..คนขี้หื่น" โรสเขินจนใบหน้าร้อนผ่าว คนอะไรพร้อมตลอดเวลา 

"มีเมียสวยก็หื่นเป็นธรรมดา"

"เมียอะไร เอ... อืม.." หมดทางจะต้านทานทุกครั้งที่เขากอดจูบ แล้วก็จบที่เตียง มันคือช่วงเวลาอันแสนสุขที่สุด เท่าที่โรสเคยสัมผัส ความพยศไม่หลงเหลือ ถ้าจะหลงก็มีแต่หลงเอเดรียน ไม่รู้จะมีชีวิตต่อไปยังไง อยากขอให้เป็นเช่นนี้ต่อไปตลอด